Nie potrafię

[perfectta]

Śledzę na forum walkę niobe, wodnika i wielu innych dziewczyn, które
postanowiły nie dac się chorobie. Bardzo mnie cieszą wasze sukcesy i naprawdę
z całych sił trzymam kciuki by były one jak najwieksze. Pod wpływem Waszych
zmagań zaczęłam się zastanawiać nad walką ze swoją chorobą - anoreksją. Ale
jak walczyć? Anoreksja też prowadzi do nikąd - albo umiera się z
wycieńczenia, albo przestaje głodować dla ratowania życia, innego wyjścia nie
ma. Jeśli chcę żyć muszę zacząć jeść, a skoro muszę, to równie dobrze moge
zacząć wcześniej niż później, zwłaszcza zanim nie będę miała wyjścia bo moja
przemiana materii dojdzie do takieg stanu, że cokolwiek zjedzonego będzie
powodować tycie. I niby fajnie, niby wszystko wiem. Tylko jak wcielić myśli w
czyn? Skoro każdy, nawet urojony, kilogram powoduje tak wielką panikę i wrecz
histerię. Jestem sama. Nie mam z kim rozmawiać nawet o błahych sprawach,
które rozjaśniałyby moje myśli, nie ma kto utwierdzać mnie w przekonaniu, ze
sałatka, którą właśnie zjadłam nie spowodowała przytycia o 10 kilogramów.
Trwam w zawieszeniu. Jeśli nie potrafię odzyskac dawnego zycia to po co mi
takie życie...

[30stka]

Perfectto, wiem że anoreksja i bulimia to w jakiś sposób spójne choroby. Nie
czuj się więc sama. Wiesz pamiętam kiedyś w telewizji był taki program o tych
chorobach i wypowiadała się dziewczyna, kóra z tym zerwała. Z tego co pamiętam
korzystała z pomocy specjalistów, ale nie to chcę Ci powiedzieć. Otóż ta
dziewczyna, mówiła o "nowym życiu" jakie prowadzi od kiedy poradziła sobie z tą
chorobą. Dziewczyna ta była po prostu śliczna - ładna, uśmiechnięta, zdrowa
buzia, zapał do pracy, czy studiów (nie wiem skąd wracała wtedy, ale była z
plecakiem), i była naprawdę szczupła (tak normalnie, nie "przeraźliwie chuda").
Chcę Ci przez to powiedzieć, że ta dziewczyna wygrała w jakiś sposób drugie
życie i była tego świadoma - to dawało jej zapał do działania i bycia
szczęśliwym.

Warto to sobie uświadomić, że nie musi tak być, jak jest teraz. Trzeba uwierzyć
w to, że może być lepiej. Są osoby, które z tego wyszły. Czy pomoc psychologa w
Twoim przypadku nie zdaje egzaminu? Jeśli chcesz, pisz nawet o tych błachych
problemach, będziemy Ci pomagać jak potrafimy. Pozdrowienia, Magda

[perfectta]

Madziu, bardzo Ci dziekuje za słowa otuchy. Niedawno krtos tu pytał, czy jest
lekarz na forum. Osobiście myślę, że Ty droga 30stko zaczęłaś pełnić taką rolę.
Jesteś bardzo ciepłą, pogodną i empatyczną osobą. Mówiąc troszkę brzydkim
językiem "odwalasz kawał dobrej roboty"zagrzewając nas do walki i usmiechu na
twarzy mimo choroby.
Pytasz o moją terapię. Otóż obecnie nie leczę sie, z resztą już od dłuższego
czasu. Próbowałam sama poadzić sobie ze sobą i swoim problemem. Wydawało mi
się, że to żadna filozofia zacząć jeść. Myliłam sie. Mieszkam w małym
miasteczku i nie ma tu niestety psychologa zajmującego się zaburzeniami
odzywiania. Na płatną terapię mnie nie stać. Poza tym, wiem, ze to strasznie
głupie, ale wstydzę sie iść do psychologa, który zważywszy jaki mam problem
zlustruje moją sylwetkę. Nie chcę aby ktokolwiek oglądał mnie taką grubą, z
tego powodu raczej w ogóle nie wychodzę do ludzi.
Jeszcze raz Ci dziękuję za wsparcie i pozdrawiam ciepło.

