A mnie się uda na pewno

[pablowa]

zapewne wiele osób w to zwątpi ale ja to wiem i czuję. jak się nie uda to się
przyznam bez bicia, ale jak będę sięszarpać sama ze sobą to nie napisze bo to
forum niejako mnie rozgrzeszało, czułam się praktycznie niewinna. nie chcę
marnować życia bo je kocham, mam zbyt wiele do stracenia. optymizmu życzę.

[amelka201]

TAk szczerze to moge sie zalozyc ze niedlugo tu wejdziesz i napiszesz ze Ci się
nie udało.Nie pisze tego bo jestem złośliwa tylko sama duzo razy przerabiałam
ten temat.Pomożesz sobie idac do dobrego psychologa.Wtedy masz szansę ale droga
i tak jest niemiłosiernie cieżka

[mroovcia]

własnie...tez ile razy tak miałąm..a to jak nie jadłam nic,a to jak mialam
okresy bulimii..póki co wychodze (i wyjde) z jadłowstrętu...co prawda nie jem
wszystkiego..bo sie boje troche...ide na terapie, staram sie walczyc o swoje, o
życie, usmiechac sie..no takie tam:)

[anetato1]

witaj!!gratulacje za podjecie decyzji.ja tez tka sobie postanowilam to nic ze
to tysieczna taka decyzja walki ale podejmuje ja jeszcze raz mam nadziej ze tym
razem ostatni.czy mi sie uda tym razem???

[golab16]

ja tez walcze. i pelna optymizmu spodziewam sie ze mi sie uda. a dopiero drugi
dzien bez pani b.

[anetato1]

zawsze dobre chociaz 2 dni niz nic:))) ja zaczynam od jutra a teraz wcinam
kilka orzeszkow w czekoladzie:))

[mroovcia]

ja akurat nie mam TEGO problemu..jednak tez ciągle o jedzeniu mysle..juz
doszłam do 900 kcal jak dobrze pojdzie to za kilka tygodni bede jesc jakies
1400:) ale masz racje dwa dni to i tak cops..jednak rade przy okazji jakąś
terapie:)

[anetato1]

terapia i leczenie przede wszytskim sa wskazane jak najbardziej bez tegosie nie
ruszy pomimo obietnic samej sobie!bedzie probowalo tysiace razy a i tak sie do
tego wroci:////

[lena.z]

wierzę że Ci się uda, sama z walczę z bulimią i wygrywam
mocno trzymam kciuki
życzę powodzenia

[mroovcia]

sama to ty mozesz wygrać(i to chwilowo)z napadami kochanie:/
bulimia ma to cos wiecej niz tylko jedzenie i usuwanie go potem...dobrze o tym
wiesz...gdyby tak było to problem taki by nie występował...nalezy wyleczyć
przyczyne...a żeby to zrobic potrzebny jest psycholog..niestety..ide 30..u mnie
problemem jest anoreksja..ale..to podobne

[lena.z]

były wizyty u psychologa i psychiatry, przez 5 lat byłam na lekach, teraz
cieszę się życiem, wierzę w siebie, zaakceptowałam swój wygląd i co
najważniejsze nie mam wyrzutów sumienia jak jem i są to normalne ilości
jedzenia, nie potrzebuję już lekarzy, w tej chwili daję sobie radę sama, ale
zdaję sobie sprawę, że ryzyko nawrotu choroby istnieje
życzę zdrówka