potrzebuję pomocy

[malinonowebuty]

przejrzałam to forum. wszystkie mówicie o swoich problemach z
bulimią. co jest zrozumiałe :) mój problem jest trochę inny. sama
nie jesetm chora, ale moja przyjaciółka cierpi na tę chorobę. i
bardzo bym jej chciała pomóc. ale nie wiem jak. próbuję z nią
rozmawiać, ale mam wrażenie, że kręcę się w kółko, bo ona nie wierzy
w moje słowa i trwa w tym co sobie wymyśliła a co prowadzi ją do
ataków. może ktoś wie jak mogę jej pomóc? co zrobić, żeby ją
wyleczyć? przekonać że powinna pójść do specjalisty. przekonać, że
jest wspaniałą osobą która może żyć normalnie ? może macie jakieś
sposoby, żeby odegnać atak ? jakieś produkty które możecie jeść ?
jakiekolwiek wskazówki ?

bardzo proszę o pomoc...

[magdoolka]

a nie probowalas jej tu pokazac jak to na forum funkcjonuje?ze mozna
byc anonimowym?ze mamy tak samo? zapros ja tu, ja ja zapraszam ;)

witam

[renatam2]

Koleżanka musi przejść terapię , a nawet polecam szpital , bo sama
miałam bulimię i wiem że to jest potworna choroba i leczenia trzeba
chcieć samemu .Koleżanka musi chcieć przerwać sama ten horror ,który
niewiem ile trwa .Bo ja cierpiałam od 16 roku życia teraz mam 40 ,a
2 lata temu dopiero sę znalazłam w klinice i jest super.Jeszcze
oczywiście jeżdzę no grupy na terapie .Także polecam specjalistów bo
po to oni są pozdrawiam.

[magdoolka]

renatko a powiedz mi jak sobie mozna poraadzic czasowo z tym
wszystkim? te terapie, spotkania, dojazdy, psycologowie.....jak
moznaa polaczc to z praca , domem, zwiazkiem, gotowaniem, relaxem,
snem, i wszytskim niezbednym do zycia??? ja poprostu sie boje ze nie
dam rady czasowo....

[renatam2]

Kochana trzeba zacząć o tym mówic i to jak najwięcej.Wykrzyczeć
wszystkie złe emocje.Musiała być jakaś przyczyna że ta choroba się
pojawiła.Cooś z dzieciństwa lub załamanie nerwowe.I do tego okresu
musi wrócić pamięcią i to co ją bolało wyrzucić z siebie .pa
buziaki

[renatam2]

TO ja. Powiem ci że bardzo ciężko połączyć normalność z
nienormalnością. To znaczy nawet czyjeś wesele czy np.Sylwester
jakaś impreza to ja bardzo się męczyłam przechodziłam taaaakie
cirpienie bo musiałam patrzeć na jedzenie przezywałam katorgę bo
wiedząc o tym że zaraz będę musiała prowokować wymioty i jak się
zacznie to będzie kilka razy.A pożniej wiedziałam że będę gorzej
wyglądać np. oczy .I gotowanie było trudem ,a pieczenie jeszcze
gorsze nieraz pękałam od jedzenia nie wiedziałam ile już zjadłam ale
gdy wymiotowałam to pół wiadra dosłownie.W pracy SILNYstres
przeżywałam przeżywałam żeby nikt mnie nie przyłapał.Jak się udało
to się cieszylam.Jak ktoś przerwał to robiłam się agresywna nie
byłam sobą.SEN nie było go czasami koszmary omamy.Bolały mnie
kości,mięsnie,miałam skurcze nóg.jeszcze napiszę

[magdoolka]

no wlasnie, stres, agresja i wszystko do bani. Powiedz jak sbie
teraz radzisz? po tylu latach?

witam i pozdrawiam

[renatam2]