[30stka]

Ale Perfectto, nic już nie rozumiem. Zawsze jak czytam Twoje posty, to
wyobrażam sobie, że jesteś bardzo szczupła, no dobra, przeraźliwie chuda. A
teraz to już nie wiem czy masz nadwagę, czy wydaje Ci się że ją masz. Nie
chodzi mi tu o podawanie wymiarów, tylko o obiektywną ocenę np. jakiejś
bliskiej Ci osoby.
Dziękuję za Twe miłe słowa. Czasem zastanawiam się, czy moje wypowiedzi nie są
odbierane jako osoby bawiącej się w psychologa-amatora. Tu na forum, w którymś
miejscu, ktoś użył takiego określenia, nie bezpośrednio do mnie, ale mimo
wszystko poczułam, że w jakiś sposób są do mnie adresowane. Nie chcę, żeby tak
było i naprawdę głęboko zastanawiam się nad każdą wypowiedzią. Nie jestem
lekarzem i pomoc, jaką mogę zaoferować wynika jedynie z moich doświadczeń z
okresu choroby.
Pozdrawiam serdecznie, Magda

[perfectta]

30stko absolutnie nie było moim zamiarem Cię urazic. Pisząc, że spełniasz rolę
niczym psycholog, bardziej chciałam Cię skomplementować i wyrazić jak bardzo
ważne jest to co piszesz. Nie twierdzę, ze jestes jakimś domorosłym
psychologiem, ale że bardzo wszytkich wspierasz, pewnie dlatego, ze Twoje
wypowiedzi są własnie tak bardzo wyważone i trafiające w sedno, co z kolei
zapewne nie byłoby możliwe gdybyś nie miała osobistych doświaczeń z
zaburzeniami odżywiania.
Jeśli chodzi o moją wagę to masz rację, ze nie powinnam podawać wymiarów, gdyz
wiem na własnym przykładzie jak bardzo czytanie tych magicznych cyferek potrafi
byc dołujące i zrobić wiele złego. W każdym razie według lekarza mam bardzo
znaczną niedowagę, ale moje poczucie "grubości" jest, jak zapewne wiesz,
nieodłączną częścią choroby. Po prostu czuję się gruba, ponieważ ta moja
niedowaga w wyniku przytycia zmalała o jakieś 3 kilogramy. Są we mnie jakby 2
osoby i wierz mi, że jedna z nich doskonale wie, że jestem wręcz bardzo
wychudzona, ale druga, ta chora, pewno choćby miała i 20 kg niedowagi chciałaby
chudnąć dalej. Obecnie racjonalne myślenie umnie kuleje a w związku z tym czuję
się za grubo. Mam nadzieję, że zrozumiesz to moje "wariactwo" (nawt nie wiem,
czy cudzysłów jest tu wskazany - bo to JEST wariactwo). Pozdrawiam i jeszcze
raz przepraszam za niefortunne sformułowanie z tym psychologiem.
Również Magda.

[30stka]

Wiem Perfectto, że nie było Twoim zamiarem urażenie mnie i Twoje słowa wcale
mnie nie uraziły, wręcz przeciwnie utwierdziły w tym co robię. Niepotrzebnie
zrobiłam wybieg do wątku spoza tego wątku. Przepraszam.
Cholerka, strasznie to wszyskto skomplikowane. Dobrze chociaż, że masz tę
świadomość niejako "rozdwojenia jaźni". Że są takie chwile, że czujesz, że coś
jest nie tak.
Wiem, że to może być trudne (może głupie) pytanie, chcę się Ciebie jednak
zapytać "Co widzisz grubego w swojej sylwetce?", czy to jest może tylko takie
wewnętrzne odczucie. Bo wiesz, ja nigdy do końca nie rozumiałam anorektyczek. Z
jednej strony je podziwiałam (zwłaszcza jak chorowałam na bulimię), z drugiej
to j a przy nich czułam się przeraźliwie gruba. I zawsze mnie zastanawiało,
co dopiero taka osoba może pomyśleć o mojej sylwetce.
Napisz proszę parę szczerych słów. To pomoże mi (i pewnie nie tylko mi)
zrozumieć lepiej Twoje problemy.
Pozdrawiam serdecznie, Magda

[maybe123]

> Pod wpływem Waszych zmagań zaczęłam się zastanawiać nad walką ze swoją
> chorobą - anoreksją. Ale jak walczyć?

Zaczynasz myslec o tym, to juz dobry poczatek. Nie mowie tego ironicznie, po
prostu od czegos trzeba zaczac - od czegos malego, jak zastanawianie sie i
SZUKANIE SPOSOBU. Gdyby to bylo takie proste to nikt by nie chorowal...

