CAIRO STORY

[corrina_f1]

Obiecałam ciąg dalszy, więc dokładam początek 3 najlepszych dni, jakie
spędziłam w Egipcie. Będę doklejać sukcesywnie, w miarę pisania.
Znów sorki, że takie długie,ale ja krócej o Egipcie po prostu nie umiem ;)


16/17.05.2004

Po wspinaczce na Górę Mojżesza należy nam się zasłużony odpoczynek, zatem
dzisiejszy dzień w całości postanawiamy spędzić na plaży.
Kolację jemy dość późno a przed 23:00 Mohamed odwozi nas do Old Sharm, na
autobus. Pomaga nam zlokalizować siedzenia, co nie jest trudne, bo bez
problemu potrafimy odczytać arabskie cyfry. Nie jest to jednak potrzebne, bo
zarówno na bilecie, jak i w autobusie, numery siedzeń napisane są też "po
naszemu".
Początkowo wydaje się, że jesteśmy jedynymi obcokrajowcami, ale po kilku
minutach wsiadają jeszcze 2 dziewczyny, rezydentki jak sądzę, mieszkanki
któregoś ze skandynawskich krajów. Siedzą tuż za nami i słychać je przez
większość drogi w całym autokarze. Na szczęście to na nich, a nie na nas,
podróżujący z nami Egipcjanie koncentrują swoją uwagę.
Autobus odjeżdża praktycznie co do minuty (w Egipcie 5 minutowe spóźnienie
traktowane jest jako wyjazd co najmniej przedwczesny). Czeka nas 6 godzin
jazdy. Już po kilkunastu minutach od opuszczenia Sharm, kierowca włącza
egipski film na wideo, głośny do granic możliwości. Nie pomaga nastawiony na
pełną moc discman. Wszelkie próby przysypiania zdają się na nic. W czasie
krótkiej przerwy w połowie drogi postanawiamy wysiąść, żeby rozprostować
kości. Na szczęście nikt się nam specjalnie nie przygląda. Dalsza część
podróży upływa w podobnych warunkach. Leci kolejny egipski film przerywany co
jakiś czas absolutnie kiczowatymi reklamami linii Super Jet. Wkrótce
przejeżdżamy tunelem pod Kanałem Sueskim. Koło 4:00 chyba na chwilę udaje mi
się w końcu przysnąć (z głośników rozbrzmiewa już Koran, który mimo wszystko
łatwiej znieść niż filmowe wrzaski). Otwieram oczy kiedy autobus staje i
wysiada z niego kilkanaście osób. Okazuje się, że jesteśmy już w Kairze! A
drugi przystanek, czyli Turguman, należy do nas.
Jest jeszcze wciąż zupełnie ciemno, spoglądam na zegarek, 4:50.
Przyjechaliśmy chyba za wcześnie. Martwi mnie to bardzo, gdyż nasza
rezerwacja hotelowa ważna jest dopiero od południa ! Nachodzą mnie straszne
myśli o tym, w którym parku, lub, pod którym mostem przyjdzie nam spędzić
kolejne godziny.
Przez kilkanaście minut mkniemy ulicami, jak się później okaże, Heliopolis,
nowoczesnej części Kairu, którą odwiedzimy jeszcze tego samego dnia
wieczorem. Śpiące Heliopolis wygląda przepięknie. Ulicami nie jeżdżą prawie
żadne samochody, o 5 nad ranem w oknach palą się nieliczne światła, czyste
ulice porośnięte są niezliczonymi gatunkami wyglądających bardzo europejsko
drzew.

[corrina_f1]

(trwa już )17.05.2004
Mija niecałe 20 minut a my docieramy do miejsca wyglądającego na pierwszy rzut
oka mało przyjaźnie. Wjeżdżamy w jakąś bramę. Teren ogrodzony jest blaszanym
płotem. Dookoła kręcą się jacyś ludzie. Wciąż jest ciemno i mam poważne obawy,
czy powinniśmy wysiąść. Ale steward uśmiecha się do nas i potwierdza, że to
nasz docelowy przystanek. Co robić, wysiadamy, jak większość pasażerów.
Podchodzi do nas taksówkarz i prawdę mówiąc, nie ma się co zastanawiać, nie
będziemy teraz błądzić po ciemnych kairskich zaułkach bo nawet nie wiemy, gdzie
właściwie się znajdujemy. Ustalamy kurs za 20 LE, co oczywiście jest ceną
zawrotną jak na egipskie realia. Ale czy w Warszawie żałowalibyśmy 12 zł za
kurs? Według taksometru, zakładając, że działa, prawdopodobnie ta trasa nie
byłaby droższa niż 5 LE, ale zupełnie nie obchodzi mnie to o 5:00 rano. Poza
tym od nie-Egipcjanina kierowca nie weźmie ceny egipskiej.
Podajemy nazwę hotelu i po niecałych 10 minutach jazdy znajdujemy się przed
jego wejściem. Naszą bazą na najbliższe 3 dni będzie Sheraton Gezirah, jeden z
najbardziej znanych i wcale nie tani hotel znajdujący się… na środku Nilu ! A
dokładniej na samym północnym koniuszku wyspy Gezirah. Gdyby nie znajomości,
nie ma złudzeń, wybralibyśmy znacznie tańsze i skromniejsze lokum. Ale od czego
są przyjaciele, którzy mają przyjaciół :) Pokój, którego oficjalna cena wynosi
210 USD za noc w rzeczywistości kosztował nas 160 USD za dwie noce i 3 pełne
dni.
Niepewnym krokiem wchodzimy do środka. Przedstawiam naszą sytuację w recepcji.
Doba hotelowa zaczyna się dopiero w południe, a więc za 7 godzin… Przemiły
recepcjonista sprawdza rezerwację, którą dzięki naszemu przyjacielowi, zrobiło
dla nas kairskie biuro podróży. Okazuje się… że rezerwacja jest odwołana!!
Uszom nie wierzę. Jak to odwołana ? Recepcjonista próbuje coś tłumaczyć o
gwarancji rezerwacji, której jakoby nie było. Zaraz jednak pociesza, że
problemu nie ma, są pokoje, więc zaraz dostaniemy nowy. Wszystko mi jedno,
jaki. Chcę się tylko położyć chociaż na godzinę, bo ledwo stoję na nogach.
Siadamy na chwilę w lobby, formalności zostają dopełnione i w ramach wyjątku
udaje nam się dostać pokój przed czasem. Jedziemy windą na 11 piętro, otwieramy
drzwi a naszym oczom ukazuje się… zwolniony ale nie posprzątany pokój ! Niezła
wtopa. Wracamy na parter a recepcjonista płonie ze wstydu. My się tylko
śmiejemy i tym razem to my powtarzamy mu „mafish mushkala”. Awaria systemu. Ale
jest już nowy pokój, niestety tylko na 6 piętrze, ale już mi naprawdę wszystko
jedno. Moim marzeniem była tylko jedna noc w tym hotelu w dniu, kiedy go po raz
pierwszy zobaczyłam, czyli prawie rok temu. Kolejne marzenie właśnie się
spełnia. W Egipcie to takie proste…
Płynęliśmy wtedy po Nilu feluką, dochodziła północ, a ja nie mogłam oderwać
oczu od oświetlonej, okrągłej, prawie 30 piętrowej konstrukcji na samym środku
rzeki. Potem hotel śnił mi się kilka razy, a kiedy powiedziałam o tym
znajomemu, z którym mieliśmy się spotkać za kilka godzin, pomógł mi w
spełnieniu mojego marzenia.
Dwie godziny snu zaraz po spektakularnym wschodzie słońca zza drugiego brzegu
Nilu muszą wystarczyć. Czeka nas długi dzień a marnowanie czasu na spanie mija
się z celem. Po śniadaniu składającym się z herbatników (w dniu dzisiejszym nie
mamy jeszcze w cenie hotelu) wybieramy się do Piramid.
No tak, tylko właściwie w którą stronę do tej Gizy ? Doskonale pamiętam
ubiegłoroczne liczne przejazdy po mieście, ale o poranku po nieprzespanej w
zasadzie nocy już niczego nie jestem pewna.
Taksówkarze nagabują nas na każdym kroku, ale zbywamy ich za każdym razem
stanowczym „laa, shokran”. Wierzcie lub nie, znajomość choćby kilku
najpodstawowszych słów w obcym kraju często działa cuda. Idziemy spacerem w
bliżej nieokreślonym kierunku nie mając właściwie żadnego planu. Wiemy, że
taksówka z tego miejsca nie powinna kosztować więcej niż 30 LE. Nagle
przypomina mi się pomysł na zaoszczędzenie tej sumy. Mijamy bowiem schody
prowadzące pod ziemię, do metra. W przewodniku Lonely Planet wyczytałam, że
jeśli pojedziemy metrem do stacji Miadan Giza, taksówka stamtąd nie powinna
kosztować więcej niż 5 LE. Zatem odważnie schodzimy pod ziemię i po chwili
nabywamy bez najmniejszych problemów bilety za „zawrotną” sumę 1,5 LE (0,75
jeden). Prawda, że duża oszczędność?
Wcześniejsze obawy o nieumiejętność odnalezienia się na właściwym peronie, czy
wyjścia na odpowiedniej stacji rozwiane zostają w ułamku sekundy. Każda
informacja i nazwa na stacji posiada dwie wersje językowe. To samo dotyczy
praktycznie całego Kairu. Każda ulica, plac, muzeum, pomnik, ma na ogół
angielski podpis.

[corrina_f1]

Peron jest bardzo czysty, nigdzie nie widać śmieci, nie śmierdzi. W zawieszonym
pod sufitem telewizorze leci jakiś arabski film dla dzieci.
Metro przyjeżdża praktycznie po chwili. Wsiadamy do jednego ze środkowych –
koedukacyjnych wagonów. Pierwsze dwa zarezerwowane są zawsze dla
konserwatywnych muzułmanek, które nie chcą być nagabywane przez mężczyzn, do
których należą pozostałe wagony. Jednak bez najmniejszego problemu podróżują
nimi także nie-muzułmanki, jak również mniej religijne mieszkanki Kairu.
Próbuję oswoić się z myślą, że poza mną w wagonie dostrzegam tylko może 2-3
inne kobiety. Oczywiście większość męskich oczu spoczywa na mnie, ale nie czuję
się tym jakoś specjalnie skrępowana. Sądzę, że długie do samej ziemi spodnie,
koszula i włosy zakryte białym kapelusikiem nie powinny stanowić powodu do
nieporozumień. I tak faktycznie jest. Już na drugiej stacji mężczyźni wracają
do przerwanej lektury porannej gazety i rozmów.
Wysiadamy na Midan Giza. To naziemna stacja kolejki. Wydostajemy się na
zatłoczony plac, gdzie niemal na każdym skrawku chodnika i ulicy kwitnie handel
każdym rodzajem towaru. Łapiemy taksówkę i pełnym przekonania tonem pytam, za
ile pojedziemy do Gizy. 20 LE słyszę w odpowiedzi, więc wybucham śmiechem. 5 LE
to maksimum, mówię, ale taksówkarz nie daje za wygraną. Staje na 10, choć wiem,
że to za dużo. Ale czy kłócenie się o 3 zł ma naprawdę sens ?
Mkniemy zatem przez zatłoczone ulice Gizy i właśnie teraz zaczynam sobie
dokładnie przypominać, ile razy miałam serce w gardle, kiedy w zeszłym roku
przemieszczaliśmy się tędy autokarem. Wszelkie wspomnienia dotyczące szalonej,
kosmicznej właściwie jazdy Egipcjan w ułamku sekundy stają się rzeczywistością,
która właśnie nas otacza. Wiekowe, może 30 letnie auto doskonale jednak radzi
sobie z zatłoczonymi ulicami i niezliczoną ilością aut jadących z wielką
fantazją.
Na jednym ze skrzyżowań do naszej taksówki niespodziewanie wsiada jakiś
człowiek. Zamienia kilka zdań z kierowcą a następnie przeprasza nas za swoją
śmiałość. Jest bardzo miły i dobrze włada angielskim. Wszystko to jednak
pozory, za które swoją cenę przyjdzie nam zapłacić kilkanaście minut później.
Wskakiwanie z ulicy do pełnych taksówek i autobusów to w Kairze norma, obecność
dodatkowego pasażera nie sprawia nam zatem bynajmniej żadnego kłopotu. Do czasu.
Przez całą drogę uprzejmy pasażer opowiada nam o tym, jak miło można spędzić
czas w Kairze. Jest co najmniej zdziwiony, kiedy informuję go, że to nie nasz
pierwszy raz w egipskiej stolicy. Postanawia nam dać cenną radę „zupełnie za
darmo”, podkreśla wielokrotnie. Tu zaczyna wywód o bocznym wejściu na teren
piramid, gdzie za bilet zapłacimy tylko połowę ceny, jak studenci. Tłumaczę mu,
że studentami dawno nie jesteśmy, nie potrzebujemy też przewodnika. Początkowo
grzecznie, ale coraz bardziej stanowczo próbuję podziękować za jego cenne rady.
Uśmiecha się tylko i mówi, że nic od nas nie chce, dziwiąc się naszej
nieufności.
Zbliżamy się do celu, piramidy tuż przed nami, ale zamiast udać się przed
główne wejście koło Sfinksa, kierowca nagle skręca w lewo i wjeżdża w niewiele
szerszą niż samo auto uliczkę będącą częścią najbiedniejszych osiedli Gizy.
Myślę, że to najgorsze miejsce, w jakim się kiedykolwiek znalazłam. W istocie
tylko bardzo biedne, ale nie czas tak to teraz rozważać. Nadprogramowy pasażer
informuje nas, że tu mieszka i jak tylko go wysadzimy, znajdziemy się pod
piramidami. W końcu zatrzymujemy się niedaleko betonowego muru, który niczym
berlińska ściana, oddziela piramidy od Gizy od 2003 roku. Płacimy kierowcy
umówioną sumę i w tym samym momencie pasażer rozpoczyna zupełnie inną opowieść
o najtańszych pod słońcem wielbłądach i koniach, na których możemy zwiedzić
piramidy. Za jedyne 30 LE możemy przez 2 godziny jeździć po całym terenie.
Straszy nas, że to pustynia i będziemy bardzo zmęczeni podejmując zwiedzanie
piechotą.

