Tutenchamon - wspomnienia - Egipt - Forum dyskusyjne

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 16:50

Przygotowania do wyjazdu trwały trochę. Np. z miesiąc wcześniej biegaliśmy po
kantorach szukając banknotów 1-dolarowych, o które wcale nie było łatwo.
Kupiliśmy też zestaw turystyczny składający się z żelazka, mini-suszarki oraz z
czajniczka na 0,4l. Zaopatrzyliśmy się w nowe baterie do latarki, jakieś
nakrycia głowy, wygodne buty, uzupełniliśmy braki w apteczce, dokupiliśmy
większą walizkę na kółkach i po wielkim czwartkowym pakowaniu, następnego dnia
ruszyliśmy w drogę.

20 X - piątek

Wylot z Wrocławia

Od rana byłam bardzo podekscytowana. Głównie dlatego, że miał to być mój
pierwszy lot samolotem. Na lotnisku, po zważeniu bagaży, postanowiliśmy
przepakować odrobinę obie walizki, ponieważ większa ważyła nieznacznie ponad
20kg, a nie chcieliśmy płacić za nadbagaż, zwłaszcza, że nie mieliśmy pojęcia o
stawkach za tę przyjemność. Okazało się to czynnością całkowicie bezcelową,
ponieważ ważna była łączna waga obu walizek nie zaś każdej z osobna.

Z Wrocławia wylatywaliśmy o 11:15. Opóźnień jako takich nie pamiętam, więc albo
były bardzo nieznaczne, albo wszystko odbyło się o czasie i ku tej drugiej
opcji się skłaniam. Lecieliśmy egipskimi liniami AMC Airlines. Mieliśmy
cathering na pokładzie. Lunch składał się z ryżu, duszonej wołowiny, odrobiny
gotowanych warzyw, czterech oliwek, bułek, masła i dżemików. Do picia cola,
kawa, herbata, soki, woda, itp. Z tego wszystkiego dane mi było tylko napić się
coli i skosztować oliwek. Choroba lokomocyjna? Skądże znowu. Jak tylko zjadłam
jedną oliwkę, poczułam się źle (żołądek) i resztę miałam z głowy. Według mnie
była to wczesna wersja dialogu z faraonem, albo nadmiar wrażeń. Zresztą żadna
strata, bo mąż powiedział mi, że jedzenie do wykwintnych nie należy i nie jest
zbyt smaczne.

Zanim jednak do tego doszło, zawzięcie oglądałam świat z okien samolotu. Pełna
zachwytu, robiłam namiętnie fotki przez podwójną szybę, niestety też podwójnie
brudną. Ale co tam, pomyślałam, jakoś to potem usunę. Osobom, które nigdy
jeszcze nie leciały samolotem, życzę z całego serca lotu za dnia przy dobrej
pogodzie oraz gdzieniegdzie nieco chmurek, ale nie za wiele. A także dobrej
nowoczesnej maszyny, np. takiej jaką miałam okazję wracać - boening 737-800.
Dlaczego? Bo mieli tam monitorki, na których na bieżąco wyświetlane były różne
interesujące informacje, których brakowało mi bardzo w drodze do Hurghady. Na
przykład można było dowiedzieć się, jaka panuje temperatura na zewnątrz, poznać
aktualną prędkość lotu czy wysokość samolotu nad ziemią, ale najlepsze było to,
że wyświetlana była trasa z uwzględnieniem bieżącego miejsca. Niestety lecąc do
Egiptu, jako, że nie miałam tego cudu techniki, nie wiedziałam ani co
fotografowałam, ani co podziwiałam. Czy lecieliśmy nad Morzem Czarnym,
Śródziemnym, czy Egejskim, czy nad Turcją, czy raczej nad Grecją? Kapitan nas
nie informował. Zabrakło mi tych informacji. Nie zmienia to jednak faktu, że
widoki były wspaniałe. Świat z pułapu 10 km przypomina mapę hipsometryczną 3D w
pełnej wersji kolorystycznej. Wygląda po prostu pięknie. No i widok chmur z
góry - bajka.

W locie jako takim ciekawe jeszcze jest, że o ile czuć prędkości przy starcie
czy lądowaniu samolotu, o tyle, kiedy maszyna jest w powietrzu, z racji braku
wystarczająco bliskich punktów odniesienia, miałam wrażenie, że samolot leci
albo bardzo powoli, albo stoi w ogóle w miejscu. Zabawne uczucie. Zwłaszcza jak
skrzyżują się gdzieś korytarze powietrzne i ma się szczęście zobaczyć drugi
samolot za oknem. Ja to szczęście miałam i zanim zdążyłam powiedzieć mężowi o
tym ekscytującym widoku - już go nie było. Ale byłam uparta i udało mi się
zrobić niezłą nawet fotkę samolotu przelatującego prostopadle pod nami. Fajnie
jeszcze jest wtedy, kiedy samolot zakręca. Przechylenie samolotu wówczas
powodowało, że kręciło mi się nieznacznie w głowie, a do tego miałam wrażenie,
że zaraz wypadnę. Mały irracjonalny stresik, ale warto wtedy siedzieć przy
oknie (oczywiście zależy od kierunku zwrotu w stosunku do zajmowanego miejsca).
Wówczas proporcje znajdujących się w polu widzenia ziemi i nieba w stosunku
50:50 zdecydowanie zmieniają się na korzyść ziemi z jednej strony samolotu
(EXTRA) i nieba z drugiej (też niezły widok choć już nie aż tak).

Hurghada

Na miejsce dotarliśmy około 15:00. Zegarków nie musieliśmy przestawiać, bo
Egipcjanie cofają zegarki o miesiąc wcześniej niż my, zatem godzina się
zgadzała. Po temperaturze jaka panowała w Polsce (jakieś 10 stopni Celsjusza),
bardzo przyjemnie wysiadało się z samolotu w Hurghadzie. Cieplutko i mimo dość
mocnego wiatru - milutko, tylko przerzucony przez rękę polar i kurtka trochę
przeszkadzały. Nieco zdezorientowani, idąc za ludźmi, trafiliśmy do hali
przylotów. Zaczęliśmy się rozglądać za naszą rezydentką. I tu plus dla
pozostałych biur: widoczna była Triada, Sun&Fun, a Eximu ani widu ani słychu.
Wiedzieliśmy, że musimy kupić wizy i wypełnić jakieś druczki. Tylko gdzie?
Wkurzeni na rezydentkę, po jakichś pięciu czy dziesięciu minutach,
zorientowaliśmy się co nieco i ustawiliśmy w kolejce (na szczęście dość
krótkiej) do jednego z kilku okienek bankowych. Kupiliśmy tam znaczki wizowe
(zapłaciliśmy po 15$), dostaliśmy druczki i z powodu całego zamieszania
całkowicie niestety zapomnieliśmy o wymianie pieniędzy. Starajcie się jednak o
tym pamiętać i proście o drobne funty - przydają się na bakszysz.

Wciąż skazani sami na siebie, zadawaliśmy sobie pytanie - co dalej. Ustawiliśmy
się tym razem w dużo dłuższych ogonkach - jak reszta ludzi kierowana przed ich
rezydentów. To była odprawa paszportowa, gdzie odebrano od nas wypełnione
druczki i wbito pieczątkę do paszportu - mniemam, że wizę właśnie. Przeszliśmy.
Przydałby się bagaż. Trafiliśmy do wielkiej sali z masą pasów transmisyjnych. A
więc jednak bagaże. Ale gdzie? Otóż po drugiej stronie tej wielkiej sali, tam,
gdzie nie było na razie nikogo widać i było całkowicie pusto (to akurat jest
pewnie losowe, ale chciałam tu podkreślić, że tym razem pójście za ludźmi nie
skutkowało, bo to byli Duńczycy z innego lotu, a więc ich bagaże były w
kompletnie innym miejscu). Rada dla początkujących: trzeba patrzeć na opisy na
wyświetlaczach - z jakiego lotu bagaże znajdują się na taśmie poniżej.
Wyszliśmy wreszcie na świeże powietrze i dopiero tam przed halą stały dwie
kobietki, z których jedna wypowiedziała magiczne słowo Exim. Podeszliśmy i
czekaliśmy. Okazało się, że totalnie zdezorientowanych ludzi (z Eximu) jest
dużo więcej i tylko nam się wydawało, że jesteśmy ostatni. Byliśmy raczej
jednymi z pierwszych. Po tym jak reszta wydostała się z hali przylotów
skierowano nas do busów i autobusów w celu rozwiezienia do hoteli. Nasze bagaże
trafiły na tylne siedzenia busa władowane przez okno. Tubylec, który właściwie
wyrwał mi walizkę z rąk i podał innemu gościowi w busie, natychmiast wyciągnął
rękę w jednoznacznym geście. Ponieważ nie mieliśmy jeszcze funtów, facet
zarobił dolara za podniesienie jakichś 15 kg na wysokość 1 metra.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 16:50

Rezydentka (Sonia) pojechała z nami i w zasadzie nas jako pierwszych odstawiono
do hotelu. Mimo, że jeszcze trochę na nią zła, starałam się słuchać, co mówi.
Być może dzięki temu zakwaterowanie przebiegło szybko i sprawnie. Sonia wzięła
od nas paszporty pytając, czy coś do nich włożyliśmy. W zasadzie mieliśmy
zamiar, ale powiedziała, że spróbuje najpierw bez tego załatwić nam pokój z
widokiem na morze - jak chcieliśmy. "Przecież nie chcemy ich rozpieszczać" -
dodała i poszła do recepcji. Nie wiem, czy to moja ciekawość, brak rozsądku,
czy po prostu grzeczność pozwoliły jej na to. W każdym razie nie żałowałam
podjętej decyzji - udało jej się i tym sposobem mieliśmy 10$ w kieszeni. Nawet
dano nam wybór - budynek główny czy bungalowy. Wybraliśmy budynek główny, bo,
jak przypuszczałam, z bungalowów raczej wiele nie będzie widać. Pokój
dostaliśmy z faktycznie fajnym widokiem na morze. Potem okazało się, że w całym
hotelu jest z 6 pokoi z wręcz fantastycznym widokiem na morze, ale na te raczej
nie mogliśmy liczyć. Zresztą i tak byliśmy zadowoleni. Z Sonią ustaliliśmy, że
na spotkanie informacyjne umówimy się przy pomocy sms-ów, tzn. ona da nam znać,
kiedy się ono odbędzie. Zakwaterowano nas w hotelu Marlin Inn.
(marlininnbeachresort.com/).

Po małym odświeżeniu postanowiliśmy koniecznie gdzieś wymienić kasę. Niestety
był to piątek - odpowiednik naszej niedzieli, a do tego ramadan. Wymiany udało
nam się dokonać w recepcji hotelowej, ale po 20:00, gdyż dopiero wtedy
otworzyli kantor. Wymieniliśmy dolary po kursie 5,75LE za 1$. W międzyczasie
poszliśmy na mały rekonesans po okolicy. Hotel okazał się być dużo mniejszy niż
się spodziewałam - i dobrze. Doceniliśmy tę kameralność. Okolica zaś była
spokojna i nie przypominała w niczym opisywanego przez forumowiczów placu
budowy, który to miałam zobaczyć później. Znajduje się on dużo bardziej na
południe. Nawet gdyby ktoś dostał w Marlin Inn pokój od ulicy, to hałas nie
byłby uciążliwy, ponieważ hotel ten znajduje się w takiej części Hurghady, po
której busom i taksówkom nie wolno jeździć ulicą przy deptaku i hotelach. Jest
to część miasta położona troszkę na południe od centrum, jednak wystarczająco
blisko (busem za 1LE od osoby dotarcie do centrum zajmuje dwie minuty).
W Hurghadzie wszystko pachnie nowością. Zrobione pod turystów chodniki, w
których niemal można się przejrzeć. Kafejki, apteki, spore centra handlowe
(koło nas RamStore), markety (np. AbuAshara) i całe mnóstwo małych uroczych
sklepików. Blisko nas było nawet lokalne biuro wycieczek, którego właściciel
mówił całkiem nieźle po polsku (nauczył się od turystów), no i kafejka
internetowa (z zaporowymi cenami: 15LE za 1h za samo korzystanie z netu).
Sztucznie sadzone palmy, kiczowate, acz efektowne, ozdoby na ulicach - wszystko
dla turystów. Kompletnie sztuczny świat. Okolica naszego hotelu jest dobrze
zaopatrzona - w zasadzie, żeby kupić cokolwiek, nie trzeba jechać do centrum.
Wszystko mieliśmy pod ręką.

Kiedy spacerowaliśmy, na ulicach prawie nie było ludzi, a już na pewno żadnych
egipskich kobiet. Nawet dzieci nie było zbytnio widać, tylko sklepikarze i
turyści. Czy tak jest zawsze, czy to kwestia okolicy, czy ramadanu - nie
wiedzieliśmy. Przejście ulicą zaowocowało zachwytem mojego męża, który jak się
okazało, ma w tym miejscu całą masę przyjaciół :-D Wciąż słyszeliśmy: - "Helo
my friend! How are you? Where are you from? What's your name?" Te cztery proste
zdania stały się jak mantra. Słyszeliśmy ją wszędzie, na okrągło i niemal bez
przerwy. Jak nie słyszeliśmy jej od tubylców, sami powtarzaliśmy, co przy
odpowiedniej modulacji głosu i gestykulacji dawało komiczny efekt.
Przedrzeźnianiem bawiliśmy się cały tydzień. Zwykle po zadaniu nam czterech
kultowych pytań padało pytanie po rosyjsku. Potem okazało się dlaczego - jakieś
90% turystów w tej części Hurghady stanowili Rosjanie. Nasz hotel nie stanowił
w tym względzie wyjątku. Ba - Sonia nam potem powiedziała, że słyszała, iż
Rosjanie po prostu wykupują hotele w Hurghadzie. Ja zaś zauważyłam jedną
zabawną i ciekawą rzecz. Jak wychodziliśmy na ulicę, mając schowany aparat,
mówiono do nas po rosyjsku, ale jak go tylko sobie zawieszaliśmy na szyi,
mówiono do nas po niemiecku. Aparat mamy taki trochę większy (waży ok. 1kg),
jest co nosić, widać go wyraźnie i nie przypomina raczej karty kredytowej ;-)

Po pierwszym małym spacerku wróciliśmy do hotelu na kolację. Mąż nie omieszkał
do kolacji skosztować lokalnego piwa. Kupił sobie Stellę 0,5l za 13LE, ja zaś
raczyłam się colą 0,33l za 4LE. To, co mnie zaskoczyło, to fakt, że podali mi
do tej coli nie szklankę, tylko kieliszek, który określiłabym jako służący do
czerwonego wina (nie znam się na tym zbytnio). Skoro o kolacji mowa, nie sposób
nie wspomnieć o jedzeniu. Jedzenia było ogroooomnie dużo. Podane w formie
bufetu szwedzkiego sałatki, warzywa, owoce, potrawy na ciepło, kilka rodzajów
pieczywa, ciasta, ciastka i ciasteczka kusiły wyglądem i zapachem. Chciałoby
się wszystkiego dosłownie spróbować. Rozsądek jednak zwyciężył. Zjadłam co
nieco, ale niestety nie pamiętam już co to było. Pamiętam za to, że było bardzo
smaczne. W ogóle jedzenie w tym hotelu było bardzo dobre. Owszem, zdarzały się
jakieś pasty na bazie twarogu, do których ktoś wiecznie wsypywał dużo za dużo
soli, w efekcie czego były niejadalne, lecz przy tak dużym wyborze, to naprawdę
żaden problem. Wreszcie, po tak wielu wrażeniach jednego tylko dnia, nieco
zmęczeni, padliśmy w ramiona Morfeusza.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 16:58

21 X - sobota

Po śniadaniu niemal natychmiast byliśmy gotowi do pójścia na plażę, gdzie też
się udaliśmy. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy wyszliśmy na zewnątrz. W
kraju, w którym zawsze świeci słońce, a o pogodzie w zasadzie można powiedzieć,
że jest gwarantowana, spotkaliśmy się z dość dużym zachmurzeniem. Niebo
wyglądało tak, jakby miało się za chwilę rozpadać. Nie do wiary. Mimo to było
ciepło. Na plażę postanowiliśmy pójść mimo wszystko. Mieliśmy nawet ubaw z
zaistniałej sytuacji. Od dziecka wołano na mnie córka młynarza, choć mój ojciec
pracuje w zawodzie barwiącym człowieka na zgoła przeciwny kolor. Osobiście wolę
wersję babci - śpiąca królewna - cera biała jak mleko, włosy czarne jak heban.
Jednak coś ostatnio heban gdzieniegdzie poprzetykany jest włosami w kolorze
naturalnego platynowego blondu (i wcale nie chodzi mi o baleyage). Moja
alabastrowa cera :-D i przezroczysta wręcz miejscami skóra (piguły to mają
używanie przy pobieraniu krwi) reagują na słońce oparzeniem i bąblami po 10-15
minutach. Stąd używane przeze mnie wysokie filtry dla niemowląt. Znajomi zawsze
śmiali się, że nie należy mnie brać ze sobą nad morze, bo nie będzie pogody.
Pokazana Słońcu sprawiam, że ono natychmiast się chowa ze wstydu, bo coś świeci
jaśniej. Chyba ci żartownisie mieli rację, pomyślałam sobie spoglądając w niebo
i patrząc na leciutko zawiedzioną minę małżonka. Kiedy dotarliśmy na plażę,
okazało się, że buty do chodzenia po gruboziarnistym piasku są w tym wypadku
raczej zbędne. Wymieniliśmy karty ręcznikowe na ręczniki i poszliśmy wybierać
odpowiadające nam miejsce. Kiedy już znaleźliśmy odpowiednie leżaki,
spostrzegliśmy, że prawie na żadnym nie ma materacy. Najwyraźniej są zbierane
na noc przez obsługę. Jednak za nami już dziarsko kroczył Egipcjanin niosący
dwie sztuki specjalnie dla nas. Podziękowaliśmy mu: ja czarującym uśmiechem, a
mąż funtem. Nie wiem czy spowodowało to nasze zachowanie, czy raczej ten
funciak, ale kiedy kilka dni później pokazaliśmy się na plaży po zachodzie
słońca w tajemniczym (na razie) celu, a pan akurat zbierał materace, spytał,
czemu nas nie było na plaży kilka poprzednich dni. Byłam zdumiona, że nas
zapamiętał.

Chmury postanowiły jednak trochę tego dnia odpuścić, więc na całego zaczęliśmy
plażowanie. Sławek trochę popływał, w ramach animacji pograł w siatkówkę, z
czego zresztą nie wyszedł bez szwanku (wciąż nie rozumiem powiedzenia, że sport
to zdrowie), a ja pooglądałam sobie super zgrabne kobiety ćwiczące aerobik bądź
na piasku bądź w morzu, też w ramach animacji hotelowych, zastanawiając się,
czy to od tego są takie jakie są. Tak leniwie upłynęło nam pół dnia.

Nadeszła pora obiadowa i z racji, że mieliśmy tylko opcję HB, poszliśmy do
pobliskiego KFC coś zjeść. I to był błąd. Wybraliśmy tę restaurację, ponieważ o
egipskim KFC przeczytałam wiele dobrego na grupach. Według mnie wcale nie robią
lepszych kurczaków, po drugie - porcje wcale nie są ani większe, ani tańsze i
wreszcie po trzecie i najważniejsze - chyba używają kranówki do robienia kostek
lodu. Niestety zapomniałam przez chwilę o tym, czego próbowałam się nauczyć i
wbić sobie do głowy przed wyjazdem. Napiłam się pepsi z lodem i już wiecie, co
było dalej. Trudno, naprawdę trudno jest pamiętać o wszystkich niuansach, które
na codzień są tak normalne, że nawet się o nich nie myśli, natomiast w Egipcie
trzeba o nich pamiętać i ciągle na nie uważać. Ludzie o wrażliwych żołądkach -
strzeżcie się. Może to wam zaoszczędzi kłopotu.

Ponieważ zakupy w sklepach DutyFree można robić tylko przez 48h od przylotu, do
czego jest potrzebny paszport (o ile kupuje się mocniejsze trunki), wybraliśmy
się na takową wycieczkę. W sklepie znajdującym się na południe od naszego
hotelu, oddalonym o jakieś 30 minut spaceru, kupiliśmy jednak tylko kilka
lokalnych piw. Płaciliśmy po 7 LE za 0,5l puszkę. Do tego paszport nie był
potrzebny. W sklepie poza nami i sprzedawcami było kilku Rosjan, którzy
próbowali kupić czystą rodzimą o nazwie stolicznaja (to się nazywa patriotyzm).
Jednak byli w Egipcie już zbyt długo i nie udało im się.

Zanim zemsta dopadła mnie na dobre, poszliśmy do hotelu na ustalone spotkanie z
rezydentką (wcześniej dostaliśmy obiecanego sms-a z informacją o terminie). Na
spotkaniu nie dowiedziałam się w zasadzie niczego, czego bym już nie wiedziała
z grup. Może poza obowiązującą (czytaj normalną) ceną przejazdu busem z okolic
naszego hotelu do centrum do Sakkali - 1LE od osoby oraz praktycznych
informacji o lekarzu, którego najlepiej wezwać w razie czego przez Sonię, bo
wtedy będzie bezgotówkowo. Usłyszałam też kilka ciekawych i zabawnych historii -
np. o jednym turyście, który tak się przejął zemstą faraona, że wylądował na
odtruciu alkoholowym.