Cofnę się wstecz do czasów dzieciństwa,nie miałam go, nie pamiętam
miłych wspomnień.Tylko żal ,bóli cierpienie.Dlaczego?Byłam bardzo
posłuszna rodzicom a oni mnie nie pochwalili, a czekałam na to
bardzo.Byłam brzydka ,gruba, zakąpleksiona,z rumieńcami na
twarzy .Nie miałam koleżanek,ani kolegów,za wszelką cenę wszystko
bym zrobiła żeby ktoś mnie przytulił.I dziś ostatni raz zajrzałam w
czasy dzieciństwa bo mi nie wolno się cofać.Tylko muszę iść do
przodu i ratować się sama bo jak sama nie wezmę się to nikt mi
przecierz nie może pomóc.Nie wolno tłumić wypowiedzi i złości bo z
czasem to wszystko narasta i rodzi się napięcie ,które prowadzi do
wymiotów.Nazywać trzeba rzeczy po imieniu. Szukaj rozwiązań ,a nie
winnych.Miej wiarę w siebie,żyj radośnie.Człowiek zyskuje śmiejąc
sie z życia niż lamętując nad nim.Wybaczyłam tym którzy mnie
skrzywdzili,bo dałam się. Byłam ofiarą.Teraz dopiero uczę się na
czym świat się kręci.Dbam o siebie,i akceptuję taka jaka jestem.Jak
ktoś mnie nie akceptuje to jego problem.Bronię swego zdania,oddycham
prawidłowo,ćwiczę się trochę .Dużo mówię o problemach,ubieram się ze
swoim gustem.Zaczęłam malować nawet obraz.Mam marzenia i pragnienia
a wcześniej tak nie było.POZDRAWIAM

[julka06.07]

Staraj się spędzać z nią jak najwięcej czasu, nie powinna być sama, wtedy jest
najgorzej..Twoja koleżanka powinna mieć jak najwięcej zajęć, bardzo możliwe, że
nie potrafi sama zorganizować sobie czasu, więc możesz jej w tym pomóc.Powinna
jak najwięcej przebywać na świeżym powietrzu, proponuję wspólne spacery, wypady
na rower, czy bieganie( bo pewnie szalenie zależy jej na zgrabnej sylwetce :) a
nie ma na to lepszego sposobu niż systematyczna aktywność fizyczna. Oczywiście
ważna jest też właściwa dieta. Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, bo sama
jeszcze całkiem z tego nie wyszłam( 8 lat wyciętych z życiorysu!)ale jest coraz
lepiej ! Moim zdaniem bardzo ważne jest pożywne śniadanie, w skład którego
powinno wchodzić pełnoziarniste pieczywo lub np. płatki owsiane z otrębami, bo
te produkty mają dużo błonnika i na długo dają uczucie sytości, do tego np.
chudy jogurt, jakiś owoc.W ogóle w jej diecie powinno być jak najwięcej warzyw i
owoców, to przede wszystkim, bo to są rzeczy, po których, przynajmniej ja nie
mam wyrzutów sumienia.Powinna jeść często(4-5 małych posiłków dziennie)i
wybierać produkty lekko strawne i zdrowe, żeby nie mieć po tych posiłkach
poczucia winy, a małe porcje dlatego, żeby nie obciążać żołądka, bo niezależnie
od jakiego czasu prowokuje wymioty, to najprawdopodobniej ma problemy z
trawieniem, a wtedy, po posiłku człowiek czuje się tak źle, że nie sposób się
powstrzymać od.. Jeśli jecie coś razem i jest to jakieś danie wysokokaloryczne,
np. pizza, to moim zdaniem powinnaś sprawdzić po co tak na prawdę idzie do
toalety po posiłku.. No i bardzo ważne jest jeszcze żeby piła dużo wody
mineralnej niegazowanej ( przynajmniej litr dziennie) i jakieś herbatki ziołowe.
To bardzo dobrze, że Ci się zwierzyła, zrobiła krok na przód, a fakt, że
szukasz na ten temat informacji świadczy, że jesteś prawdziwą przyjaciółką- to
prawdziwy skarb dla osoby borykającej się z takim problemem..Najprawdopodobniej
Twoja przyjaciółka może wątpić w to, że z tym naprawdę da się skończyć, że można
żyć normalnie, ja sama czasem przestaję w to wierzyć..ale staraj się jej
uświadomić przede wszystkim, że nie jest SAMA, że ma Ciebie i możesz jej pomóc
się z tym uporać.Zaproponuj jej np. ,że jeśli poczuje, że zbliża się atak, to
zawsze może do Ciebie zadzwonić.Jeszce jedno jest bardzo ważne, chyba
najważniejsze, że ona sama musi chcieć z tym skończyć i MUSI przynajmniej w
jakimś stopniu zaakceptować siebie taką jaka jest, że jest OK.i dopiero z takim
nastawieniem iść do przodu. Droga ta jest baaaardzo trudna, ja np. od początku
jestem z tym zupełnie sama, ale nie tracę wiary i będę walczyć z tym do samego
końca, dopóki się nie uda !
Mam nadzieję, że moje rady okażą się dla was pomocne i, że Twoja przyjaciółka
z tym wygra, na pewno :) Jeśli będziesz miała jeszcze jakieś pytania, to służę
pomocą, pisz na mojego maila. Nie jestem ekspertem, jak już powiedziałam, ale
myślę, że jestem w tej dziedzinie bardzo doświadczona :) Pozdrawiam