> Tylko jak wcielić myśli w czyn? Skoro każdy, nawet urojony, kilogram powoduje
> tak wielką panikę i wrecz histerię.

perfectta, ta panika towarzyszy chyba wszystkim nam zdrowiejacym.

ja mialam wczoraj okropny dzien. jestem naprawde szczupla, a czulam sie jak
slon, baba z wielka dupa, no koszmar. mam nadzieje ze w miare zdrowienia takie
straszne, samooskarzycielskie mysli beda mnie nachodzic coraz rzadziej. ale
poki co jeszcze sie pojawiaja.

Slowo "Panika" bardzo dobrze pasuje - staje na wadze, widze jak wskazowka
poszla odrobine w gore, i czuje ostry strach i metlik w glowie i ciezko mi dosc
do siebie.

> Jestem sama. Nie mam z kim rozmawiać nawet o błahych sprawach,
> które rozjaśniałyby moje myśli, nie ma kto utwierdzać mnie w przekonaniu, ze
> sałatka, którą właśnie zjadłam nie spowodowała przytycia o 10 kilogramów.

Jesli chcesz wyzdrowiec, nie badz sama. Jest wiele form pomocy z ktorych mozesz
skorzystac JEZELI NAPRAWDE *UWIERZYSZ* ze Twoje zdrowie jest WAZNE, ze Ty
jestes wazna, wazna na tyle zeby 'zawracac innym glowe' gdy jest Ci naprawde
ciezko.

> Trwam w zawieszeniu. Jeśli nie potrafię odzyskac dawnego zycia to po co mi
> takie życie...

Nie wiem po co Ci taki zycie... moze zeby sie nauczyc czegos nauczyc... moze po
to zeby *innym* bylo wygodnie gdy nie musza dac Tobie nic dac z siebie...
czasem latwiej tkwic w starym niz zmierzyc sie z wlasnym strachem, tym ogromnym
strachem ktorego osoba nie chorujaca nie jest w stanie zrozumiec, jak bardzo
nas trzyma w ryzach i obezwladnia.

Ale wierz, mi da sie :))) Da sie to zrobic, strach sie pojawia dalej, ale
rzadziej, i jest coraz wiecej miejsca na normalne zycie miedzy jego
odwiedzinami :)

[perfectta]

Dziekuje maybe. Twoje słowa dały mi duża dawkę optymizmu, pokaz pogody ducha i
siły charakteru. Bradzo teraz potrzebuję takich słów i na szczęście bardzo
jestem na nie podatna. Pewnie sprawia to niedawny okres mojego "normalnego"
jedzenia, kiedy to po raz pierwszy od niepamiętnych czasów chodziłam wesoła i
mimo wielu problemów życia codziennego, jakie nawarstwiła mi choroba, czyli np.
zaległości na studiach, czułam się szczęśliwa i miałam ogromną energię i chęć
do działania, do bycia aktywną. Szkoda tylko, że po jakim czasie, gdy
przybrałam na wadze, zaczęło nawiedzać mnie poczucie, iż tracę kontrolę nad
swoim życiem. I niestety postanowiłam ją przywrócić, czyli znowu wróciłam do
głodowania. Błędne koło.

[niutka]

Ja tez od kilkunastu dni podczytuje to forum. Kiedys mialam anoreksje. Kiedys?
A czy z tego w ogole mozna sie wyleczyc? Czy ciagle myslenie o zjadamych
ilosciach jedzenia oznacza wyleczenie? Byl okres, ze wazylam juz tyle, co przed
choroba i ...czulam sie z tym fatalnie. Teraz znowu zaczela sie walka o utrate
kilogramow, znowu ograniczanie jedzenia (chociaz wcale ich tak duzo nie
zjadalam). Ciagle boje sie przytyc. Podobnie jak u Ciebie kazdy kilogram wiecej
to koszmar. Przyciasne spodnie wywoluja u mnie ataki placzu. Nie potrafie
przestawic swojego myslenia. Wiem jedno, juz nigdy nie bede jadla normalnie.

N.