Na spotkanie przyszły tylko cztery pary. Dwa małżeństwa będące w podróży
poślubnej, jedno starsze małżeństwo emerytów i my. Sonia okazała się miłą
dziewczyną. Ja zaś po otrzymaniu informacji o jej 24h dyżurze pod telefonem, o
tym, że wczoraj odbierała ludzi z lotniska cztery czy pięć razy, w tym o
nieludzkich porach, jakoś zapomniałam o złości, a nawet zaczęłam jej współczuć.
Na spotkaniu przekazaliśmy też Soni pieniądze na obowiązkowe napiwki po 30$ od
osoby. Zapoznaliśmy się z ofertą wycieczek fakultatywnych, jakie miała do
zaoferowania i po umówieniu następnego spotkania na niedzielę na 20:00 każdy
poszedł w swoją stronę. Kolejne spotkanie było konieczne, bo Sonia na pierwsze
zapomniała wziąć dla nas szczegółowych programów wycieczki objazdowej, a my nie
wiedzieliśmy, że będzie to jedynie przedruk z katalogu. Myślałam, że będą to
jakieś większe konkrety z godzinami odjazdów, wypłynięć, czy coś w tym stylu.
Niestety był to dosłowny przedruk opisu wycieczki z katalogu Eximu.

Czuję się zobowiązana wspomnieć w tym miejscu o wycieczkach w kontekście tego,
co usłyszałam od Soni. My chcieliśmy popłynąć pooglądać rafy koralowe bez
moczenia palca w wodzie (tak na wstępie - ja kiepsko pływam). Do wyboru Sonia
miała dwie opcje: katamaran RedSea Dolphin z przeszklonymi kadłubami za 35$/os
i Seascope SemiSubmarine za 37$/os. Ponieważ Sonia bardzo polecała tę droższą
(choć o drobiazg) wycieczkę, a o tańszej mówiła, że absolutnie nie warto, nie
chciałam jej wierzyć. Węszyłam podstęp, jakieś prowizje, itp. Rezydenci na
grupach nie mają ogólnie najlepszej opinii. Może gdybym uwierzyła naszej
rezydentce, byłabym bardziej zadowolona. Dlaczego? Bo nie wiedząc, na którą z
tych dwóch opcji się zdecydować, zasięgaliśmy opinii w lokalnych biurach.
Skutek był taki, że większość twierdziła, iż te dwie wycieczki różnią się
jedynie ceną, tylko, że SeaScope jest droższy. Zdecydowaliśmy się zatem na
katamaran i kupiliśmy później tę wycieczkę w lokalnym biurze Jeddah Tours koło
naszego hotelu po 25$/os. Dla zainteresowanych: Seascope w lokalnych biurach
kosztował 30$. Obiecuję więcej o tym napisać w odpowiednim czasie.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:02

Jeśli interesują was ceny pozostałych wycieczek u rezydenta podaję ich ceny:
Jerozolima samolotem 235$

Rejs po Nilu 240$ - czterodniowy z Asuanu do Luksoru (niedokończony
obelisk, File, AbuSimbel,KomOmbo, Edfu, Dolina Królów, Kolosy Memnona,
świątynia Hatszepsut, Karnak i oczywiście fabryki alabastru i papirusu)

Kair 65$
Luxor 65$
MegaSafari 50$
JeepSafari 30$
Giftun 25$
Sunset Giftun 35$
Sharm El Naga 40$
Isis Trimaram 30$
Submarine 55$
Nurkowanie 50$
Buggy safari 40$
Klasztory koptyjskie 35$

Dostępne były także różne kombinacje pakietowe z Kairem i Luksorem. Wtedy
wycieczki pustynne i morskie wychodziły taniej - o pięć, dziesięć, a czasem
nawet piętnaście dolarów.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:04

22 X niedziela

Zemsta mnie dopadła z opcją All Inclusive około 2 w nocy. To naprawdę żadna
atrakcja. W zasadzie byłam na to przygotowana psychicznie, ale w głębi ducha
liczyłam, że może się uda. Jak ktoś pół dzieciństwa spędził na pogotowiu z
powodu kaprysów swojego żołądka, wielkich nadziei raczej mieć nie może. Przed
wyjazdem łykaliśmy przez dwa czy trzy tygodnie Lacidofil. Ale mi to nie
pomogło. W ciągu dnia połknęłam prawie pół opakowania nifuroksazydu i poza
zatrzymaniem biegunki jako takiej, większego działania nie stwierdziłam, a
gorączka i osłabienie uparcie rosły. Dodatkowy kop farmaceutyczny (aspiryna,
ibuprom) postawił mnie trochę na nogi tak, że przed zachodem słońca zdążyliśmy
jeszcze pójść nad basen hotelowy. Uznałam to za dobry pomysł po całym dniu
kiszenia się w łóżku. Ponadto chciałam Sławkowi trochę zrekompensować ten
dzień, który spędził ze mną w zamknięciu, bo moje słońce za żadne skarby nie
chciało wcześniej ulec moim prośbom i namowom i w samotności choć trochę
skorzystać z wakacji. Nie chciał iść ani się opalać, ani pływać w morzu.

Kiedy zaszło słońce, a zachodzi ono o tej porze roku szybko i dużo za wcześnie
(trochę po 17 i trwa to z pięć minut), postanowiliśmy rozejrzeć się po centrum
Hurghady. Przeszliśmy się na pobliskie rondo w celu złapania busa do Sakkali.
Kiedy tylko tam dotarliśmy to właściwie bus sam nas złapał. Wysiedliśmy koło
hotelu SeaGull w centrum i za tę wycieczkę faktycznie zapłaciliśmy w sumie 2LE.
Miasto było bardzo przystrojone tego dnia, prawdopodobnie ze względu na fakt,
że był to bodajże przedostatni dzień ramadanu i wszystko było przygotowywane do
zbliżającego się trzydniowego święta. Ulica mieniła się całym mnóstwem
kolorowych lampek i była przystrojona olbrzymią ilością powiewających małych
kolorowych trójkątnych chorągiewek. W centrum było bardzo głośno. My chcieliśmy
znaleźć kafejkę internetową w celu wyczyszczenia karty aparatu i nagrania na CD
lub DVD (płyty mieliśmy własne) zrobionych do tej pory zdjęć. Poza tym
chcieliśmy jeszcze znaleźć jakieś lokalne biuro podróży i popytać kolejne osoby
o wycieczki na rafy.

Kafejkę internetową IRam Technology znaleźliśmy dokładnie vis a vis Sea Gull'a.
Pracują tam bardzo mili ludzie. Mają też normalne ceny za korzystanie z netu
tak, że nawet nie trzeba było się targować. Opłata za skorzystanie z internetu
to 4LE na godzinę, a nagranie płytki CD kosztowało nas 10 LE. Największą
trudnością na jaką trafiliśmy, było znalezienie wejścia do tej widocznej z
ulicy kafejki. Mieści się ona na pierwszym piętrze i jest otwarta 24h. Zaś
wejście do niej znajduje się z boku po prawej stronie budynku i jest troszkę
oddalone od ulicy. Wchodzi się zaś koszmarną klatką schodową. Transfer może nie
jest u nich za szybki, ale przy odrobinie cierpliwości można sprawdzić to i
owo, a nawet skorzystać ze Skype'a. Po wyjściu z kafejki udaliśmy się do biura
Egypt Tours, które dojrzałam jeszcze z busa. Biuro też jest nieopodal hotelu
Sea Gull, lecz po drugiej stronie ulicy. Trzeba iść w lewą stronę stojąc tyłem
do hotelu. Pracuje tam młody Polak Michał. Ten miły człowiek, jako kolejny,
potwierdził nam, że na SeaScope nie warto się wybierać, bo to to samo, co
katamaran, tyle, że o 5$ drożej. To zaważyło na naszej decyzji ostatecznie.
Zrobiliśmy jeszcze zakupy w AbuAshara i wróciliśmy busem do hotelu. Market tej
sieci, który znajduje się w centrum jest dużo lepiej zaopatrzony od tego
położonego blisko naszego hotelu. Jednak w obu była tylko woda Siwa (czy jakoś
tak) po 1,5LE za 1,5l, którą kupiliśmy tylko raz. Po kupieniu później Baraki w
RamStorze stwierdziliśmy, że ta jest dużo smaczniejsza i do końca pobytu
kupowaliśmy prawie wyłącznie Barakę - koszt: 2LE za 1,5l.

Po powrocie do hotelu wybraliśmy się jeszcze do Jeddah Tours w celu wykupienia
wycieczki katamaranem na oglądanie raf koralowych. Poza tym podjęliśmy decyzję,
co do kolejnych dalszych atrakcji. Chcieliśmy kupić na wtorek od Soni
wycieczkę, której nikt w lokalnych biurach nie miał w ofercie, o nazwie Sunset
Giftun (35$/os). Wycieczka ta różniła się od podobnych lokalnych (kosztujących
20-25$/os) przede wszystkim czasem trwania, nie długością. Wycieczka
zorganizowana była tak, że pobyt na Giftunie przewidziano do zachodu słońca.
Można było więc zachód obejrzeć z fantastycznego punktu widzenia, a na tym nam
zależało. Chcieliśmy zrobić kilka naprawdę uroczych fotek tego zwykłego -
niezwykłego zjawiska. Z wycieczki wracaliśmy, kiedy na dworze było już ciemno.
Reszta tego typu wycieczek (Giftun) z lokalnych biur kończyła się około 16:00.

Zbliżała się pora kolacji, a mnie mdliło na myśl o jedzeniu, mimo, że nie
pamiętałam kiedy jadłam ostatnio. To uczucie niebawem przybrało na sile i wtedy
klątwa zaatakowała ze zdwojoną siłą kładąc mnie ponownie do łóżka. Na kolację
nie poszłam. Kiedy nadeszła pora spotkania z Sonią, Sławek zszedł na dół. Nie
było go i nie było. Aż zaczęłam się niepokoić (klasyczna reakcja). Sławek
wrócił po prawie godzinie mówiąc, że Sonia nie pojawiła się. Sprawdziłam
komórki - żadnych wiadomości. I co byście sobie pomyśleli? My też. Jednocześnie
w tym czasie w lobby hotelowym odbywała się folklorystyczna impreza - jakieś
tańce w strojach ludowych. Wysłałam męża na dół ponownie - niech sobie chociaż
obejrzy i może zrobi parę fotek, a może nawet Sonia się jeszcze pojawi. Impreza
była darmowa dla gości hotelowych. Zorganizowana chyba przez hotel. Nie
widziałam ani kawałeczka tej imprezy, więc nic więcej napisać na jej temat nie
mogę.

Ciekawe jest to, że Sonia nieświadoma naszego stanu zdenerwowania, jednak się
pojawiła po kolejnych 15 minutach, czyli kwadrans po dziewiątej, a więc z ponad
godzinnym opóźnieniem. Całej akcji nie widziałam, tylko sobie wyobraziłam.
Okazało się, że dziewczynę rozłożyła angina i zatrzymali ją w szpitalu. Około
18 wysłała nam sms-y, co była w stanie udowodnić, ponieważ miała ze sobą
komórkę. Tyle, że te wiadomości dotarły do męża - pod koniec spotkania z Sonią,
a do mnie w ogóle dnia następnego. Piszę o tym, ponieważ chciałam zaznaczyć, że
zanim zacznie się wieszać psy na rezydentach, warto czasem się zastanowić nad
innymi powodami ich zachowań i że sms-y nie są niezawodnym środkiem
komunikacji. Czasem, jak widać, istnieje jakieś inne wytłumaczenie. W tym
przypadku zawiódł operator sieci komórkowej - po prostu.

Sławek uprzedził Sonię, że jak nie damy sobie rady z zemstą faraona,
skontaktujemy się z nią w sprawie lekarza. Ona zaś oświeciła go, że choroba ta
ma w jakiś sposób ścisły związek ze słońcem, temperaturą (gorąco) i powinno się
unikać przebywania w pełnym słońcu przez jakiś czas, a ja przecież jak tylko
poczułam się lepiej, poszłam na leżaczek przy basenie. Nie mam pojęcia czy to
fakt, czy wierutna bzdura. Jeśli ktoś ma na ten temat informacje - proszę o
sprostowanie i uzupełnienie. Pod koniec niedzieli mieliśmy załatwione wycieczki
na dwa następne dni, a ja byłam nie do życia.

ika_81 Re: Tutenchamon - wspomnienia 10.12.06, 16:31

Witam,
Ja bylam na Tutanchamonie w okresie 17.11-1.12.2006. Tez mialam okazje płynąc
CROCODILEM. Hotel w czasie tygodniowego wypoczynku to SEA GULL, w jedna noc na
koniec wycieczki to AQUA BLUE. Do tego świetna 15-osobowa grupa w czasie rejsu
no i rewelacyjna pani przewodnik KAROLINA, która w dużej mierze przyczyniła się
do tego, że były to najlepsze wakacje jakie do tej pory miałam. Bo przewodnika,
ktory z taką pasją i wiedzą opowiada o Egipcie można ze świeczką szukać :)
Serdecznie pozdrawiam wszystkich uczestników rejsu TUTANCHAMON 17.11-1.12.2006
i p. Karolinę.

Ruda Śląska, 10.12.2006 r.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:07

23 X poniedziałek

Faraon męczył mnie jeszcze całą noc. Nifuroksazyd nie działał. Wróciła gorączka
i osłabienie. Dlatego z samego rana Sławek pobiegł do apteki po Intetrix -
lokalny antybiotyk na zemstę. Wiedziałam, że ten specyfik ma kosztować nie
więcej niż 12LE, tylko, że dopiero pod koniec wycieczki, kiedy powodowani
potrzebą kupowaliśmy drugie opakowanie, okazało się, że ta cena dotyczyć
powinna 20 nie zaś 10 tabletek. Czyli jakby coś - płaćcie 12LE za dwa listki po
10 tabletek każdy, które składają się na całe opakowanie w pudełku z ulotką.
Jakieś pół godziny po tym, jak połknęłam tę magiczną pigułkę, zaczęłam odczuwać
wyraźną poprawę. Zeszliśmy zatem na śniadanie. Właściwie to był ten etap
wymuszonej głodówki, kiedy już w ogóle nie chciało mi się jeść, ale wmusiłam w
siebie maślaną bułkę, bo czasami jednak trzeba. Do momentu wyjazdu na rafę
właściwie czułam się już wystarczająco dobrze na tyle, że postanowiłam
zaryzykować i jednak pojechać.

Po powrocie ze śniadania ku naszemu zdziwieniu zadzwonił telefon. Najpierw moja
komórka. Nie odebrałam, zwłaszcza, że numer był mi obcy - spoza listy
kontaktów. Chwilę później ktoś z tego samego telefonu zadzwonił na komórkę
męża. Uznaliśmy, że to chyba ważne, skoro ktoś jest aż tak zdesperowany, a poza
tym ma oba nasze numery. Oba na raz zna tylko rodzina i bliscy znajomi - a
tych mamy przecież wprowadzonych do książki. Dzwonił facet ze spółdzielni
mieszkaniowej z informacją, że z naszego balkonu (z drugiego piętra) spadają
kafelki z zewnętrznego cokoliku i trzeba je natychmiast pozbierać, zanim komuś
coś się stanie. Trudno było nie przyznać mu racji. Zastanawialiśmy się, co
mogło się stać. Poprosiliśmy szwagra. Na szczęście mógł natychmiast podjechać
(z innego miasta), choć miał bardzo napięty dzień. Po powrocie z Egiptu okazało
się, że przyczyną nie było ani złe czy niefachowe położenie kafelków, ani klej,
lecz wylewka balkonu. Zaczęła się po prostu kruszyć, a blok ma jakieś 3-4 lata.
Ciekawe, czy jest na to jakaś gwarancja i co będzie dalej. Kiedy związany z tym
incydentem stres nam minął, poszliśmy kupić wodę i colę (5LE za litrową butelkę
w RamStore, w AbuAshara można było kupić taka samą za 3LE). Za każdym razem
kiedy wychodziliśmy na tego typu zakupy, których teoretycznie nie wolno wnosić
do hotelu, braliśmy mały plecak. Nikt nas nigdy w Marlin Inn nie sprawdzał, ani
nie widzieliśmy, żeby kogokolwiek sprawdzano.

W międzyczasie mój stan zdrowia, wspomagany Intetrixem, poprawiał się. Ponieważ
mieliśmy bardzo blisko do biura turystycznego, nie było sensu, żeby po nas
przyjeżdżali. Podeszliśmy więc do nich koło 11:45, gdzie czekał już na nas
pomocnik Gamala - właściciela Jeddah Tours - młody zabawny i sympatyczny
Egipcjanin o imieniu Midu. Midu zawiózł nas wynajętą taksówką do hotelu
Intercontinental, z którego odpływał katamaran. Jest to hotel położony na
południu Hurghady w okolicach, które ludzie na grupach nazywają placem budowy.
Słusznie zresztą. Midu załatwił co trzeba (vouchery na wycieczkę oddał
odpowiedniej osobie, my zaś dostaliśmy numerki przydziałowe 1 i 2) i wtedy
zaczął się tłumaczyć, dlaczego po nas nie przyjedzie, o ile nam to nie
przeszkadza. My w zasadzie woleliśmy, żeby jednak przyjechał, on zaś uparcie
twierdził, że godzina naszego powrotu pokrywa się z terminem kolacji, na którą
jest umówiony z siostrą i prosił nas byśmy go zwolnili z tego obowiązku. Był to
ostatni dzień ramadanu. Ulegliśmy, zakładając, że wynajęcie taksówki nie
powinno stanowić jakiegoś olbrzymiego problemu. Acha - pieniądze na taksówkę
dostaliśmy, ponieważ w końcu transfer był w cenie. Taksówka z hotelu
Intercontinental do MarlinInn kosztowała nas 10LE za dwie osoby.

Sama wycieczka katamaranem trwała 2,5h - od 13:00 do 15:30. W drodze na rafy
zajęliśmy sobie ze Sławkiem miejsca na górnym pokładzie. Katamaran okazał się
bardzo szybkim wodnym środkiem transportu. Wiało jak cholera, aż zrywało czapki
z głów. Pożegnałam się z możliwością zobaczenia delfinów, bo podobno można je
zobaczyć tylko przy bezwietrznej pogodzie i chociaż zerkałam tu i tam od czasu
do czasu nie straciwszy całkowicie nadziei, delfinów niestety nie udało mi się
zobaczyć. Na katamaranie znajdowali się prawie sami starsi Niemcy. Podczas
wycieczki zostaliśmy poinstruowani po angielsku i niemiecku, że rafy będziemy
oglądać podzieleni na 4 grupy. Pierwsza grupa - numerki od 1 do 15 miała zejść
do kadłuba po prawej stronie. Druga grupa od 16 do 30 do tego po lewej. Po 30
minutach grypy te wychodzą i wchodzą kolejne dwie: od 31 do 45 na prawo i od 46
do 60 na lewo. Kiedy dopłynęliśmy na rafy, wszystko odbyło się zgodnie z
uprzednio podanym planem. Jako, że mieliśmy numerki 1 i 2, wchodziliśmy jako
pierwsi. Do kadłuba zeszliśmy około 14:00. Siedzieliśmy w maksymalnie
niewygodnej pozycji, zwłaszcza, że trafił nam się wąski dziób tegoż przybytku.
Mimo, że nie należę do istot długonogich, nie wiedziałam jak się tam zmieścić -
nogi pod brodą i koło uszu. W końcu usiadłam bokiem, po turecku. Przyznać
muszę, że było mi bardzo niewygodnie. Myślałam, że widoki to zrekompensują i
jednak warto będzie. Niestety zawiodłam się. Rafa sama w sobie nie była tak
kolorowa jak się spodziewałam. Gatunków rybek też nie było zbyt wiele. W
zasadzie nie znam się na tym. Czasami obejrzę jakiś program. Według mnie jednak
to rafa wyglądała albo na umierającą, albo umarłą, która budzi się powoli do
życia na nowo. Cała rafa była jakby pokryta wapieniem. W znaczącej większości
przeważał kolor biały i szary. Czasami trochę jakby turkusowej zieleni. Rybki
naprawdę nie za ciekawe i...to wszystko. Poza tym żadnych kolorów więcej.
Później na części objazdowej poznaliśmy dziewczyny, które też chciały kupić
wycieczkę na rafy i też katamaranem. Dowiedzieliśmy się, że Sonia nie chciała
im katamaranu nawet sprzedać, żeby potem nie miały pretensji o wyrzucone
pieniądze. Dziewczyny kupiły więc SeaScope SemiSubmarine. Porównując ich
relację z naszymi przeżyciami powiem wam jedno - nie kupujcie katamaranu.
Naprawdę szkoda pieniędzy. Najprawdopodobniej będziecie zawiedzeni jak my.
Zamieszczam adresy dotyczące obu wycieczek abyście mogli sobie samodzielnie
porównać informacje i zdjęcia tam zamieszczone. Może to ułatwi komuś decyzję.
www.seascope-submarine.com/ oraz www.redseadolphin.net/ Nawet
jeśli ogląda się to samo na obu tych wycieczkach, to bez wątpienia w seascope
jest dużo większy komfort i okna są też dużo większe, a podobno i mniej
porysowane. Do hotelu wróciliśmy około 16:00.

Po powrocie okazało się, że mąż ma całkowicie ufarbowane sandałami (Bergsona)
na czarno stopy, których nie da się domyć po prostu wodą i mydłem. Widok był
tak spektakularny, że zrobiłam zdjęcie i muszę przyznać, że w czasie oglądania
ono właśnie budzi najwięcej radości u oglądających :-) Stópki Sławka poszliśmy
domyć do morza. A co - trzeba korzystać ze skarbów natury. Morze Czerwone ma
bardzo wysokie zasolenie. Naturalny peeling w postaci piasku na plaży też był
pomocny. Przydały się doświadczenia z harcerstwa. A propos zasolenia. Ludzie -
zapomnijcie o wodoodpornych balsamach do opalania. Pięciominutowa kąpiel w
Morzu Czerwonym i macie balsam z głowy, a raczej z ciała. Radzę wam opłukać się
po każdym wyjściu z takiej wody i koniecznie ponownie posmarować.