[corrina_f1]

W cenie jest również rzekomo bilet wstępu. Informujemy go, że zupełnie nie
interesuje nas taka oferta, ponieważ zamierzamy zrobić to właśnie na piechotę.
Początkowo próbuje grzecznie, wskazuje na liczne w tym miejscu stajnie, które
ze stajnią nie mają nawet wspólnej nazwy. Biedne konie stoją w słońcu
przywiązane do licznych słupów i drzew. Jedzenia i wody nie widziały raczej od
dawna. Niektóre chude do granic nieprzyzwoitości. Serce ściska ból, bo nigdy
nie widziałam koni w takich warunkach. Nie mają nawet dachu nad głową.
Po raz kolejny udzielamy naganiaczowi zdecydowanej odmowy, ale na niewiele się
zdaje. Próbujemy się od niego oddalić, ale podąża za nami niczym hiena.
Pokazuje nam, że wejście dla koni i wielbłądów jest tuż przed nami, natomiast
piesze wejście główne jest daleko stąd – wyciąga rękę wskazując odległego
Sfinksa. No nie, myślę sobie. Dopiero teraz wszystko do mnie dociera. Naganiacz
wcale nie był przypadkowym pasażerem. Wieczorem dowiemy się, że wielbłądzi
biznes kręci się tak od lat a kierowcy taksówek z każdego kursu jak nasz,
dostają 30% ceny, jaką naiwni zgodzą się zapłacić za jazdę wierzchem po
piaskach pustyni otaczającej piramidy. Liczba wielbłądów z „uprawnieniami” do
wejścia na teren piramid znacznie zmalała w ostatnich latach po rządowych
restrykcjach, stąd walka o każdego turystę przybrała na sile.
Facet zaczyna być coraz bardziej męczący, wciąż nie daje za wygraną. Mam tego
dość. Podchodzimy do kierowcy, który wciąż stoi w miejscu, gdzie nas wysadził
(czekając na swoją dolę). Zaczynam podniesionym tonem informować go, że nas
oszukał żądając, aby zawiózł nas w miejsce, na które się umawialiśmy.
Taksówkarz nagle przechodzi niespodziewaną metamorfozę i jakby zapominając
języka w gębie, udaje, że nie rozumie ani słowa po angielsku. Wzrusza ramionami
i nic sobie nie robi z moich krzyków. Tego już za wiele. Wydawało mi się, że
znam Egipt na tyle dobrze, że nie dam się już na nic nabrać, ale to się właśnie
stało – czy tego chcę, czy nie. Zrezygnowani machamy ręką i ruszamy piechotą
wzdłuż muru w stronę oddalonego o kilkaset metrów stąd Sfinksa. Może nie jest
tak bardzo daleko, ale żar leje się z nieba, na dodatek zrobiło się strasznie
duszno i nie ma czym oddychać. Nagle przypominam sobie o KFC znajdującym się
tuż przed Sfinksem i myśl o lodowatej pepsi (której nie cierpię jak mało
czego!) niczym cudowna siła, wiedzie mnie do celu. Naganiacz próbuje jeszcze
resztką sił gonić za nami, ale udajemy, że go w ogóle nie ma. Mijamy jeszcze
kilku podobnych, kilkakrotnie słyszymy z każdej strony „camel good”. Zaczynam
śmiać się z naszej naiwności, choć złość nie minęła jeszcze do końca.
Za złodziejską sumę 5 LE kupujemy pepsi i przez kilka minut rozkoszujemy się
chłodem klimatyzacji. Wreszcie pora udać się do miejsca przeznaczenia.
Straciliśmy już bezsensownie mnóstwo czasu, a po południu stracimy go jeszcze
więcej, przez co wszelkie przygotowywane pieczołowicie plany zwiedzania miasta
wezmą w łeb. Jednak koniec końców czy nie wyjdzie to jednak na dobre?
W głównym wejściu zakupujemy bilety wstępu po 20 LE od osoby. Spotkanie ze
starożytnością właśnie się zaczyna. Nie spiesząc się, możemy wreszcie obejrzeć
w spokoju to wszystko, czego nie udało nam się nawet w ułamku zobaczyć
poprzednim razem. Czym bowiem jest 45 minut w porównaniu z 4,5 h, podczas
których możemy teraz do woli rozkoszować się widokiem zamglonych nieco smogiem
piramid? Mijamy okupowanego przez tysiące turystów biednego Sfinksa i
rozpoczynamy od prawej strony przechadzając się pomiędzy piramidami królowych.
Przy sąsiadującej z nimi Piramidzie Cheopsa, dwudziestometrowe budowle, w
których pochowane były żony Cheopsa, wyglądają jak klocki dla dzieci. Do jednej
z nich udaje nam się wejść za symboliczną opłatą. Strażnik jest wyjątkowo miły
i mało nachalny, dzięki czemu zyskuje naszą sympatię i zaufanie. Schodzimy
wąskim na mniej niż metr korytarzem zaledwie 10 metrów pod ziemię. W środku
(czemu nie jestem zdziwiona?) nie ma oczywiście nic poza gołymi ścianami, ale
dzięki kilku zdaniom strażnika wyobraźnia działa na tyle, że jestem w stanie
zobaczyć, jak mogło to wyglądać. Dopiero po wyjściu dociera do mnie, że zeszłam
do czyjegoś grobu. Od razu pryska cała magia.

[corrina_f1]

Podchodzimy do stromego urwiska, skąd dwa biedne konie, zasypiające co kilka
chwil, podziwiają widoki Nazlet as-Samaan, osiedla w Gizie bezpośrednio
przylegającego do pustyni z piramidami. Trudno sobie wyobrazić, że piramidy
kiedyś naprawdę otaczała prawdziwa pustynia. Dziś miasto weszło z butami
praktycznie pod samo wejście. Po krótkiej refleksji nad ubóstwem panującym w
tej dzielnicy przychodzi na myśl już tylko jedna kwestia. Jak bardzo współczuję
wszystkim jednodniowym turystom, przybywającym do egipskiej stolicy tylko po
to, aby podczas całej wycieczki zobaczyć (poza sklepami z papirusem, perfumami
i złotem, Piramidami oraz Muzeum Egipskim) otaczające nas w tej chwili sypiące
się lepianki, zawalone domy bez okien, góry śmieci sięgające kilku pięter,
kilkudziesięcioletnie samochody, kalekie osły i wielbłądy, bose dzieci,
brudnych starców, biedę, jakiej przeciętny Europejczyk nie jest sobie w stanie
wyobrazić…
Wieczorem sami przekonamy się, jak wygląda prawdziwy Kair. Miasto, które poznać
można lepiej wyłącznie samemu lub z kimś, kto tu mieszka. Miasto, które w wielu
dziedzinach prześciga Warszawę o całe lata świetlne. Miasto, w którym
bezwiednie zakochuję się coraz bardziej. Choć w tym momencie patrzę właśnie na
najgorsze obrazy Trzeciego Świata…

[corrina_f1]

Po dłuższej chwili opuszczamy to miejsce kierując się w stronę największej z
piramid. Cheops z całą pewnością na kompleks mniejszości nie cierpiał.
Choć oficjalna wspinaczka jest tu wzbroniona, policja turystyczna zawsze
przymyka oko, pozwalając turystom na wdrapanie się po kilkunastu stopniach w
miejscu specjalnie do tego wyznaczonym. Nie możemy odmówić sobie takiej
przyjemności. Następnie udajemy się w kierunku Muzeum Łodzi Słonecznej, którą
transportowano Nilem zmarłych faraonów. Po drodze mijamy doki, w których kiedyś
cumowały łodzie. Mumie faraonów docierały łodziami do świątyni, skąd zabierano
je do piramid, gdzie spocząć miały na wieki. Po ceremonii pogrzebowej drewniane
łodzie-barki były palone w pobliżu piramid, aby w ten sposób zapewnić królom
transport do nowego świata. W Muzeum Łodzi Słonecznej znajduje się
prawdopodobnie najstarsza istniejąca konstrukcja z cedrowego drzewa, którą
odnaleziono dopiero w 1954 roku. Odrestaurowana i podreperowana, znajduje się
teraz w szklanym budynku, który chroni ją przed zanieczyszczeniami. Aby uniknąć
najdrobniejszego kontaktu z piaskiem i kurzem, odwiedzający założyć muszą
specjalne ochronne obuwie. Takie typowe muzealne kapciuchy :)
Ogromna łódź robi wrażenie, oglądać ją można z 2 poziomów specjalnych balkonów
dookoła. Na parterze znajduje się wystawa zdjęć przedstawiających odkrycie
łodzi, oraz makieta barki. Bilet wstępu do tego osobliwego muzeum kosztuje 40
LE. Dla studentów połowa. Niestety bez legitymacji o tańszym bilecie raczej
można zapomnieć.
Po wyjściu z Muzeum mijamy tylko Piramidę Chefrena, która z dołu wydaje się
pozornie największa, ponieważ zbudowana została centralnie. Piramidę tę
obeszliśmy skrupulatnie dookoła w zeszłym roku. Zaczynamy czuć się trochę
zmęczeni, kończy się również woda w butelce i czas, jaki przeznaczyliśmy na
zwiedzanie tej niezwykłej nekropolii. Rozgrzaną do granic możliwości drogą dla
autokarów dochodzimy do najmniejszej z 3 piramid, Mykeryniusa, którą
postanawiamy już tylko sfotografować bez spaceru dookoła. Zmęczenie wygrywa,
nie mamy też sił podejść na taras widokowy, do którego turyści grupowi zawożeni
są autokarami. Mamy mnóstwo zdjęć z ubiegłego roku. Muszą wystarczyć.
Spędziliśmy tu właśnie 4 godziny, które minęły jak kilkanaście minut.
Dostrzegamy polską grupę, która pakuje się do małego busa. Wspaniała okazja,
żeby się z nimi zabrać. Pytam egipskiego opiekuna, czy mogą nas podwieźć
kawałek do miasta. Nie chcemy brać taksówki wprost spod piramid. Bez problemu
możemy jechać, niestety tylko do placu przed Sfinksem, biedacy mają bowiem w
planie odwiedziny w sklepie z perfumami. Dobre i to, przez kilka chwil siedzimy
przynajmniej w klimatyzowanym busie. Wysiadamy na placu, gdzie opiekun polskiej
grupy cierpliwie odpowiada na moje pytania dotyczące orientacyjnego kosztu
powrotu do hotelu. Niestety na metro połączone z taksówką nie mamy już czasu. O
16:00 musimy zjawić się w hotelu. Spotka się tam z nami przyjaciel „naszego”
Moheba, który za nas, jako pośrednik, ma uregulować opłacenie noclegu. Tylko w
ten sposób można było zagwarantować niższą cenę. Dla gości indywidualnych tak
wielkie zniżki nie mają szansy bytu.
Postanawiamy przejść się kawałek ulicami Gizy, byle do przodu, aby dalej złapać
taksówkę. Analogowym aparatem rejestruję kilka scen z życia ulicy : mężczyznę
sprzedającego chleb prosto z rozłożonego na asfalcie papieru, właściciela
osiołka z małym wozem, na który pakuje właśnie ogromne bryły cieknącego lodu,
dzieci wracające ze szkoły, leniwe koty przy krawężniku. Dochodzimy do
skrzyżowania, gdzie moim oczom już z daleka ukazuje się dobrze teraz znany
widok sklepiku z sokami. Nabieramy sił, aby dojść do niego szybszym krokiem, bo
myśl o lodowatym soku z trzciny cukrowej dodaje skrzydeł. Za 60 gr (1 LE) moje
podniebienie rozkoszuje się ulubionym napojem. Egipcjanin za taką samą
półlitrową szklankę (kufel) zapłaci ¼ tej ceny…Nieobeznany w cenach turysta –
jakieś 5 razy więcej.
Łapiemy w końcu taksówkę i za jedyne 10 LE mkniemy do hotelu. Taką cenę
zapłaciliśmy za 1/3 trasy, którą dostaliśmy się do Piramid. Przepłacać rzecz
ludzka. Tym razem idziemy za wskazówkami opiekuna polskiej grupy, który
powiedział nam, że więcej płacić nie można. Powiedział też, że 10 LE to
oczywiście i tak za wysoka cena, ponieważ jesteśmy turystami. I miał rację.
Kierowca, który od razu zgodził się na taki kurs, chciał nam chyba udowodnić,
że dobrowolnie daliśmy się wrobić, bo dyskretnie włącza kilkudziesięcioletni
taksometr, który pod hotelem wskazywał 4.80 LE. Czyli niecałe 3 zł za cały,
naprawdę długi kurs. Czy jest sens wykłócać się o cenę?

[corrina_f1]

Wieczorem czeka nas spotkanie z Mohebem, moim przyjacielem, rodowitym
Kairczykiem. To człowiek całkowicie inny niż wszyscy poznani
kiedykolwiek „skażeni turystyką” Egipcjanie. Tak często nazywam osoby
pracujące w turystyczny biznesie w egipskich kurortach. Choćby byli nie wiem
jak mili, zawsze gdzieś w środku pozostaje chęć zysku, zarobienia na
dwutygodniowych „przyjaciołach”. Taka dwulicowość nie do końca mi się podoba,
ale toleruję ją, ponieważ to Egipt, którego realia poznaję coraz lepiej z
każdym dniem. Moheb, studiujący przez 10 lat w Europie (m. in.farmację) Kopt, z
turystyką nie ma nic wspólnego. No, może tylko tyle, że jego firma produkuje
między innymi hamulce do autobusów, którymi turyści docierają z kurortów do
Kairu czy Luksoru. Od niecałych 10 lat ponownie w Egipcie, mieszka w Kairze z
żoną i dwójką cudownych maluchów na jednym z osiedli nowoczesnego Heliopolis.
Tymczasem w hotelowym lobby spotykamy się z jego najlepszym przyjacielem,
Magedem, dyrektorem działu sprzedaży w konkurencyjnej dla Sheratona sieci
hotelowej. Spędzamy kwadrans na przemiłej rozmowie, która utwierdza mnie w
przekonaniu, że dobrzy ludzie otaczają się innymi dobrymi ludźmi. Maged jest
przemiły, ma klasę, wspaniale włada angielskim, pomaga nam za jeden uśmiech i
nie oczekuje niczego w zamian. Dokładnie taki sam jest Moheb.
Żegnamy się z Magedem, i udajemy na godzinny odpoczynek do pokoju. O 19:00
schodzimy ponownie do lobby, gdzie kilka minut po 19:00 (traffic!) zjawia się
Moheb.
Przed nami niezapomniany wieczór w mieście, o którym tak naprawdę do tej pory
nic nie wiedziałam. Wsiadamy do samochodu i ruszamy na niezapomnianą
przejażdżkę po Kairze. W ciągu 2 dni zjeździmy tu dobre 200 km.
Mostem Tahrir opuszczamy Gezirę i udajemy się w kierunku placu o tej samej
nazwie. Plac ten powinien dość dobrze kojarzyć się turystom, ponieważ tuż przy
nim znajduje się Muzeum Egipskie. Mijamy je po lewej stronie wjeżdżając w jedną
z najbardziej zatłoczonych wieczorami ulic kairskiego centrum. Teraz poznaję,
tą samą trasą jechaliśmy dokładnie rok temu w trakcie niezapomnianej wieczornej
przejażdżki.
Stoimy w korku na rondzie. Obserwuję bacznie, co dzieje się dookoła.
Przypominam Mohebowi pewną sytuację sprzed roku, o której opowiedziałam mu tuż
po powrocie z Hurghady. To właśnie tu, na tym rondzie w mojej pamięci na zawsze
utkwiła pewna scena. Tego wieczora wśród sprzedających przeróżne towary
pomiędzy trąbiącymi samochodami ludzi dostrzegłam starszą kobietę, może 80-
letnią i chorą. Sprzedawała naszyjniki z kwiatów jaśminu.
I nagle, oczom nie wierzę! To ta kobieta!, krzyczę na całe gardło. Stoi
dokładnie w miejscu, gdzie widziałam ją przez zaledwie ułamek sekundy rok temu.
Sprzedaje chusteczki higieniczne, mam łzy w oczach.
Przez zatłoczone ulice mkniemy sprawnie dalej, w stronę Cytadeli. Przejeżdżamy
przez Plac Salah ad-Din. Moheb wskazuje na Meczet Sułtana Hassana, który
planowałam odwiedzić. Jest jednak już zbyt ciemno na jakiekolwiek zdjęcia, w
środku trwają modlitwy i nie ma gdzie zaparkować samochodu. Zadowalam się
widokiem zza okna. Mijamy Miasto Umarłych (Cmentarz Północny), które nawet mój
przyjaciel radzi oglądać z daleka. Wdrapujemy się ulicą wiodącą do Cytadeli i
Alabastrowego Meczetu. Jesteśmy na królującej nad miastem górze El Mokatem. To
miejsce absolutnie niezwykłe. Widać stąd panoramę całego Kairu, aktualnie
błyszczącego jak wielkie stado świetlików. Wzdłuż urwiska zaparkowane
samochody. Niektórzy Kairczycy przyjechali tu na grilla, inni, zdecydowanie
przeważający – na randkę. Góra od lat słynie z tajnych spotkań młodych
zakochanych. Spędzamy tu kilka minut, podziwiając także wspaniałe, bogate
wille. Wspólnie stwierdzamy, że szkoda, iż miejsce jest zaniedbane i brak tu
jakiejkolwiek infrastruktury. Kilkanaście lat temu stał tu duży hotel, były
kawiarnie. Dziś wszystko obróciło się w ruinę a hotel zrównano z ziemią.
Pozostało tylko ogrodzenie.

