bardzo proszę o ocene i podpowiedź

[asiuniamyszunia]

Witajcie.
Mam mały (bądź nie) problem, mianowicie mam 19 lat w pewnym okresie
mojego życie schudłam 8 kg w ciągu miesiąca(waga po schudnięciu 54
kg, wzrost 172 cm) główną przyczyną były nerwy, nic nie jadłam bo
nie miałam na to ochoty, w dniu dzisiejszym obawiam się, że mam
skłonności do anoreksji, ponieważ miomo tego że waże prawidłowo, w
ocenie znajomych i chlopaka wyglądam "jak człowiek a nie jak
wieszak" - do mnie to i tak nie przemawia, jestem skłonna się
odchudzać aby znów tak "ładnie" wyglądać, czuje pewien dyskomfort,
polega on na tym, iż nabrałam troche masy ciała i źle sie z tym
czuje bo mam trochę brzuszek większy, bo jak siadam brzuszek mi
wystaje z poza spodni i wszystko co mnie męczy to polega na moim
brzuchu (teraz sobie to uświadomiłam), kiedy oglądam moje zdjęcia z
wakacji to myślę i mówie o tym głośno, że chce wrócić do tej wagi,
że znów chce wyglądać tak jak kiedyś mimo tego że miałam niedowagę,
czułam sie z tą niedowagą 10000 razy lepiej, nie miałam kompeksów,
które dziś mam, czuje sie brzydka i niedoceniona, nie wiem czy jest
to problem na podłożu depresji czy też to są objawy do skłonności
anoreksji, czy mam udać sie do jakiegoś lekarza??? który mi pomoże
z tego wyjść tak jak powinnam,

[ankaaa]

Zamiast szukać chorób ->>> siłownia.

[asiuniamyszunia]

słownia bardzo chętnie, ale kiedy??? pracę kończe o godz. 15.15 a
szkołe zaczynam o 15.50 do domu wracam ok 20 czasem na basen uda mi
sie wyskoczyć ale to raz w tyg. i nie zawsze;/, no i to nie jest
szukanie sobie chorób, wiem że doprowadzę sie (prędzej czy później)
do takiego snatu jak kiedyś, mam obsesję na tym punkcie

[urselka]

moim zdaniem powinnas o tym z kims pogadac.
Sam fakt, ze piszesz o tym w ten sposob wskazuje na to, ze sie tym
bardzo przejmujesz. A jesli sie tym przejmujesz, to wpedzasz siebie
coraz glebiej we wlasne obsesje...
Rozmowa z psychologiem Ci nie zaszkodzi.
No ale pomoze tylko wtedy, gdy dasz sobie pomoc i bedziesz chciala
to zmnienic...
bo to siedzi w Twojej glowie, a dostep do niej masz tylko Ty.

Pozdrawiam

[asiuniamyszunia]

znajomi twierdzą że ze mną jest wszystko ok i nie potrafię z nimi o
tym pogadać,a psycholog hmm... myślisz że on się zajmuje takimi
problemami??? dziękuje bardzo za odpowiedzi

[urselka]

:) a czym się zajmuje psycholog...?

Wlasnie tym sie zajmuje psycholog. Kwestia to trafic na dobrego.

Byc moze nie jedzenia/tycia sie tak boisz.

z doswiadczenia wiem, ze zazwyczaj chodzi o zupelnie inne leki, a
objawiaja sie w kwestiach jedzenia.

Psycholog Cie wyslucha i nie wysmieje Twoich problemow.
Bardzo prawdopodobne, ze rozmawiajac z nim sama zrozumiesz o co tak
naprawde chodzi...
:)
i wtedy przestaniesz sie bac.
:)

W kazdym razie, nie zostawiaj siebie z tym samej.
Sama sie tylko pograzysz.
A jesli Twoi znajomi Cie nie rozumieja, to idz do dobrego
psychologa. On zrozumie.

I nie tylko on. - ja rozumiem, a nie jestem psychologiem...

[mado-2]

dlaczego zawsze na posty odpowiadasz z kpiną? taka mądra jesteś i
idealna? widocznie masz problem skoro ciągle tu zaglądasz a więc
lepiej sama skorzystaj z rad które tu dajesz. troszkę zrozumienia...

[magor_ek]

nie widzę w słowach ankaa'i zlośliwości ani kpiny, pytanie tylko czy
skoro ktoś nie ma czasu dla siebie, bedzie miał na lekarza i
spotkania z psychologami;/

[ankaaa]

Tak,jestem mądra.

[ewela100e]

Asiu,mam dokladnie ten sam problem,mam 20 lat 171cm,jakieś 2 lata
temu (zaczelo sie od matury) schudlam podobnie jak Ty i doszlam do
wagi 52kg, bardzo mi sie to spodobalo, wszyscy mowili ze swietnie
wygladam i w ogole wszyscy sie zachwycali,duzo pracowalam i udalo mi
sie utrzymac ten stan przez jakis rok,pozniej zaczelam powoli tyć
tak ze teraz waze 56kg. Najbardziej mnie denerwuje to ze nie moge
sie zmiescic w moje stare dzinsy,jest mi z ta waga straaasznie zle,
chociaz wiem ze kazdy by powiedzial ze to normalna waga, ale ja nie
moge zniesc tego widoku,po prostu nie moge na siebie patrzec,dlatego
wiem o co Ci chodzi. Nie będe sie tu rozpisywac ale jak masz jakies
pytania albo chcesz o tym porozmawiac napisz do mnie
[e-mail]

[ewela100e]

Asiu,mam dokladnie ten sam problem,mam 20 lat 171cm,jakieś 2 lata
temu (zaczelo sie od matury) schudlam podobnie jak Ty i doszlam do
wagi 52kg, bardzo mi sie to spodobalo, wszyscy mowili ze swietnie
wygladam i w ogole wszyscy sie zachwycali,duzo pracowalam i udalo mi
sie utrzymac ten stan przez jakis rok,pozniej zaczelam powoli tyć
tak ze teraz waze 56kg. Najbardziej mnie denerwuje to ze nie moge
sie zmiescic w moje stare dzinsy,jest mi z ta waga straaasznie zle,
chociaz wiem ze kazdy by powiedzial ze to normalna waga, ale ja nie
moge zniesc tego widoku,po prostu nie moge na siebie patrzec,dlatego
wiem o co Ci chodzi. Tez tak jak Ty chce wrocic do tamtej wagi mimo
ze mialam niedowage, ale tez sie czulam znacznie lepiej,terz tez mam
kompleksy i o niczy innym nie moge myslec.Nie będe sie tu rozpisywac
ale jak masz jakies pytania albo chcesz o tym porozmawiac napisz do
mnie [e-mail]