Przed kolacją, zanim zaczęli schodzić się ludzie, weszliśmy do jadalni, żeby
zrobić parę fotek niecodziennych ozdób bufetu. Przy serwowanych potrawach stały
rzeźby z dyń. Niektóre stanowiły całość samą w sobie, podczas gdy inne były
bazą dla kolejnych - róż z marchewek, buraków czy białej rzepy bądź
marchewkowych ptaków. Kiedy po kolacji wracaliśmy z zakupów (uzupełnialiśmy
zapasy wody i coli), weszliśmy popatrzeć na atrakcję tego w

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:10

Przed kolacją, zanim zaczęli schodzić się ludzie, weszliśmy do jadalni, żeby
zrobić parę fotek niecodziennych ozdób bufetu. Przy serwowanych potrawach stały
rzeźby z dyń. Niektóre stanowiły całość samą w sobie, podczas gdy inne były
bazą dla kolejnych - róż z marchewek, buraków czy białej rzepy bądź
marchewkowych ptaków. Kiedy po kolacji wracaliśmy z zakupów (uzupełnialiśmy
zapasy wody i coli), weszliśmy popatrzeć na atrakcję tego wieczoru - turniej
bilardowy. Bez sztywnych zasad. Wbijasz co chcesz (poza białą), byle więcej.
Sławka wciągnięto do gry. Poza nim grali tylko Rosjanie, co w sumie nie powinno
dziwić skoro stanowili doskonałą większość gości hotelowych. Jak mąż zaczął
wygrywać z trzecim z kolei, zaczęłam się nieco martwić, bo przeciwnikiem Sławka
był facet naprawdę mało przystojny (eufemizując), w średnim wieku, a
towarzyszyła mu nieziemska laska, która córeczką raczej nie była. Na szczęście
mąż przegrał jednym punktem i poszliśmy sobie. Tak zakończył się czwarty dzień
naszego pobytu w Egipcie.

24 X - wtorek

Wyprawa na Giftun.

Rano wymyśliliśmy, że mamy ostatnią szansę załapać się ma safari - nasz plan na
środę. W końcu, jak tylko pozbyliśmy się wątpliwości i zdecydowaliśmy które
safari wybrać, zaczęliśmy załatwiać wycieczkę przez sms-y z Agnieszką - tą od
serwisu hurghada.pl. Wątpliwości, jakie mieliśmy, dotyczyły quad safari.
Ponieważ skłanialiśmy się ku tej właśnie imprezie, a nigdy na takowej nie
byliśmy, nie wiedzieliśmy jak dokładnie wygląda jazda tymi motorkami. To czego
się obawialiśmy związane było z okularami. Nie wiedzieliśmy jak szybko się na
quadach jeździ, ani czy pustynia jest bardziej kamienista czy piaszczysta.
Najbardziej obawiałam się połączenia prędkości i kamienistej pustyni -
podejrzewałam, że wówczas mogłoby się to skończyć w najlepszym przypadku
porysowaniem jedynych przeciwsłonecznych okularów jakie mieliśmy do dyspozycji.
A musiały nam jeszcze służyć calutki, ten ważniejszy tydzień. Oboje jesteśmy
krótkowidzami i bez okularów jesteśmy niemal ślepi, a nasze okulary
przeciwsłoneczne to nie są jakieś kolorowane plastiki dla ozdoby czy co tam
ludzie teraz noszą, tylko okulary korekcyjne z barwionymi szkłami, filtrem i
antyrefleksem do tego. Było się więc o co zatroszczyć. Pomyślcie - co to za
zwiedzanie jak i tak niczego nie można zobaczyć? Co prawda każde z nas miało
też oczywiście parę białych szkieł, ale w tych nie dało się wytrzymać na słońcu
nawet pięciu minut. Nasze wątpliwości ostatecznie rozwiała znajoma para
okularników, która na safari była w niedzielę. Otóż okulary na takiej imprezie
tylko się kurzą. (Prawdopodobnie jestem nienormalna, bo przecież normalny
człowiek nawet nie pomyślałby o czymś takim.) Wzbogaceni o tę wiedzę,
postanowiliśmy jechać na safari w wersji mega. Wysłaliśmy sms-a do Agnieszki i
po chwili otrzymaliśmy od niej potwierdzenie. Umówieni więc byliśmy na środę na
mega safari. Mieliśmy czekać o 11:55 przed hotelem. Bardzo nas to dziwiło, bo
byliśmy początkowo przekonani, że bez uprzedniego wpłacenia kasy, niewiele uda
się załatwić. Tymczasem zbliżał się czas wyjazdu na Giftun.

Koło 10:00 czekaliśmy z voucherami w holu hotelowym na osobę, która po nas
przyjedzie i zabierze na wycieczkę. Pan spóźnił się troszeczkę - jakieś 10
minut, po czym pojechaliśmy busem na przystań, gdzie czekały na nas statki.
Około 11:00, po odebraniu sprzętu do nurkowania powierzchniowego, wypłynęliśmy
w morze. Sprzęt wzięłam na tzw. wszelki wypadek, bo wcale nie zamierzałam
nurkować. Na statku zjadłam cytrynę - podobno pomaga na chorobę morską.
Ponieważ nie wiedziałam, czy choruję na taką dolegliwość zjadłam ją na wszelki
wypadek. W zasadzie nawet nie była kwaśna. Taka malutka limonka. Z ciekawostek
powiem wam jeszcze, że na statku byli sami Polacy i jedna rodzina z Rosji,
która zresztą i tak była z kimś z Polski. Druga ciekawa rzecz, to konieczność
pomykania po tej łajbie na boso. Na moje pytanie dlaczego tak jest, usłyszałam
od przewodniczki, że dla Egipcjan łódź jest rzeczą świętą jak meczet i nie
wolno chodzić po niej w butach.

Po godzinie zatrzymaliśmy się blisko pierwszej rafy. Nadszedł czas na
snorkowanie. Jak już wspomniałam, pływam kiepsko. W wodzie nie czuję zbyt
pewnie, mimo, że wychowałam się nad jeziorem i chociaż Morze Czerwone z powodu
wysokiego zasolenia praktycznie samo unosi, postanowiłam założyć kamizelkę i
spróbować. W końcu raz się żyje. Kamizelka była tu podstawowym argumentem,
który do mnie przemówił. Chciałam w tym miejscu podziękować parze znajomych
nieznajomych, od których dowiedziałam się, że kobieta pływać o ogóle nie umie,
a mimo to schodzi do wody w kamizelce właśnie. Czyli nie będę jedyna w tym
komicznym ubranku - pomyślałam i zdecydowałam się na skok do wody. Z
kamizelkami nie było łatwo. Prawie wszystkie były strasznie poniszczone -
odpadające i odprute zapięcia, za mało kamizelek dla dorosłych., za dużo
kamizelek dziecięcych - też zresztą zniszczonych. Udało mi się mimo to coś
wybrać. Jak tylko rozejrzałam się wokół, zobaczyłam przekomiczny widok - kilku
facetów o posturze misia, ubranych w dziecięce kamizelki. A ja się martwiłam,
że będę głupio wyglądać! Jaka szkoda, że aparat został na górnym pokładzie.
Zastanawiałam się, czy ci panowie wiedzą, że kamizelki mają ograniczenia wagowe
i to, co mają na sobie, jest co najwyżej na 25kg czyli na jakąś ich ćwiartkę.
Widok był tym bardziej śmieszny. Ale skoro dawało im to poczucie
bezpieczeństwa...

Założyłam cudaczny sprzęt, czyli maskę, rurkę oraz płetwy i w stroju, w którym
przypominałam bardziej ufoludka niż samą siebie, wskoczyłam (tak naprawdę
zeszłam po drabince) do wody. Pomyślałam, że nie zobaczę niczego, bo na mój
widok wszystkie ryby wystraszą się i uciekną w panice. Jeśli dodatkowo pomnożyć
ten widok przez wszystkie snorkujące w okolicy osoby, a było ich dość sporo, to
nawet rafa bez wątpienia się przemieści :-)

Początki są trudne. Nigdy wcześniej nie nurkowałam powierzchniowo. Ba - w ogóle
wcześniej nie nurkowałam. Dlatego bez chociaż teoretycznego (psychicznego)
przygotowania snorkowanie nie jest proste, ale tylko przez pierwsze pięć minut.
Wystarczy zapomnieć, że nos służy do oddychania, a raczej pamiętać, że się go
ma i teraz nie należy go używać. Uczucie jest przedziwne. Mężowi szło dużo
lepiej. Ja przyznaję, że stchórzyłam i wróciłam na statek, a jemu kazałam
płynąć, korzystać i uważać na siebie. Przynajmniej tym razem mnie posłuchał.
Stwierdziłam, że nie dam rady nie z powodu niemożności utrzymywania się na
wodzie, lecz z powodu dziwnego sposobu oddychania. Po chwili zastanowienia na
statku pomyślałam: -"Kurcze. Jak to nie dam rady. Przecież to nie może być aż
takie trudne i na pewno nie jest awykonalne. Tylko spokój może mnie uratować.
Idę poćwiczyć." I poszłam. Zanim oddaliłam się od łodzi na więcej niż 2 metry,
musiałam nauczyć się oddychać przez to ustrojstwo. Po chwili ćwiczeń odważyłam
się popłynąć dalej. Podziwiałam dno, które faktycznie było widać. Nie wiem jak
było głęboko w miejscu, w którym cumowały łodzie, ale widoczność była super. A
potem popłynęłam w stronę rafy. Walczyłam sama ze sobą: ciekawość czy rozsądek,
ciekawość czy rozsądek. Ciekawość, ale z odrobiną rozsądku. Już już dopływałam
do rafy, kiedy jakimś cudem zakrztusiłam się. Spanikowałam i zrobiłam w tył
zwrot. Myślę, że to kwestia dość wysokiej fali, albo sprzętu. W końcu nie był
pierwszej młodości i o hiperszczelność też trudno go posądzać. W zasadzie z
całej trójki najlepiej sprawowały się płetwy, jeśli nie liczyć faktu, że to
przez nie zarobiłam najbardziej trwały ślad tego snorkowania. Mam go jeszcze do
dzisiaj. Ale co wam będę zdradzać zawczasu.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:12

Wróciłam na łódź. Zdjęłam z siebie strój ufoludka i poszłam szukać przy pomocy
zoomu w aparacie mojego Sławka. Patrzę, patrzę, a ten - płynie w stronę łodzi.
Sam. Zdążyłam zrobić raptem kilka fotek i pytam:
- Co jest Kotku?
- Nic, nic. Wróciłem po Ciebie. Po prostu MUSISZ to zobaczyć. Złaź tu zaraz!
- Ale Kochanie. Próbowałam. Nie daję rady. Prędzej czy później panikuję.
Oddychanie przez ten kawałek plastiku jest po prostu nienaturalne. Ja mam tylko
płuca nie skrzela.
- Chodź. Pomogę Ci. Będzie dobrze. Zobaczysz. Będę cały czas obok.

No i dałam się namówić po raz kolejny. Właśnie wtedy złażąc w płetwach po
drabince do wody, pośliznęłam się i zarobiłam siniaka na pół uda. Ta śliwa
potem wzbudzała niemałe zainteresowanie podczas rejsu. Dlaczego nikt do diaska
mi nie powiedział, że płetwy można, a nawet trzeba założyć już w morzu? Tak
przynajmniej potem przeczytałam w internecie.

Płynęliśmy więc razem. Tym razem oddychałam spokojniej, bardziej miarowo i
prawie w ogóle nie męczyłam się. Jedyne martwiłam się o Sławka. Kiedy
dopłynęliśmy do rafy żałowałam, że te gogle, które mam na nosie, nie są
korekcyjne. Rafa była dużo, dużo ładniejsza niż ta oglądana poprzedniego dnia z
kadłuba katamaranu. Pływało tam całe mnóstwo kolorowych rybek - czarne,
fioletowe, żółte, zielone, pasiaste i jakieś takie prawie przezroczyste
kształtem przypominające węże. Było super. Sławek miał rację - nie mogłam tego
nie zobaczyć. Od tej pory ten rodzaj oglądania raf polecam wszystkim. Po prostu
cudownie. Byliśmy tak zachwyceni, że zaczęliśmy myśleć o kursie nurkowania
głębinowego, ale to może w kolejne wakacje.

Spodobało mi się. Nie chciałam wyjść z wody, zwłaszcza, że kapitan dokarmiał
rybki i koło łódki zgromadziły się naprawdę ogromne ławice kolorowych
przepięknych stworzonek. Zwłaszcza jedne z nich przypadły mi do gustu.
Zostałam w wodzie by je jeszcze chwilę pooglądać. Nie wiem, co to był za
gatunek, ale w zależności od tego, w którą stronę płynęła ławica, czyli w
zależności od kąta padania światła, zmieniały kolor. Mieniły się wszystkimi
barwami tęczy. Były przecudne. Po jakiejś godzinie nurkowania (od mojego
pierwszego zejścia do wody) nadszedł czas powrotu na łódkę. Popłynęliśmy w
kierunku wyspy Giftun. Zanim jednak zeszliśmy na ląd, ponownie mogliśmy
doświadczyć cudów podwodnego życia - jeszcze jedno nurkowanie przy innej
rafie.

Gdy dobiliśmy do wyspy, mieliśmy czas na plażowanie. Zejście z łodzi na plażę
odbywało się po pionowej drabinie kilka metrów w dół. Zajęło to co prawda
trochę czasu, zanim udało się wysadzić całe towarzystwo, ale wszyscy dali radę.
Podstawowy błąd jaki zrobiliśmy, to ten, że zostawiliśmy na łodzi klapki i
sprzęt do snorkowania. Po tej wyspie nie daje się chodzić na boso, chyba, że
ktoś ma zapędy masochistyczne. Piasek na niej jest bardzo gruboziarnisty i w
doskonałej większości składa się z kawałków muszelek i rafy. Więc jak ktoś wam
będzie wciskał kit o piaszczystej plaży, to nie zakładajcie, że chodzi mu o
piasek typu mąka ziemniaczana, jak my to zrobiliśmy. Zaletą wyspy jest to, że
można pójść brzegiem morza ładny kawałek. Nie ma takich ograniczeń jak na
plażach hotelowych. Czy mi się podobało na Giftunie? Szczerze mówiąc wyspa sama
w sobie - nie bardzo. Żadnej roślinności, wszędzie tylko mało przyjemny zbyt
gruby piach, bar i parę parasoli z ususzonych palmowych liści. Widziałam już
sporo dużo ładniejszych plaż. Jednak specyfika i inność tego krajobrazu mogą
się podobać - kwestia upodobań. Za to morze, rafy i cała reszta były po prostu
zachwycające.

Około godziny 16:00 na Giftunie zaczął się spektakl pod tytułem "Zachód
słońca". Kolory nieba były przecudne - od mocnych żółcieni i pomarańczy przez
delikatne róże i fiolety do cudownych błękitów i zieleni. Jako, że słońce
chowało się tu za górami, można było zaobserwować dokładnie moje ulubione prawo
fizyki rozchodzenia się światła po liniach prostych. Całe widowisko trwało
jednak tylko pięć do dziesięciu minut. Czy jednak było ono na tyle
spektakularne, żeby dopłacać za nie 15$ od osoby? Na to pytanie musicie sobie
odpowiedzieć sami. Zależy, co kto lubi. Nam zależało, więc nie żałowaliśmy tej
dodatkowej kasy. Z mojego punktu widzenia - polecam. Kiedy tylko słońce
zniknęło za horyzontem zaczęło się robić coraz zimniej i zimniej. W końcu
statek po nas przypłynął. Wsiedliśmy, zjedliśmy na łodzi kolację, z
przygotowaniem której załoga miała mały kłopot, bo grill wiecznie wywalał im
korki i skierowaliśmy się w stronę portu. Wracaliśmy pod osłoną przecudnie
rozgwieżdżonego, całkowicie bezchmurnego nieba.

Kiedy wróciliśmy do hotelu nadszedł czas na przygotowania do safari. Toteż
wyskoczyliśmy na pobliski deptak do najbliższego możliwego sklepiku, w celu
kupienia jakichś tanich chust, którymi można się owinąć, żeby uchronić się
przed nadmiarem piachu i kurzu. Ponieważ byliśmy lekko zmęczeni, a tym samym
nie mieliśmy najmniejszej ochoty na żadne targi, weszliśmy do sklepu, przed
którym wisiały klasyczne arafatki z doczepioną do nich ceną 7LE. Jako, że 4zł
to żaden pieniądz i cena wyglądała na normalną, weszliśmy kupić tylko dwie
chusty. I wiecie co? Wyszliśmy z dwiema chustami, dwoma papirusami (w sztywnej
tekturowej tubie) i dwoma otokami - nie wiem jak się toto nazywa, ale jest
okrągłe, czarne, zakłada się to na głowę, a służy do trzymania arafatki.
Podkreślić muszę w tym miejscu, że oboje nie należymy do zakupoholików.
Jesteśmy odporni w dość wysokim stopniu na różnego rodzaju sztuczki i reklamę.
Ale po tej wizycie zrozumiałam, a z każdą kolejną w jakimkolwiek egipskim
sklepie rozumiałam to jeszcze lepiej, dlaczego techniki używane przez
tamtejszych sprzedawców są opracowywane, opisywane i bardzo wysoko cenione
przez najlepszych specjalistów od sprzedaży i reklamy. Potem uczą się ich
miliony ludzi na całym świecie. Wiecie dlaczego? Bo są niesłychanie skuteczne!
Niektórzy płacą grube pieniądze, żeby nauczyć się skutecznie sprzedawać, a
Egipcjanie mają to we krwi, dziedziczą z ojca na syna i doskonalą od setek lat.
Czy zauważyliście, że oni nigdy, przenigdy nie próbują niczego sprzedać? Proszą
tylko: wejdź, zobacz, dotknij, powąchaj, przymierz, zrób sobie pamiątkowe
zdjęcie. Niczego nie musisz kupować. Do tego zaczynają przyjacielską pogawędkę
na jakiś temat, tak, że kiedy po chwili orientujesz się, że tak naprawdę
siedzisz w tym sklepie już bardzo długo i chcesz wyjść, po prostu jest ci
głupio opuścić go z niczym i kupujesz to, czego w ogóle nie chciałeś, a już na
pewno nie potrzebujesz. Tak też było z nami. Sprzedawca kołował nas długo.
Mówił, że jest chrześcijaninem i to chyba była akurat prawda, choć nie miała
nic wspólnego ze zrobionymi zakupami. Na pulpicie miał zdjęcie papieża Jana
Pawła II, a na ścianach i półkach całą masę katolickich gadżetów. Twierdził
też, że nie jest jak inni Egipcjanie i nie oszukuje swoich klientów, choć po
imieniu tego nie nazwał. Mówił, że jego ceny są bardzo dobre, a jego towar
najwyższej jakości - oczywiście papirusy miał oryginalne z całą masą
certyfikatów. Nie wiem, czy to my daliśmy się skołować, czy teraz oszukujemy
sami siebie, twierdząc, że zrobiliśmy te zakupy, bo chcieliśmy docenić kunszt
tego człowieka. Faktem jest, że wydaliśmy tam 105LE zamiast 14LE. Kupiliśmy 2
arafatki po 7LE/szt, dwa otoki po 3LE/szt i dwa papirusy. Jeden ciemny,
malowany ręcznie, przedstawiający posąg Ramzesa II - taki jaki znajduje się
przed świątynią w AbuSimbel - formatu zbliżonego do A3 za 55LE i drugi nieco
mniejszy, jasny, na którym mamy namalowany wizerunek żony Echnatona -
Nefertete, za który zapłacilismy 30LE.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:14

Ponieważ uświadomiliśmy sobie, że jutro może nie być czasu na kupienie
widokówek, kupiliśmy kilka, które chcieliśmy wysłać do kraju. Za widokówki
płaciliśmy od 1,5LE do 3LE za sztukę - zależało od rodzaju. Najdroższe były
kartki trójwymiarowe. Fajowo było ze znaczkami. Cena znaczka do Polski to
1,5LE. Przy czym jest tu jeden haczyk. W zależności od tego, gdzie się te
znaczki kupuje, kosztują one od 1,5LE do 3LE. Najtaniej, czyli we właściwej
cenie, można znaczki kupić podobno jedynie na poczcie. W pozostałych miejscach
taniej niż 2LE nie udało nam się znaleźć. Wszędzie tam, gdzie mieli kartki,
mieli też i znaczki. Ponieważ nie dojrzeliśmy nigdzie żadnej skrzynki
pocztowej, po wypełnieniu widokówek postanowiliśmy zaryzykować i zostawiliśmy
je w recepcji hotelowej z prośbą o wysłanie, za co daliśmy portierowi niewielki
bakszysz - 5LE. Muszę przyznać, że ku naszemu zaskoczeniu, doszły wszystkie.
Trwało to trochę, bo niektóre doszły już po naszym powrocie, ale dotarły do
adresatów.

Zwieńczeniem tego dnia było pyszne capuccino (2x7LE), na które wybraliśmy się
do kafejki niedaleko hotelu. Ponieważ trwało święto, na ulicach była masa
tubylców. Wówczas po raz pierwszy zobaczyliśmy mnóstwo Egipcjanek. Całe rodziny
z dziećmi przechadzające się po deptaku lub spędzające czas w kafejkach.
Widzieliśmy też kilka par siedzących na ławeczkach. Dla mnie najbardziej
zadziwiające były młode Egipcjanki, niektóre naprawdę prześliczne, ubrane
typowo europejsko, bardzo modnie i do tego w chustach na głowach.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:15

25 X - środa

Kiedy rano wstałam, faraon znów dał o sobie znać, mimo, że cały czas myliśmy
zęby w mineralnej, nie jadłam ani owoców ze skórką, ani sałatek, uważałam
podczas kąpieli, żeby się nie napić kranówki - nic to nie dawało. Nauczona
doświadczeniem łyknęłam Intetrix, który już do końca pobytu został moim
najlepszym egipskim przyjacielem. Do południa przeszło mi całkowicie. I dobrze,
bo o 11:55 mieliśmy czekać przed hotelem na transport.
Czekaliśmy gotowi na kolejne atrakcje, jednak trochę niepewni czy w ogóle
nastąpią, bo przecież, jak pamiętacie, jeszcze nie zapłaciliśmy, a wycieczka
załatwiana była przez sms-y. Jak wybiła 12:00 byliśmy już prawie pewni, że
zaraz wrócimy i pójdziemy na plażę. W tym właśnie momencie podjechały dwa
jeepy. Z pierwszego wysiadł gość mówiący do nas po rosyjsku. Okazało się, że
przyjechał po kogoś innego. Drugi jeep okazał się być tym właściwym.
Zapakowaliśmy się do samochodu i po zabraniu jeszcze dwóch chłopaków po drodze
z jakiegoś hotelu, ruszyliśmy w stronę pustyni na kolejną przygodę. W jeepie
było 12 osób. 9 siedziało z tyłu, w tym my. Byli to uczestnicy wycieczki -
sami Polacy. Z przodu siedział kierowca, kamerzysta (obaj Egipcjanie) oraz nasz
polski przewodnik - Bartek.