[corrina_f1]

Wracamy do samochodu aby przemieścić się w zupełnie inny wymiar Kairu. Ponownie
przejeżdżamy wzdłuż Miasta Umarłych, tym razem po przeciwległej stronie,
jeszcze przez chwilę znów mam okazję rzucić okiem na Meczet Sułtana Hassana
oraz bliźniaczy, stojący tuż obok Meczet Al-Rafaee. Z pewnym zakłopotaniem
przyglądam się ulicznej scenie, w której udział bierze całkiem spora grupka
gapiów. Okazuje się, że to typowa uliczna bójka, jakich na ulicach Kairu
dziennie zobaczyć można dziesiątki. Uczestniczący w niej w charakterze struży
prawa policjanci nie do końca wydają się panować nad sytuacją. W rzeczywistości
jest to raczej słowna przepychanka z wymachiwaniem rękami, niż bójka, w którą
bardziej zaangażowani są gapie, niż sami zainteresowani.

Mostem 6 Października mkniemy teraz w kierunku Heliopolis. Pojęcie „most” nie
do końca oddaje charakter tej arterii, w istocie bowiem jest to
kilkunastokilometrowy (!) odcinek trasy szybkiego ruchu, podzielony na 4 pasy,
łączący Stary Kair z Gizą. Nowoczesna arteria ciągnie się wielkim wiaduktem
ponad ulicami, ba, często wręcz nad innymi wiaduktami! Przecinając Nil nosi
właśnie nazwę Mostu 6 Października. Kilkakrotnie mijamy miejsca, w których pod
nami biegną po 2 inne podobne mosty. Takie rozwiązania komunikacyjne w Polsce
pojawią się pewnie za 100 lat, myślę sobie. Przejeżdżamy też przez oddany w
zeszłym roku tunel o długości ponad 4 km. Nowoczesne rozwiązania tunelu
przebijają o niebo słynny podziemny odcinek warszawskiej Wisłostrady, oddany do
użytku zresztą w podobnym czasie.

Zjeżdżamy z wiaduktu, aby po chwili pojawić się na innym, nieco mniejszym, lecz
równie praktycznym moście. Pod nami w dole po prawej stronie mijamy słynny
Ramses Square, który zdobi oryginalny kilkunastometrowy posąg Ramzesa II.
Mieszka on zresztą jeszcze w 2 innych miejscach w Kairze, w tym w Heliopolis.
Nie jest to jednak oryginalny posąg, a jedynie jego replika. Na Ramses Square
znajduje się także duży dworzec kolejowy o tej samej nazwie.

Po kilkunastu minutach docieramy do Heliopolis. Teraz poznaję ulice, którymi
tuż przed wschodem słońca jechaliśmy dziś rano. Heliopolis oraz jego nieco
mniejsza część, Nasr City, gdzie mieszka Moheb, zupełnie nie przypomina, że
jesteśmy w Egipcie. Szerokie ulice obsadzone niezliczoną ilością wszelkiego
rodzaju gatunków drzew i kwiatów, nowoczesne wieżowce, zapierające dech w
piersiach wille, sklepy, o jakich tylko można marzyć, salony samochodowe
Jaguara, Mercedesa i bardziej osiągalnych marek – tak właśnie wygląda
Heliopolis, miasto w mieście. Jeśli ktoś ma wątpliwości, że jest w Egipcie,
wystarczy spojrzeć na nazwy ulic, lub rejestracje samochodów. Bo tylko one
odróżniają to miejsce od wielkich europejskich metropolii.

Mijamy rozległe tereny wojskowe i docieramy do lotniska. Po lewej stronie Moheb
wskazuje na nowy terminal, który zostanie oddany do użytku prawdopodobnie w
przyszłym roku. Na używanym obecnie terminalu wylądował kiedyś Concorde. Z
okien budynków w promieniu kilkuset metrów wypadły wszystkie szyby. Lotnisko
błyszczy wieczorem tysiącami kolorowych światełek i już z daleka bije od niego
wielka łuna światła. Samoloty lądują praktycznie co kilka minut.

Robimy pętlę i wracamy do Nasr City. Po drodze mijamy okazały dom syna
prezydenta Mubaraka. Kupił go w zeszłym roku.

Przy ulicy Al-Uruba (Airport Road) znajduje się osobliwy Pomnik Nieznanego
Żołnierza, ciekawa, nowoczesna konstrukcja w kształcie piramidy, przypominająca
o smutnych wydarzeniach z 1981 r. Prezydent Sadat, który uczestniczył wtedy w
obchodach rocznicy wydarzeń 6 października (1973 roku), został zastrzelony
przez islamskich fundamentalistów, mających nieco inną wizję państwa
muzułmańskiego. Pięknie oświetlona wieczorem budowla warta jest odwiedzenia za
dnia.

Z pewną refleksją wracamy do Nasr City, głośnej, kolorowej, pełnej sklepów i
centrów rozrywki dzielnicy Heliopolis. Dochodzi 22:00 a my jesteśmy już
porządnie głodni. Moheb zaprasza nas do swojej ulubionej włoskiej restauracji.
La Casetta to sieć pięciu kairskich restauracji (większość Heliopolis). Dwie
znajdują się także w Aleksandrii. Z pewnością należeć muszą do ulubionych
miejsc Kairczyków i wcale się nie dziwię. Jedzenie na wysokim włoskim poziomie
nawet z niektórymi egipskimi składnikami (mozarella) smakuje wybornie. Ceny nie
są specjalnie wygórowane, wystrój miły i przytulny, w tle włoska muzyka
dopełniająca obrazu.

[corrina_f1]

Kolacja trwa dobre dwie godziny. Jest tak miło i tak cudownie nam się rozmawia,
że sami nie zauważamy, kiedy dochodzi północ. Jesteśmy przedostatnimi gośćmi i
naprawdę czas już na nas, jeśli jutro chcemy rano wstać wcześniej.
Opuszczamy więc Nasr, jadąc ulicą, przy której mieszka Moheb nagle dostrzegam
zawalony budynek, a właściwie to, co po nim zostało. Wieżowiec zawalił się na w
styczniu tego roku. Początkowo media podawały jako przyczynę, niezgodne z
prawem budowlanym własnowolne dobudówki dodatkowych pięter. W praktyce historia
była bardziej dramatyczna. W budynku wybuchł pożar. Kiedy strażakom zabrakło
wody, zeszli do piwnic, żeby skorzystać z tamtejszych rur. Pech chciał, że
zamiast wody odkręcili zawór.. z gazem..Budynek poleciał w mgnieniu oka. Było w
nim zaledwie kilka osób, w większości strażaków...
Do hotelu docieramy grubo po północy. Choć jestem zmęczona jak nigdy przedtem
(bądź co bądź już drugą dobę jestem już na nogach), nie mogę oprzeć się
pokusie, aby usiąść na kilka minut na balkonie. Nie jestem w stanie uwierzyć,
że tuż pode mną płynie wartko Nil, w oddali widzę pięknie oświetlony Meczet
Alabastrowy, tuż obok błyszczy wieża telewizyjna. Po Nilu pływają dziesiątki
statków - restauracji i dyskotek, jest gwarno, głośno i bardzo kolorowo. Każy
statek mieni się kolorowymi światłami, na wielu pokładach młodzi Kairczycy
tańczą i bawią się tak, jak tylko oni potrafią. Muzyka miesza się z rykiem
klaksonów aut mknących bulwarem na drugim brzegu. Wieczorna iluminacja Kairu w
wykonaniu choćby samych hoteli wygląda wspaniale. Widok absolutnie wart
zapamiętania. I znów przypominam sobie, jak łatwo marzenia spełniają się w
Egipcie.. Pora spać, bo jutro nie wstaniemy.

ALEXANDRIA STORY

[corrina_f1]

18.05.2004 ALEKSANDRIA

Po śniadaniu, kilka minut po 9:00 spotykamy się z Mohebem przed hotelem. Co za
zbieg okoliczności, spełnia się moje kolejne marzenie! Jak nie kochać tego
kraju :) Odkąd zobaczyłam kiedyś kilka zdjęć z Aleksandrii, wiedziałam, że
muszę tam dotrzeć. I oto siedzimy w samochodzie, który dowiezie nas do celu.
Poranny Kair pogrążony od świtu w smogu nie jest dziś szczególnie zakorkowany.
Bez problemu udaje nam się wyjechać z miasta obwodnicą, która po kilku
kilometrach zmienia się w 3 pasmową autostradę. Zatrzymujemy się na stacji,
żeby zatankować. Mówię do Krzysia: "Oddajmy mu chociaż za benzynę, nie może
płacić za nas za każdym razem za wszystko". Krzyś się tylko śmieje i każe pukać
mi się w głowę. No tak, benzyna to akurat najmniejszy wydatek, na jaki narażamy
Moheba - tankuje 35 l i płaci.. 35 LE !! Litr benzyny w Egipcie od lat
niezmiennie kosztuje 1 LE, czyli około 60 gr. Cena jest stała, a wszelkie
perturbacje rynkowe na świecie wyrównuje rząd. Co ciekawe, Egipt w małym bardzo
stopniu korzysta z własnych zasobów. Ropa wraz z gazem trafia na ogół do
Europy, na egipskie zaś stacje dociera najczęściej ropa z Arabii Saudyjskiej.
Zatem nie będę obrażać przyjaciela, zapłata za paliwo faktycznie mogłaby być
poniżająca ;)
Przed nami 200 km, które przejedziemy w nieco ponad 3 godziny. Powód? Wierzcie
lub nie, ale przy całej fantazji jazdy Egipcjan, boją się tylko jednego -
policji na autostradzie! Stojące patrole spotykamy kilkakrotnie, nie są to
jednak kontrole paszportów czy innych dokumentów pasażerów, jak w przypadku
Synaju. Sprawdzana jest oczywiście prędkość. Być może zakładają, że w te rejony
turyści się już nie zapędzają. Zresztą, jakoś mało ich to obchodzi, bo
kilkakrotnie spoglądają na nas spod oka, udając, jakby nas w ogóle nie było.
Dokumenty Moheba sprawdzane są tylko raz, ale za to bardzo skwapliwie. Cała
kontrola wygląda dość zaskakująco, bowiem dwóch lub trzech policjantów staje po
prostu na środku autostrady i wstrzymuje cały ruch. Przepuszcza kolejno
samochody po uprzednim sprawdzeniu dokumentów. Zatem zdecydowana większość
kierowców, w tym Moheb, bardzo przestrzega prędkości, która, jak się okazuje,
na autostradzie dla aut osobowych wynosi tylko 80 km/h! Nasz przyjaciel
naprawdę rzadko kiedy ją przekracza. Trochę wolniej, ale za to całkowicie
bezpiecznie, docieramy do Aleksandrii.
Warte odnotowania są jeszcze widoki jakie obserwujemy praktycznie przez całą
drogę. Wzdłuż autostrady ciągną się tzw. "desert villages", czyli ogromne
działki bogatych Kairczyków. Działki mają od kilku do kilkunastu hektarów.
Jeszcze kilka lat temu można je było kupić za bardzo małe pieniądze. Bądź co
bądź, był to tylko kawał pustyni. Warunek zakupu po niskiej cenie (często od
Beduinów) był jeden - w ciągu określonego czasu teren musi zostać
zagospodarowany. W praktyce oznacza to w wielu przypadkach wybudowanie jedynie
okazałego ogrodzenia i ogromnej, jeszcze okazalszej bramy. Czasem posadzenie
kilku palm. Reszta w nieokreślonej przyszłości. Póki co masz działkę, jesteś
kimś, nie ważne, czy stoi tam już dom, czy stanie za kilka lat. Nie mam
pojęcia, jak działki wyglądają za bramami, ale na bramy pieniędzy i rozmachu
nie szczędzili. Moheb zwraca nam uwagę na ogromne ranczo, a właściwie rancza
pewnego bogatego Kairczyka, który w kilku miejscach na trasie, zbudował ogromne
stadniny z hodowlą koni arabskich. Hihi, pewnie większość trafiła tam z Janowa
Podlaskiego ;)
Od czasu do czasu między działki wbijają się plantacje bananów i innych owoców.
Może trudno w to uwierzyć, ale na przykład truskawki, które do niedawna można
było jeść tylko w sezonie, czyli zimą, teraz w Egipcie dostępne są okrągły rok,
ponieważ hodowane są... w szklarniach!
Przez całą podróż pogoda wydaje się wyglądać co najmniej europejsko. Znikło
słońce, niebo pokryły chmury, zrobiło się chłodniej. Zapominając całkowicie, że
jesteśmy w Egipcie (dookoła piękna zieleń, nowoczesna autostrada, bardziej
czuję się jak w Hiszpanii) reaguję jak zawsze w podobnych sytuacjach w Polsce
jednym zdaniem : "Będzie padać". Moheb tylko się śmieje. "Jesteś w Egipcie,
zapomnij o deszczu". Mija może kilkanaście minut a ja tryumfuję - na szybie
pojawiły się pierwsze krople deszczu!! Moheb jest conajmniej zdziwiony, ale to
dopiero początek niespodzianki pogodowej! Deszcze w Aleksandrii generalnie
zdarzają się częściej niż w reszcie kraju, ale jak wiadomo, ma na to duży wpływ
bliskość Morza Śródziemnego. W zimie pada tu nawet bardzo często. Ale mamy
koniec maja, nawet tu o tej porze deszcz byłby czymś niezwykłym. Moheb opowiada
o rzadkich deszczach w Kairze, które padają raz na kilka miesięcy, a trwają na
ogół kilkanaście minut. Tymczasem będziemy mieli "szczęście" (?) przeżyć w
Aleksandrii coś zgoła odmiennego. Deszcz, wcale nie jakaś mżawka, towarzyszyć
nam będzie z przerwami przez praktycznie cały dzień, aż do wyjazdu do Kairu.
Temperatura też zdecydowanie niższa, niż w stolicy. Kiedy opuszczaliśmy ją
rano, było dobrze ponad 30 C, aktualnie jest tylko 19. Temperatura właściwie
idealna na zwiedzanie, tylko na co nam ten deszcz ? ;)
Kilkanaście kilometrów przed wjazdem do miasta mijamy ciągnącą się wzdłuż i
wszerz rafinerię.
Wreszcie upragniony cel - wjeżdżamy do Aleksandrii. Moheb wciąż nie może się
nadziwić opadom, które momentami są całkiem całkiem ;)
Zwiedzanie Deszczowego Miasta, jak odtąd nazywać będę zawsze Aleksandrię,
rozpoczynamy od miejsca, gdzie kiedyś stała słynna Latarnia Morska w Faros -
jeden z 7 cudów starożytnego świata...

