sum ergo cogito;)

[an_eczka1]

a zatem:
nurtuje mnie to jakie są przyczyny bulimii,czy any;
wiem, moge zajżeć do książek ale chcę abyście wy zajżały w głąb siebie i
spróbowaly tak najobiektywniej jak to możliwe stwierdzić jak i kiedy to się
zaczęło, czy gdybyście wcześniej nie wiedziały o istnieniu takiech choroby
wpadłybyście w nią(moż epodświadomie naśladujemy...P)


1.ja pamiętam taką scenkę z mojego życia:siedze przed tv i jem kromke
chleba(była to moja 1.dieta zinicjowana przez siostre)wiedziałam, że ta kromka
była niezgodna z dietą ale nie byl to dla mnie żaden problem,i wtedy
zaczęłłąam sobie wyobrażać poczucie winy jakie mają anor i bulim(których się
domyślałam),
to było kilka sekund i myśli skierowałam gdzieś zupełnie indziej..
pomyśłicie - idiotka- ja tak myśle ...:P nie wiem czy sama powoli sobie
wkręciłam tą chorobę,...ale to już dalsza historia...

może pomożecie? piszcie jakie są wasze przemyślenia(to ważne)'

[zbrodnia]

U mnie bulimia zaczęła się z pierwszym dniem września kiedy zaczynałam 4 klasę
liceum. Po apelu poszłam razem z koleżanką do supermarketu. Ona robiła zakupy na
obiad. Ja nie. Ale kupiłam sobie puszkę soji z fasolką (czy jakoś tak). Po
powrocie do domu zjadłam nie pół puszki, tylko cała (wtedy było to dla mnie
niewyobrażalnie dużo). Rozbolał mnie brzuch, ale nadal miałam ochotę coś jeść.
Więc poszłam do łazienki wsadziłam palce do buzi i zaczęło się.
Wcześniej o bulimii słyszałam tylko tyle, że księżna Diana na nią chorowała.
Poza tym nic więcej.
Nie znałam nikogo kogo miałabym naśladować. Nawet nic o tym nie czytałam.
Do tej pory nie wiem, dlaczego to zrobiłam.
Przyszła matura, kartkówki, oczekiwania, wszystko narastało, a choroba się
nasilała. Do tej pory nie umiem radzić sobie ze stresem bez bulimii. Jestem
zdenerwowana, smutna, zła, podekscytowana, wesoła--> jem. A później zwracam.
To już nie jest życie.