Bartek okazał się doskonałym przewodnikiem. Życzymy wszystkim, żeby na niego
właśnie trafiali podczas Mega Safari. Potrafił opowiadać bardzo ciekawie,
zainteresować tematem, a do tego miał niezłe poczucie humoru. Dopiero pod
koniec wycieczki okazało się, że Bartek był tego dnia chory i to, co początkowo
wzięłam za spieczoną słońcem skórę, było po prostu wypiekami spowodowanymi
gorączką. Ludzie. Mówię wam - nie wiem co ten chłopak wyprawia jak jest w
formie, skoro było tak bardzo super, kiedy był chory. Składam w tym miejscu
podziękowania Bartkowi, bo to właśnie dzięki niemu ta wycieczka była naprawdę
extra.

Pierwszą atrakcją, jaką zobaczyliśmy, był miraż, czyli inaczej fatamorgana.
Dowiedzieliśmy się, że są różne rodzaje miraży. Takie, które widzą wszyscy,
które są efektem załamywania i odbijania światła, w wyniku czego widzimy
pozornie blisko przedmioty znajdujące się daleko za linią horyzontu oraz takie,
które powstają wyłącznie w umysłach wędrujących po pustyni spragnionych ludzi.
Zrobiliśmy kilka fotek, którym dziwią się wszyscy znajomi, jak mówimy, co na
nich widać. Większości fatamorgana kojarzyła się z tym drugim przypadkiem. Nam
w zasadzie do tej pory też. To chyba siła mediów. Mieliśmy też okazję zobaczyć
parę pracujących kiwaków.

Po godzinnej jeździe w pyle i kurzu dotarliśmy do naszego pierwszego celu. Był
to postój na siku i jednocześnie miejsce startowe naszych następnych przygód.
Od tej pory przez najbliższe 2h wszystko robiliśmy strasznie szybko. Czasu na
załatwienie swoich potrzeb nie było wiele, a raczej warto było skorzystać, bo
kolejna możliwość miała pojawić się za 2h. Jak dotarliśmy do miejsca, do
którego nawet król piechotą chodzi, oczom naszym ukazał się niecodzienny widok.
Kiedyś przeczytałam w "Angorze" ciekawy i zabawny artykuł, którego tematem był
ów przybytek - jego działanie i wygląd w różnych częściach mniej lub bardziej
cywilizowanego świata, ale o takich tam nie pisali. Toalety w wykonaniu
beduińskim składały się z trzech pomieszczeń, z których tylko jedno miało drzwi
i była to chyba wersja damska. Takie samo pomieszczenie, tyle, że bez drzwi,
znajdowało się po stronie przeciwnej (toaleta męska?), zaś środek zajmował
pisuar. Na toaletę składała się dziura w podłodze przykryta jakimś rodzajem
muszli, chyba ceramicznej, z miejscem na stopy po bokach. Działało to na tzw.
Małysza. Nie było to dla mnie może wielkim zaskoczeniem, bo wcześniej czytałam
o egipskich toaletach, ale przeczytać, a zobaczyć i ba - nawet przeżyć - to
całkiem coś innego. I wierzcie mi panowie - kobiety też umieją na stojąco :-)
Za spłuczkę robiły nie pierwszej świeżości butelki plastikowe po wodzie
mineralnej napełnione (lub nie) wodą (raczej nie mineralną :-D). Później miałam
się jeszcze przekonać o tym, jak bardzo Beduini dbają o środowisko naturalne i
korzystają z dobrodziejstw recyklingu.
Nasze jeepy odjechały z siną dal i zostaliśmy na środku pustyni bez środka
transportu. Ale czy na pewno? Oto oczom naszym ukazało się kilka potężnych
garbatych zwierząt. O tak moi mili - wielbłądy. Jazda na wielbłądzie była jedną
z atrakcji w programie, więc nie mieliśmy wątpliwości, co nas teraz czeka. Nie
wiedzieliśmy jedynie jak daleko, jak szybko i jak długo będziemy jechać. Bartek
poinstruował nas, jak należy wsiadać na i zsiadać z tego zwierzęcia. Dodał też,
że jazda na wielbłądzie jest taką atrakcją, że koniecznie trzeba zaliczyć ją
dwa razy w życiu: pierwszy i ostatni raz :-) Później się z nim bez wahania
zgodziłam.

Wsiadając na wielbłąda, zaraz po przerzuceniu nogi na drugą jego stronę, należy
się wychylić maksymalnie do tyłu i mocno trzymać tego kołka z przodu, który
stanowi część czegoś, co nazwałam siodłem. Dlaczego? Bo wielbłąd jest
zwierzęciem, które czasem (jak my wszyscy) robi, co chce. Potrafi
nieoczekiwanie wstać, zanim dostanie polecenie. Kiedy wielbłąd wstaje i siada
najlepiej jest odchylić się maksymalnie do tyłu i mocno trzymać. Wielbłąd nie
od razu staje na nogi, najpierw klęka. Najpierw przód, potem tył, potem znów
przód i (tu nie jestem pewna - to z wrażenia) chyba znów tył. W każdym razie
efekt huśtawki gwarantowany. Wielbłądy nasze były prowadzone przez kobiety i
dzieci. O pracujących Beduinów podobno trudno, bo to tacy ludzie, gdzie
podstawowym zajęciem mężczyzny jest leżenie i palenie sziszy. Mojego wielbłąda
prowadziło dziecko. Chłopiec chyba. Nie za dobrze pamiętam, bo jak tylko
wsiadłam i wielbłąd się podniósł, okazało się, że ten kołek z przodu zamiast
być na środku, znajduje się sporo po lewej. Mało tego - jestem święcie
przekonana, że z każdym krokiem wielbłąda przesuwał się coraz bardziej w lewo.
W efekcie darłam się, a właściwie skamlałam, że spadnę, przez całą drogę. Ale
nikt się jakoś tym nie przejął. Wobec tego pozwoliłam sobie na odrobinę
szaleństwa (chyba z nadmiaru słońca) i mimo wszystko postanowiłam robić
zdjęcia. Chociaż Sławek niech ma pamiątkę, że jechał na takim potworze -
pomyślałam i zaczęłam wyjmować aparat. Nawet jeśli skończę z nogą w gipsie, to
i tak będzie miał fotkę. Żeby wyciągnąć aparat z etui potrzebowałam obu rąk,
więc musiałam całkowicie puścić ten kołek, którego trzymałam się tak kurczowo.
To był pierwszy od czasów dzieciństwa, kiedy to skakałam z najwyższych krokwi w
stodole na leżące dużo niżej siano, sport ekstremalny jaki uprawiałam. I jak
myślicie - jak zaczęłam się trzymać? Ano udami, marząc o sile mięśni Nadieżdy
Nagórnej (bohaterka "Golden Eye", jednego z filmów o Jamesie Bondzie). Kiedy
przejażdżka się skończyła, mojej radości nie było końca. Co do czasu jazdy na
wielbłądzie - nie wiem - wieczność? Ale z godzin robionych zdjęć wynika, że
trwało to tylko i aż dziesięć minut. Aha - i nie krzyczcie "jalla, jalla"
siedząc na wielbłądach. Tak na wszelki wypadek ;-)

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:16

A potem zaczęła się jazda. Dosłownie i w przenośni. Z wielbłądów przesiedliśmy
się na dwuosobowe quady. Z pomocą kamerzysty, szczelnie zawinięci kupionymi
wczoraj arafatkami, ruszyliśmy. Sławek mówił, że to mogłaby być niezła frajda,
gdyby nie mały szczegół. Właśnie. Jechaliśmy jako przedostatni w kolumnie. Za
nami niestety jechało dwóch poszukiwaczy wrażeń płci oczywiście męskiej (mały
szowinizm), którzy bardzo skutecznie obrzydzili mi tę część wycieczki.
Chcieli "pojeździć", jak twierdzili, a że jechali jako ostatni, mieli możliwość
zostania w tyle, by za chwilę gwałtowanie przyspieszyć. Ich quad wydawał
znajomy chyba wszystkim dźwięk - hałas silnika wprowadzanego na wysokie obroty
poprzez zamiennie naciskanie i puszczanie pedału gazu. Nie obchodziłoby mnie to
w ogóle, gdyby nie towarzyszące ich jeździe stłuczki z nami. Jakoś nie mogłam
odnaleźć ani kawałka przyjemności w oczekiwaniu na kolejne puk i może bęc jak
się dobrze postarają. Dobrze, że Bartek uprzedził nas o tym, gdzie należy
trzymać ręce, żeby w razie czego nie dostać po palcach, w przeciwnym bowiem
wypadku miałabym zmiażdżone. (Pamiętajcie - na quadach nie trzymajcie nigdy rąk
z tyłu, wyłącznie z boku, albo na tzw. misia na osobie z przodu.) Stłuczki to
tylko część zafundowanych nam atrakcji. Panowie zajeżdżali gwałtownie to z
naszej lewej, to z prawej strony, jakby chcieli nas zepchnąć, wywrócić, albo
wyprzedzić mimo braku miejsca i możliwości. Jadący na czele Egipcjanin,
prowadzący kolumnę, zauważył co prawda ich wyczyny i opieprzył, lecz dopiero
pod koniec, co w zasadzie było bezcelowe, bo i tak sobie nic z tego nie
zrobili. Apeluję zatem do ludzi, którzy "chcą sobie pojeździć"- wiecie, że są
programy quad safari, gdzie można pojeździć na tych motorkach w pojedynkę, a
nawet quady ekstremalne po bezdrożach pustyni? Pomyślcie o tym zanim zepsujecie
komuś wycieczkę.

Jazda na czterokołowych motorkach to przede wszystkim masa kurzu, który wciska
się wszędzie. Arafatki były bardzo przydatne. Posiadaczom sprzętu foto radzę na
czas jazdy aparat szczelnie owinąć i schować.

Po około pół godzinnej jeździe zrobiliśmy małą przerwę na odpoczynek i zamianę
kierowców. Jak już się domyślacie, ja nie skorzystałam z tej możliwości
(zgadnijcie dlaczego). Potem jechaliśmy jeszcze około 15 minut do naszego
głównego celu - wioski beduińskiej (cepelia, niestety, ale i tak super).
Pierwszą ciekawą rzeczą, jaką zauważyliśmy, była przedziwna budowla. Wyglądała
trochę jak kopiec termitów, a trochę jak olbrzymi ul. Zastanawialiśmy się nad
jej zastosowaniem. Okazało się, że jest to gołębnik. W pobliżu znajdowało się
ogrodzenie, za którym biegały sobie dwa strusie. Jeden, który jakoś nie chciał
schować głowy w piasek :-) i drugi bardzo tchórzliwy i odważny jednocześnie.
Ten drugi atakuje wszystkie mniejsze stworzenia, a tych większych od niego -
boi się. Fajnie to można zaobserwować kuląc się na zmianę i prostując z
wyciągniętymi w górę rękoma. Usłyszałam później, że w "Jurassic Park"
velociraptory "mówią" właśnie głosem tego zwierzęcia.

Parę metrów dalej znajdował się dość długi ciąg namiotów z wielbłądziej wełny,
pod którymi znaleźliśmy schronienie przed słońcem. Najpierw podano nam
niemożliwie słodką herbatę i oczywiście sziszę. Przypadała jedna szisza na
parę. Muszę przyznać, że nieźle się namęczyliśmy, żeby zrobić sobie pamiątkowe
zdjęcie, na którym widać wypuszczany dym, zwłaszcza, że oboje nie palimy na
codzień. Ja starałam się tak bardzo, że mimo palenia tytoniu jabłkowego,
doznałam niemałego zawrotu głowy. Niecodziennym widokiem było boisko do
siatkówki, a raczej kawałek siatki rozwieszonej między dwoma słupkami. Jakoś
nie przypuszczam, żeby miało ono służyć tubylcom.

Sama wioska znajdowała się w dolinie położonej wśród gór. Bartek zachęcił nas
do wejścia na jedną z nich, mówiąc, że tylko wygląda przerażająco, a faktycznie
wchodzi się na nią trzy minuty. Cóż. Miał rację. Warto było wspiąć się
chociażby po to, żeby zobaczyć jak bardzo nieprzyjazna jest okolica. Same góry.
Absolutnie żadnej roślinności, żadnego śladu życia. Wszędzie, jak okiem
sięgnąć, same brązowo-żółte gołe skały. Piaskowce (chyba), po których chodzenie
jest dość niebezpieczne, ciągle usuwały nam się spod nóg . O ile wejście na tę
górkę było dość proste, o tyle zejście z niej już nie było takie oczywiste.
Głównie z powodu trudności znalezienia drogi powrotnej. Wszystko, co mieliśmy
pod stopami, zaczęło wyglądać jednakowo. Chyba z pięć razy wybieraliśmy dróżkę,
która nagle się urywała i kończyła jakąś pionową ścianą.
Chwilę po tym, jak w końcu zeszliśmy na dół, podano obiad. Najbardziej
spektakularną częścią menu była przepyszna (podobno) wątróbka z wielbłąda.
Ponieważ nie jadam podrobów, nawet tu nie poświęciłam się dla sprawy. Z chęcią
oddałam swoją porcję. Potem nastąpiła wizyta w aptece. Beduińskiej aptece.
Beduini w aptekach mają pięć rzeczy: zioło, z którego herbatka działa
błyskawicznie na zemstę faraona - nie leczy, ale w 5 minut zatrzymuje,
szczoteczki do zębów o niewiarygodnym wprost wyglądzie i jeszcze lepszym
działaniu (fluor i wybielacz), maść będącą panaceum niemal na wszystko (miąższ
z owocu) i różę jerychońską - jedną z najbardziej niesamowitych roślin na
ziemi, którą chyba tylko ogień jest w stanie pokonać. Cała reszta pod numerem
pięć, to wszelkiego rodzaju środki jeśli nie na poprawę potencji (bo w końcu
każda beduińska żona musi mieć po równo :-) ), to co najmniej na poprawę
samopoczucia. Z opowiadań Bartka wynika, że natura potrafi dostarczyć takich
środków, przy których viagra to malutki pikuś. Dla zainteresowanych: wszystkie
te specyfiki można w tejże "aptece" zakupić.

Nadszedł czas na wizytę w beduińskiej kuchni i podziwianie procesu wypiekania
chleba. Zajmowała się tym oczywiście kobieta, której tylko oczy spod czarczafu
i ręce spod czarnego ubrania było widać. Beduiński chleb to taki placek w
kształcie dużego naleśnika. Podobne piekłam kiedyś u babci na kuchence. Nosiły
wówczas nazwę macy. Ognisko, na którym wypiek się odbywał było o tyle ciekawe,
że nie zawierało ani kawałka drewna. Bo i skąd. Były to palone suszone bobki
wielbłądzie. Bardzo interesującą uwagą była informacja na temat tej kobiety,
która pokazywała nam jak wygląda wypiek chleba. Otóż Bartek nam powiedział, że
mężczyznom nie wolno nawet dotknąć takiej pani, ponieważ może to grozić nawet
zarobieniem noża między żebra od jej męża. Od tej pory panowie jakoś tak
dziwnie odsunęli się od pani na bezpieczną odległość i w takim układzie
poszliśmy oglądać beduiński sprzęt agd. Małe zawiniątko leżące na ziemi
nieopodal, okazało się być mini-żarnami, które w wersji oryginalnej potrafią
mieć i metr średnicy. Próba użycia żaren, nawet tych w wersji mini, na dłuższą
metę okazała się nieco męcząca. Nie wyobrażam sobie stosowania oryginału. I to
wyłącznie przez kobiety czy dzieci. Nie chciałabym potem dostać od kogoś
takiego prawym sierpowym :-)

Spacerując po wiosce mogliśmy zobaczyć też, jak wygląda przysmak wielbłąda.
Krzaczek niepozorny. Niewątpliwie żadne inne zwierzę nie pozbawi wielbłąda
jedzenia. Chyba, że ma język jak podeszwa albo jak wielbłąd :-). Ten niepozorny
krzaczek był bardzo twardy i kłuł jak kaktus. Obok krzaczka znajdował się pień
palmy, który co prawda był "poza programem" i stanowił naszą własną obserwację.
Zadziwił nas swoim wyglądem. Do tej pory wydawało mi się, że pień palmowy, jak
to pień, jest w środku twardym drzewem. A tu niespodzianka. Otóż wygląda na to,
że środek pnia palmowego składa się ze swego rodzaju włókien, które po ścięciu
drzewa usychają powodując, że ten wygląda jak wypchany słomą.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:18

Przyszła kolej na terrarium. Była to jak najmniej oczekiwana przez mnie część
wycieczki, bo co fascynującego może być w tego rodzaju zwierzętach? Jakoś nie
przekonują mnie opowieści o aksamicie skóry węża. Czy to widok gadów beznogich
i bezwłosych, czy to zwierząt zbyt wielonożnych i owłosionych - wszystko jedno.
Oba budzą we mnie odrazę i iście mordercze instynkty, a jak się nie da, to
biorę samozachowawczo nogi za pas. Jednakże... Mówiłam już, że Bartek to
doskonały przewodnik? Dzięki niemu wizyta w terrarium była pouczającą i ciekawą
lekcją. Nie zmieniło to co prawda mojego stosunku do prezentowanych tam
zwierząt, ale uważam tę wizytę za najlepszą część całej wycieczki. Nazw
większości zwierzaków nie pamiętam. Pamiętam za to same zwierzaki i ich
zwyczaje.

Był tam wąż, który ma dość silny jad, ale któremu warto (ha ha) dać się ukąsić
z powodu właściwości tego jadu właśnie. Po ukąszeniu przez kilka dni (chyba
trzy) człowieka głowa tak boli, że ma ochotę ją odciąć, a dodatkowo w promocji
dostajemy niemałą opuchliznę, jednak po wszystkim jesteśmy dużo bardziej
odporni na większość trucizn i jadów na tym świecie. Było tam też najmilsze z
tego całego towarzystwa zwierzątko - zielono turkusowy kameleon. Pewnie
miłośnicy zwierząt podniosą krzyk, że to niehumanitarne, wiedzcie jednak, że
sporą część zwierzaków z terrarium można było wziąć do ręki (oczywiście flesze
strzelały często). Ja np. na rękach miałam dwumiesięcznego krokodyla, dwa węże
na szyi (w tym "gustowny szaliczek" z dusiciela) i kameleona na ramieniu. Ale
nie w tym rzecz. Ilość informacji jakie Bartek podawał przy każdym z tych
zwierzaków była tak ogromna, że nie dało się zapamiętać wszystkiego. Wybrałam
najciekawsze, które mi utknęły gdzieś w pamięci.
O krokodylach dowiedziałam się, że w razie czego należy je walić po głowie i po
oczach, czym się da i najmocniej jak się da, bo to czułe miejsca tych
zwierzaków. Jeśli do tego uda się przewrócić gościa na grzbiet, mamy problem z
głowy, ponieważ krokodyl automatycznie zapadnie w letarg. Jedyny problem może
stanowić sposób w jaki przewrócić takie 6-metrowe tonowe maleństwo na grzbiet -
ten problem pozostawiam waszej wyobraźni. Zapadanie w letarg podobno dotyczy
wszystkich gadów przewracanych na grzbiet.