[corrina_f1]

Czy komuś jeszcze chce sie to czytać ? ;)


Zwiedzanie Deszczowego Miasta, jak odtąd nazywać będę zawsze Aleksandrię,
rozpoczynamy od miejsca, gdzie kiedyś stała słynna Latarnia Morska w Faros -
jeden z 7 cudów starożytnego świata...
Już przy samym wejściu do Fortu Quaitbey odczuwam lekkie podirytowanie – my za
bilet zapłacimy 12 LE, Moheb … tylko funta.. :) Deszcz na jakiś czas ustaje, a
my spacerujemy po 3 piętrach tej osobliwej budowli, której odrestaurowanie
odebrało chyba ducha czasu. Na pierwszy rzut oka fort wydaje się tak nowy i
czysty, że trudno uwierzyć, iż stoi tu już od ponad 500 lat. Wąskie korytarze i
sklepienia w kształcie łuków, maleńkie okienka strzelnicze, z których widać
tylko cieniutki pasek błękitu morza, wysokie schody, pozostałości meczetu –
wszystkie detale nadają temu miejscu wyjątkowy charakter. No i oczywiście
krużganki i taras widokowy, z którego podziwiać można cudowną, bardzo urokliwą
panoramę Starego (Wschodniego) Portu. To widok absolutnie niezwykły. W porcie
cumują dziesiątki, jeśli nie setki kolorowych stateczków i łódek. Widok rybaków
jest tu zresztą dość powszechny. Okupują praktycznie każdy wolny skrawek
falochronu, z długimi wędkami w rękach i papierosami w ustach przesiadują tu
godzinami. Taki widok to właściwie pocztówka Aleksandrii. Spędzamy tu jakieś
pół godziny.
Kolejnym punktem programu jest Meczet Abu Abbas al- Mursi, cudownie zdobiona,
biała jak kość słoniowa świątynia znajduje się niewiele ponad kilometr od
Fortu. Mamy za sobą pierwszy fragment najcudowniejszego bulwaru nadmorskiego,
jaki kiedykolwiek widziałam, słynnego Corniche, którym spacerować będziemy w
deszczu po południu. Tymczasem wjeżdżamy na mały parking przed meczetem a ja
jestem bardzo podekscytowana możliwością zobaczenia go w środku. W tym celu
muszę udać się na prawo, do wejścia dla kobiet, którego pilnuje oczywiście
mężczyzna :) Buty lądują w małej drewnianej przegródce, dostaję numerek. Jak
dobrze, że jestem odpowiednio ubrana. Dzięki temu starszy pan nawet specjalnie
nie przygląda mi się tylko z tego powodu, że nie jestem muzułmanką. Część dla
kobiet jest oczywiście nieporównywalnie mniejsza, niż część męska, którą w tym
samym czasie zwiedza Krzyś. W „mojej” części panuje półmrok, kilka kobiet modli
się mniej lub bardziej żarliwie, inne odpoczywają pod ścianą, niektóre czytają
Koran. Na pięknym czerwonym dywanie bawią się dzieci. Robię kilka zdjęć
sklepienia i aż korci mnie, żeby sfotografować rozmodloną kobietę. W ostatniej
chwili rezygnuję, jakoś nie potrafię się przełamać, mam dla niej, dla nich
wszystkich dużo szacunku a chwila wydaje się zbyt podniosła i święta, żeby psuć
ją jednym zdjęciem. Czuję, że przeszkadzam w czymś bardzo ważnym, więc pokornie
opuszczam meczet. Na krużganku bawi się trójka cudownych dzieciaków. Kiedy
dostrzegają w moim ręku aparat, natychmiast same zaczynają pozować do sesji,
której tym razem nie mogę sobie odmówić.
W czasie, kiedy ja i Krzyś zwiedzamy meczet, Moheb cierpliwie czeka na nas na
parkingu. Pomimo moich próśb nie chce wchodzić do środka. Jakoś niespecjalnie
darzy sympatią muzułmanów i raczej się z tym nie kryje. Wiele razy pytałam go,
jak odnajduje się w kraju islamskim nie należąc do niego. Przyznaje, że sam nie
wie. Jest to tym trudniejsze do zrozumienia, że praktycznie 95% jego
pracowników to muzułmanie. Czasem poważnie zastanawia się nad powrotem do
Europy...

[corrina_f1]

Wychodząc z meczetu już z daleka widzę, że Moheb rozmawia z ubranymi
tradycyjnie na biało policjantami. Na pierwszy rzut oka wygląda na miłą
pogawędkę, policjanci się uśmiechają, Moheb wydaje się z nimi żartować. Nie
pytam, o czym rozmawiali, bo co mnie to właściwie obchodzi.
Teraz czeka nas punkt, którego na mojej liście nie było. Moheb ma dla nas
niespodziankę. Bardzo miłą, bo jak się okazuje, z polskimi korzeniami.
Na moment zatrzymujemy się pod budynkiem Sądu Najwyższego (nie można tu
parkować ;) żebym mogła uwiecznić na zdjęciu bardzo ładny poniekąd Pomnik
Nieznanego Żołnierza. ( i kilka scen ulicznych – a co tam! :)
Wjeżdżamy w głąb miasta, w barwne uliczki pełne małych i dużych sklepów z
owocami, oryginalnymi ubraniami, niezliczonymi częściami do samochodów (np.
sklep z samymi tylko lampami od kierunkowskazów – ale za to chyba każdej marki
jaka tylko istnieje!), zegarkami, prasą. Wszystko tak zwyczajne, a jednak tak
fascynujące. Każdą ulicę wypełnia fala żółto-czarnych taksówek (w Aleksandrii
wyglądają jakby na nowsze, może o jakieś 5 lat niż w Kairze :) i barwny tłum.
Zastanawiam się, czy tu nikt nie pracuje? Co robią ci wszyscy ludzie w środku
dnia paradując po chodnikach i ulicach Aleksandrii?
Po kilku minutach błądzenia w końcu udaje nam się odnaleźć cel. Moheb
przyznaje, że choć bywa tu naprawdę często, wielokrotnie zdarza mu się zgubić.
W przeciwieństwie do Kairu, w którym podobno nie zgubił się jeszcze ani razu. W
Aleksandrii mieści się filia jego firmy oraz dwa mieszkania należące do jego
rodziny. Kupił je kiedyś za grosze nieżyjący już ojciec Moheba. Teraz jedno
wynajmują, drugie zaś służy jako letnia baza weekendowa. Jakieś 60% mieszkań w
wieżowcach wzdłuż Corniche należy właśnie do Kairczyków.
Moheb po raz kolejny udziela nam lekcji bezpiecznego przechodzenia przez ulicę.
Nauka nie pójdzie w las, jutro uda mi się w ciągu kilku zaledwie minut przejść
przez niemal cały Midan Tahrir w Kairze !
Stoimy przed bramą Kom El Dikka – ruin rzymskiego teatru który, jak się po
chwili okaże, odkryła w 1960 roku polska misja archeologiczna (Polskie Centrum
Śródziemnomorskiej Archeologii w Kairze). Na 40 tyś m kw. znajdują się wbite w
osiedle mieszkaniowe ruiny teatru, łaźni i cystern. To właśnie łaźnie i
cysterny zostały odkryte jako pierwsze. 5 lat później dokonano odkrycia na
niespotykaną wcześniej skalę, teatr rzymski był bowiem pierwszym tego typu
obiektem odnalezionym w Egipcie! Obecnie na ogrodzonym terenie wciąż trwają
różnego rodzaju prace mające na celu stworzenie swoistego muzeum na otwartym
powietrzu – Parku Archeologicznego, gdzie poza cudami starożytnej rzymskiej
architektury znajduję się również odkopane lub wyłowione fragmenty posągów,
rzeźb czy płaskorzeźb. Całość otacza piękny i bardzo kolorowy ogród. Miejsce
absolutnie warte odwiedzenia.
Przy wejściu zakupujemy bilety (10LE), Moheb jak zwykle tylko 1 LE. Jednak
zanim wejdziemy, zostaje on szczegółowo przepytany na okoliczność, jak się
okazuje.. naszego towarzystwa. Dopiero tu zdradza nam (częściowo) treść rozmowy
z policjantami przed meczetem. Zarówno wtedy, jak i teraz, stróże prawa
zamiast sprawdzić po prostu nasze paszporty, wymagają podania wszystkich
możliwych danych osobowych naszego przyjaciela – włącznie z numerem telefonu.
Sprawdzają jego dokumenty, wypytują o nasz cel wizyty. Po co to wszystko –
pytam. Moheb macha tylko ręką. Na razie nie podtrzymuję tematu.
Po krótkim spacerze w Kom El Dikka wracamy do samochodu i przez kolorowy, choć
dziś szary (znów zaczyna kropić) Corniche, przemieszczamy się pod budynek
słynnej Biblioteki, kolejnej wizytówki Aleksandrii.

Rety ale Ci zazdroszczę tej Aleksandrii

[pc_maniac]

Teraz to już na pewno wiem, że musimy tam dotrzeć w kolejnej wyprawie.
Hehe, oczywiście wcześniej będziesz miała dość moich pytań typu "co, gdzie, za
ile".

Z niecierpliwością czekamy z żoną na dalsze odcinki.

[corrina_f1]

Spokojnie, jakoś zniosę ;)
W końcu dopiero co sama zamęczłam Cie o Super Jet'a i inne tam takie :))

pzdr
K.

[Gość: izab77]

Kasik, rewelacja!!! Chcę więcej!!! Gdzie jest ciąg dalszy Aleksandrii?? Czyżbym
coś przegapiła?
Buziaczki

[corrina_f1]

Nie Słonko, zabrałam się dla odmiany za zdjęcia, bo też obiecałam ;))
Na pisanie muszę miec nastrój i wenę ;)
Ale idzie długi weekend, wszystko do nadrobienia :)

[corrina_f1]

Widoczne już z daleka ogromne gmaszysko przypomina kształtem wielki srebrny
dysk. Zostawiamy samochód na pobliskiej ulicy i przez kilkanaście minut
spacerujemy dookoła Biblioteki. Jest bardzo okazała i choć całkowicie
nowoczesna (otwarta w 2002 roku w miejsce zburzonej przeszło 2000 lat temu
starożytnej Biblioteki Aleksandryjskiej), wzbudza wielki respekt. Pewnie ze
względu na historię poprzedniczki, jak również samą zawartość tysięcy półek. 11-
piętrowa konstrukcja oparta na żelaznych filarach pokryta jest wielkimi
szklanymi panelami, które odbijając słońce, w zależności od pogody, „świecą”
błękitem lub srebrem. Tuż obok, po prawej stronie od wejścia znajduje się
wydział sztuki Uniwersytetu Aleksandryjskiego. Budynek stoi praktycznie w
miejscu, gdzie przed 2 tysiącami lat dumnie błyszczała oryginalna Biblioteka.
Moheb proponuje zajrzeć do środka. Przyznaje, że jeszcze nie był w środku.
Uśmiecham się niewyraźnie – „nie, nie, może innym razem”. Od prawie 3 lat
pracuję w budynku pod wieloma względami niemalże identycznej Biblioteki
Uniwersyteckiej w Warszawie. I choć z samą biblioteką nie mam niczego
wspólnego, to codzienne przebywanie w jakże podobnym gmachu (podobne założenia
nowoczesnej architektury) jakoś skutecznie zniechęca mnie do zwiedzania
wnętrza.

