nawroty

[gaapa]

Myslalam ze moze juz wygralam z bulimia.Ale zdarza mi sie atak raz na 1-2
tygodnie.Co prawda bez wilczego glodu,ale jednak...Martwi mnie ze moze wcale
nie jestem zdrowa a jednoczesnie ciesze sie ze i tak jest niezle.Powiedzcie
czy jak zdrowialyscie to tez Wam sie to zdarzalo?Bardzo mi zalezy na tym zeby
wyzdrowiec samej bez pomocy specjalisty.To chyba jest mozliwe?

[kwiatuszek_82]

Gaapciu ja byłąm pare razy u psychologa na samym początku leczenia i dzięki
temu miałam pierwszy normalny dzień, ale potem mi się tam nie podobało i teraz
już nie potrzebuję pomocy, zdrowieję z pomocą najbliższych, i ataki zdarzają mi
się coraz rzadziej. Myślę że wizyty u psychologa podsunęły mi pare pomysłów jak
zdrowieć, przede wszystkim dowiedziałam się dlaczego zachorowałam i to było
bardzo przydatne bo teraz wiem jak z "nią" walczyć:) Nie przejmuj się atakami
na początku leczenia bo zawsze tak jest - nie da się przestać wymiotować z dnia
na dzień:) Najważniejsze żebyś to robiła coraz rzadziej. Zobaczysz, to wcale
nie jest takie trudne :)

[gaapa]

Dzieki,Kwiatuszku za slowa pociechy.Fjanie,ze masz takie optymistyczne
nastawienie do zycia.I o to chodzi przeciez,zeby sie z niego cieszyc.Nie bede
sie dolowac i zastanawiac nad tym co sie zdarzylo.Postaram sie jak najmniej
myslec o bulimii i o jedzeniu w ogole...Jest tyle innych ciekawszych rzeczy.

DO Kwiatuszka

[dlaczegoj]

Mogłabys udzielic kilku wskazówek,rad jak sobie z tym radzic?

[kwiatuszek_82]

hmmm, u mie główną przyczyną była bardzo toksyczna matka i jak tata zobaczył
jak ona mnie wykańcza psychicznie (i nie tylko mnie) to podjął pewne kroki i ta
kobieta już z nami nie mieszka. W moim przypadku nerwica znalazła ujście w
bulimii, oczywiście punktem zapalnym było kilka kilogramów więcej. Jak sobie z
tym poradziłam? widzisz, teraz jestem po prostu szczęśliwa, przez 6 lat nie
potrafiłam się tak naprawdę niczym cieszyć, dopiero od 2 lat stałam się
zupełnie inną osobą, radosną, zadowoloną, wiecznie uśmiechniętą:D Bardzo
chciałabym Ci poradzić jak do tego doszłam ale zlożyło się na to wiele
czynników: normalny spokojny dom, druga połówka:D, przyjaciele, wymarzone
studia... To wszystko sprawiło że stopniowo zaczęłąm w siebie wierzyć. Jescze
nie jestem całkiem zdrowa bo czasami reaguje atakiem na stresową sytuację, ale
coraz rzadziej - teraz staram się śmiać bo kiedyś za bardzo się wszystkim
przejmowałam, co przekładało się na wizyty w toalecie... Kiedyś psycholog kazał
prowadzić mi dzienniczek i zapisywać ile razy dziennie wymiotuję, po czym, po
jakiej sytuacji. Nawet pomogło bo zaczęłam unikać takich sytuacji, a z czasem
nauczyłam się z nimi radzić. Jestem najlepszym przykładem na to że szczęście
potrafi leczyć jak nic:D Jeśli miałabyś jakieś pytania to zawsze chętnie
odpowiem i doradzę, pomyślę jeszcze jak mogłabym Wam pomóc, wiem że czasami
dobre słowo potrafi zdziałać cuda :D trzymaj sie cieplutko :)

[mykaaa]

Zazdroszczę takiego ogromnego optymizmu :) Od takich osób jak Ty kwiatuszek_82
można się wiele nauczyć :))))

[kwiatuszek_82]

Kurcze, dziękuję:) No i jak ja mam nie być zarozumiała ;D A tak na serio
strasznie się cieszę że mogę komuś pomóc, daje mi to niesamowitą frajdę, no i
przede wszystkim siłę do walki :) Odkąd trafiłam na to forum czuję się naprawdę
wspaniale, chociaż ostatnio pewna dziewczyna bardzo mnie tu obraziła nazywając
starą krową, wariatką i tłuściochem ( to ostatnie mnie rozbawiło - według jej
kryteriów wszyscy którzy wazą więcej niz ona to grubasy:), to jednak nadal
wierzę że są dobrzy ludzie na tym świecie :) Dzięki Wam :D Postaram sie oddać
Wam trochę mojego optymizmu, mam nadzieję że starczy dla wszystkich :D

[mykaaa]

eee tam, co się przejmujesz jakimiś piczami;]
a co do optymizmu, to mam go coraz więcej :d ciekawe dzięki komu... ;)
ej, lubię tu wpadać, chyba za często mi się to zdarza, bo niedługo będzie mi
zbyt dobrze :P