Z okazów beznogich miałam okazję zobaczyć żmiję rogatą. Nie życzę nikomu
spotkania jej na swojej drodze. Dlaczego? Bo to najprawdopodobniej byłoby
ostatnie spotkanie w waszym życiu. Żmija rogata zamieszkująca Saharę i Półwysep
Arabski jest jednym z najbardziej jadowitych pełzaczy na świecie, zaraz obok
czarnej mamby. Usłyszałam, że żmija rzuca się na wszystko, skacze na 5m wprzód
i kąsa nawet niezaatakowana. Jej jad zabija człowieka niemal natychmiast - w
pięć sekund. (być może zależy to od miejsca ugryzienia). Żmija zakopuje się w
piasku, a nawet gdyby leżała na nim tak po prostu i tak byłoby niezwykle ciężko
ją wypatrzyć, ponieważ jej ubarwienie do złudzenia przypomina piasek. Na
szczęście jest coś na tym świecie, czego to stworzenie nie lubi. Beduini znają
taką roślinkę, która pachnie jak rumianek pospolity, a której zapach odstrasza
żmije rogate.
Kolejnym milusińskim w terrarium był waran. Waran, którego osobnik dorosły ma
niewiarygodna siłę uderzenia ogona. Lepiej nie wchodzić w jego zasięg, ponieważ
jednym machnięciem ogona jest w stanie bez problemu połamać człowiekowi obie
nogi. Po raz pierwszy również widziałam żółwia z miękką skorupą. Nawet nie
miałam pojęcia o istnieniu takowych. To żółw nilowy. Wyglądał bardzo niewinnie.
Haczykiem jest właśnie miękka skorupa tego gada. Żółw ten należy do rodzaju
skrytoszyjnych. Pod wpływem nacisku na miękki pancerz i bólu, który jest jego
skutkiem, żółw pokazuje, co potrafi. Jego malutka, wyglądająca na króciutką,
główka, wyskakuje na pół metra, zawraca i gryzie napastnika. Jako, że siła
ścisku szczęk tego okazu wynosi jakieś 700kg na cm^2, wystarczy na takiego
nadepnąć, żeby stracić nogę, bo wgryza się w nią jak w masło.
Atrakcją było też oglądanie żółwia - wyjątkowo prawie całkowicie dla nas
niegroźnego, który liczył sobie grubo ponad sto lat. Ważył ponad 20kg, więc się
nie szarpałam. Napisałam, że prawie niegroźnego, bo jedynym zagrożeniem jakie
niósł ze sobą ów osobnik, było zabrudzenie odzieży, jeśli się go nieodpowiednio
trzymało :-)

Najbardziej jednak emocjonującym widowiskiem był taniec Beduina z kobrą
egipską. Jedynym naszym zabezpieczeniem była tu linia narysowana patykiem na
piasku i oczywiście umiejętności tancerza. Niebagatelne zresztą, jak się
później okazało. Trochę to na granicy zdrowego rozsądku, ale co tam. Beduin nie
spuszczał wzroku z węża. Dowiedzieliśmy się wcześniej, że z tą kobrą nie należy
tracić kontaktu wzrokowego. Jest jeszcze inny gatunek - kobra plująca, której z
kolei pod żadnym pozorem nie należy patrzeć w oczy, bo natychmiast zostaniemy
opluci jadem. Nie daj Bóg się pomylić w identyfikacji węża! Ale, ale - wróćmy
do tańca. Kobra próbowała kilka razy ukąsić Beduina, ale ten był szybszy. Kiedy
ona kiwała się w prawo - on też, ona w lewo - on również. Wąż robił się coraz
bardziej uległy, jakby niezainteresowany. Aż w którymś momencie kobra złożyła
swój królewski kołnierz i wtedy tancerz pocałował swą partnerkę w głowę. Wąż
wyglądał na martwego. Był całkowicie otępiały, a my osłupieliśmy. Czy to jakiś
rodzaj hipnozy, czy też letarg, o którym wspomniałam wcześniej - pojęcia nie
mam. Fakt, że Beduin mógł kobrę podnosić, obracać, uderzać nią o ziemię i nic.
Po chwili dmuchnął jej w oczy i ta na powrót ożyła. Naprawdę bardzo, bardzo
niecodzienny spektakl, który niewątpliwie warto zobaczyć. Miał rację ten, kto
powiedział, że podróże kształcą.

Czas płynął. Zmierzchało. Niecierpliwie czekałam, aż zmrok przejdzie w wieczór,
a wieczór w noc i nastaną kompletne ciemności, bo wtedy będę mogła spojrzeć w
niebo pełne gwiazd przez teleskop. Tymczasem podano kolację. Przy świecach.
Byłoby nawet romantycznie, gdyby nie świadomość, że może gdzieś po okolicy
biega jakaś żmija rogata, a my mamy tylko jedną małą świeczkę, dającą niewiele
światła. Do tego te świeczniki. Pamiętacie jeszcze o recyklingu u Beduinów?
Otóż świeczniki też były z plastikowych butelek i oczywiście wszechobecnego
piasku. Nie pamiętam, co było na kolację. Zapamiętałam tylko herbatkę podaną w
kubeczkach 100ml składającą się w doskonałej większości z cukru. Łyk tego
specyfiku odświeżył mi pamięć w mgnieniu oka. Przypomniało mi się, że dotąd nie
zapłaciliśmy jeszcze na wycieczkę. Znaleźliśmy Bartka. On też nie pamiętał. W
sumie gdybyśmy się nie upomnieli, mielibyśmy rozrywkę za free. Ale nie jestem z
gatunku tych ludzi. Nie mogłabym potem spać.

Po kolacji nadszedł czas na disco. Gwiazdą wieczoru byli Bedouin Boys
Unplugged. Bartek uprzedził nas, że ta część nigdy nie trwa długo, toteż należy
pospieszyć się zarówno z zabawą, jak i zdjęciami. My jednak mieliśmy tajną
broń. W naszej grupie była dziewczyna, o której, jak ją tylko zobaczyłam po
wejściu do jeepa na początku dnia, pomyślałam, że urwała się z choinki.
Dziewczyna była ubrana jak na dyskotekę, albo spacer: klapeczki-japoneczki,
minióweczka,... Serdecznie pozdrawiam tę uczestniczkę wycieczki :-)
Zdecydowanie nie należy oceniać ludzi po pozorach. Na moje oko, to właśnie ona
bawiła się najlepiej podczas safari. Również dzięki niej orkiestra grała dla
nas coś zadziwiająco długo. Ba - nawet kończyć nie bardzo chcieli. Jak tylko
dziewczyna tańczyła koło nich, klękali. I nie wyglądało to na element
folkloru :-) Panowie Beduini piali po prostu z zachwytu. Lista przebojów
składała się z jednej czy dwóch zwrotek z refrenem w kółko powtarzanych. Mimo
to repertuar uważam za wyjątkowo dobrze dobrany. Jako, że wszystko ma swój
koniec, nastał i kres dyskoteki.
Ugaszono płomienie. Wtedy pomyślałam, że właśnie poznaję genezę określenia
egipskie ciemności. Podnio

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:20

Ugaszono płomienie. Wtedy pomyślałam, że właśnie poznaję genezę określenia
egipskie ciemności. Podniosłam głowę i spojrzałam w niebo. Oniemiałam z
zachwytu. Tak cudownie rozgwieżdżonego nieba nie widziałam nigdy wcześniej. -"A
więc to jest ta słynna droga mleczna. Teraz przynajmniej widać, czemu
zawdzięcza swą nazwę"- powiedział równie zachwycony Sławek. Ani jednej chmurki.
Niebo przecięte białą wstęgą gwiazd wprost przytłaczało swym blaskiem. Było
przepiękne. Do wioski wdarł się czarowny nastrój. Spadające gwiazdy, wymyślane
szybciutko skrycie życzenia. Kto wie, może faktycznie się spełnią?
Niesamowitość tego widoku wprawiła mnie w zadumę. Nie uwierzycie jak bardzo i
jak szybko można zapomnieć o wszystkim spoglądając w takie niebo. Wydawało mi
się, że mogłabym tak leżeć i podziwiać przez całą wieczność. Czułam się
absolutnie szczęśliwa i oczarowana. Kiedy fascynacja minęło, chciałam
koniecznie pokazać znajomym jak pięknie potrafi być, jednak aparat okazał zbyt
słaby. Przy krótkim czasie naświetlania nie widać było nic, a przy dłuższym
pojawiały się już kilkumilimetrowe kreski na matrycy. Tak szybko wszystko się
dzieje i nawet tego nie zauważamy.

Podeszliśmy do teleskopów. Porządne, wielkie i skomplikowane maszyny. Przez
jeden mogliśmy obejrzeć fragment drogi mlecznej i przekonać się dlaczego jest
taka jasna. Szczerze? Widok był taki sam, jak gołym okiem na niebo - bardzo
dużo gwiazd położonych bardzo gęsto i blisko siebie, tylko, że bez tej uroczej
białej wstęgi. Drugi teleskop chyba nas nie lubił, bo nie chciał niczego
pokazać. My nie mogliśmy zrozumieć zaś, dlaczego spośród miliardów obiektów na
niebie nam próbują pokazać ten (galaktyka Andromedy), którego właśnie dziś nie
widać.
Podsumowując tę wycieczkę mogę powiedzieć, że najbardziej rozczarowana byłam
tym, na co najbardziej liczyłam, czyli teleskopami, ale na szczęście widok
nieba po stokroć zrekompensował mi rozczarowanie. Najbardziej zaś podobało mi
się to, co wydawało mi się być złem koniecznym wycieczki - wizyta w terrarium.
Bartkowi dziękuję za to, że z wycieczki, której się obawiałam, uczynił jedną z
ciekawszych atrakcji z całego pobytu w Egipcie. Poza tym jestem mu wdzięczna za
radę związaną z zemstą faraona. A brzmiała ona: skoro i tak i tak choruję i
raczej nie przestanę skoro już zaczęłam, bo średnio potrzeba dwóch tygodni na
przyzwyczajenie się organizmu do tamtejszej flory bakteryjnej, to powinnam
przynajmniej skorzystać z dobrodziejstw tamtejszej kuchni, nie zaś odmawiać
sobie większości smakołyków z powodu choroby i żyć o suchych bułkach, gdyż i
tak to nie ma znaczenia. Zależy od indywidualnej reakcji organizmu.
Dowiedziałam się też, że Bartek po dwóch latach pobytu w Egipcie choruje teraz,
jak zje przywiezioną z kraju polską super smaczną kiełbaskę (a propos - w
Egipcie wędliny były najpaskudniejsze z całego jedzenia).

Po powrocie do hotelu około 20:00 musieliśmy się sprężać, bo następnego dnia
wyjeżdżaliśmy z samego rana, a tyle jeszcze było do zrobienia. Załapaliśmy
dodatkowe opóźnienie, bo kiedy wróciliśmy do hotelu właśnie zaczynał się występ
tańczącego derwisza, po którym mieliśmy okazję obejrzeć też tancerkę brzucha.
Taniec derwisza był zadziwiający. Głównie ze względu na fakt, że facet potrafił
się bez przerwy kręcić przez ponad 40 minut w jedną stronę w obrębie koła o
średnicy około 1m nie tracąc przy tym równowagi. A kiedy się zatrzymał, nawet
nie drgnął. Do tego te kolorowe kiecki, jakie miał na sobie, dawały podczas
wirowania dość fajny tęczowy efekt. O ile występ derwisza nawet nam się
podobał, o tyle tancerki brzucha nie bardzo. Była chyba Wietnamką. Miała bardzo
ubogi w ozdoby strój. Po prostu biały szyfon. Do tego sam taniec. Hm. Nie
jestem ekspertem, ale kiepsko jej szło, a do tego wydaje mi się, że robiła za
długie i zbyt częste przerwy. Następnego dnia okazało się, że nie pomyliliśmy
się w ocenie jej tanecznego kunsztu. Jeszcze szybka wizyta w kafejce
internetowej, nagranie zdjęć, małe zakupy (dobrze, że w Hurghadzie sklepy
otwarte są do 24:00) i spać. Za parę godzin pobudka.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:21

26 X - czwartek

Nareszcie! Zabytki, piramidy, świątynie - nadchodzę!

W naszym hotelu mieszkała jeszcze jedna para wybierająca się na Tutenchamona
(pozdrowienia dla Eli i Wojtka). Spotkaliśmy się z nimi rano w holu czekając,
aż ktoś po nas przyjdzie. Około 5:30 pojawił się Basem - jak się okazało nasz
przewodnik - Egipcjanin mówiący po polsku. Kiedy wyszliśmy przed hotel
zobaczyliśmy małego busa. Byliśmy więc przekonani, że takimi busami zwozi się
ludzi do miejsca, w którym stoi właściwy autokar - nasz środek transportu do
Luksoru. Jakże ogromne było nasze zdziwienie, kiedy okazało się, że szóstka
turystów w busie, włączając nas, to już cała wycieczka. Super!!! Extra!!! -
pomyślałam. Normalnie prywatny przewodnik! Bomba po prostu. Mój entuzjazm
jednak szybko się skończył. Pierwsza chwila, w której pożałowałam, że nasza
wycieczka to tylko 6 osób, nadeszła dość prędko. Powodowana siłami wyższymi
potrzebowałam skorzystać z toalety, której oczywiście w busie nie było, co przy
przeciągającej się zemście było dość dokuczliwą dolegliwością. Na szczęście
niebawem mieliśmy postój. Kolejny moment nastąpił zaraz potem w busie, kiedy
Basem przedstawiał nam plan na dalszą część dnia ze wszystkimi jego
alternatywami. Zaproponował na wieczór wycieczkę fakultatywną dorożkami po
Luksorze, tym prawdziwym, nie zaś tej części dla turystów. My byliśmy bardzo
zainteresowani, ale reszta uczestników niekoniecznie. A ponieważ według
informacji Basema, potrzeba było co najmniej pięciu osób, żeby wycieczka
fakultatywna mogła zostać zorganizowana. Zatem z braku wystarczającej ilości
chętnych wycieczka nie odbyła się. Jako, że nie planowałam tej przejażdżki i
miała stanowić tylko dodatkową miłą nieoczekiwaną atrakcję wieczoru, nie
żałowałam zbytnio. Sytuacja ta jednak otworzyła mi oczy na jedną ważną,
niebawem poruszoną kwestię - kwestię wyjazdu do AbuSimbel. Bez tego nie
wyobrażałam sobie wycieczki. Nie mogłam do AbuSimbel nie jechać. Po prostu nie
mogłam. Najpierw, nie znając jeszcze zdania reszty uczestników, zaczęłam się
martwić na zapas. Następnie wściekać z bezsilności, po czym obraziłam się,
czego w zasadzie nikt nie zdążył zauważyć, a potem pomyślałam sobie, że
przecież nie mogę wymagać od ludzi, żeby robili coś, tylko dlatego, że ja tego
chcę. I wtedy postanowiwszy dalej bawić się świetnie i nie mieć pretensji do
nikogo, bo w końcu o co? - dałam spokój. Czy ja chciałabym, żeby ktoś robił mi
wyrzuty i fochał się, bo nie mam ochoty na to co on? Absurd. Pomyślałam, że
nawet jeśli wyjazd do AbuSimbel nie dojdzie do skutku w ramach grupy, to stanę
na uszach, a go zorganizuję. Skoro przyjechałam do Egiptu z zamiarem i planami
zobaczenia czegoś więcej bez przepłacania za fakultety (poza AbuSimbel), to
jedna wycieczka do zorganizowania więcej, nie może stanowić przecież wielkiego
problemu. Po przemyśleniu wszystkich aspektów tematu, humor mi powrócił.
Ponieważ burza zaś odbywała się wyłącznie w mojej głowie i trwała krótko, a
jechaliśmy wciąż do Luksoru, nikt niczego nie zauważył.

Na miejsce dotarliśmy koło 9:30. Pierwsze kroki skierowaliśmy do świątyni
Karnak (bilety, które mieliśmy w cenie wycieczki, kosztowały 40LE/os).
Świątynia, choć dość mocno zniszczona, robi duże wrażenie. Może dlatego, że to
największy kompleks świątynny w historii zbudowany przez człowieka. Przed
pierwszym pylonem znajduje się część jednej z dwóch alei sfinksów prowadzących
do świątyni - tu sfinksy mają głowy barana. Po wejściu do środka trafiamy na
wielki dziedziniec, gdzie widzimy już drugi pylon prowadzący do ogromnej sali
hypostylowej. 134 znajdujące się w sali kolumny, onieśmielają swoją wielkością,
pięknem i trwałością. Najbardziej monumentalne są te, znajdujące się najbliżej
głównego przejścia. Są wysokie na ponad 20 metrów. Basem mówi, że obliczono iż
na otwartym zwieńczeniu papirusowej kolumny zmieści się spokojnie ponad sto
osób. Reliefy i hieroglify ozdabiające kolumny i ściany świątyni są przepiękne.
Nie potrafię się im oprzeć. Chcę dotknąć kartusza, mam olbrzymią ochotę obwieść
go palcem, ale niestety nie sięgam. Kartusz jest olbrzymi, gdzieś mojej
wielkości. Obok znajduje się magiczny symbol życia i wieczności - ankh. Dotykam
więc jego. Zamyślam się. Przychodzi mi do głowy, że być może powodem, dla
którego starożytni umieszczali tak wiele krzyży ankh na reliefach, była wiara,
że to właśnie one uchronią świątynie przed zniszczeniem, że spowodują, iż te
będą trwały wiecznie, a wraz z nimi pamięć o czasach, w których żyli. Nieco
dalej odnajdujemy na jednej z kolumn tuż pod nogami sokoła
napis "K.Wróblewski", a nad nim rok 1850. Napis znajduje się na naprawdę dużej
wysokości. Zastanawiamy się jakim cudem napis ten wydrapano. Może świątynia w
Karnaku była kiedyś zasypana piaskiem? Idąc dalej mijamy posągi faraona w
pozycji ozyrysowej. Basem mówi, że sposób przedstawienia postaci w takiej
formie świadczy o fakcie wykonania posągu po śmierci faraona. Docieramy do
miejsca, w którym znajdują się dwa obeliski. Jeden wciąż góruje nad świątynią,
drugi niestety leży, ale dzięki temu możemy z bliska podziwiać reliefy, których
normalnie nie dojrzelibyśmy. A nawet ich dotknąć. Na samym szczycie obelisku
znajduje się wizerunek postaci boga Amona błogosławiącego faraona, tuż pod
nimi - sokół przedstawiający boga Horusa w koronie biało-czerwonej. Idziemy
jeszcze dalej. Naszym oczom ukazuje się święte jezioro, nieopodal którego
znajduje się coś, wokół czego krąży masa ludzi. Okazuje się, że to posąg
przedstawiający świętego skarabeusza, podobno największego w Egipcie. Dziwny
widok krążących ludzi, jak tłumaczy Basem, związany jest z wiarą, a raczej
przesądem. Podobno trzykrotne okrążenie skarabeusza przynosi szczęście,
pięciokrotne - zapewnia wymianę partnera na nowszy lepszy model, siedmiokrotne
zaś gwarantuje potomstwo w najbliższym czasie. Sławek sam postanawia iść trzy
razy dookoła, mi zaś karze zrobić siedem okrążeń :-) Żeby było pewniej: dzieci
i szczęście - to się musi udać! Po pięciu rundkach udaję, że chcę skończyć, ale
grożenie palcem i zabójcze spojrzenie powodują, że nie śmiem przerwać tej
pielgrzymki. Wreszcie koniec. Straciliśmy trochę czasu przeznaczonego na
zdjęcia i samodzielną część zwiedzania, ale mamy nadzieję, że warto było. Nasz
czas dobiega końca. Zbliża się godzina zbiórki. Wracamy więc. Po drodze mijamy
dziewczynę stojącą na dwumetrowym rusztowaniu, która przerysowuje reliefy na
wielką przyklejoną do ściany folię. Szczęściara - pomyślałam. Ogarnia mnie
uczucie zazdrości. Też chciałabym mieć taką pracę. Nie wiemy, czy była
archeologiem. Pewnie tak. Teraz będzie to druga w kolejności czynność, zaraz po
odkurzaniu pędzelkiem, z jaką będę kojarzyć pracę archeologa. Wracając,
rozglądamy się uważnie, starając się nie ominąć żadnego szczegółu. Na kamiennej
belce stanowiącej niegdyś część nie istniejącego dziś sufitu, położonej na
dwóch kolumnach, dostrzegamy kolorowe hieroglify. Kolory prawdopodobnie
zachowane od czasów starożytnych. Nie mamy pojęcia, co przedstawia napis, ale
widzimy ankh, pszczołę, jakąś roślinę, kartusz i trójkąt. Jak bardzo przydaje
się dwunastokrotny zoom w tym momencie. Wśród barw widzimy żółć, czerwień i
błękit. Nasz czas się skończył. Z żalem opuszczamy świątynię. Szkoda, że to już
koniec. Może jeszcze kiedyś tu wrócę. Na samo tylko oglądanie tej świątyni
można stracić miesiąc. Docieramy na miejsce spotkania. Jesteśmy na czas, choć
ostatni. Odkrywam jeszcze jedną zaletę małej grupy - jesteśmy zdyscyplinowani i
nie musimy na nikogo czekać. Basem jest zadowolony chyba najbardziej z tego
obrotu sprawy.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:23

Wszystkie miejsca, za wyjątkiem tych, po których przewodnikom nie wolno
chodzić, zwiedzaliśmy w ten sam sposób. Najpierw oprowadzał nas Basem,
pokazując to i owo i opowiadając nieraz ciekawe historie, a potem mieliśmy czas
wolny na połażenie po zabytkach samodzielnie i robienie zdjęć. Czasu zwykle
wystarczało (tyle o ile), jednak odkryłam wadę tej metody. Była nią trudność
ponownego odnalezienia kluczowego ważnego reliefu, który chcieliśmy
sfotografować, pokazywanego przez Basem wcześniej. Czasem traciliśmy na to zbyt
wiele czasu, czasem nam się po prostu nie udawało. Dlatego polecam, o ile to
możliwe, robić zdjęcia od razu.

Po wyjściu ze świątyni, udaliśmy się do wytwórni papirusu. Przyznam szczerze,
że najbardziej spodobał mi się mini pokaz powstawania tego oryginalnego
papieru. Super sprawa i jakie to proste! Wystarczy tylko mieć odpowiednią ilość
roślinek i można samemu się pokusić o wykonanie kawałka papirusu. Przynajmniej
tak to wyglądało. Polecam. Raz trzeba koniecznie zobaczyć. Papirusy, które
można było oczywiście tam kupić, miały zaporowe ceny. Jako, że nie planowaliśmy
takiego nabytku, a poza tym już mieliśmy dwa, rozejrzeliśmy się tylko. A było
co oglądać. Papirusy były piękne. Najczęściej przedstawiały scenę sądu Ozyrysa,
kalendarz z Dendery, boginię nieba Nut, Kleopatrę, maskę Tutenchamona,
Nefretete i Ramzesa II. Oczywiście można nabyć także i takie, na których będzie
imię kupującego przedstawione przy pomocy hieroglifów wpisanych w kartusz.
Następnie poszliśmy na obiad do restauracji położonej blisko Nilu - przy
samiuteńkim brzegu. Obiad był serwowany w postaci bufetu szwedzkiego. Wybór był
ogromny i smakowało nam bardzo. Potem udaliśmy się na statek.

