JAKIE WŁAŚCIWIE SĄ PIERWSZE OBJAWY?

[kropka141]

prosze bardzo o Wasze spostrzezenia dotyczące pierwszych objawów anoreksji u
Was.jest to dla mnie wazne bo nie wiem czy szukac pomocy i co mi tak naprawde
dolega.mam wstręt do siebie, czuje sie podle, nie moge patrzec na swoje
cialo.czasem mysle ze ktos mnie w nim umiescil za karę.ulge odczuwam wtedy
keidy jestem glodna.czuje sie wtedy lekka.wbrew logice wydaje mi sie ze
wszystko bedzie lepiej jesli jeszcze tylko troche schudne.po jedzeniu jestem
drazliwa,nawet agresywna.nienawidze sie za to ze cos zjadlam.wciaz porownuje
sie z innymi kobietami,rycze przy tv, to jakis obłęd.2 lata temu schudlam
25kg,prawie nic nie jadlam,wszyscy sie zachwycali,bo zrzucilam
nadadwage.potem zaczelam przesadzac i sie glodzic.poznalam faceta,wszystko
wrocilo do normy i zaczelam sie odzywiac racjonalnie.teraz znow czuje ze
opanowuje mnie "To cos" co kiedys nie pozwalalo mi jesc i po kazdej kromce
chleba mowi mi "jestes najbardziej żałosną istota na świecie, obżerasz się
jak świnia".nie wiem.czy to jakis nawrót demonów z przeszłości...?

[zaba_pelagia]

nazywasz to PIERWSZYMI objawami?
jeszcze ci mało?

[kropka141]

a czy anoreksja powraca? czai się, męczy, znika i znów powraca? jeśli tak to
mam przechlapane

[ewelinaw7]

Najważniejsze jest to, że zdajesz sobie sprawę, że to jest anoreksja. A co do
Twojego pytania o naturę anoreksji, to powiem Ci tak z głębi serca, że to mój
największy wróg, jakiego mogłam spotkać w życiu, Czai się na każdą okazję, na
każde niepowodzenie, na każdą ciężką chwilę, która mogłaby nas podłamać i
wtedy "atakuje". Atakuje wtedy, bo wie, że czujemy się źle, że czasami
brzydzimy się samych siebie, pogardzamy sobą. Normalnie takie myśłi powinny
minąć, ale nie przy anoreksji. Ona to wykorzystuje, właśnie takie momenty.
Kiedy sobie uświadomisz, że jest jak zły duch, to zrozumiesz, że jesteś w
stanie ją od siebie odepchnąć. Musisz w siebie uwierzyć. Proszę, nigdy nie
kochaj, ani nie poświęcaj się dla ludzi, którzy kochają Cię za to, jak
wyglądasz. Kiedyś wszystkie się pomarszczymy, będziemy zagrabione i kulawe (:-
)), a miłości i przyjaźni będziemy dalej potrzebować. Nie dostaniemy jej jednak
od ludzi, którzy oceniają nas tylko z zewnątrz. Najważniejsze jest nie kierować
się stereotypami, odżywiać się racjonalnie. Ja wiem, że to tylko puste słowa,
że tak latwo sobie tu wejść i napisać. Ale mi kiedyś też ktoś tak mówił i
któregoś dnia, gdy wiedziałam, że wszystkie inne sposoby wykorzystałam bez
żadnych efektów, postanowiłam żyć w zgodzie z samą sobą. I nie będę kłamać - to
nie było łatwe. Bo ludzie są wzrokowcami, ale przestało mi zalećeż na tych,
których interesowało tylko moje ciało. Każda z nas ma swoje "serducho" i to ono
powinno być najważniejsze dla innych.Życzę Ci powodzenia. Pamiętaj, że nigdy
nie jest za późno, aby ratować swoje życie. Bo zawsze "spadają małe i wielkie
nieszczęścia potrzebne do scczęścia". Pozdrawiam. Mam nadzieję, że się
odezwiesz.

[cindyy]

Hehe Kropka!Anoreksja to choroba na całe życie!!!Wydaje Ci się,że już jest wszystko ok,bo zachowujesz się "normalnie",tzn.nie myślisz obsesyjnie o jedzeniu, a tu proszę nie mija kilka tygodni,miesięcy i znów.Widmo anoreksji wciąż powraca!Bo jest to sprawa w dużej mierze psychiki.Ja przeżywam to samo już od kilku dobrych lat!