[perfectta]

Niutka myśle dokładnie tak samo jak Ty. Był okres, ze próbowałam wyjśc z tego i
jadłam normalnie. Trafiały do mnie argumenty, że zycie i zdrowie ma sie jedno,
że muszę coś zmienic bo nie da sie dalej funkcjonować w depresji i samotności
obsesyjnie myśląc o jednym - o schudnieciu. Bardzo chciałam stać sie znowu
osobą sprzed choroby, usmiechniętą, otoczoną przyjaciółmi, nie mająca zielonego
pojęcia okaloriach, tłuszczach i weglowodanach. Mimo dalszego przerażenia
kaloriami w pewne dni jadłam dość dużo, ponieważ po tylu latach głódówki nagle
zaczęłam odczuwać ogromny głód, natomiast w inne dni wracałam do głodowania i
ćwiczeń. Efektem takich poczynań było przytycie, racjonalnie rzecz biorąc
niewielkie, ale mi wystrczyło aby poczuc się przeraźliwie grubą i tym samym
wszystko rozbiło się o te przybrane kilogramy. Popadłam ze skrajności w
skrajność - niegdyś nie mogłam wrecz patrzyć na jedzenie bez niepokoju, a teraz
muszę tłumic głód, ponieważ znowu głoduję i próbuję stracic to, co przybrałam.
Mimo wszystko jednak pisząc piewszego posta miałam nadzieję, że to kolejny etap
choroby, niekoniecznie gorszy, że po czasie znowu powrócę do checi noramalnego
odżywiania, dlatego martwi mnie to, co piszesz, że wiesz, iz "nigdy nie
będziesz jadła normalnie". Skoro Ty to pewnie i ja. Mechanizm choroby przeciez
jest ten sam i sądząc po moim zachowaniu to sie potwierdza.
Niutko czy korzystałaś z terapii i mimo to powracasz do choroby? Czy też nie
poddałaś sie leczeniu? Moze w tym tkwi problem, bo ja tym razem założyłam, że
dam radę sama, więc może z tego powodu mi się nie udaje(?).
Pozdrawiam serdecznie.

[niutka]

Nie chcialam Cie martwic, stwierdzajac, ze ja nie bede juz jadla normalnie.
Moze z Toba bedzie inaczej, bo ja nawet w tym okresie, gdy wiecej jadlam, nie
jadlam "normalnie", np. nie jedlam pieczywa, potraw smazonych i
innych "kalorycznych".
Nie leczylam sie z powodu anoreksji. trafilam do psychiatry poniewaz mialam
depresje. A ze to byl psychiatra a nie psychoterapeuta, wiec skonczylo sie na
lekach. W sumie to bedac w depresji zachorowalam jeszcze na anoreksje. Jak
probujesz sobie radzic sama?

N.

[wodnik73]

Tak sobie mysle o tym "normalnym" jedzeniu. I wiecie, co? Nie znam dziewczyny,
która by "normalnie" jadła. I nie pisze tu o bulimiczkach czy anorektyczkach,
których akurat kilka znam. Mam na myśli te wszystkie dziewczyny,kobiety, które
do tej pory poznałam, w szkole, na studiach czy w pracy. Według mnie to już
chyba normalny zwyczaj liczenia kalorii, jedzenia produktów light, ważenia się,
intensywnych cwiczeń, diet i głodówek. Moje "zdrowe" koleżanki też się
przeczyszczają i wiecznie są na diecie. Moja mama, mama mego chłopaka też były
na diecie odchudzającej. Też liczyły kalorie, ważyły się unikały tłuszczów,
cukrów, itd itp. Znam nawet facetów, którzy nie raz odmawiali zjedzenia pączka,
czy dodatkowej porcji czegośtam, bo im brzuszek rośnie. Moi koledzy jeźdżą na
rowerach, chodzą na siłownię...żeby schudnąc. To norma. To nawet w dobrym stylu
byc teraz na jakiejs diecie.
Tylko, że te "zdrowe" osoby, jeśli zdarzy im się zjeśc "niechcący" późną
kolację, przejeśc się na imprezie, czy złamac jakąś inną zasadę przyjetą w
swojej diecie, nie robią z tego wielkiej tragedii.

Zawsze tragedią był dla mnie np tłusty czwartek. To dla mnie jeden z
najbardziej koszmarnych dni w roku. "Normalni" ludzie jedzą pączki. Dziewczyny
w pracy potrafią zjeśc kilka w ciagu dnia. I co ? I nic. Żyją dalej. Dla mnie 1
pączek to tragedia. Za tym pierwszym idzie potem ich u lala..nie będę liczyc.

Dziś mam 12 dzień czysty.
Niedługo tłusty czwartek. Mam zamiar uczcic go jak "normalny" człowiek. To
byłby mój pierwszy taki od...9 lat.