Crocodilo zacumowany był na samym początku, czy jak kto woli, samym końcu
nadbrzeża. W każdym razie najbardziej na północ przy wschodnim brzegu Nilu.
Chcieliśmy dostać jakieś fajne kajuty. Najlepiej z drzwiami balkonowymi, a nie
małym okienkiem i na jak najwyższym pokładzie. Basem powiedział, że takich
kajut na statku nie ma i żebyśmy się nie martwili, bo on jest bardzo dobrym
znajomym właściciela statku, a jako VIP załatwi nam najlepsze pokoje. Śmiałam
powątpiewać. Obraził się. Ale kiedy przekonałam się naocznie, że Basem po
prostu bezczelnie kłamie, bo kajuty z rozsuwanymi drzwiami jednak są na tym
statku, zażądałam zamiany. Kajuty nie były zbyt wielkie, ale mieściło się w
nich wszystko, co powinno, czyli nasze klamoty i my. Miały bardzo sprawną
klimę, lodówkę, a nawet telewizor, którego ani razu ni włączyliśmy. Najbardziej
jednak ucieszyliśmy się oboje z królewskiego łoża, które po całym tygodniu
spania oddzielnie, było miłą odmianą. Łazieneczka tak mała, że dwie osoby w
żaden sposób nie mogły się w niej zmieścić, chyba, że jedna wejdzie pod
prysznic. Sam prysznic też malutki. Tak maluteńki, że schylenie się po np.
upuszczoną gąbkę wymagało ekwilibrystycznych umiejętności. Ale daliśmy radę. W
końcu to tylko kilka dni w większości spędzanych i tak poza kajutą. Obsługa
statku była rewelacyjna. Przemili ludzie, dowcipni kelnerzy, fantastyczny i
bardzo utalentowany kucharz oraz zdolni pokojowi z wyobraźnią. Jedzenie - po
prostu rozkosz. Niezrównane omlety na śniadanie przyrządzane przez kucharza od
ręki, wspaniała sałatka owocowa - tym raczyłam się kolejnych kilka dni.
Kelnerzy znali kilka polskich słówek. Kucharz jednak najwięcej, czym nie
omieszkał się chwalić każdego ranka przy śniadaniu. Codziennie coś nowego.

Po małym rozpakowaniu i odświeżeniu nadszedł czas na wypad do miasta. Było
około 15:00. Zrezygnowaliśmy tego dnia ze zwiedzania tej części zachodniego
brzegu, której nie zobaczymy programowo jutro, ponieważ Basem nam powiedział,
że z okazji ostatniego dnia święta, wszystkie zabytki są czynne tylko do
15:00. Kluczową informacją zatem stała się jutrzejsza godzina wypłynięcia
statku. Liczyliśmy, że uda się jutro. Jako że na pewne rzeczy niestety nie
mogliśmy mieć wpływu, początkowo poddaliśmy się i pogodziliśmy z faktem, że nie
uda nam się zwiedzić tego, co dodatkowo zaplanowałam. Poszliśmy zatem rozejrzeć
się po okolicy w poszukiwaniu kafejki internetowej, żeby jutro nie tracić już
czasu na jej znalezienie, tylko tam podskoczyć i szybciutko zrzucić na płytkę
zdjęcia po powrocie z zachodniego brzegu a przed wypłynięciem w rejs.

Kiedy wyszliśmy ze statku pierwszą rzeczą, na jaką zwróciłam uwagę, był
szalenie głośny ptasi śpiew. Ptaki musiały siedzieć wśród gałęzi rosnących
nieopodal drzew, lecz żadnego nie udało nam się dojrzeć, prawdopodobnie z
powodu bardzo gęstego listowia. Drzewa pokryte były przepięknymi kwiatami.
Chciałam zrobić zdjęcie. Kiedy jednak tylko sięgnęłam do plecaka po aparat,
zostaliśmy dosłownie napadnięci przez grupę kilku chłopców w wieku lat około 10
krzyczących "bakszysz, bakszysz". Oprócz aparatu wyjęłam zatem kolorowe
kredki, mazaki i długopisy, które Sławek próbował sprawiedliwie podzielić
między chłopców. Gdyby jednak jakiś dorosły Egipcjanian ich nie przegonił,
chyba zjedliby nas żywcem. To było niesamowite przeżycie. Poszliśmy w końcu
dalej w poszukiwaniu jakiegoś sklepu z wodą. Udało nam się znaleźć miły mały
sklepik, w którym wodę kupiliśmy po 3LE (Nestle z zafoliowaną zakrętką), a colę
po 5LE. W drodze powrotnej weszliśmy do kafejki, którą dojrzeliśmy w gruncie
rzeczy zaraz po wyjściu ze statku - w ciągu sklepików przy nadbrzeżu.
Postanowiliśmy skorzystać z internetu, żeby przejrzeć możliwości zorganizowania
samodzielnej wycieczki do Abu Simbel. W kafejce za 5LE sprawdziliśmy, co trzeba
i spytaliśmy siedzącego tam człowieka, czy nie wie, do której faktycznie są
otwarte świątynie na zachodnim brzegu w dniu dzisiejszym. Ten przemiły człowiek
oprócz tego, że jest właścicielem kafejki, okazał się być też anglojęzycznym
przewodnikiem wycieczek. To on podsunął nam pomysł zwiedzania Medinet Habu,
Ramesseum i świątyni Setiego I jutro z samego rana, a potem dołączenia gdzieś
już na zachodnim brzegu do reszty grupy jak tylko tam dotrą. Wystarczyło się
dogadać z Basemem. To mogło się udać, bo zabytki i kasy są otwarte od siódmej
rano. Poza tym jak spytaliśmy o AbuSimbel ten przemiły człowiek obiecał, że się
dowie o możliwościach i normalnych cenach za zorganizowanie takiej wycieczki z
Asuanu. Dotrzymał słowa. Ponieważ nie wiedzieliśmy jeszcze, czy organizowanie
AbuSimbel samodzielnie będzie konieczne, nie wzięliśmy od niego numeru
telefonu. W końcu zawsze możemy wrócić po niego jutro, jak przyjdziemy nagrać
płytkę. Z wrażenia zapomnieliśmy zapytać o cenę. Poszliśmy do Basema
przedstawić mu nasz plan rannej wycieczki na zachodni brzeg i zapytać, co z
AbuSimbel, czy naprawdę nie da się niczego wymyśleć? Przyznaję, że wolałam
uczestniczyć w zorganizowanej wyprawie do tych świątyń nawet przy cenie Eximu -
65$/os, zwłaszcza, że cena jaką usłyszeliśmy od przewodnika z kafejki
internetowej była zbliżona (300LE/os). Basem miał pomysł. Obudził w nas
nadzieję, niczego nie obiecując, poza dowiedzeniem się, czy nie da rady naszej
trójki (tyle ostatecznie zgłosiło się chętnych - 50% notabene) dołączyć do
innej grupy. Na tę informację musieliśmy jeszcze jednak poczekać. Tymczasem
okazało się, że statek wypływa jutro dwie godziny później, niż miało się to
odbyć pierwotnie, więc mamy dodatkowe dwie godziny czasu, co miało istotny
wpływ na późniejsze poczynione przez nas zmiany w programie. Podpytaliśmy
jeszcze naszego przewodnika o świątynię luksorską. Chcieliśmy iść do niej
koniecznie po zmroku, tak, żeby była już oświetlona. I tu Basem powiedział, że
dzisiaj z powodu święta jest na pewno zamknięta wcześniej, więc nie ma się co
spieszyć. Nasz pierwotny plan zakładał wymknięcie się jak tylko się ściemni i
powrót na kolację w ostatniej chwili. Pod wpływem jednak uzyskanych informacji
zmieniliśmy je i najpierw poszliśmy na kolację, a potem dopiero na spacer, żeby
zo

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:24

Pod wpływem jednak uzyskanych informacji zmieniliśmy je i najpierw poszliśmy na
kolację, a potem dopiero na spacer, żeby zobaczyć świątynię chociaż z daleka
zza ogrodzenia.

Kiedy dotarliśmy do świątyni w Luksorze, okazało się, że Basem znów nie
powiedział prawdy. Albo po prostu nie wiedział i w wyniku poczynionych założeń
wprowadził nas w błąd, albo najzwyczajniej skłamał. Nie wiem. Faktem jest, że o
20:30 byliśmy przy kasie przed wejściem do świątyni, która była otwarta jeszcze
pół godziny. Nas jednak nie wpuszczono już do środka. Czy to z powodu sprzedaży
biletów tylko do 20:00, czy z jakiegoś innego - nie wiem, jakoś nie mogliśmy
dogadać się ze strażnikiem. Nie pomogły nawet sugestywne środki wyrazu, jak
portfel w ręku i wyciągnięcie pieniędzy oraz zapewnienia, że tylko parę fotek,
mały kwadransik. Nic z tego. Odeszliśmy z kwitkiem, a ja wściekła na Basema,
myślałam, że go uduszę po powrocie. Postanowiliśmy zatem delektować się
widokiem świątyni z zewnątrz, zza płotu. Rzeczywiście przepięknie wygląda
wieczorem, jest cudownie podświetlona. Koniecznie trzeba to zobaczyć. Widok
jest niecodzienny. Wracając, zapytaliśmy jeszcze strażnika, o której jutro
otwierają świątynię. O 6:00 rano? Na pewno? Tym samym pojawiła się szansa. Może
się jednak uda zobaczyć i ten cud. Świątynia luksorska była pierwszym miejscem,
przy którym narzekaliśmy ogromnie na brak statywu. Robienie fajnych zdjęć
cyfrakiem w nocy bez porządnego stabilnego podparcia jest awykonalne.
Korzystaliśmy z filarów ogrodzenia, z samego ogrodzenia, ale wówczas nie
mieliśmy prawie żadnej kontroli nad kadrem i do tego szalenie ograniczone
możliwości. Ponadto nasz aparat po tym, jak go przez tydzień dociskaliśmy do
przeróżnych najczęściej kamiennych powierzchni, dość znacznie się porysował.
Nie wiem jak jest faktycznie z noszeniem i wykorzystywaniem statywu. Koło
świątyni luksorskiej widzieliśmy człowieka, który miał naprawdę solidny statyw
i montował na nim jeszcze solidniejszy aparat z obiektywem wyglądającym
bardziej na teleskop i nikt się do niego nie przyczepiał. Fakt. Człowiek ten
stał jak my - za ogrodzeniem. Poza tym przypadkiem właściwie nie widziałam,
żeby ktoś używał statywu, a jedyną informację, która nadmieniała coś o
profesjonalnych zdjęciach, czy filmowaniu, widzieliśmy przed wejściem do portu,
kiedy wybieraliśmy się zwiedzać świątynię Izydy na Philae. Informacja ta
podawała wysokość kwot za posługiwanie się profesjonalnym sprzętem.
Profesjonalizm sprzętu definiowany był jego wielkością. Liczyli sobie 1000LE
za kamerę i 300LE za aparat. Od strażnika w świątyni luksorskiej dowiedzieliśmy
się jeszcze, że jej oświetlenie jest wyłączane niebawem po zamknięciu. Najpierw
myśleliśmy, że chodzi o jakieś 10 minut po 21, ale potem ktoś nam powiedział,
że o 22:00. W gruncie rzeczy nie wiem, jak jest naprawdę. Pamiętajcie tylko, że
zbyt późny spacer, też może was pozbawić możliwości podziwiania tego widoku,
jakim jest oświetlona świątynia.

Wróciliśmy na statek zachwyceni. Basemowi zdążyłam wybaczyć. Grupę znaleźliśmy
w barze czekającą na atrakcję wieczoru - taniec derwisza i tancerkę brzucha.
Tym razem siedzieliśmy bardzo blisko, tak, że czuć było powiew wiatru
powstałego przez obracającego się derwisza. Malutka scena w środku baru była
miejscem występu obojga. Nad sceną na suficie znajdowało się lustro, co
potęgowało efekt i obracający się w tańcu derwisz tworzył dwie tęcze. Treść i
elementy tańca były dokładnie takie same, jak w przypadku derwisza z hotelu. To
chyba rodzaj jakiejś opowieści lub modlitwy prezentowanej przy pomocy tańca.
Występ był bardzo fajny. Po nim na scenę wkroczyła tancerka brzucha. Jej strój
był dużo bardziej odpowiedni niż tej oglądanej przez nas wczoraj w hotelu, za
to makijaż miała straszny. Tym razem obstawialiśmy, że tancerka była Rosjanką.
Tańczyła o niebo lepiej. Naprawdę warto zobaczyć taki spektakl. Chociaż ja nie
rozumiem jednego - skąd nazwa "taniec brzucha"? Jak dla mnie to jest to
bardziej taniec ukazujący piękno kobiecego ciała (wiecie: biust, pupa). I tu
uwaga drogie panie: zauważyliśmy, że większość tancerek ma trochę seksownego
ciałka. Jest to dziedzina, w której panie o figurze Kate Moss nie powinny
raczej startować, bo będzie to nieco dziwnie wyglądać, gdyż trzeba mieć czym
potrząsać. Po występie tancerki myśleliśmy, że to już koniec, ale przyszła
kolej na iluzjonistę. Pan pokazał kilka fajnych sztuczek. Od całkiem prostych,
przez skomplikowane do niewykonalnych. Rozmnażanie piłeczek, "teleportacja" i
transformacja przedmiotów, rozłączanie nieprzerwanych obręczy - to tylko część
repertuaru. Oczywiście do zabawy byli wciągani widzowie. Nam się trafiła próba
rozłączenia sznurowanych kajdanek. Śmiechu było co nie miara. Po udanym
wieczorze poszliśmy za zasłużony odpoczynek.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:25

27 X - piątek

Pobudka przed szóstą. Ponieważ chcieliśmy zobaczyć świątynię luksorską z
bliska. Zdecydowaliśmy, że skoro jest otwarta od tak wczesnej godziny,
pójdziemy tam rano, a potem wrócimy na śniadanie. Po śniadaniu czeka na nas
zachodni brzeg w tym Seti I, Ramzes II i III.

Luksor jeszcze spał. Było cicho, spokojnie, żadnych naganiaczy, żadnych pytań o
taxi, dorożkę czy felukę. Jak miło. Czy to dzięki braku tłumów, czy też
dlatego, że słonce jeszcze nie oślepiało, zauważyliśmy znak drogowy,
przedstawiający zakaz używania klaksonu (?!). I to gdzie - w Egipcie.
Zachwyceni zarówno samym faktem znalezienia znaku drogowego i paradoksem jego
treści, nie oparliśmy się i zrobiliśmy zdjęcie. Idąc dalej mieliśmy okazję
podziwiać balony unoszące się majestatycznie nad zachodnią częścią Luksoru.
Zazdrościłam ludziom w nich siedzącym. Doliczyliśmy się ośmiu balonów. Cóż -
następnym razem - pocieszyłam się i poszliśmy dalej. Po 15 minutach spaceru
dotarliśmy do świątyni.

Ku naszemu zdziwieniu przed bramą siedział ten sam strażnik, co wczoraj.
Rozpoznał nas i przywitał szerokim białym uśmiechem. Byliśmy pierwszymi
turystami tego dnia. Podczas gdy Sławek kupował bilety (płaciliśmy po 35LE/os),
ja dokumentowałam na zdjęciach tak prozaiczną rzecz, jak owocowanie palmy
daktylowej oraz okaz fikusa. Taki sam, jaki miała niegdyś moja mama, tylko że u
niej rósł w doniczce, a tu miał postać wielkiego drzewa z pniem o średnicy
około 60cm. Kiedy tylko przekroczyliśmy bramy świątyni ruszyło do nas biegiem
kilku tubylców. To były normalnie wyścigi. Nie wiedziałam, że w galabijach da
się tak szybko biegać :-) Szorstkie "La, Szukran" na szczęście jednak
poskutkowało. A propos: "No, thx" faktycznie nie działa. Matko, oni chyba śpią
w tych świątyniach - pomyślałam.

Przed pierwszym pylonem siedzą dwa wielkie posągi Ramzesa II i patrzą w stronę
alei sfinksów, które tutaj mają już ludzką twarz. Po lewej stronie stoi jeden
obelisk, po prawej po drugim została tylko podstawa, zaś sam obelisk znajduje
się na placu Concorde w Paryżu. Wchodzimy na olbrzymi dziedziniec, na którym
odnajdujemy kolumny, a pomiędzy nimi posągi faraona. Wszystkie posągi mają
wysuniętą lewą nogę do przodu, co oznacza, że zrobiono je za życia faraona.
Kolumny jak zwykle z daleka niepozorne, z każdym krokiem potężnieją, aż
osiągają rozmiary iście królewskie. Każdy nasz krok śledzony jest przez
samozwańczych przewodników. Jestem przekonana, że zatrzymanie na którymkolwiek
z nich wzroku przez chociaż sekundę spowoduje, że ten znajdzie się natychmiast
koło nas proponując swe usługi (będzie pokazywał to, co i tak widzimy żądając
bakszyszu). Ucieszyliśmy się, bo Egipcjanin pospiesznie oddalił się w kierunku
wejścia, gdzie dostrzegł kolejne potencjalne ofiary - następną parę turystów.
Świątynia luksorska nie jest rozległą budowlą. Na szczęście, bo czas jaki
mogliśmy przeznaczyć na zwiedzanie właśnie się kończył. Trzeba było wracać na
statek na śniadanie i przygotować się do dalszego zwiedzania. Świątynię w
Luksorze widziałam o wschodzie i po zachodzie słońca. I powiem wam, że jeśli w
świetle dziennym jest ładna, to żółte światło lamp dodaje tej świątyni tak
wiele uroku, że wieczorem, kiedy jest oświetlona, jest po stokroć ładniejsza.
Jeśli macie wybór i możliwość, zachęcam was do odwiedzenia tego miejsca właśnie
po zachodzie słońca.

Na zachodni brzeg popłynęliśmy łódką motorową. Wyruszyliśmy o 8 rano. Pierwsze
kroki skierowaliśmy do Doliny Królów. Był to bardzo dobry wybór, ponieważ nawet
o tej porze roku, który Basem nazywał zimą, w dolinie jest po prostu patelnia.
Było z 35 stopni. Nie wyobrażam sobie, jak ludzie mogą zwiedzać to miejsce
latem w środku sezonu. Wtedy jest chyba z 50. Dojechaliśmy na parking, gdzie
przesiedliśmy się na taf-taf-y. Taf-taf to taki mini pojazd stylizowany na
pociąg z dwiema przyczepkami, tyle, że na kółkach. Bilet na taf-taf tam i z
powrotem kosztuje 1LE (oczywiście bilet ten był w cenie wycieczki). Można też
iść piechotą, pamiętajcie jednak, że to spacer pod górkę i w upale. Ponieważ
wewnątrz grobowców nie można robić zdjęć, bo grozi to kłopotami i zabraniem
aparatu, a na zewnątrz nie ma niczego ciekawego poza naturalną piramidą, poza
wspomnieniami nie mamy wielu pamiątek z tego miejsca. Bilet do Doliny Królów
uprawniający jednocześnie do wejścia do 3 grobowców kosztował 55LE/os (w
cenie).

Najsłynniejszy oczywiście w Dolinie Królów jest grobowiec Tutenchamona
znaleziony jako ostatni. Słynne KV62. Basem odradził nam zwiedzanie tegoż, bo
jest to najmniejszy grobowiec w Dolinie Królów, a wszystko, co było w nim
interesującego i tak jest w muzeum w Kairze. Nie byłam przygotowana, przyznaję,
które grobowce wybrać. Posłuchaliśmy więc sugestii naszego przewodnika. Basem
polecał nam grobowce. Niestety nie pamiętam dokładnie które. Na pewno był to
grobowiec Ramzesa IX. Pozostałe dwa, które widzieliśmy chyba należały do
Setiego I i Ramzesa VI lub IV. Zwiedzając Dolinę Królów, warto zaopatrzyć się w
sporą ilość wody, ponieważ w grobowcach jest okropnie gorąco i duszno.
Podziwiając kolorowe sceny na ścianach grobowców zastanawiałam się, jak
archeolodzy badający te miejsca są w stanie wytrzymywać tak wysokie
temperatury. Po prostu sauna. Grobowce rzeczywiście były przepięknie
dekorowane, jednak ze względu na warunki panujące w środku, nie dało się tam
wytrzymać dłużej niż kilkanaście minut. Wizyta w grobowcu bez tłumaczącego
wszystko na bieżąco przewodnika, a niestety tylko takie wchodzą w rachubę,
powoduje, że laik oglądając przecudne kolorowe malowidła, nie widzi właściwych
rzeczy, powiązań, historii i nie zna znaczenia przedstawionych scen. Właściwie
nie wie na co patrzeć. Tak też było i z nami. Chociaż Basem przeprowadził małe
wprowadzenie, to powiedział o wiele za mało. Czy to zmęczenie, temperatura czy
niestety ograniczony zasób słownictwa bądź wiedzy, czy może zwykła niechęć -
nie wiem. A może po prostu takie opowiadania "na sucho" bez odpowiedniej ilości
obrazujących ilustracji nie ma sensu i Basem o tym wiedział. To jak z czasem
wolnym na zdjęcia. I tak potem nie wiadomo, gdzie co było, chyba, że informacja
trafi na osobę o pamięci doskonałej, fotograficznej i nieograniczonej. Nie
zmienia to jednak faktu, że grobowcami byliśmy urzeczeni. Zastanawialiśmy się
jak starożytni robili farby, skoro te przetrwały w tak doskonałej postaci do
naszych czasów. Po wyjściu z grobowców zauważyliśmy, że do jednego z nich stoi
strasznie długa kolejka - stania na co najmniej godzinę, żeby wejść do środka.
Był to grobowiec w którym nie byliśmy i o którym Basem nic nie wspomniał.
Należał chyba do Ramzesa IV lub VI - na pewno stanowił uzupełnienie do tego,
który zwiedzaliśmy. Będąc przy grobowcu Tutenchamona mieliśmy okazję zobaczyć
prowadzone prace archeologiczne. Właściwie to nie było widać niczego, jednak
Basem zwrócił naszą uwagę na dziurę w ziemi znajdująca się jakieś 15m od KV62
twierdząc, że jest to właśnie niedawno odkryty grobowiec i jeszcze nie wiadomo
do kogo należy i co się rzeczywiście w nim znajduje. Szalenie interesujące.
Intrygujące tym bardziej, że faraonów było grubo ponad odkrytą sześćdziesiątkę
grobowców. Gdzie więc jest reszta?