Teraz czas na prawdziwą przyjemność dla oka, ucha, duszy. Przed nami miejsce
cudowne, piękne, magiczne. To kompleks parkowo pałacowy Montazah. Znajduje się
na samym końcu Corniche, całkiem niedaleko mieszkania Moheba. Jeszcze nie pada,
kiedy wjeżdżamy na teren parku (wjazd płatny, jak zwykle nie wiem ile, bo znów
płaci Moheb) samochodem – tak, tak, można wjechać przez ogromną pięknie
zdobioną bramę, ale nie każdy ma taki przywilej. Dotyczy on wybranych
mieszkańców Aleksandrii i przez chwilę czuję się, jakbyśmy jechali z egipskim
VIPem. Cboć Moheb jest naprawdę zupełnie normalnym, przeciętnym Kairczykiem,
następnego dnia właśnie Kairze będę miała jeszcze jedną okazję, żeby tak
myśleć.
Teren parku jest ogromny i teraz rozumiem, dlaczego można wjechać autem. Choć
chyba znacznie praktyczniejszy (i zdrowszy dla fauny i flory) byłby rower.
Niestety pogoda pogarsza się z każą minutą a niezauważalna wcześniej mżawka
jest już całkiem mokrym deszczem. Ponieważ to środek tygodnia, park świeci
pustkami, zresztą i aura nie zachęca raczej do spacerów. Zostawiamy samochód w
miejscu, w którym, jak się po chwili okazuje, parkować nie można i wyruszamy na
mały obchód. Żałuję, że od tego miejsca nie zaczęliśmy naszej wizyty w mieście.
Z całą pewnością zasługuje na co najmniej półdniową wizytę. Z drugiej strony,
gdybyśmy zatrzymali się tu na dłużej, nie chciałabym już stąd wychodzić, zatem
reszta punktów programu nie miałaby szansy na zrealizowanie.
Prawdopodobnie nie udaje nam się przespacerować nawet połową zacienionych
przyjemnie alejek, nasze kroki koncentrują się zatem tylko w okolicach pałacu.
Jak zwykle pech, gdziekolwiek nie pojedziemy, wszelkie atrakcyjne budowle są w
trakcie renowacji. Dokładnie tak, jak jedna z pałacowych wież…
Umówmy się, że w ogóle cały park, pałac, cudowne bajkowe kwiaty nie prezentują
się najokazalej w strumieniach deszczu. A ten wciąż pada…
Kompleks parkowy otaczający mauretański pałac oraz inne budynki (w tym
niefortunnie zbudowany w samym jego sercu Mc Donalds) to oaza prawdziwego
relaksu. Najważniejszą budowlą jest wspomniany Pałac Al.-Haemlek, który wraz z
Al.-Salamek służył kiedyś ostatniej rodzinie królewskiej jako letnia
rezydencja. Obecnie każdego lata bywa tu regularnie prezydent Mubarak. Pałac
otoczony licznymi cyprysami, sosnami śródziemnomorskimi, palmami i całą gamą
drzew, których nie widziałam wcześniej na oczy, w połączeniu z kolorowymi
kwiatami, kwitnącymi krzewami, równiutko przystrzyżonymi soczyście zielonymi
trawnikami, „kącikami zadumy”, zakątkami idealnymi na romantyczne spotkania,
drewnianymi ławeczkami i pomostami a przede wszystkim bezpośrednio przylegającą
do parku plażą, tworzą niezapomniany widok. Do dziś, kiedy tylko na moment
zamykam oczy, widzę to wszystko tak wyraźnie, jakbym właśnie tam była…
Na terenie kompleksu znajdują się także niewielkie ale bardzo ekskluzywne
hotele, plaża z naturalnymi zatokami, centrum turystyczne, restauracje,
bungalowy i plac zabaw dla dzieci.
Po trawniku, tuż obok mnie skacze sobie dudek. Zabawne, że ptaka, który
wyjątkowo kojarzę z Polską, po raz pierwszy mam okazję zobaczyć w Egipcie. Z
żalem spaceruję wśród tych bajkowych alejek nasiąkając aleksandryjskim
deszczem. Próbuję wyobrazić sobie, jak cudownie to miejsce wygląda przy
słonecznej pogodzie. Cóż, będę musiała się o tym jak najszybciej przekonać.
Wzdłuż plaży, a właściwie bezpośrednio na niej, stoją rzędem parterowe wille
należące do bogatych Aleksandryjczyków. Widok z salonów wprost na turkusowe
(dziś niestety szaro granatowe) morze musi przyprawiać o zachwyt. Same
rezydencje są naprawdę okazałe, Moheb uważa, że kosztują średnio 500-600 tyś
dolarów.
Dochodzi 16:00, zdaje się, że nie ma tu czego szukać. Słońce z całą pewnością
już dziś nie wyjdzie a mój żołądek wyraźnie daje do zrozumienia, że czas
zainteresować się czymś bardziej przyziemnym. Moheb pyta, na co mamy ochotę. Z
pewnością nie na lokalnego Mc Donald’a, który pasuje tu jak pięść do oka.
Decyzja zapada szybko, jedziemy na coś egipskiego.

[corrina_f1]

Po takiej uczcie marzę wyłącznie o spacerze, nie ma znaczenia, że w deszczu.
Przemieszczamy się w okolice domu Moheba, zostawiamy tam samochód i wybieramy
się na małą przechadzkę wzdłuż bulwaru Corniche. Plaża Restauracja, do której
trafiamy po kilkunastu minutach, znajduje się przy wjeździe do miasta od strony
wschodniej na Sidi Bishr. Mijamy torowiska tramwajowe, wąskie uliczki pełne
handlarzy, kilka (w zasadzie odczuwalnych) korków i jesteśmy na miejscu.
Wysiadam z auta nie mogąc oprzeć się wrażeniu, że w Aleksandrii czuję się
jeszcze bardziej swobodniej niż w Kairze. Wydaje mi się, że tu już nikt w ogóle
się na nas nie patrzy, jakbyśmy należeli do otoczenia, byli jego częścią.
Aleksandryjczycy są uśmiechnięci, spieszą się może troszkę bardziej niż
Kairczycy, w żadnym wypadku nie są nachalni. Czasem mam wrażenie bycia
niewidoczną i czuję się wręcz „zaniepokojona”, że na ulicach nikt nie wykazuje
nami najmniejszego zainteresowania. Na szczęście tylko do czasu, bo już po
wejściu do restauracji zostajemy otoczeni nieprawdopodobnie wręcz serdeczną
opieką. Restauracja Balbaa Village przypomina na pierwszy rzut oka rodzaj
wielkiej jadłodajni, czy stołówki. Dopiero po dłuższej chwili zaczynam wsiąkać
w atmosferę tego miejsca. Restauracja zajmuje 2 piętra niepozornego budynku i
jest całkowicie pozbawiona turystycznej komercji, ponieważ nawet menu
wydrukowane jest wyłącznie w języku arabskim. Zajmujemy stolik a właściwie
całkiem pokaźny długi stół na piętrze i oczekując na kelnera, postanawiam
poobserwować trochę to miejsce. Sale na parterze i piętrze (właściwe trudno
mówić o pojęciu sali) wypełnione po brzegi. Do Balbaa Village przychodzą
każdego dnia całe rodziny, grupy znajomych, rzadko kiedy pojedyncze osoby.
Panuje tu wyjątkowa atmosfera a zapach, jaki roznosi się po całej okolicy,
przyprawia głodnych o skręty kiszek. Wystrój gustowny, choć bardzo prosty i
oszczędny, jednak praktyczny. Wszystko czyste i higieniczne. Toaleta jest
jedną z ładniejszych, jakie widziałam w Egipcie.
Ponieważ nie rozumiem ani słowa z karty, z góry zakładam, że wyboru powinien
dokonać za nas Moheb. I jest to strzał w dziesiątkę. Pada hasło : „kebab” i
prawdę mówiąc, jest mi kompletnie wszystko jedno, byle jak najszybciej coś
wjechało na stół, bo umrę przy tych zapachach !
Mówisz i masz! Już po chwili na długim, przykrytym ceratą stole ląduje cała
plejada „czekadełek” w postaci mojej ukochanej pasty z bakłażana z lekkim
dodatkiem czosnku czy hummusa, delikatnej pasty z cieciorki i oliwy. Jest też
całkiem ostry kremowy twarożek, są egipskie pikle, marynowane buraki, ogórki,
papryka i kalafior. Niestety egipski sposób marynowania warzyw zupełnie nie
współgra z moim podniebieniem, zostawiam je więc dla panów. Są podawane na
zimno pieczone bakłażany z sezamowym sosem, falafel i pasta z bobu, oczywiście
z dodatkiem pysznej oliwy oraz cały koszyk gorącej, pieczonej na miejscu
wspaniałej pity. Jem to wszystko oczami i zdaję sobie sprawę, że jeśli tylko
spróbuję wszystkiego, jest duża szansa, że nic więcej się nie zmieści.
Po kilkunastu minutach kelner donosi całkiem spore porcje ryżu polanego sosem
przypominającym nieco gulasz, z kawałkami mięsa. Myślę sobie, że to już danie
główne, na które nie mam bynajmniej miejsca, ale przez grzeczność jem, nie
zważając na to, że zamawialiśmy chyba kebab. A może nie zamawialiśmy? W końcu
to Moheb coś tam po arabsku mówił…
Odwracam się na moment, chwila nieuwagi a na stół wjeżdża ogromny talerz z
pokrojonymi w kostki kawałkami mięsa. I TO właśnie jest nasz kebab. Dopiero
teraz dociera do mnie technika „produkcji” tego smakołyku. Na parterze znajduje
się wielki ceglany piec opalany specjalnym drewnem, w którym pieczona jest
pyszna pita oraz różnego rodzaju mięsa, w tym kebab. Danie, które do tej pory
kojarzyło mi się raczej wyłącznie z tureckimi budkami w Warszawie, ewentualnie
kapitalnymi barkami tureckimi w Berlinie, w rzeczywistości posiada formę
znacznie bardziej wyrafinowaną niż gruba buła z pociętymi wiórami mięsa. W
Balbaa Village zamawia się go na kilogramy (na ogół w przypadku 3 osobowej
egipskiej rodziny wystarcza kilogram), mięso ważone jest przed upieczeniem.
Następnie krojona w dość duże kostki jagnięcia (stąd ten smak !!) lub rzadziej
wołowina, nadziewana jest na metrowe szpady, marynowana i przyprawiana
mieszanką, znaną wyłącznie tutejszemu kucharzowi, aby na koniec wylądować w
piecu. Cały sekret tkwi właśnie w przyprawach, marynacie, węglu, temperaturze
ognia, wielkości pieca, ręce kucharza, wilgotności powietrza, słonecznym dniu,
nastroju klienta, godzinie podania ;) Jednym słowem, po prostu tylko w tym
miejscu kebab smakuje tak, jak smakuje i tylko dzięki Balbaa Village, kiedy
zamknę oczy, wciąż czuję ten smak, jak żaden inny.
Nasz talerz zawiera na oko około kilograma krojonej oraz mielonej jagnięciny, z
której formowane są kulki wielkości krojonych kostek, i tak jak one, nabijane
na szpadę. Maczane w czosnkowo jogurtowym sosie smakują niebiańsko! Na talerzu
wciąż mam jeszcze całą górę ryżu, małe miseczki nadal pełne są „czekadełek” a
ja czuję, że za moment pęknę. Padam też ze śmiechu obserwując miny Krzysia i
Moheba. Zdaje się, że i oni mają dosyć :)
Nie ma jednak najmniejszego problemu z zapakowaniem tych kulinarnych
majstersztyków. Uśmiechnięty od ucha do ucha młody kelner razem z herbatą
podawaną ze świeżymi gałązkami mięty przynosi nam pudełko „na drogę”.
wciąż taka pusta, ludzi jak na lekarstwo, woda, która prawie zawsze mieni się
turkusem a fale głaszczą piasek białą pianą, teraz przypomina szary, płaski jak
stół Bałtyk. Morze Śródziemne w Aleksandrii pachnie przepięknie. Pachnie
morzem, czego nie mogłam powiedzieć o Morzu Czerwonym w Sharm. Robi się powoli
ciemno i chyba na dziś musimy już zakończyć nasz pobyt w Aleksandrii.
Przed nami 200 km drogi do Kairu, która po ciemku wygląda jeszcze mniej
egipsko. Obserwując trasę i styl jazdy kierowców mam wrażenie, że jestem gdzieś
w Europie. Nie mam pojęcia, czy kierowcy na północy kraju posiedli większą
kulturę jazdy, czy po prostu jeżdżą inaczej niż w mieście, ale obydwoje z
Krzysiem dochodzimy do wniosku, że po autostradzie raczej bez problemu da się
prowadzić samochód. Mimo wszystko nie chcemy raczej próbować :)
Do Kairu, który dopiero wieczorem zaczyna nabierać szybszego tempa dojeżdżamy
po 22:00 i nie jest to jeszcze koniec tego dnia. Mniej więcej 2 kolejne godziny
zajmuje nam krążenie po kairskich ulicach w celu znalezienia banku, gdzie
moglibyśmy dokonać rzeczy w teorii właściwie niemożliwej, jaką jest wymiana
funtów egipskich na dolary. Potrzebne nam będą do opłacenia hotelu. Niestety,
zgodnie z przypuszczeniami, z wszystkich banków odchodzimy z kwitkiem. Zatem
będziemy martwić się jutro.
Po 23:00 większość banków jest już zamknięta. Otwarte za to są niezliczone
sklepy, bary, restauracje, dyskoteki i kluby. Znajdujemy się w Gizie. Tak, tak,
Gizie, ale zupełnie innej niż ta, którą ze smutkiem obserwowałam ze wzgórza
przy Piramidach jeszcze wczoraj. Giza nad Nilem to prawdziwa metropolia, pełna
życia, komercji, hałasu, nowoczesności. Znów nie mogę oprzeć się wrażeniu, że
jestem w Europie a kolorowe, świecące ulice do złudzenia przypominają centrum
Londynu czy Berlina. Jest środek tygodnia, a zabawa wydaje się trwać przez
wszystkie jego dni.
Zaczynam odczuwać zmęczenie i sądzę, że pora na sen. Do hotelu wracamy przez
Zamalek. Cudowna aleja biegnąca przez prawie całą wyspę Gezira, wysadzona jest
po obu stronach soczyście zielonymi palmami, akacjami i platanami. To
ekskluzywna dzielnica, w której znajduje się większość ambasad, w tym polska.
Są też najdroższe w mieście hotele (wcześniej, przed mostem łączącym Gizę z
Gezirą mijamy między innymi słynny Four Seasons), są zacumowane przy brze

[corrina_f1]

To ekskluzywna dzielnica, w której znajduje się większość ambasad, w tym
polska. Są też najdroższe w mieście hotele (wcześniej, przed mostem łączącym
Gizę z Gezirą mijamy między innymi słynny Four Seasons), są zacumowane przy
brzegu Nilu pływające restauracje, wille i apartamenty warte setki tysięcy
dolarów, szwajcarskie banki i przepiękne parki, które jutro zamierzamy choć
częściowo odwiedzić.
Kilka minut po północy żegnamy się z Mohebem, nie wiem, jak mu dziękować za tak
niesamowity dzień i wieczór….

[aniaw77]

Kasiu,
Pewnie, że chce nam się to czytać.
Czekam na ciąg dalszy.

Pozdrawiam,

Ania

[Gość: WojtekG]

Niesamowite!!!!!!!

Prosimy o jeszcze!!!!!

Wojtek

[Gość: Ania^^]

przynajmniej bedziesz miala co opowiadac wnukom ;))) a poza tym mozna sie
spytac jak poznalas Moheba? I jeszcze paru innych Egipcjan oprocz rezydentow.
Pozdrawiam

[corrina_f1]

Jak poznaję Egipcjan ? Rozmawiając z nimi :) Bo ja uwielbiam rozmawiać,
uwielbiam poznawać ludzi, bez tego czuję, że nie żyję.
W ten sposób poznałam Moheba, i wielu innych cudownych ludzi z kraju gdzie
zawsze świeci słońce :)

A jeśli pytasz o okoliczności poznania Moheba - niech pozostanie to moją słodką
tajemnicą ;) Znamy się od prawie roku, a dla mnie to jak całe lata świetlne...

[imonate]

Czytam z zapartym tchem. Zazdroszczę Ci Kasiu tych przygód w Kairze. Mam
nadzieję, że Twoje wspomnienia pomogą mi i PC zaplanować kolejną wyprawę po
pólnocnym Egipcie, a Kairze w szczególości.

[corrina_f1]

Wielkie dzięki :)
MUSICIE koniecznie pojechać wreszcie na północ !! :)
Poczekaj, aż dojdę do opisu ALeksandrii, choć niestety wiem, że miejsce to
odbiega nieco od Waszych zainteresowań, nie ma w nim tylu zabytków co na
południu, w każdym razie nie starożytnych :) Ale mimo wszystko jest cudowne :))

pzdr
Kasia

[aniaw77]

Kasia,

Masz talent, pomyśl o tym -może jakiś albumik albo książeczka ze wsponieniami?

