samotnik: wynajmie samotnię

[awwika]

Jestem na etapie szukania mieszkania. chce zmeinic. mam nadzieje, ze nie
tylko mieskzanie.Mam dosc traktowania mnie jak dziecko.

[mrill]

a tak w ogóle, to gdzie mieszkasz i gdzie chcesz wynając to mieszkanie?

[awwika]

siedlce, a co mrill, chcesz zamieskzac ze mna?;-)

[mrill]

no wiesz:) do Siedlec własnie przeprowadziła się moja rodzina, po 18 latach
mieszkania w Gliwicach. Ja mieszkam w Białej Podlaskiej a studiuję w Wawie,
więc Siedlce są co prawda po drodze, ale... niestety nie do mieszkania.
Przynajmiej póki studiuje ;) A Ty ile masz lat? I czemu tak bardzo chcesz się
wyprowadzić z domu? Ja w sumie zgodziłam sie na wawę...żeby wyrwać się z domu
(bo jak dla mnie to jest on toksyczny)...Teraz nie wiem, czy dobrze zrobiłam...
może trzeba było bliżej... np. Lublin?

[awwika]

To i tak masz duuoz wspolnego z moim miastem:) ja sie chcve wyprowadzic zeby
uzdrwoic stosunki z mama. wiadomo, ze na odleglosc najlepiej, a mam dosc
traktowania mnie jak male dziecko( kiedy nim bylam-bylam pozostawiona sama
sobie bo "wieksze" kłopoty byly z moja siostra. siostra teraz ma wlasna
rodzine...i mama nie ma sie chyba czym zajac i postanowial ( taaak, tak
powiedziala, "nauczyc mnie pozadku". zrestza ja juz 4 lata temu, mialam
nadzieje sie wyprowadzic z dmou nie zeby mi chyba bylo zle, ale potrzebowalam
samodzielnosci...a teraz , czuje sie jak w szkole sredniej:( a mam 23 lata.

[anoresk]

Awwiko
To bardzo dobre posunięcie aczkolwiek może być niewystarczające .Moja matka ,
pomimo tego że się wyprowadziłam , nadal potrafiła mnie skutecznie sprowadzić
do parteru.Dopiero terapia pozwala mi się uwolnić od jej toksycznego wpływu.
Tak czy siak , wyprowadzka daje dużo.

[mrill]

Masz rację, wyprowadzenie się zmienia relację z matką. Ale czy je uzdrowi? Tego
nie wiem. U mnie nie uzdrowiło. Ale powiem Ci szczerze... szczerze kocham moją
mamę..na odległość. Wtedy jest dla mnie taka miła. I jak przyjeżdżam czasem na
weekend, to też jest ok. Ale każdy dłuższy pobyt w domu, utwierdza mnie w
przekonaniu, że ona się nie zmieni.
Ja mam 22 lata, moja siostra 18. Ale to zawsze ze mną były wieksze problemy.
Dziecko "problemowe". Takim trzeba się bardziej zająć... w sensie...
kontrolować. Kiedy pojechałam do wawy kontrola się skończyła. Ma to swoje dobre
i złe strony. Dobre..bo robię co chcę (powiedzmy). Złe... bo czuję, iż w ogóle
nie obchodzi ich moje życie. Takie to dziwne. Bo do tej pory cały czas w nie
włazili, a teraz nagle ich nie ma. Nie mają pojęcia jakie mam problemy, a ja
nawet nie czuję potrzeby o tym powiedzieć. Matka wciąż wyrzuca mnie z domu... A
ja nie mogę się doczekać momentu kiedy wszystko spakuję i nie wrócę. Nigdy.
Choć będę tęskniła. Bo rodzina, jaka by nie była zawsze będzie rodziną. Żal mi
tez ojca, którego b.kocham, choć nieustannie się spieramy. Nie umiem okazywac
uczuc. Nie nauczono mnie tego.
Jeśli czujesz, że wyprowadzka z domu Ci pomoże, to zrób to. Nie ma rzeczy
niemożliwych...

[awwika]

mrill, to co napisalas, ze bylas dzieckie problemowym i Toba sie zajmowano, to
u nie bylo odwrotnie:) ja to zawsez sobie poradze, grzeczna, miła, dobrze sie
uczyla..taka..w sumie, pozostawiona sama sobie...takie..cos nic ciekawego. I
dopiero kiedy sie ze mna zaczelo...juz nie bylam taka...spokojna. tez kocham
moja mame i wiem,z echce dla mnie jak najpejej, ale tez widze, ze je bywa
zwyczajnie zlowsliwa, a to sie bierze z jej jakiegos zanizonego poczucia
wartosci. I ja o tym wiem, bylam cicho, ale juz nie mam sily a tez nie chce jej
pograzac. wiec lepiej sie nie angazowac w te spory tylko zaczac nowe wlasne
zycie. To ze teraz Ci sie wydaje ze nikogo nie obchodzisz... aj mialam zawsze.
kiedys w szkole sredniej nawet prowokowalam takie sytuacje zeby sie przekonac
kiedy do mnie zadzwonia gdzie jestm ( wyszlam o 8 rano, potem zajecia, szkola i
takie tam, w sumie do 22:00 siedzialam u przyjaciloki i czekalam. Czekalam,az
zadzwonia zeby zapytac gdzioe jestem i co sie dzieje. W koncu wyszlam...bo
glupio mi bylo przed rodzicami kolezanki.) wrocilam, klucz byl tam gdzie zawsze
w umowionym miejscu, na wsezlki wypadek gdybym wrocila [pozno) A teraz??? teraz
mojamama postanowila naprawic :swoe bledy wychowawcze" np. nie pozwalajac mi
byc przy komputerze w nocy bo noc jest od spania! nie wazne ze mam jutro wolny
dzien, i moooge sobie z czystym sumieniem pospac do 10:00, ale juz jest, ze ja
spie calymi dniami! w sumie...sila mi komutera nie wylaczy, nie? to wykreca mi
korki. itp. :-/ brak mi tu oddechu. bo tez wcale nie martwi sie o mnie tylko o
samochod i o kase. a ja to taka religijna chyba przykrywka, ( na pewno gzdies
tam mnie kocha , jestem pewna, ale tez czuje, ze traktuje mnie jak ...jaks
rywalke, chce obnizyc moje poczucie wartosci, bo powinnam byc SKROMNIJESZA I
POKORNIEJSZA..najlpeiej jak ona...mam sie wyprowadzic...a jej zmartwioenie
to..co ona powie znajomym. Bo to wstyd. Jak wyjechalam na ostatni weekend do
znajomych powiedziala rodzinie, ze mialam szkolenie z pracy: dlaczego???
bo:"wstyd jej bylo, ze ja sie bawie a jej nie ma kto pomoc...ukladac drzewa w
komorce":-/ rozpisalam sie..ale to tylko wierzchiolek gory lodowej, ktorejk juz
nie chce mi sie nawet dotykac:/ domyslam sie, ze macie podobne przezycia.

[mrill]

jak widać inne są nasze historie... ale problem mamy podobny. Aczkolwiek u mnie
jest już o niebo lepiej w porównaniu z poprzednimi latami. Zresztą mam... dla
odskoczni... papierosy... (blech, ale dla mnie działa).
Wiesz, czasem jest mi wstyd przed sobą samą, że jestem taka niepokorna. Nie
tego mnie przecież uczono... Ale z drugiej strony wiem, że jak na razie jest to
dla mnie najlepsza forma walki o siebie. A kiedy widzę, że przesadzam, to
staram się to jakoś naprawić. W końcu nie jestem potworem...