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:26

W drodze do świątyni Hatszepsut zahaczyliśmy o manufakturę alabastru.
Pooglądaliśmy tam tysiące eksponatów lokalnej sztuki hurtowej na eksport, czyli
kiczusiów. Termin ten ukuł Sławek w czasie jednej z wizyt w jakimś sklepie z
pamiątkami, gdzie było pełno "bazaltowych" kotków i tak z kiciusiów powstały
kiczusie. Nie był to ostatni słowotwór mojego męża. Nam oczywiście najbardziej
spodobała się rzeźba starożytnego bóstwa płodności - facet z jedną ręką, jedną
nogą i zdecydowanie nieproporcjonalnym przyrodzeniem (w którą stronę sami się
domyślcie :-) ). Basem nas "oświecił", że to dlatego, bo to Egipcjanin i
proporcje są OK (rotfl). Ale niech mu będzie, bo jeszcze znów się obrazi.

Świątynia Hatszepsut położona u podnóża góry wygląda wspaniale. Basem mówił, że
jest wykuta w skale. Świątynia swym wyglądem nie przypomina żadnej innej w
Egipcie. W końcu Hatszepsut była kobietą, a my lubimy być w pewnych kwestiach
niepowtarzalne ;-). Trzy podobne poziomy świątyni z kolumnadami na pierwszym
planie tworzą zgraną całość. W czasach Hatszepsut ta budowla musiała być
niezwykle kontrowersyjna - jak każdy nowatorski pomysł. Na ostatnim, najwyższym
poziomie, niegdyś przed każdą kolumną stał posąg królowej. Do dzisiaj zostało
ich tylko osiem z wszystkich 26. To "zasługa" Tutmozisa III, którego Hatszepsut
odsunęła od władzy, bo to on był prawowitym dziedzicem tronu. Po jej śmierci
Tutmozis III nakazał usunąć ze świątyni wszystkie posągi swej poprzedniczki.
oraz wymazać wszystkie miejsca w których widnieje jej imię. Tutmozis III lata
panowania Hatszepsut przypisał sobie. Chciał zmienić, a raczej oszukać
historię. Na szczęście nie udało mu się. Kolumny na najniższym tarasie wieńczy
wizerunek boga Horusa pod postacią sokoła. I w tej świątyni znajdziemy wiele
kolorowych jeszcze reliefów. Zadziwiające, jak farby dotrwały do naszych
czasów. Przecież minęło 3,5tys. lat. Odnajdziemy w świątyni wiele wizerunków
bogini Hathor, a nawet poświęconą jej kaplicę, w której jej wizerunek wieńczy
kolumny. Dowiedzieliśmy się, że ten rodzaj kolumn nosi nazwę hathoryckich. Z
górnego tarasu rozciąga się wspaniały widok na panoramę Nilu. Przy jednej z
bram odkrywamy, że renowacją świątyni zajmowali się polscy archeologowie. Ich
dom stoi nieopodal.

Jedziemy dalej. To już prawie koniec. Jeszcze tylko kolosy Memnona. Basem
ograniczył się do 5 minut na zdjęcia i w zasadzie nie powiedział niczego
ciekawego. Jednak o tej dwójce przeczytałam w polecanej na forum
książce "Podróż po Egipcie faraonów" (którą szczerze polecam wszystkim laikom
fanatykom) wiele ciekawych rzeczy. Dowiedziałam się, że oba kolosy
przedstawiają Amenhotepa III, a ich nazwa kolosy Memnona pochodzi od Greków,
którzy z powodu skojarzeń tak je właśnie nazwali. Przeczytałam też, że to
jedyna pozostałość po świątyni, która niegdyś tu stała. Po świątyni, która
przebijała swą wielkością i wspaniałością zarówno Ramesseum jak i Medinet Habu
nie zostało nic poza tymi dwiema siedzącymi postaciami. Co ją zmiotło z
powierzchni? Otóż w 27r. pne miało miejsce trzęsienie ziemi, które
niebagatelnie wpłynęło na wygląd samych kolosów, a świątynię zniszczyło niemal
całkowicie. Jednak od tamtej pory kolosy przemówiły. Każdego ranka o wschodzie
słońca, kiedy od strony Nilu wiał lekki wietrzyk, jeden z gigantów śpiewał swą
mroczną pieśń (wiatr przeciskał się przez szczeliny powstałe po uszkodzeniu).
Tak było do roku 199, kiedy to jakiś cesarz kazał odrestaurować posągi. Jak to
mówią - dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. Kolosy zamilkły na zawsze.

Jako, że wizyta pod posągami Amenhotepa III była ostatnim programowym punktem
wycieczki, rozstaliśmy się z resztą grupy. Tu muszę powiedzieć, że Basem
zachowywał się tak, jakby nie chciał nas puścić. Ale byliśmy uparci. Nie wiem,
czego się obawiał. Przecież w Egipcie jest podobno bezpiecznie. Dla Basema
wszystko było albo trudne, albo niemożliwe. Turysta nie znający arabskiego,
podróżujący po Egipcie samodzielnie, bez przewodnika, zdawał się wykraczać poza
jego zdolności percepcyjne. Basem chyba się po prostu martwił. Faktem jest, że
czymkolwiek była spowodowana reakcja, zaskutkowała nienajgorzej. Basem załatwił
nam taksówkę z nie mówiącym co prawda po angielsku ani słowa kierowcą, podając
mu trasę naszego przejazdu i obliczając przybliżony czas ustalił cenę. Ja
nauczyłam się już, że Basemowi nie ma co wierzyć do końca. Kiedy prawie
ruszaliśmy upewniłam się, że kierowca zawiezie nas i pod kasy i do MedinetHabu
i do Ramesseum, a także do świątyni Setiego I. I wiecie co - miałam rację
wątpiąc. O ile Basem przełknął jakoś Medinet Habu, choć twierdził, że nie
warto, bo zobaczymy jeszcze dużo większych i ładniejszych świątyń, o tyle w
głowie mu się nie mieściło, że ktoś może chcieć oglądać z bliska takie ruiny
jak Ramesseum czy świątynię Setiego. Był przekonany, że chcemy tylko porobić
zdjęcia zza płotu. Dobre, nie? Kiedy jednak dodał, że w porcie będzie czekała
na nas łódka - wymiękłam. Nie wiedziałam, że zabrałam mamę na wakacje :-) Basem
naprawdę mnie rozczulił. Teraz myślę, że wszystkie nieporozumienia wynikały z
naszych przekonań o jego doskonałej znajomości języka i faktycznych braków
jakie posiadał w tym zakresie. Być może czasami mówiliśmy za szybko. Dopiero
później zauważyliśmy, że zdarza się Basemowi (rzadko, ale jednak) gadać od
rzeczy. Np. na pytanie, o której będzie kolacja, odpowiadał: "Tak jutro
zwiedzamy Edfu". W każdym razie za taksówkę na 3h (choć zwiedzanie zajęło nam w
sumie 2,5h) zapłaciliśmy 40LE, a za łódź motorową na drugi brzeg 20LE. O ile
cena za taxi wydaje mi się bardzo przyzwoita, o tyle za łódkę chyba
przepłaciliśmy. Po powrocie mieliśmy natychmiast zameldować się u Basema.
Przysporzyliśmy mu stresów, nie ma co. Przyznaję, że cała ta sytuacja ubawiła
mnie bardzo, co było chyba przejawem okrucieństwa z mojej strony, z czego
zdałam sobie sprawę spoglądając na zatroskaną twarz naszego oddalającego się
przewodnika.

Nie tracąc cennego czasu wsiedliśmy do taksówki i pojechaliśmy do kas kupić
potrzebne bilety. Już wiecie dokąd, nie wiecie po ile. Za każdy bilet
zapłaciliśmy 20LE, więc w kasie w sumie zostawiliśmy 120LE. Pod kasami
spotkaliśmy miłą parę Brytyjczyków, którzy podjechali tam na motorze. To jest
myśl. Szybciej niż rowerem, nie trzeba się kisić jak w taksówce i daje
całkowitą niezależność. Motor chyba był wypożyczany.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:27

Medinet Habu oglądaliśmy jako pierwszą. Wiedząc to, co wiem teraz, nigdy bym
sobie nie wybaczyła pominięcia tej świątyni. Będąc całkowicie przekonaną o
słuszności swojego poglądu, z całą stanowczością apeluję do biur podróży -
wprowadźcie tę świątynię koniecznie do planów wycieczek objazdowych. Nie jako
dodatkowy fakultet, lecz jako punkt programu. Świątynia tak mnie urzekła, że
Sławek musiał na mnie (troszeczkę) nakrzyczeć, żeby mnie stamtąd wyciągnąć.
Śmiem twierdzić, że to najwspanialsza i najładniejsza (zaraz po AbuSimbel) z
oglądanych przeze mnie świątyń. Jest olśniewająca. Czy to ze względu na stan -
jedna z lepiej zachowanych świątyń, czy też z powodu unikalnych hieroglifów -
nie wiem. Ramzes III był przebiegłym i zapobiegliwym władcą. Sam w wielu
miejscach wymazał imię swego ojca z kartuszy i nie chciał dopuścić, by to
spotkało i jego z rąk następcy. Jakie kroki przedsięwziął w tym celu? Nakazał
swoje imię w kartuszach wyryć tak głęboko, żeby nie dało się ich tak po prostu
wymazać. Hieroglify w Medinet Habu są bardzo głębokie i jest to pierwsza rzecz
jaka rzuca się w oczy. Ja w niektóre hieroglify z łatwością chowałam książkę
(przewodnik z wyborczej - nie najlepszy wybór - dziś z tej półki cenowej
wybrałabym Pascala). W świątyni Ramzesa III, w środku jednego z pylonów,
znajduje się bardzo urzekający portal, po bokach którego stoją niczym strażnicy
dwie doskonale zachowane piękne kolumny. Tuż nad przejściem można zobaczyć dysk
słoneczny z dwiema kobrami po bokach na tle sępich skrzydeł - symbol mający
chronić świątynie od wrogów. Całość przyciąga uwagę ze względu na wyrazistość i
kolory. Podobnie jak sufity, kolumny i ściany - także jeszcze ubarwione. Na
ścianach przedstawione są między innymi sceny batalistyczne, w tym przepiękny
rydwan zaprzężony w konie, powożony przez samego faraona. Świątynia jest
absolutnie cudowna. Czas jednak płynął nieubłaganie, więc trzeba było iść dalej.

Następnym przystankiem na trasie naszych spotkań ze starożytnością było
Ramesseum. Kiedy wyszliśmy z Medinet Habu Sławek spytał:
-To gdzie teraz jedziemy? Do tego Ramzesorium, tak?
-Tak Kochanie, do Ramzesorium - roześmiałam się głośno.

Kiedy dotarliśmy do ruin świątyni Ramzesa II, zaraz za wejściem dopadł nas
oczywiście lokalny przewodnik, którego usług wcale nie potrzebowaliśmy. Udało
nam się go pozbyć. Ćwiczyliśmy asertywność i byliśmy w tym coraz lepsi.
Stanęliśmy jak wryci, kiedy z bliska zobaczyliśmy, jak gigantyczny jest leżący
na ziemi kawałek granitowego posągu Ramzesa. W całości miał ponad 20 metrów
wysokości i ważył około 1000ton. Ramzes zdaje się przesadził, bo posag podobno
rozpadł się, gdyż nie wytrzymał własnego ciężaru. Stojąc koło leżącej części
posągu zorientowałam się, że jestem gdzieś wielkości ucha (mierzę sobie 160cm)
Ramzesa. Ślady ciężkiej pracy, jaką wykonali starożytni kamieniarze i
rzeźbiarze widoczne są do dzisiaj. Przedstawiony faraon nosił pasiastą koronę,
tę którą często się spotyka na wizerunkach starożytnych władców. Biorąc pod
uwagę fakt, że granit jest raczej twardym, a więc trudnym w obróbce kamieniem,
i że posąg zbudowany był z jednego jego kawałka, to co zobaczyliśmy to
absolutne mistrzostwo. W drodze ze świątyni Hatszepsut, jeszcze z całą grupą,
mijaliśmy Ramesseum i zaliczyliśmy wówczas programowy "rzut oka na świątynię
Ramzesa II". Jednak z odległości, w jakiej się wówczas znajdowaliśmy, Ramesseum
wydawało się być jedynie kupą kamieni. Jakież to mylące wrażenie. W ogóle nie
było widać potęgi faraona, w końcu jednego z ważniejszych i słynniejszych
władców, nie bez powodu zwanego Wielkim. Wystarczyło tylko zbliżyć się do ruin
świątyni, żeby ten stan rzeczy uległ natychmiastowej zmianie. Leżące popiersie
Ramzesa jest wielkości stojących nieopodal jego ozyriackich posągów, które
niestety na przestrzeni tylu wieków straciły głowy. Dalej mamy część świątyni z
salą kolumnową, która jeszcze wciąż, choć tylko częściowo, jest przykryta
dachem. Zwieńczenia kolumn jeszcze ubarwione. Podobnie jak belki sufitowe.
Dominuje kolor niebieski. Przepiękne odcienie błękitu, które doskonale
komponują się z jasnobeżową barwą kamienia. Całości dopełniają niezwykłe
reliefy znajdujące się na kolumnach i pozostałych ścianach świątyni. Widzimy
sporą ilość rusztowań. Ale nikogo nie ma przy pracy. Czy to oznacza, że w
świątyni właśnie trwa renowacja, tylko jest zbyt gorąco na pracę o tej porze?
Jest koło południa. Około 13:00. Słońce grzeje jak oszalałe. Czas iść dalej.
Statek wypływa za 2 godziny. Przed wyjściem podziwiamy jeszcze niezwykłe o
nieznanym nam przeznaczeniu korytarze, czy raczej tunele, ze sklepieniami w
kształcie łuków.

Nasz kierowca czeka na nas na zewnątrz. Dzięki Bogu zaparkował w cieniu, ale
niewiele to daje. Każdorazowe wejście do taksówki jest równoznaczne ze wzmożoną
gwałtowną utratą wody z organizmu, którą niezwłocznie uzupełniamy. Mimo
pootwieranych okien, tudzież ich całkowitego braku, przewiew powietrza jest
praktycznie niezauważalny. Przy świątyni Setiego I rośnie palma daktylowa,
która właśnie owocuje. Na samym czubku drzewa wiszą daktyle, których skupiska
wyglądają jak ciężkie okrągłe kosze czekające tylko na możliwość upadku na
przechodzącego pod nimi człowieka. Na nasz widok, niezawodni jak dotąd
Egipcjanie podejmują wyścig. Jeden jest sprytniejszy. Wyłania się nagle, nie
wiadomo skąd. Podnosi z trawy kilka daktyli i częstuje nas. Wygląda na miłego
człowieka. Ale i tak wiemy, co się za tym kryje i o co naprawdę chodzi. Równie
serdeczni jak on, dziękujemy i idziemy dalej. Przy świątyni Setiego odnajdujemy
elementy, których dotąd jeszcze nie spotkaliśmy. Dwie stele. Na jednej widać
faraona i boga Amona, a na drugiej scenę składanego przez faraona hołdu bogowi
Horusowi. Najlepiej zachowaną częścią świątyni jest sala hypostylowa jeszcze
posiadająca dach, przed wejściem do której odnajdziemy także rząd kolumn.
Świątynia jest bardzo zniszczona. Niewiele się zachowało. Jednak w czasach
świetności musiała być wspaniała.

Trzeba wracać na statek. Przed opuszczeniem Luksoru chcemy przecież jeszcze
odwiedzić znajomą już kafejkę i przerzucić zdjęcia na płytkę. Przed nami
jeszcze tyle miejsc godnych upamiętnienia. W drodze do portu byliśmy ciekawi,
czy łódź faktycznie będzie na nas czekała. Łodzi, którą tu przypłynęliśmy, nie
było, ale byliśmy za wcześnie. Postanawiamy poczekać chwilę, a jeśli się
transport nie pojawi, skorzystamy z oferty miłych czekających tam ludzi, z
których każdy chciał nas zawieźć na drugi brzeg. Po krótkim czasie oczekiwania
pojawia się zupełnie inny facet w zupełnie innej łodzi, ale ewidentnie po nas.
Jakoś się dogadujemy i płyniemy za umówioną wcześniej stawkę. Jesteśmy jedynymi
pasażerami na łodzi. Płyniemy szybko, bo to łódź motorowa. I dobrze. Może nawet
zdążymy na obiad. Na statku obiad podawany był w określonych godzinach, po
upłynięciu których jadalnia była zamykana. Dopłynęliśmy do wschodniego brzegu.
Bardzo blisko naszego statku. Jakiś przemiły młodzieniec, chłopiec właściwie
jeszcze, pomaga mi wysiąść ze statku. Chwila nieuwagi i ...bakszysz.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:28

Jest prawie 14:00. Jeszcze mamy sporo czasu do wypłynięcia, a my już jesteśmy
na statku. Idziemy prosto na obiad, żeby zdążyć. Potem okazało się, że Basem
poprosił obsługę i mieli czekać na nas z obiadem nawet jeśli wrócimy za późno.
I jak tu narzekać na takiego? Kierujemy się do kabiny. Po wejściu widzimy
niespodziankę na łóżku - dwa legendarne już łabędzie ułożone z ręczników,
których szyje tworzą kształt serca. Matko, jakie to słodkie. Wieczorem
zastaliśmy ręcznikowy kwiat, a do końca rejsu mieliśmy jeszcze krokodyla,
ludzika, węża zjadającego wielbłąda (wielbłąd był maskotką, którą dostaliśmy w
prezencie!) i skorpiona. Pokojowemu zostawialiśmy dolara dziennie.

Po obiedzie i pokręceniu się po pokoju czas nagle jakoś się skurczył.
Odświeżanie zostawiliśmy na potem i szybko zebraliśmy się do wyjścia do kafejki
i po wodę. W kafejce nie było już dzisiaj przewodnika, z którym wczoraj tak
fajnie nam się rozmawiało. Był inny Egipcjanin niewiele mówiący po angielsku.
Ale zrozumiał o co chodzi. I tu się zdziwiliśmy. Chciał od nas nie aparat, ale
kartę pamięci. O mamo, mają czytnik! Super! Będzie trzy razy szybciej. Nasze
zdjęcia zostały nagrane na płytkę CD, która była w cenie usługi (płytka Sony).
Koszt tej przyjemności jednak wydał się nam nieco zbyt wysoki - 30LE, ale nie
mieliśmy czasu się targować. A zresztą jakoś oboje byliśmy przekonani, że
niczego nie wskóramy, więc nawet nie próbowaliśmy. Jeszcze tylko zapasy wody
i ... relaks.

Naszą grupę znaleźliśmy na górnym pokładzie przy basenie. Marysia i Ela z
Wojtkiem się smażyli, a Justa chłodziła w wodzie. Basen na statku był malutki.
Jednak ponieważ na rejsie oprócz naszej siódemki, była wycieczka dziesięciu
Holendrów i grupka złożona z piątki samodzielnie podróżujących po Egipcie
Polaków, a także jedna trzyosobowa hinduska rodzina, basen okazał się
wystarczający. Popływać się w nim nie dało, ale schłodzić skutecznie już tak.
Było śmiesznie, jak Justyna uczyła Basema pływać. Zabawa była naprawdę
przednia, kiedy niewysoki w końcu Basem, próbował podtopić słusznego wzrostu
Justynę :-) Ja zabawiałam się w fotoreporterkę tego wydarzenia.

Statek ostatecznie wypłynął o 16:00. Dodatkową godzinę później. Przed nami
rozciągała się panorama Luksoru. Świątynia Luksorska, w której dzisiejszą
poranną wizytę ledwo pamiętałam, mając wrażenie, że to było wczoraj, wyspa
bananowa, najdroższy hotel w Luksorze z własnym wybudowanym na Nilu tarasem, z
którego podobno najpiękniej widać zachody słońca. Płynąc dalej mieliśmy okazję
zobaczyć najstarszy statek na Nilu - Anni, liczący sobie ponad sto lat.

Po miło spędzonym popołudniu dzień dobiegał końca. Sławek, nawet nie wiem
kiedy, zrobił przecudne zdjęcia zachodzącego słońca. W drodze na kolację
uwieczniliśmy jeszcze niecodzienny plan jutrzejszego dnia wywieszony przy
recepcji przez Basema napisany w całości po arabsku po czym skonani poszliśmy
do kajuty odpocząć. Kiedy jednak mijaliśmy jedyne znajdujące się na statku
sklepy, zostaliśmy zaproszeni do obejrzenia ich od środka. Jeden to sklep z
biżuterią, a drugi z galabijami, koszulkami, obuwiem, itp. Ponieważ jutro
czekała nas impreza pod nazwą "galabija party", to choć nie zamierzaliśmy
kupować jednorazowych ubrań na tę okazję, weszliśmy z ciekawości. Czy to był
błąd? Z punktu widzenia poniesionych nieoczekiwanych wydatków pewnie tak, ale
warto było chociażby po to, żeby przeżyć to, co mnie tam spotkało. Facet, który
sprzedawał w tym sklepie, jest mistrzem w nawijaniu makaronu na uszy, jeśli
wiecie, co mam na myśli. Takiej ilości pochlebstw i komplementów nie usłyszałam
chyba przez całe moje życie. I mimo, że miałam całkowitą świadomość, że mówi to
każdej turystce, bo w końcu to sprzedawca, zawstydziłam się. Dacie wiarę?
Najfajniejsze jednak było, jak facet podrywał mnie nic sobie nie robiąc ze
stojącego obok mnie męża. Miał świadomość, jaki rodzaj stosunków łączy mnie ze
stojącym obok Sławkiem, bo go czym prędzej oświeciłam. Myślałam, że da spokój,
a ten nic. Brnął gość w zaparte. Muszę przyznać, że warto było. Chociażby dla
reakcji mojego mężczyzny, którą to pozwolę sobie pozostawić moją słodką
tajemnicą. (Panowie nie zostali wrogami ani nie doszło do rękoczynów.) Paniom
zaś polecam wizytę w tym sklepie. Ego rośnie w postępie geometrycznym (ach, ta
próżność). Kupiliśmy galabije. Właściwie Sławek kupił sobie galabiję, a ja
wybrałam najładniejszą w całym sklepie pidżamkę. Za obie zapłaciliśmy 150LE.
Kiedy wyszliśmy zahaczył nas jeszcze właściciel sklepu z biżuterią, ale
mieliśmy dość wrażeń jak na jeden dzień, podziękowaliśmy i poszliśmy na
zasłużony odpoczynek.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:30

28 X - sobota

Dzień ślubu naszych znajomych. Najlepsze życzenia dla nowożeńców!