Pozdrawiam,

ANia

[Gość: Ania^^]

Popieram ;) zdjecia mi sie podobaja ;) mozesz zrobic album plus opowiadania ;)

[Gość: puma]

Przeczytałam wszystko a nawet wydrukowałam dam mężowi do przeczytania.Szkoda że
brak mi twojej odwagi i dobrej znajomości języka angielskiego.Po tym co
przeczytałam już nie na miejscu wydają mi się pytania o hotel,plażę i inne
duperele bo tak naprawdę ja też tam jadę po raz kolejny z zupełnie innego
powodu niż hotel i słońce.Ale myślę że może kiedyś zrealizuję swoje
marzenia,choć czas goni.

[scorpio1956]

UP
Kasiu,pięknie to opisałaś.Zazdroszczę Tobie wrażeń ale też smykałki
dziennikarskiej w opisywaniu tego co zobaczyłas.SUPER!

[Gość: Majka]

Bajeczna opowieść, gratuluję umiejętności dostrzegania drobiazgów i cieszenia
się atmosferą

[corrina_f1]

Gość portalu: Majka napisał(a):

> Bajeczna opowieść, gratuluję umiejętności dostrzegania drobiazgów i cieszenia
> się atmosferą

Dzięki ! :))
Właśnie te drobiazgi sprawiają mi najwięcej radości , no i składają się na
jeden całkiem duży drobiazg w postaci niesamowitego Egiptu :))

pzdr
Kasia

[Gość: Ktoś]

Cześć, czy będą jakieś dodatkowe zdjęcia np. z Sharm i okolicy (ładne rafy(o
ile tam są brzydkie?!), plaże, krajobrazy Sharm itp.)? Zdjęcia są świetne a ja
uwielbiam oglądać fotki. Story też jest świetna tylko kiedy nadejdzie ta wena?

pozdrawiam

[corrina_f1]

Fot w sumie było ponad 1,5 tyś, więc tylko pomyśl, ile musiałam poświęcić na
selekcję ;))
Jeśli dziś nie padnę wieczorem, to postaram się coś dołożyć, ale na 100% nie
obiecuję.
Wena planowana jest na weekend ;) Oby przyszła !! :)

[Gość: jolopek]

piekne ja sama corrina

[bonia01]

Corrina powinnaś wydać książkę :))

Bożena

[corrina_f1]

bonia01 napisała:

> Corrina powinnaś wydać książkę :))
>
> Bożena

A podejmiesz się mi ją wydać ? Bo na razie nie mam jeszcze swojego publishing
house :) Ale pracuję nad tym ;)

Heh, wczoraj, kiedy to pisałam, odbyłam właśnie podroz do ALeksandrii, wszystko
widziałam jeszcze raz tak dokładnie, jakbym naprawde tam była... I tak jakos mi
się zrobiło smutno.. :(

pzdr
Kasia

[corrina_f1]

19 czerwca 2004

Krzyś już prawie nienawidzi mnie za to poranne wstawanie na wakacjach. Ale co
zrobić, wyjścia nie ma, jeśli chcemy zdążyć z planem. Już wstając o 8:00 wiem,
że pewnie weźmie w łeb, ale czy to ma jakieś znaczenie?
Przed 9:00 schodzimy na śniadanie. Wreszcie normalne! Mówiąc szczerze, z całego
cudownego egipskiego jedzenia nie trawiłam nigdy tylko jednego – hotelowych
śniadań. Już po tygodniu serwowania w kółko tego samego zestawu może się
odechcieć. Poniekąd rozumiem, dlaczego po powrocie schudłam 3 kg ;-) W
Sheratonie karmią oczywiście zupełnie inaczej a po wyjściu na hotelowy taras
nad Nilem czuję się jak po wielkim obiedzie.
Krótki spacer dookoła „tonącego w Nilu” hotelu na miły początek dnia. W końcu
to nasz ostatni dzień i byłoby fajnie zobaczyć chociaż kawałek tego przybytku
luksusu, w którym spędziliśmy na dobrą sprawę w sumie zaledwie kilkanaście
godzin. Spacerujemy między stolikami pełnych w nocy i zupełnie pustych o tej
porze restauracji i kawiarenek. Dostrzegam już po raz kolejny tego poranka
saudyjskiego szejka naftowego. Siedział tuż za mną podczas śniadania. Krzyś
twierdzi, że nie spuszczał ze mnie wzroku. Miał chyba z 80 lat, haha. Miał też
gest, kelnerowi za podanie rachunku do podpisania chciał dać napiwek 100 $.
Siedzący z nim młodszy mężczyzna w ostatniej chwili go powstrzymał, wykrzykując
coś w całkowicie niezrozumiałym dla nas języku.
Kair o poranku całkowicie skąpany w wielkim smogu, jest dla mnie wciąż
miejscem wyjątkowym. Szare ciężkie niebo wygląda tak, jakby za chwilę miał z
niego spaść deszcz. Tym razem jednak nie spadnie. W Kairze nie jest o niego tak
prosto, jak w Aleksandrii. Zatem nie ma co liczyć na udane zdjęcia. Kolejny
powód, żeby tu wrócić.
Po tej chyba najdłuższej w ostatnich dniach chwili relaksu, wracamy do pokoju
po przewodnik. Przyjaciel Moheba, Maged, załatwił nam możliwość późniejszego
wymeldowania się z hotelu. Zabieramy więc najpotrzebniejsze rzeczy i wyruszamy
na ponowny podbój Kairu. Najważniejszym punktem programu jest dziś oczywiście
Muzeum Egipskie.
Od rana nigdzie nam się nie spieszy. Jest plan, ale jakby go nie było. Na co
nam plan, czy nie lepiej po prostu zgubić się w tym mieście, robić naprawdę to,
na co ma się ochotę, nie zastanawiać się, dokąd pójść, co zjeść, jak spędzić
czas. Po prostu czuć Kair.
Wychodząc z hotelu mijamy boczną bramę do parku Nady al-Quahira. To właśnie
jego soczysta zieleń uprzyjemniała nam widok z hotelowego balkonu. Nieświadomie
nasze nogi zbaczają z drogi w kierunku Muzeum i wkraczają na jego teren. Przy
wejściu pracuje kilku robotników, na pytanie, czy możemy wejść odpowiadają
tylko uśmiechem. Dopiero wieczorem dowiemy się, że wejście do parku jest
płatne. Ale tylko główną bramą ;-)
Parki, poza zabytkami architektonicznymi i najważniejszymi atrakcjami miast,
należą zawsze do moich ulubionych punktów. Chodząc po nich, czuję, że choć nie
należę do jakiegoś miasta, w pewnym stopniu, przynajmniej w danym momencie,
jestem jego częścią. Właśnie w Nady al-Quahira wpadam na pomysł, że dziś
będzie „dzień parków”. Kair ma ich wiele, my odwiedzimy zaledwie dwa. Choć na
dobrą sprawę, całą Gezirę można by właściwie uznać za jeden wielki park.
Mijając liczne zakochane pary na kolorowych parkowych ławkach docieramy do
głównej bramy wychodzącej na Kairską Operę. Skręcamy w prawo, i już po chwili
jesteśmy na moście Tahrir. Zatłoczoną o każdej porze dnia i nocy arterią
poruszają się w ślimaczym tempie najnowsze modele zachodnich aut,
kilkudziesięcioletnie czarne taksówki i publiczne autobusy, z których ludzie
jakby mieli zaraz wypaść przez okna. Trudno powiedzieć, ilu pasażerów może
pomieścić taki środek komunikacji, ale gdyby przeprowadzono bicie rekordu, z
pewnością Kair miałby szansę znaleźć się w Księdze Rekordów Guinessa.
Pod nami Nil, za nim nadbrzeżna promenada Corniche El-Nil, jeszcze kawałek
ulicy i docieramy do słynnego Midan Tahrir – placu, z którego do Muzeum już
tylko kilka kroków. Dochodzi południe, jest koszmarnie duszno i prawie modlę
się o deszcz, który, jak na złość, teraz nie chce spaść.
Pierwsza miła niespodzianka czeka nas już przy kasach. Okazuje się, że cena
biletu nie zmieniła się od zeszłego roku (20 LE) ale co najważniejsze, za żaden
wniesiony aparat nie trzeba w ogóle płacić. Rok temu było to 10 LE za każdą
wniesioną sztukę sprzętu foto, bez względu na to, czy działającego, czy
niesprawnego. Nadal płatna jest natomiast kamera (100 LE). Zaledwie 3 tygodnie
później dowiaduję się, że byliśmy jednymi z ostatnich szczęśliwców nie tylko za
darmo, ale w ogóle fotografujących zbiory. Wprowadzono całkowity zakaz
wnoszenia sprzętu do Muzeum.

[corrina_f1]

Drugą, równie miłą niespodzianką są pustki panujące w środku. W południe cała
turystyczna horda po godzinnym muzealnym maratonie, znajduje się już od
jakiegoś czasu na zakupach w perfumerii, albo w najlepszym przypadku, pod
Piramidami. Muzeum mamy więc praktycznie tylko dla siebie. Oczywiście poza nami
przechadzają się od czasu do czasu indywidualni turyści i nieliczne grupy, ale
nie ma mowy o atmosferze, jaka zepsuła nam zeszłoroczny odbiór tego świętego na
swój sposób miejsca i międzynarodowym rozkrzyczanym tłumie biegającym z
przerażeniem w oczach od sali do sali.
Najprzyjemniej zwiedza nam się kolejne sale Starego i Średniego Królestwa.
Momentami mam wrażenie, że poza nami, w Muzeum nie ma nikogo. W Nowym
Królestwie natrafiamy na grupę Rosjan bezlitośnie gonionych przez przewodnika.
Ogromne współczucie płynie dla nich wprost z mojego serca. Nie zobaczą nawet
1/10 tego, co przynajmniej z obowiązku zobaczyć się powinno. Spokojne przejście
parteru, bez zatrzymywania się przy każdej gablocie, z pominięciem jednej greko-
romańskiej sali, gdzie właśnie trwają prace naukowe, zajmuje nam 2 godziny. Na
piętro potrzebujemy o pół godziny dłużej ze względu na salę z mumiami. Dopiero
teraz mamy okazję ją odwiedzić. Podczas zeszłorocznej wizyty było to
praktycznie niemożliwe. Podobnie sprawa miała się z salą z mumiami zwierząt.
Wstyd, ale.. wtedy nawet nie wiedziałam, że taka w ogóle istnieje ! Niestety
przewodnik nie wspomniał o niej nawet słowem…
Tymczasem po krótkiej przerwie na ławeczce wśród sarkofagów docieramy, trochę
już zmęczeni, do najpiękniejszej moim zdaniem sali ze skarbami znalezionymi w
grobowcu Tutenhammona, oczywiście ze słynną, ważącą 11 kg złotą maską.
Wszystko, co znajduje się w tej, jak i sąsiadujących, klimatyzowanych salach,
po prostu powala na kolana. Nie napiszę nic więcej, bo zwyczajnie nie potrafię.
Setki przewodników i naukowych ksiąg zrobiły to za mnie znacznie lepiej.
Przed Maską mogę stać godzinami. Jest w niej coś, co przykuwa jak magnes. Moją
chwilę kontemplacji przerywa nagłe zamieszanie. Do sali wpada kilkuosobowa
grupa Japończyków. Jak się okazuje, z tokijskiej telewizji. Rozstawiają sprzęt,
kręcą kilka szybkich ujęć, przepraszając jednocześnie wszystkich zwiedzających.
Ja nie narzekam. Swoim mocnym doświetleniem pomagają mi w kilku dobrych
zdjęciach bez statywu. Przy normalnym, muzealnym świetle prawdopodobnie nie
wszystko wyszłoby tak jak wyszło.
Po kilkunastu minutach opuszczamy salę a swoje kroki kieruję wprost do
czuwającego w lewym korytarzy Anubisa. A dokładniej.. pustej gabloty po
Anubisie ! Oczom nie wierzę. Nie dość, że „zginęła” złota korona (sala
Tutenhammona, tuż naprzeciwko Maski), i Anubis, to właśnie odkrywam, że nie ma
również jednej z czterech słynnych alabastrowych waz, znanych chociażby z
okładki National Geographic. ( 4 alabastrowe figurki przedstawiające zwrócone
do siebie twarzami Isis, Neftys, Neif i Selket). Tego już za wiele. Łapię
pierwszego napotkanego przewodnika i pytam, co się stało. Okazuje się, że
kilkanaście eksponatów wyjechało do Bazylei na wystawę. No tak, jak pech to
pech…
Sala z mumiami, do której w końcu docieramy, choć mała, nie jest
rozczarowaniem, a czymś, co wciąga jak czarna dziura.

[gajasirocco]

Cudownie się czyta!!! Rewelacja!

[Gość: Ania^^]

Kasiu dzieki za taki opis, lezka mi sie w oku kreci jak wspominam to muzeum,
szczegolnie te mumie zwierzat.... i maske Tutanhamona... ahh

[corrina_f1]

Panuje w niej stała temperatura 22 C, która jest niezbędna dla zachowania mumii w takim stanie, w jakim przetrwały do dziś. Sala zwana „Royal Mummy Room” zamknięta była przez 4 lata za rządów Sadata. Ponownie otworzyła swe podwoje w roku 1985, po znacznym „liftingu”, dzięki czemu dziś możemy podziwiać 11 mumii królów i królowych z Nowego Królestwa. W Sali z Mumiami obowiązuje całkowity zakaz fotografowania i filmowania. Jest on dość konsekwentnie egzekwowany. Obowiązuje także zachowanie ciszy.
Przyglądając się bacznie każdej mumii mam nieodparte wrażenie, że to nie wspaniale zachowane szczątki ludzkie (a więc zwłoki!), lecz teatralne marionetki, lub figury woskowe. Jeśli więc o zwłokach można powiedzieć, że są piękne, to, paradoksalnie, szczególnie piękna wydaje mi się mumia ………
W przyjemnym chłodzie sali spędzamy zaledwie kilkanaście minut, a wydawać by się mogło, że minęła wieczność. Opuszczając Rogal Mummy Room, swoje kroki kierujemy wprost do sali z mumiami zwierząt. Trudno powiedzieć, która z nich wywiera na nas większe wrażenie. Mumie kotów, ibisów, psa, krowy, małp i innych zwierzaków przypominają tym razem zabawki. Dalej nie mogę wyjść z podziwu dla starożytnych…
Ucinamy sobie miłą pogawędkę ze strażnikiem tej sali i po kilkunastu minutach udajemy się w końcu na dół, do wyjścia. Dochodzi piąta godzina naszego zwiedzania i jesteśmy już naprawdę zmęczeni i głodni. Można by tak bez końca, zwłaszcza, kiedy Muzeum jest takie puste, ale na dziś naprawdę starczy.
Wychodzimy na zewnątrz i idziemy po prostu przed siebie, tam gdzie nas niosą nogi.
Przejście na drugą stronę Midan Tahrir praktycznie graniczy z cudem. Kto nie był na tym placu, lub choćby nie przejeżdżał przez okalające go rondo, nie ma pojęcia, co mam na myśli. Światła, znaki, czy jakiekolwiek przepisy nie mają tu żadnego zastosowania. Dodatkowo ilość pojazdów, jaka w każdej sekundzie przemieszcza się pasami, których praktycznie nie da się wyodrębnić, jest niemożliwa do określenia. Jednym słowem – przejście na drugą stronę uda się… albo się nie uda.
Udaje się, choć wymaga nie lada umiejętności i sprytu. Naśladujemy dzielnie Kairczyków, dla których pokonanie kilkudziesięciu metrów wśród trąbiących aut to pestka. Dla nas jednak nie koniecznie. Tak prosta, jakby się wydawało, czynność w Kairze nabiera rangi nie lada wyczynu. Ciekawe doświadczenie, bezcenne w tym kraju.

