powrót do normalności

[angel182]

do niedawna nie przypuszczalabym, ze bede jadla znow bulki i czekolade. do
niedawna bylam opetana przez jedzenie. myslalam o jedzeniu o kazdej porze
dnia, snilo mi sie zarcie,myslalam co zjem na drugi dzien, liczylam kalorie.
to bylo straszne, zmarnowalam tyle dni, tyle czasu, zdrowia. jak sobie o tym
pomysle to mi sie niedobrze robi. jaka ja bylam cholernie glupia egoistka,
jak moglam wplatac sie w to gowno? 1,5 roku przelecialo mi miedzy palcami jak
nic, wymazane z zyciorysu. po co? aby wygladac jak wieszak, osiagnac swoj
wymarzony ideal ze oslabionymi wlosami, lamiacymi paznokciami, popsutymi
zebami. tylko pozniej juz nie jest tak kolorowo, nabiera to innego znaczenia.
ile ja zlego zrobilam dla siebie samej? zaluje, ale dzieki temu jestem silna,
wiem ze dam sobie rade. nabieram swoich ksztaltow od nowa i podoba mi sie
moja faldka tluszczu na brzuchu, wiekszy tylek i grubsze uda. o i wkonu mam
piersi .nie obchodzi mnie co kto o mnie mysli. to moje cialo i mi ma sie
podobac!!! pisze ten watek aby opowiedziec jak duzo sie we mnie zmienilo i ze
kazda z nas moze wyzdrowiec. pozdrawiam Was kochane:)

[marilka123]

chciałabym kiesyś mysleć tak jak ty,naprawdę bardzo sie ciesze,że z tego
wyszłaś ,ja w ty siedzę od dawna i nie potrafię skończyć:(jednego dnia widze
siebie szkieleta a drugiego wieloryba i naprawde to jest chre,mimo to mam
nadzieję na lepsze jutro,nie mogę zyć tak jak żyję wiele ,wiele lat..Pozrawiam
i buziak w nosek!!!Gratuluję dziewczyno!!

[rojew84]

Ja tez gratuluje.
Chciałabym móc tak poczuć.
Napisz prosze,bo jestem ciekawa, jak długo z tego wychodziłas? Terapia?

[zbrodnia]

Malutka jestes warta zdrowia. Walcz o nie. Buzki:-*

[angel182]

czy dlugo z tego wychodzilam? nie, zaczelam 2,5 miesiaca temu rozpoczynajc
terapie i biorac leki. na poczatku nie pomagalo ale po dwoch tygodniach cos
mnie olsniło i zdalam sobie sprawe, ze robie sobie krzywde. wytrzymalam
miesiac, raz wymiotowalam i teraz do tej pory nic sie nie dzieje. jest super.
wielkie dzieks za te cieplutkie slowa. pozdrawiam Was i zycze duzo zdrowia:)

[tigerina]

gratuluje..podziwiam..i mam nadzieje ze wszystko idzie dalej dobrze:*

[elonaazzo]

Hej!
Mam nadzieje ze przeczyta mnie wiekszosc z tego forum!!! Otoz jestem w pelni
zdrowym przykladem osoby która zdolala uwolnic sie sama z hmmm.... tej
koszmarnej choroby!!Mam 22l i pierwsze mysli o mych kilogramach pojawily sie w
wieku15 lat.Zaczelam sie odchudzac bo chcialam na siebie zwrocic
uwage-wyobrazalam sobie siebe tak chuda po to zeby ludzi mnie dostrzegli i mi
wspolczuli.Oczywistym faktem jest ze na nasze myslenie i postepowanie maja wplyw
ludzie ktorymi sie otaczamy.I to w jakim srodowisku dorastamy i zyjemy warunkuje
nas samych. Ja niestety mialam strasznego pecha bo ludzie ktorych nazywalam
przyjaciolmi okazali sie byc totalnie innymi niz sobie wyobrazalam. Jestem osoba
bezposrednia i nie jestem w stanie dusic w sobie mysli ktore mi
przeszkadzaja.Wiec stwierdzilam ze urwe kontakt z moimi "przyjaciolmi".Do dzis
uwazam ze bardzo slusznie postapilam!Tylko ze mieszkalam w malej miejscowosci i
nie mialam alternatywy w postaci innych osob wiec sila rzeczy zostalam sama.No i
ta nieszczesna samotnosc , utrata kontaktu z ludzmi -(a jestem osoba bardzo
towarzyska,lubie jak cos sie dzieje)spowodaowala ze wymyslilam sposob ktory
pozwoli zwrocic uwga na mnie innych osob.Wlasnie podczas tego pisania
uswiadomilam sobie jaka idiotka bylam przez cale 5lat!!Tym bardziej to bylo
glupie o tyle ze z natury bylam i jestem osoba szczupla i moje cialo zeby
wygladac dobrze i zdrowo nie potrzebowalo zadnej ingerencji-co za banal ja tez
to wiedzialam .Dowodem na to ze nie walczylam z kilogramami tylko z zupelnie
innym problem dotyczacym samotnosci jest fakt ze mialam znow po jakims czasie
mase znajomych, ktorych kochalam i oni mnie tez ale paniczne sie balam ze moge
ich utracic. I zupelnie nie potrzebnie kontynuowalam moja probe zwrocenia na
siebie uwagi......Od dowoch lat tego nie robie bo zdalam sobie sprawe w czym
tkwil problem: to nie te kilogramy tylko paniczny strach dotyczacy braku
akceptacji. I to byl moj problem nie zadna ch...lerna nadwaga(ktorej a propos
nie bylo)!!Sama do tego doszlam nie pomagal mi zaden specjalista, rodzina i inni
ktorzy mnie otaczaja..jestem naprawde wartosciowa osoba i przyznam ze swietnie
sie czuje piszac to!Dzis wygladam pieknie mam zdrowe wlosy zeby paznokcie i
pozbylam sie juz tego prawdziwego problemu ktory byl powodem mej
anoreksji.Dlatego jestem wolna!!!! I prosze was spojrzcie w glab siebie i
postarajcie sie znalezc prawdziwa przyczyne waszej choroby a "odnajdziecie droge
ku wolnosci" Koncze juz bo wystygnie mi moj pyszny obiadek;-)Pozdrawiam was
serdecznie i zycze powodzenia!!!!!!!Jesli ktoras z was bedzie potrzebowala
ogadac to jestem do uslug!

[magudka]

Czesc mam na imie Magda i chciałabym bliżej poznac kogos kto wyszedł z...
właśnie ... jak to nazwać?..z koszmaru- bo chyba sama nazwa choroby nie
wystarczy. Jak udało cie sie przezwyciężyć ciągłe myślenie o jedzeniu?, jak
właściwie udało ci sie zmienić cały dotychczasowy tryb życia? Też mam taki
problem- czasem myślę że żyję żeby jeśc-i to jest straszne, dlatego szukam
osoby z którą bede mogła wymienić poglądy i mysli, dzięki czemu poradzę
sobie... tak jak ty. Licze na to ze nawiąże z tobą kontakt. Prosze o odpowiedź.