Rodzice...

[szcescie]

jak reaguja wasi rodzice na wasza chorobe? wspieraja was czy w ogole
nie pomagaja?
Bo moi udaja ze problemu nie ma i to jest chyba najgorsze w tym
wszystkim...i na terapie to nie matka mnie wyciagnela, tak jak to
ejst w wiekszosci przypadkow, a kumpela i chlopak...i to chlopak
chyba bardziej rozumie powage sytuacji i stara sie mnie
zrozumiec...czasem nie wiem jak z nimi rozmawiac zeby w koncu
uswiadomili sobie ze to nie jest taka sobie zabawa czy bunt
nastolatki...

poczatki zaburzenia odzywiania - trzy lata...bulimia rok...

[edi_90]

współczuję Ci... dobrze że przynajmnniej w swoim chłopaku masz
wsparcie:)ILe masz lat??
U mnie jest tak że moi rodzice o niczym nie wiedzą mimo że mieszkamy
pod jednym dachem (wciąż) i bardzo dobrze. Za dobrze ich znam
zwłaszcza matkę żeby łudzić się że zrozumieliby bądź co bądź mój
dramat...uważali by moją chrobę za fanaberię...:/

[szcescie]

17...moi dowiedzieli sie, nie ode mnie...ale mysle ze albo uwazaja
to za nic albo sami sie gubia...na terapi tez nie byli, choc ponoc
powinni byli byc...ale nie mam im nic za zle. Nie wiedza jak to jest
i co taka osoba przezywa... dzieki za odp, jestem na forum od nie
dawna i cieszy mnie jak ktos dostrzeze to co na skrobe...a jak jest
u Ciebie? dlugo choruejsz? ile masz lat? leczysz sie?

[edi_90]

też mam 17 lat:)i też jestem na forum sumie od niedawna:)
Ja choruję uż 3 lata ale w sumie to dopiero teraz nasiliły się
ataki. Nie leczę się, ponieważ tak jak wcześniej pisałam,moi rodzice
o niczym nie wiedzą, więc jakbym poszła do psychologa na pewno by
się dowiedzieli a tego właśnie cały czas próbuję uniknąć...
Szczęście, a skąd jesteś??

[ankaaa]

A ja myślę, że dobrze ;)

To ty jesteś chora i ty - jeśli chcesz być zdrowa - masz się leczyć.
Nikt nie ma Ciebie wyciągać na terapię - ani mama, ani chlopak ani
ktokolwiek inny.
Twoje zdrowie i życie zależy tylko i wyłącznie od Ciebie.
Ty się w to sama wpakowałaś więc i sama się wydobądź !
Nikt nie ma obowiązku uczestniczyć w twojej chorobie.

[marta.scisia]

Moi rodzice dowiedzieli się o bulimii po mojej próbie samobójczej (jesli można
to tak w ogóle nazwać, bo ja nie chciałam się zabijać), mimo ze wcześniej było
dużo oznak. ale może wcześniej nie chcieli tego widzieć.
Taty w ogóle nie biorę pod uwagę (chociaż to też mój rodzic przecież). A mama...
Niby starała się mi pomóc, ale w rzeczywistości dołowała mnie jeszcze bardziej,
bo wymagała, żebym z dnia na dzień stała się normalną szczęśliwą dziewczyną i na
każdym kroku to okazywała. a ja nie potrafiłam niestety, więc znów ją zawiodłam...
Czasem chciałabym wrócić do stanu z przed mojej "próby samobójczej", bo wtedy
nikt nic nie wiedział i mnie nie kontrolował...

[szcescie]

w sumie Aniu masz racje, to ja sie wpakowalam i to mi powinno
zalezec...a czasem mysle ze mi nie zalezy, dlatego brakowalo mi
wsparcia, ktore teraz mam...

jestem z Gliwic...