[corrina_f1]

Nie spiesząc się nigdzie, rozglądamy się za czymś do jedzenia. W tym czasie oddaję się mojej ulubionej czynności obserwowania mieszkańców miasta. Zdecydowanie łatwiej wychodzi to na siedząco w ogródku kawiarni. Idąc przed siebie, kręcąc głową na wszystkie możliwe strony można szybko stracić równowagę. Po kilku minutach poszukiwań docieramy na przylegającą do Midan Tahrir uliczkę Mohammed Mahmoud, na której znajduje się Amerykański Uniwersytet. Księgarnia znajdująca się na terenie campusu jest genialnie zaopatrzona w każdego rodzaju anglojęzyczne (i nie tylko) publikacje dotyczące zarówno samego Egiptu, Kairu, jak i nauki języków, książki o tematyce społecznej, powieści, jednym słowem wszystko, co powinno się znaleźć w dobrze zaopatrzonej księgarni językowej. To właśnie miejsce, jeszcze przed wyjazdem stało się jednym z głównych celów wizyty w Kairze.
Wchodząc przez główną bramę musimy zostawić u strażnika swoje paszporty i plecak. Standardowa procedura. Strażnicy są sympatyczni, uśmiechają się i wskazują drogę.
Ilość pozycji poświęconych samemu Egiptowi w dosłownie każdym jego aspekcie po prostu powala mnie z nóg. Teraz już wiem, że z pustymi rękami nie wyjdę. Tylko na co się zdecydować?! Ceny, szczególnie rodzimego wydawnictwa The American University In Cairo Press (www.aucpress.com) nie są szczególnie wygórowane. Przewodniki, szczególnie Lonely Planet, w podobnych co na całym świecie, czyli wysokich cenach.
Po pół godzinie spędzonej wśród półek, które chciałabym zabrać najchętniej w całości, decyduję się na 2 pozycje, których w Polsce z pewnością nie dostanę. Pierwszy wybór (z takim zamiarem tu zresztą przyszłam) to książka – „The Illustrated Guide to the Egyptian Museum In Cairo” – prawdziwa perła wśród pozycji poświęconych Muzeum. Poprzedzona wstępem i komentarzem samego Zahi Hawass’a, wspaniale ilustrowana ponad 600-stronicowa cegła. Jak widać po zwiedzaniu wciąż pozostaje niedosyt. Teraz w najbliższe zimowe wieczory będę się raczyć odkrywaniem wiadomości na temat tego wszystkiego, co udało nam się dziś zobaczyć. Drugą książką, jaka ląduje w moich rękach jest cienki przewodnik po islamskim Kairze. Decyduję się na niego głównie ze względów na ładne zdjęcia i rysunki. Jak się potem okaże, niestety zmęczenie przejawiło się w tym, że przez pomyłkę zakupiłam książkę po włosku, zamiast po angielsku. Ale jakie ma to właściwie znaczenie…
Opuszczamy budynek Uniwersytetu wychodząc z powrotem na ulicę Mohammed Mahmoud. Teraz jesteśmy już naprawdę głodni i podejmujemy szybką, niewymagającą myślenia nad wyborem lokalu decyzję. Naprzeciwko nas znajduje się Mc Donalds, nie mając już siły na nic, po prostu wchodzimy do środka. Bez specjalnych celebracji przełykamy mc-„posiłek”, podczas którego obserwuję roześmianą, kolorową, modnie ubraną młodzież uniwersytecką. W końcu gdzie, jeśli nie przed amerykańską uczelnią, powinien znajdować się McDonalds? Z głośnika płynie głośna muzyka z czołówek list przebojów. Gdyby nie stroje niektórych studentek (głównie po prostu chusty na głowach), trudno byłoby uwierzyć, że jesteśmy w sercu Kairu.
Po wyjściu z tego amerykańskiego przybytku mam zamiar powrócić do księgarni, żeby wymienić niefortunnie zakupioną książkę. Okazuje się jednak, że pracują tylko do 17:00, czyli od 5 minut zamknięte…

[corrina_f1]

Misterny plan zwiedzania islamskiego Kairu ostatecznie rozpływa się w nicości. To właśnie niekontrolowany moment, kiedy po prostu decydujemy się zrobić coś, na co aktualnie mamy ochotę. Łapiemy taksówkę, przecinamy Nil mostem Tahrir, po lewej mijając nasz hotel, przedzieramy się do Zamalek, a dokładniej do Fish Garden, który po lekturze przewodnika i opowieściach Moheba postanowiłam koniecznie odwiedzić. Płacimy kierowcy 5 LE (o jakieś 3 LE za dużo, ale sami proponujemy taką cenę), ale biedaczek, nie do końca kojarzy park, do którego chcemy dotrzeć. Sam Zamalek oczywiście zna każdy taksówkarz, Fish Garden brzmi zdecydowanie bardziej obco. Koniec końców wysiadamy na ulicy znajdującej się dokładnie po drugiej stronie ogrodu, aby dostać się do bramy, musimy przespacerować się kilkaset metrów. W niczym nam to nie przeszkadza. Zamalek jest tak urokliwym miejscem, że nawet ulice wyglądają jak park. Jest tak spokojnie, pusto, cicho. Oaza w samym środku miasta.
Wreszcie znajdujemy bramę do parku, ku naszemu zdziwieniu, niestety zamkniętą. Chyba zaraz się rozpłaczę. Tak chciałam zobaczyć to miejsce, tak długo kluczyliśmy bez mapy, żeby tu trafić, a teraz znów pech…
W stróżówce ktoś siedzi. Decyduję się zapytać, czy nie da się już wejść. Strażnik informuje nas, że park zamykają o 17:00 (przewodnik LP uważa, że o 19:00, ale to wersja z 2002). Czy w tym mieście wszystko zamyka się o tej porze? Nasze tłumaczenia nie wiele pomagają, strażnik nie mówi po angielsku. Prawie ze łzami w oczach zaczynam odwracać się na pięcie i nagle strażnik woła: „one moment!”. Po chwili przybiega drugi pracownik parku, który przynajmniej zna angielski. Pozwala nam wejść do zamkniętego parku jednocześnie wołając kolejnego pracownika. Po kilku minutach pojawia się niewysoki, wąsaty mężczyzna. Mounir, tak się przedstawia, obiecuje pokazać nam park. Okazuje się, że to nie taki zwykły park, jak mi się wcześniej wydawało. Miejsce jest na swój sposób.. magiczne.
Mounir najpierw pokazuje nam różne gatunki drzew i krzewów, rzadkie nawet dla tych rejonów. Niektóre sadzonki przybyły tu nawet z Australii. Zabawne, nie przypuszczałam, że zwykły park zwiedzać będziemy z przewodnikiem. Myślałam, że po prostu pozwolą nam wejść, dadzą trochę czasu i sami sobie pospacerujemy po alejkach. Tymczasem przewodnik prowadzi nas po kamiennych schodkach w dół. Schodzimy do tajemniczo wyglądającej groty. Zaczyna robić się coraz ciemniej. Dostrzegam kilka promieniście rozchodzących się korytarzy, ale im głębiej, tym ciemniej. Nagle Mounir każe nam się zatrzymać informując, że za chwilę wróci. No pięknie, znajdujemy się w ciemnej jaskini, mieliśmy zwiedzać zielony park, a teraz jeszcze przewodnik nas zostawił. Mija kilka minut, a jego jak nie było, tak nie ma. Nagle słyszymy w oddali jakieś głosy i po chwili… Staje się światłość. Naszym oczom ukazują się dziesiątki rozświetlonych jak od magicznej różdżki akwaria. Znajdujemy się kilkanaście stopni pod ziemią i dopiero teraz dostrzegam, gdzie właściwie jesteśmy. Ściany i sklepienie groty pokrywają stalaktyty z… prawdziwego koralowca! Widok może trochę kiczowaty, ale i osobliwy. Zwłaszcza, że tuż nad głowami przelatuje kilka nietoperzy! Wzdłuż korytarzy tworzących swoisty mini labirynt, w ścianach, wmurowane są wielkie akwaria a w nich ryby, które na co dzień zamieszkują wody Nilu i Morza Czerwonego. To coś na kształt „muzeum marynistycznego” w samym centrum Kairu.

[corrina_f1]

Zaprojektowany przez włoskich architektów, zbudowany przez Khedive Ismail’a w 1867 roku park, 4 lata temu przeszedł generalny remont. Zajmujący powierzchnię przeszło 9 akrów ogród, niejednokrotnie stawał się planem dla wielu egipskich filmów.
Po krótkiej wizycie w grocie uznajemy, że skoro park jest już zamknięty, nie będziemy naciskać na Mounira. Dajemy mu kilkanaście funtów, bądź co bądź poświęcił swój czas na coś, czego nie musiał robić. A że znalazł w ten sposób łatwy zarobek…Niby jest zadowolony, ale jakby nie do końca. Twierdzi, że normalnie wejście kosztuje po 20 LE od osoby. Wybuchamy gromkim śmiechem. Dużo zdrowia dla rodziny, kwitujemy opuszczając to miejsce. Sprawdzam wieczorem w przewodniku cenę wstępu – według Lonely Planet Cairo z 2002 roku powinniśmy zapłacić 50 piastrów… Załóżmy, że po 2 latach funta… Jakoś mimo wszystko nie czujemy się po raz kolejny wyrolowani. Sami decydujemy, ile komu dajemy, i tak często mając wyrzuty sumienia, że w Polsce dalibyśmy więcej. To właśnie jeden z tych aspektów kulturowych, które trudno opanować nawet po latach mieszkania w Egipcie.
Dochodzi 18:00. Od naszego hotelu dzieli nas z pewnością kilka kilometrów, mamy godzinę do ostatniego spotkania z Mohebem. Uznajemy, że nie warto brać taksówkę, po to, żeby godzinę zmarnować w hotelowym lobby. Wracamy więc piechotą, akurat na tyle szacujemy ten spacer. Spokojnym krokiem przemieszczamy się wzdłuż kanału ulicą Umm Kolthum mijając po drodze niewielkie liczne sklepiki ogrodnicze, kilka zamkniętych przybrzeżnych kafejek, nierzucające się już teraz tak bardzo w oczy śmieci, zapatrzone w znajdującą się po drugiej stronie kanały Gizę zakochane pary, przytulone czule w oczekiwaniu na zachód słońca, kroczące dumnie między kratami ogrodzenia kocury. To miasto jest takie zwykłe, co mnie właściwie w nim pociąga? Ludzie żyją tu takim samym trybem, jak na całym świecie, tak samo jak wszędzie, rosną tu drzewa, w których mieszkają koty, płynie rzeka, jak w większości wielkich miast, praca wre od rana do nocy, zegar odlicza ten sam czas. Jest tak jak wszędzie. A jednak tak inaczej, jak nigdzie indziej na świecie.
Skręcamy w malutką uliczkę Sharia Hadayek al Zuhreyya, na której mieści się między innymi Anglo-Amerykański szpital, oraz, jak się za moment przekonamy, także słynna Cairo Tower – wieża telewizyjna. Na razie mijamy ją bez większego żalu. Wieczorem odwiedzimy jej taras widokowy z Mohebem. Uliczką tą docieramy do drugiego brzegu wyspy, stąd już tylko 10 minut do hotelu. Mijamy dostojny budynek Kairskiej Opery, oraz liczne dorożki, które są w mieście naprawdę popularnym środkiem transportu. Chcemy skrócić sobie trasę przez odwiedzony z rana park Nady al-Quahira, ale okazuje się, że wejście na jego teren jest płatne. Idziemy więc trochę dłuższą trasą, która w efekcie wcale nie jest zła. Zatrzymuję się przy jednej z dorożek, żeby zrobić zdjęcie zaprzężonej do tego pojazdu mamie i biegającemu wokół niej źrebakowi.
Nagle słyszę klakson samochodu, na który początkowo nie zwracam uwagi. Przecież tu absolutnie każdy trąbi przez 24 godziny na dobę. Klakson nie daje jednak za wygraną i dopiero po chwili dostrzegam za kierownicą zielonego lancera naszego Moheba. To się nazywa zgranie w czasie !

[corrina_f1]

Wpadamy do hotelu tylko na chwilę, żeby zabrać nasz bagaż, ostatni rzut oka na luksusy i już nas nie ma. Podjeżdżamy na parking przy Cairo Tower. Samochodem to zaledwie kilka minut. „Parkingowy”, do złudzenia przypominający warszawskich naciągaczy, oczywiście kasuje od Moheba pieniądze.
Otwarta do północy 185 metrowa wieża liczy sobie 43 lata (1961). Na przedostatniej kondygnacji znajduje się obracająca się restauracja, na samym szczycie – taras widokowy. Bilet wstępu kosztuje 30 LE, ale dopłacając jeszcze 10 LE w restauracji podadzą „zestaw obowiązkowy” – ciastko i napój. Korzystamy z tej wersji. Bilet dla Kairczyka, w porównaniu z turystycznym, kosztuje znów śmieszne pieniądze, bo 10 LE.
Kiedy docieramy na taras widokowy, jest już ciemno i naszym oczom ukazuje się panorama świetlistej metropolii. Smog jest wciąż wielki, ale mocne światła przebijają się przez niego dzielnie. Tuż pod nami znajduje się zajmujący dziś już znacznie mniej niż 60 hektarów założony w 1880 roku na terenach dawnego Ogrodu Botanicznego Khedival Klub Sportowy (Gezira Club). Klub powstał na potrzeby ówczesnej elity brytyjskiej rządzącej Egiptem. Wprawdzie w tamtych czasach nie obowiązywała wyłączność dla założycieli, jednak Egipcjanie nie byli w tym ekskluzywnym miejscu mile widziani. Gra w polo, hazardowe zakłady w wyścigach konnych, czy sączenie whisky w licznych kawiarenkach przeznaczonych wyłącznie dla męskiej rzeszy, były przywilejem całkowicie elitarnym. Dziś sporo się zmieniło, zmalał teren Klubu, członkiem może zostać praktycznie każdy, kogo stać na roczną opłatę, bagatela, 1000 USD. Zatem całkowicie nowoczesny, na bardzo wysokim światowym poziomie przybytek sportu nadal pozostaje przywilejem elity, tyle, że dziś już egipskiej. Za tą horrendalną sumę można za to do woli korzystać z kilku basenów, boiska do piłki nożnej, jazdy konnej, tenisa i wielu innych.
Mniej więcej pół godziny spędzamy w tracącej „późnym Gierkiem” restauracji. Ciastko zdecydowanie za słodkie w zestawieniu z lodowatą colą trudno przechodzi przez gardło, ale widoki, jakie możemy podziwiać przez okno, są rekompensatą za nieprzyzwoicie wysoką cenę biletu i słodyczy.
Kiedy zjeżdżamy windą na dół, jest już zupełnie ciemno. Nie mamy właściwie żadnego planu. Moheb nagle wpada na pomysł, że wcale nie musimy odjeżdżać do Sharm z dworca Turguman, lecz z Heliopolis, gdzie wczoraj kupowaliśmy bilety. W ten sposób zyskamy dodatkowe pół godziny. Na wszelki wypadek postanawiamy się upewnić i na chwilę podjeżdżamy na Turguman, stację-dworzec, który po zmroku wygląda jeszcze bardziej nieciekawie, niż tuż przed wschodem słońca…W ogóle cała okolica nie wygląda zachęcająco i chyba po raz pierwszy znajduję w Kairze miejsce, które zdecydowanie mi się nie podoba i marzę o tym, żeby jak najszybciej je opuścić. Tylko szyba samochodu dzieli nas od widoków, jakie dotychczas znałam z filmów. Dzielnica robotników na pograniczu slumsów. Pełna warsztatów samochodowych, złomowisk, wulkanizatorów, palących się koszy na śmieci i wraków samochodów. To ten sam Kair, którym zachwycałam się rano w parku…
Dowiadujemy się, że bez problemu możemy wsiąść do autobusu w Heliopolis. Mamy jeszcze dwie godziny do odjazdu. Postanawiamy więc udać się do Nasr City (najnowocześniejszej części Heliopolis), gdzie podczas ostatniego nocnego rajdu Moheb pokaże nam kilka ciekawych miejsc. Jednym z nich jest kairskie delfinarium, o tej porze naturalnie zamknięte. Drugim, największy chyba w Kairze Klub Sportowy, prawdopodobnie jeszcze bardziej elitarny, niż Gezira Club. Heliopolis Sporting Club to klub rotary. Nie każdemu dane jest choćby tam zajrzeć. Wpisowe kosztuje… 60.000 $ ! Trzy razy proszę Moheba, żeby powtórzył, bo mam wrażenie, że się przesłyszałam. Okazuje się, że zapisał go tam ojciec jakieś 20 lat temu, kiedy opłata była 10 razy mniejsza, co wciąż pozostawia niebotyczną kwotę 6.000$. Roczna opłata członkowska w kwocie 800 $ jest już bardziej „przyjazna” dla portfela. Aż trudno mi uwierzyć, że w kilkunastomilionowym mieście, gdzie 80% mieszkańców każdego dnia walczy o przetrwanie, jest miejsce, gdzie pieniądze liczy się w kwotach, których ci najbiedniejsi nawet nie potrafią policzyć.

[corrina_f1]

Klub faktycznie jest imponujący, zajmuje ogromne tereny parkowe i można tu cudownie spędzić cały weekend. Moheb zabiera dzieci i najczęściej właśnie tu odpoczywa na basenie po trudach tygodnia. Dziś członkostwo w klubie o charakterze rotary nie jest wcale łatwą zdobyczą. Do klubu takiego mogą należeć wyłącznie osoby o nieskazitelnej opinii w środowisku, bez względu na branżę, jaką reprezentują. Przed przyjęciem każdego członka, jego obecni członkowie przepytywani są na okoliczność znajomości i powiązań, zatem same pieniądze wcale nie wystarczą, żeby znaleźć się wśród elity. Ponownie zaczynam sądzić, że nasz przyjaciel to dobrze maskujący się VIP. Moheb tylko się uśmiecha. „Gdybym dziś miał się tam dostać, sądzę, że znalazłoby się 1000 powodów, dla których nie spełniałbym warunków. Tata zrobił prezent całej rodzinie dawno temu, po znajomości. Dziś (ani wtedy) z pewnością nie byłoby nas na to stać. Tata lubił nam robić osobliwe prezenty”… Ojciec Moheba nie żyje od kilku lat. Synów kochał ponad wszystko. Mieszkanie w Aleksandrii także było jego prezentem.
Krążymy po ulicach rozświetlonego setkami neonów i latarni Heliopolis. Szczególnie tu widoczna jest przepaść pomiędzy przymierającą głodem Gizą, a przybytkiem luksusu, jakim jest choćby Nasr City. Przepiękne stylizowane na XIX wieczne wille tonące w zieleni ogrodów, jak choćby słynny Yellow House, prezydenta Mubaraka, robią wrażenie. Kilka przecznic stąd znajduje się także kairski Belweder, miejsce urzędowania prezydenta. Mijane przez nas wille warte są setki tysięcy dolarów, niektóre z nich dochodzą nawet miliona a swoim choćby zewnętrznym wystrojem przypominają, że w Egipcie także mieszkają liczący się w świecie ludzie.
Żółte nowoczesne tramwaje mkną po szynach i właśnie dociera do mnie, że to moje ostatnie chwile w tym mieście. Niespodziewanie Moheb pyta, czy mam ochotę na sok z trzciny. Oczywiście, że mam, o każdej porze! Podjeżdżamy pod jeden z licznych w tej okolicy sklepików z sokami, ale, ku mojemu zdziwieniu, nie wysiadamy z samochodu. Moheb rozkłada sobie wygodnie siedzenie i przyznaję, że w tym momencie czuję się co najmniej nie komfortowo. Po dłuższej chwili milczenia do auta podchodzi kilkunastoletni może chłopak i przez chwilę rozmawia z Mohebem. Już sobie wyobrażam, że chodzi o pieniądze za postój w „jego rewirze”. Tymczasem po kilku minutach chłopak pojawia się ponownie i nakładając na szybę po stronie kierowcy coś w rodzaju uchwytu-haczyka, stawia na nim drewnianą tacę, na której lądują 3 półlitrowe kufle pełne po brzegi soku z trzciny i mango. Po opróżnieniu swojego pomarańczowo-różowego napoju bogów nie wiem już, który kocham bardziej, czy zielony jak glony sok z trzciny, czy aksamitny z mango. Jedno jest pewne, żeby napić się tych ambrozji, będę musiała wrócić do Egiptu, bo nigdzie na świecie nie będą smakowały tak jak tu. Dopiero po ugaszeniu pragnienia dostrzegam zaparkowane wzdłuż ulicy dziesiątki samochodów, których pasażerowie, bez wychodzenia na zewnątrz mogą napić się szklaneczki zimnego soku. Kapitalny pomysł, coś na kształt kin samochodowych, które, nie wiedzieć czemu, w Polsce raczej się nie przyjęły.
Robi się naprawdę późno. Na szczęście do dworca autobusowego nie jest stąd daleko. Kiedy tam docieramy, okazuje się, że autobus ma opóźnienie. Choć z Turguman wyjechał o czasie, przebicie się przez zakorkowane o każdej porze dnia i nocy miasto, zajmuje pół godziny więcej, niż przypuszczaliśmy. W końcu przyjeżdża autobus, ale na dworcu stoi przez kilkanaście kolejnych minut. W tym czasie podsumowujemy przy autokarowych drzwiach te 3 niesamowite dni. Pasażerowie (znów praktycznie tylko męska grupa) obserwują nas roześmianych przez kilka minut, po jakimś czasie przestają na nas zwracać uwagę. Niczym się nie wyróżniamy, nasze pożegnanie wygląda tak, jakbyśmy po prostu jechali na kilka dni w inne miejsce, mając tu wrócić jak do siebie.
Wybija północ, a ja, niczym bajkowy Kopciuszek, wbiegam w ostatniej chwili do autokaru i odjeżdżamy gdzieś w dal. Smutno mi. Na szczęście jestem śpiąca. Okazuje się, że nasze siedzenia znajdują się w pierwszym rzędzie, przez co skazani jesteśmy na lodowatą klimatyzację nie tylko w naszym rzędzie, ale również indywidualną kierowcy. Ten ma także otworzone okno, a noc, jak się trochę dalej okaże, jest dziś wyjątkowo chłodna. Efekt pięciogodzinnej klimatyzacji połączonej z wiatrem z za okna daje po powrocie z Egiptu zapalenie oskrzeli.

[corrina_f1]

Ufff, no to koniec kairskiej opowieści :)
Zostały do opisania jeszcze 3 ostatnie wspaniałe dni w Egipcie...
Muszę to w końcu wszystko wrzucić w jedno miejsce, wtedy będzie się łatwiej czytało..

pozdrawiam wszystkich, którym udało się przez to przebrnąć, i tych, co wymiękli w połowie ;)
Jedno wiem na pewno, ZNÓW CHCĘ TAM BYĆ.
Kasia

[katahdin]

corrina_f1 napisała:

> Ufff, no to koniec kairskiej opowieści :)
> Zostały do opisania jeszcze 3 ostatnie wspaniałe dni w Egipcie...

wspaniale wszystko opisalas , oczywiscie czekam na cd.
Twojej opowiesci nie przeczytalam jednym tchem i z tego wzgledu
juz nie pamietam jak dlugo bylas i co widzialas. Gdybys mogla
ujac wszystko w punktach, mielibysmy caly obraz Twojej wycieczki
przed oczyma.

[aniaw77]

Kasiu,
To chyba było 19 maja a nie czerwca?
Twoje opowieści czyta się z zapartym techem.

Pozdrawiam,

Ania

[corrina_f1]

heh, no jasne, że maja :)
Tak się wczułam, że chciałabym,żeby to się działo wciąż i wciąż... :)

pzdr
Kasia

[aniaw77]

Oj, rozmarzyłaś się pewnie jak to pisałaś...:-))))
Mam nadzieję, że ja też będę miała co wspominać...:-)))

Pozdrawiam,
Ania

[pipipipi]

^up^

[justm]

udało ci się wrzucić to gdzieś w "całości" ?

[Gość: Chris]

Narazie nie ma calosći na stronie ale jak znajde czas to sie to zrobi. Stosowny link napewno się znajdzie na forum :) Zaraz zniknie ten co był bo serwer będzie przenoszony ale na nowym pewnie znajdzie się jakieś miejsce.

[Gość: Ania:)]

Jestem pod wrazeniem twoich opowiesci, podziwiam ze tak malowniczo potrafisz
opisac cos sie dzialao niemalze minuta po minucie, mimo ze piszesz nie na
biezaco,ale po powrocie!

Czy masz jakas opowiesc z Sharm?

[corrina_f1]

Ogólnie zostały jeszcze do opisania 3 dni, z czego jeden na wycieczce do
Kolorowego Kanionu. O samym Sharm cześciowo już jest w tym, co czytałaś ale
oczywiście jeszcze coś tam dopiszę :)
Jutro mamy wolne za niedzielę (święto), więc jeśli nigdzie nie wybędę z domu,
to popiszę ciąg dalszy :)
Dzięki za miłe słowa.

pzdr
Kasia

[justm]

to ja poproszę koniecznie wrażenia z kanionu. może do poniedziałku zdążę
jeszcze przeczytać.

serdecznie pozdrawiam

[corrina_f1]

Uuuu, będę się starała, ale nie obiecuję. W tak piękną pogodę nie mając wakacji
trochę głupio siedzieć w domu. No ale może wieczorkiem.
Tymczasem obejrzyj sobie fotki z kanionu, widoki jak z bajki :) Choć mimo
wszystko, chyba bardziej podobało mi się w Górach w trakcie schodzenia z Gebel
Musa (G.Mojżesza).

A lecisz już w poniedziałek ?
pzdr

korolowy kanion

[justm]

nadal jest problem z paszportem, więc nie wiem.
zdjęcia oglądałam ze sto razy. ;) nie musisz mnie zachęcać.
mnie na kolana kładzie to z wielbładem z otwatą paszczą i jego małym opiekunem
obok.
istne cudo.
jak większość zresztą.
nie staraj się specjalnie dla mnie. przeczytam najwyżej po powrocie :)
podpowiedz tylko jak gruby tyłek jest dopuszczalny do przeciśnięcia się w tych
najtrudniejszych miejscach i czy w sierpniu da się tam przeżyć :)

[corrina_f1]

Tam są w sumie 2 takie miejsca, gdzie osoby bardziej puszyste mogą mieć poważny
problem. Na ogół mówią w biurze turystom, czy się "zmieszczą" czy nie. Jeśli
będziecie mieć wątpliwości a nie powiedzą Wam sami z siebie, zwyczajnie
zapytajcie. Zasadniczo trzeba mieć naprawdę sporo w talii,biodrach itp, żeby
się nie przecisnąć :)

[justm]

ok :) to chyba nie musimy się przejmować. czekamy zatem na twoją relację.

[Gość: Ania]

Moze w ten sposob cie zlapie...czy moglabys odpowiedziec na moje pytanie z
wiadomosci Z Sharm do Kairu:)

Po przeczytaniu czesci twojej opowiesci z podrozy juz czesciowo zanalazlam
odpowiedz...np. dlugasna spodnica (ktorych nie lubie) i mapa z egipskimi
nazwami ulic

wypowiedz sie cos o stroju, czy naprawde nie bede mogla zalozyc nieczego z
krotkim rekawem

[corrina_f1]

Aniu, już bardzo dużo pisałam (nie tylko ja) na forum na temat stroju. Obiecuję
że wieczorem postaram się znaleźć te wątki, powinny być nie dalej niż 3-4
strony wstecz.
Ewentualnie podpowiedź - wpisz w wyszukiwarkę "ubiór", "strój", "w czym do
meczetu" i szukaj różnych opcji - w tytule i treści.

pozdrawiam serdecznie
Kasia

PS Chodzi oczywiście o wyszukiwarkę na tym forum :) Odrobina samodzielności nie
zaszkodzi ;)

[corrina_f1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=622&w=14590755
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=622&w=13777918&wv.x=1&a=13777918
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=622&w=13995815&a=14374210
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=622&w=7718503&wv.x=1&a=7718503
Na razie udało mi się znaleźć te linki, potem poszukam więcej.

pozdrawiam

[Gość: Ania]

masz racje , sorry za zawracanie ci glowy

[corrina_f1]

Nie zawracasz mi głowy, tylko czasem naprawdę warto najpierw "pomęczyć" się samemu, po to jest ta wyszukiwarka, pytania dublują się bardzo często, a gotowe odpowiedzi od dawna już na nie czekają, trzeba je tylko znaleźć, a daleko szukać nie trzeba, bo są na forum :) Tak działa to na wszystkich grupach, forach, itp. Najpierw szukamy, potem pytamy :) Na niektóruch forach dostałabyś na takie pytanie jedną odpowiedź : GOOGLE TWOIM PRZYJACIELEM ;) Tu na szczęście raczej wszyscy odpowiadają bardziej, lub mniej wylewnie ;)
Nie zrozum mnie źle, ja naprawdę chętnie pomagam, tylko, siedząc na forum od ponad roku, czasem na to samo pytanie pisać po raz 10 zaczyna być męczące...

pozdrawiam serdecznie , życząc udanego pobytu w Egipcie
Kasia

[eryk2k1]

KASIU gdzie reszta opowiesci buuuuu :) Obiecalas koncowke!!