Około czwartej nad ranem obudziła mnie nieobecność Sławka w łóżku. Był w
łazience. Maszyny jakby nie pracowały. Statek nie płynął. Chyba nadszedł czas
na przeprawę przez śluzę. Poszliśmy na górę opatuleni w polary. Faktycznie. To
Esna. Niedługo nasza kolej, ale jeszcze trochę. Zeszliśmy więc na dół, bo co
będziemy tak bezproduktywnie marznąć. Po jakimś czasie wróciliśmy ponownie na
najwyższy pokład, by móc popatrzeć na niecodzienne widowisko. Byliśmy jedynymi
pasażerami, którzy nie spali. Przemiły Nubijczyk z obsługi wytłumaczył nam, że
do śluzy wpływa się po dwa statki, po czym poprzez podniesienie poziomu wody
statek podnosi się o 7 - 8 metrów i płynie dalej. Jako, że nigdy wcześniej nie
mieliśmy okazji przepływać przez śluzę, a i tak nie spaliśmy, postanowiliśmy
zobaczyć całą tę operację od początku do końca.

Nasz statek do śluzy wpłynął jako drugi. Przed nami znajdował się kolos, który
nie mamy pojęcia jak się tam zmieścił, bo po wpłynięciu do śluzy zostało mu po
kilka centymetrów wolnej przestrzeni po bokach. Kiedy my wpływaliśmy, rozległ
się dźwięk jakby uderzenia, ale niczego nie poczuliśmy. Gdzieś na wysokości
dzioba statku znajdowała się dość wysoka wieża strażnicza, której po
zakończeniu operacji mogliśmy niemal zajrzeć w okna. Podnoszenie się statku
jako takie właściwie nie było odczuwalne. Jedynie my widzieliśmy, po punktach
odniesienia, że statek unosi się do góry. Śluza w całości napełniła się wodą
dość szybko. Najciekawszą częścią operacji było wypłynięcie statku ze śluzy.
Statek miał dziób skierowany lekko w lewo, co wydawało się być zamierzone.
Ażeby nie uderzyć w lewą część śluzy, statek był przez jednego (sic!) marynarza
na brzegu i jednego znajdującego się na statku ściągany na prawą stronę przy
pomocy liny. Lina była kolejno mocowana do pachołków wmurowanych w prawy brzeg
śluzy. I tak od pachołka do pachołka aż wypłynęliśmy. Co ciekawe, zauważyliśmy,
że człowiekiem który powinien kierować statkiem na prawym brzegu, nie powinien
być marynarz lecz tamtejszy pracownik. Wniosek ten wyciągnęliśmy obserwując
statek przed nami. Jednak zaraz po wpłynięciu do śluzy nasz kapitan strasznie
się pokłócił z kimś na brzegu. W zasadzie towarzyszący nam Nubijczyk z obsługi
(facet potężny bardzo) zszedł na dół do kapitana, bo choć nie rozumieliśmy
niczego z toczącej się ostrej wymiany zdań, mieliśmy pewność, że to kłótnia i
może nawet dojść do bójki. Przy okazji: kapitan Crocodilo wyglądem niewiele się
różnił od dopadających nas w świątyniach tubylców - galabija i turban na
głowie. Marynarz, który wyciągał statek ze śluzy nie mógł wsiąść na pokład, bo
nie było skąd. Widzieliśmy jak idzie, potem biegnie, potem zaś pędzi brzegiem.
Byliśmy ciekawi kiedy, gdzie i jak dołączy do załogi, ale chwilowo wrażeń
mieliśmy aż nadto i nie wiedząc jak długo jeszcze to potrwa oraz z myślą, że to
nie nasz w końcu problem, poszliśmy jeszcze się zdrzemnąć zanim na dobre
wstanie słońce.

Edfu powitało nas dorożkami i straganami. Czy oni wiedzą, że właśnie dzisiaj
jest galabija party na statku? Jako, że było nas niewiele, nie dość, że
handlarze niczego nie zarobili, to jeszcze Basem wynajął tylko dwie dorożki. My
jechaliśmy w trójkę - z Marysią. Egipcjanin wiozący nas po ulicach miasta
zachęcił Sławka do powożenia końmi. Cóż, niby żadna filozofia. W końcu
większość z nas miała babcie na wsiach, gdzie jako dzieciaki mogliśmy nabierać
tego typu doświadczeń. Sławek się nieco opierał, bo nie miał na to najmniejszej
ochoty. I co? Znów wpadka. Bo mąż zgodził się tylko z grzeczności. Nie potrafię
wam opisać, jak woźnica to rozegrał, ale koniec końców tak wyszło, że Sławek
powoził tą dorożką jakiś czas. Skończyło się to oczywiście bakszyszem i
kolejnym za to, że facet zrobił nam wspólne zdjęcie podczas jazdy. Ulice Edfu w
niczym nie przypominały pełnych blichtru ulic Hurghady. Były prawdziwe. Kobiety
całe w czarnych sukniach noszące na głowach olbrzymie pełne kosze bez
podtrzymywania ich rękami, pomykające miedzy samochodami i dorożkami osiołki
obładowane zielskiem, Egipcjanie jeżdżący wśród tego wszystkiego na chyba
powszechnie posiadanych osiołkach, osiołki ciągnące wózki wyładowane po brzegi,
ludzie noszący ciężkie worki, nieotynkowane kompletnie budynki, czasem bez
dachów z wystającymi z nich prętami i oczywiście stragany. Kiedy dotarliśmy do
świątyni zobaczyłam całe mnóstwo koni zaprzężonych do bryczek podobnych do
naszej. Podstawową różnicą między tymi pojazdami były konie. O ile jedne
jeszcze jakoś wyglądały i były w stanie ciągnąć te dorożki, o tyle inne cudem
stały na własnych nogach. Serce się po prostu kroiło na ten widok. Większości
tych szkapin można by gołym okiem policzyć wszystkie żebra. Jakoś od tamtej
pory jak słyszę pojęcie "koń czystej krwi arabskiej", moje myśli biegną tylko w
tym jednym kierunku, biednych zagłodzonych koni, które muszą każdego dnia parę
razy pokonać drogę pomiędzy świątynią a nadbrzeżem, ciągnąc w obie strony
nielekki ładunek - turystów.

W drodze od parkingu do świątyni miałam okazję zobaczyć legitymację Basema,
uprawniająca go do bycia przewodnikiem. Oczywiście cała wypisana była po
arabsku. Kiedy tylko spotkaliśmy Basema, pierwszym psikusem jaki nam zrobił
było zwykłe przedstawienie się: -"Basem Michałowski, nie mylić z basenem." Hm.
Po matce, czy ojcu? Chyba jednak po ojcu, bo nazwisko ma polskie, ale jako że
nikt z nas nie znał egipskich zwyczajów na tyle, żeby to stwierdzić na pewno,
pozostaliśmy w niepewności. Zaczęły się spekulacje. Jeszcze tego samego dnia
pod koniec Basem powiedział nam, a właściwie wyciągnęliśmy to z niego, że to
jego ulubiony dowcip robiony polskim turystom. W całej tej sytuacji Basema
najbardziej zdawał się bawić fakt, że nikt nie skojarzył podawanego nazwiska z
jednym z najsłynniejszych polskich archeologów. Basem jest czystej krwi
arabskiej :-) ale wygląda dużo lepiej niż opisywane przez mnie konie :-) Nigdy
nie był za granicą, a polskiego uczył się rzekomo 4 tylko miesiące w ambasadzie
w Kairze, skąd pochodzi. Podobno nauka chińskiego zabrała mu "aż" 9 miesięcy.
Albo ten naród ma niezwykłe zdolności językowe, albo Basem ma bujną wyobraźnię.
Potem dodał, że jest najlepszym przewodnikiem na jakiego można trafić
(skromnością to on nie grzeszył) i nigdy nikt na niego nie narzekał. I choć w
tym miejscu powinniśmy się domyśleć, że na pewno nie ma rodziców z Polski
(totalny brak skromności powinien chyba wydać się podejrzany), jakoś to uszło
naszej uwadze. W każdym razie w jednym Basem miał rację. Jest niewątpliwa
zaleta posiadania egipskiego przewodnika, ponieważ kiedy ma się polskiego
opiekuna, do zwiedzania potrzebny jest jeszcze Egipcjanin. Czasem, jak ma się
odbyć fakultet, a Egipcjaninowi się nie chce jechać i nic go nie przekona do
zmiany zdania, fakultet odbyć się nie może, bo wycieczki nie mogą jeździć bez
egipskiego opiekuna. My dostaliśmy dwa w jednym - Egipcjanina i przewodnika w
jednej osobie i mieliśmy dziękować losowi za ten obrót sprawy.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:31

Przed świątynią w Edfu znajduje się w połowie zniszczona kolumnowa fasada,
wewnątrz której widać jeszcze kolorowe reliefy. Po przekroczeniu pozostałości
okalającego świątynię muru, w całej swej okazałości jawi nam się pierwszy
pylon, który jest prawie nietknięty. Basem mówi, że świątynia ta oparła się
czasowi, przetrwała jego próby. Być może dlatego, że jest dużo młodsza, bo
ptolemejska. Po lewej i prawej stronie pylonu widzimy dwie identyczne
symetryczne sceny - jak stojący przed obliczem Horusa faraon trzyma swoich
wrogów za włosy waląc ich maczugą po głowie. Nad portalem widać uskrzydlony
dysk słoneczny, na który pierwszy raz zwróciliśmy uwagę w Medinet Habu, a który
był w zasadzie umieszczany we wszystkich świątyniach jako symbol mający chronić
przed nieprzyjaciółmi. Po dwóch stronach wejścia stoją dwa wielkie posągi boga
Horusa pod postacią sokoła. Wchodzimy do środka. Na ścianach dziedzińca widzimy
przepiękne reliefy będące w doskonałym stanie. Basem tłumaczy nam jaką historię
opowiadają. Dalej podziwiamy przepiękną scenę koronacji faraona dokonywanej
przez dwie boginie. Bogini po prawej stronie nosi koronę białą - koronę
Górnego Egiptu, zaś ta po lewej - koronę czerwoną będącą symbolem Dolnego
Egiptu. Stojący pomiędzy nimi faraon zaś ma na głowie koronę i białą i
czerwoną, co oznacza, że panował nad całym Egiptem. Podziwiamy reliefy na
kolumnach dziedzińca. Zdaje się, że każda poświęcona jest innemu bóstwu. Na
każdej widnieje wizerunek innego boga. Widzimy Amona, Horusa, Maat, Ozyrysa.
Przed wejściem do sali kolumnowej stoi największy w całym Egipcie posąg Horusa-
Sokoła z koronami białą i czerwoną na głowie. Obok utworzyła się kolejka ludzi,
którzy chcą mieć zdjęcie przy tym wspaniałym posągu. Kiedy jesteśmy w wielkiej
sali hypostylowej Basem mówi, że każda kolumna ma inne zwieńczenie. Nie
zgadzamy się z nim. Według nas są owszem różne rodzaje, jest ich wiele, ale są
powtarzalne, chyba, że różnią się jakimiś niewidocznymi na pierwszy rzut oka
szczegółami. Basem się znów obraża. Przechodzimy w głąb świątyni do małej sali
hypostylowej. Jest okazja zarobić cukierka. Basem tak nagradza dobrą odpowiedź
na zadane przez niego trudne pytanie. W sali tej zarówno sufit jak i
zwieńczenia kolumn są całe czarne. Pozostała część świątyni ma natomiast
normalny piaskowy kolor. Pada pytanie dlaczego i moja nieśmiała odpowiedź: - Bo
była zasypana? -Tak świątynia Horusa w doskonałej większości była zasypana.
Wówczas mieszkali w niej Koptowie i palili wewnątrz ogniska, z których sadza
osiadała na widocznej części murów. Stąd te zabrudzenia. Idziemy jeszcze dalej.
Jest coraz ciemniej. Już dawno zmieniliśmy okulary. Docieramy do najświętszego
miejsca - sanktuarium, gdzie stoi replika świętej barki Horusa. Basem mówi, że
oryginał był cały zrobiony ze złota. Na ścianach świątyni możemy podziwiać
historię opowiedzianą przez reliefy. Historię radosnych małżeńskich corocznych
wizyt Hathor, która przypływała tu na swojej świętej barce aż z Dendery, aby
odwiedzić swojego małżonka. Wychodzimy ze świątyni. Po pobycie w takich
ciemnościach słońce po prostu oślepia. Wielki dziedziniec robi ogromne wrażenie
oglądany razem z pierwszym pylonem od drugiej strony. Robię parę ujęć - może
uda mi się zrobić później z nich panoramę. Rozglądam się. Wypatruję sokoła,
lecz jedynymi ptakami jakie udaje mi się zobaczyć są gołębie. Jest ich mnóstwo.
Śpią schowane w cieniu gzymsów. Okazało się, że to, co wzięłam początkowo za
kolumnową fasadę przed pierwszym pylonem, to mammisi - dom narodzin. Jest
zamknięte. Nie można wejść do środka, ale można obejść je wokoło. Tubylec
wciąga Elę, żeby zarobić na bakszysz pokazaniem scen umieszczonych na ścianach
mammisi - sceny karmienia i sceny porodu. Idziemy za nimi. Scena narodzin
pokazuje nam, że kobiety rodziły w pozycji klęczącej. Udaje nam się
sfotografować jednak tylko scenę karmienia. Nie wiem do dziś jak to zrobiłam,
że nie mam tej drugiej. Myślę przez chwilę, że może jednak czasami warto dać
się oprowadzić samozwańczemu przewodnikowi po zabytkach. Przy wyjściu
zastanawiam się, gdzie były wejścia na dach, którymi chadzali kapłani i gdzie
są tajemne skrytki świątyni. Myślę też o upływającym czasie. Szkoda by było,
żeby taki zabytek zniszczał bez odpowiedniego wcześniejszego udokumentowania,
zanim czas zrobi swoje. Ciekawi mnie, czy ktoś to wszystko spisał,
przetłumaczył inskrypcje i skatalogował reliefy. Po powrocie na statek
doczytuję, że owszem, ktoś wykonał te gigantyczną pracę. Choć nie wszystkie
inskrypcje zostały przetłumaczone, powstała 15-tomowa dokumentacja tego
miejsca. Robimy jeszcze kilka zdjęć z cyklu "byłem tu" i już musimy wracać.
Niebawem ruszamy w dalszy rejs - do KomOmbo.

Po obiedzie idziemy na górę trochę się poopalać. Przy reszcie grupy wyglądamy
jakbyśmy dopiero co przyjechali. Zwłaszcza ja. Nie udaje mi się wyleżeć
spokojnie na leżaku. Podziwiam więc krajobraz. Jakże jest on inny od tego w
Hurghadzie. Tam wszystko jest sztuczne, stworzone dla turystów. Tu widać
prawdziwe życie. Ludzie pracujący na polach, naturalna bujna zieleń, pasące się
bydło, białe i szare czaple. Widoki są przepiękne. Zoom aparatu daje mi
niejakie możliwości zaobserwowania trochę dokładniej niektórych elementów tego
sielankowego krajobrazu. Oto młody chłopiec wdrapuje się na jakiś rodzaj
bawołu. Po co - nie wiem. Ale mam okazję zobaczyć fragment egipskiego rodeo w
wersji hiszpańsko (bo byk) amerykańskiej (bo jazda bez siodła na nieokiełznanym
zwierzęciu). Robię całkiem niezłą fotkę. Dopiero w domu dostrzegam, że chłopiec
ma w ręku jakąś rózgę, którą okłada to zwierzę i że zwierzę to jest
prawdopodobnie płci żeńskiej. Kiedy patrzę na to zdjęcie, wciąż się dziwię, jak
ten chłopiec wdrapał się na zwierzaka.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:32

Nadchodzi wieczór. Koło 17:00 wybieramy się zwiedzać świątynię w KomOmbo. Czy
będziemy coś widzieć? Jeszcze nie wiem, że świątynia jest podświetlona.
Świątynia boga Sobka jest, podobnie jak świątynia w Edfu, świątynią
ptolemejską. Na ścianach oglądamy reliefy przedstawiające boga Sobka w
przedziwnej koronie na głowie. Ale, ale. Zaraz, zaraz. Ta korona to nic innego
jak dwa pióra, dwie kobry i dysk słoneczny. Czyżby więc Sobek był bogiem zła? W
końcu taki właśnie symbol miał chronić świątynie przed złem i wrogami właśnie.
Postanawiam wyjaśnić to później i idziemy dalej podziwiać reliefy. Widzimy
scenę, w której faraonowi przekazywana jest władza i boska moc (moja
interpretacja). Z rąk bogini Sachmet faraon dostaje krzyż ankh. Za nią stoją
dwa Horusy, z których jeden błogosławi faraona, a drugi stoi i trzyma w ręku
jakąś laskę. Po lewej stronie widać zaś Hathor i Thota. Wiem za mało, żeby móc
zinterpretować tę scenę. Ściany wciąż przemawiają do mnie reliefami, opowiadają
swoją historię, ale ja niestety nie potrafię jej ani usłyszeć, ani zrozumieć.
Postanawiam po powrocie poszukać informacji na ten temat. Idziemy dalej. Przy
jakiejś ścianie na zewnątrz tłoczy się masa ludzi. Basem mówi, że to ważne
miejsce, ponieważ na tej ścianie znajduje się egipski kalendarz. Dopchaliśmy
się tam i udało mi się nawet zrobić zdjęcie, ale nie jestem z niego zbyt
zadowolona. Dalej przy kolejnym kawałku ściany tłoczy się jeszcze więcej ludzi.
Na niej znajdują się reliefy z narzędziami chirurgicznymi. Oglądamy je tylko na
zdjęciach Basema, ponieważ dojście do tej ściany jest w tej chwili niemożliwe.
Myślę - nie szkodzi. Może potem, jak będzie czas na zdjęcia, uda mi się jakoś
tam dopchać. (Niestety przejście było zbyt wąskie, zbyt zatłoczone i poległam.)
Podchodzimy do jakiejś dziury w ziemi ze schodami wokół. Basem mówi, że to jest
miejsce, do którego, jak tylko Francuzi zwiedzają świątynię w KomOmbo, biegną,
robią zdjęcie i wychodzą, nie oglądając nawet reszty. Dlaczego? Bo to jest
łaźnia królowej Kleopatry. Mi ta informacja co prawda nie wyjaśnia rzekomego
zachowania Francuzów, jednak później oczywiście robię sobie zdjęcie w łaźni.
Wyobrażam sobie, jak to było w czasach świetności, kiedy Kleopatra jeszcze
żyła. Tędy spływało legendarne już kozie mleko, a tu służące dolewały olejków
zapachowych do kąpieli z przepięknych waz. Obok zaś wylegiwał się ulubieniec
królowej - puma, albo inny większy kotek, leniwie przeciągając się po obfitym
posiłku. Być może rytualnej kąpieli przyglądał się Juliusz Cezar siedzący
gdzieś obok. Ach ta wyobraźnia! Niedaleko łaźni znajdują się tajemne przejścia
w świątyni, które odkrył czas. Przejścia mają formę niskich podziemnych
korytarzy. To tu kapłani oszukiwali faraonów udając bogów i przemawiając w ich
imieniu. Ich głos przenikający ledwie przez grube ściany faraonowie brali za
głos boga. Tędy przechodzili, a z tego tunelu korzystali, kiedy chcieli
podglądać króla. O, a w tym miejscu dokonywali niecnych oszustw, podszywając
się pod boga. Swoją drogą próżność faraonów musiała być olbrzymia skoro
uważali, że słyszą boskie głosy. Zresztą to pewnie kwestia wierzeń. Jeszcze
dalej jest studnia. Duża i głęboka. Widać coś na kształt schodów. Podchodzimy
do niej. W tym miejscu hodowano krokodyle ku czci boga Sobka. Może czasem jakiś
sługa padł ich ofiarą i właśnie tutaj zakończył swe życie? Cała świątynia jest
dość zniszczona. Podziwiamy jeszcze kolumny, do których mam słabość. Chcemy
wracać, bo w zasadzie obejrzeliśmy wszystko. Wtem widzimy następną kolejkę
ludzi. Czekają na wejście do jakiegoś pomieszczenia. Dołączmy do kolejki. W
środku za szkłem znajdują się mumie krokodyli. Chcielibyśmy zrobić zdjęcie. Ale
jak? Bez flesza nie da razy (brak statywu). Z fleszem lampa się odbije w szybie
i nic nie będzie widać. Mimo to próbujemy. W tym czasie jakiś inny turysta robi
zdjęcie i tym samym pięknie nam oświetla całość. Dzięki nieznajomy. Wychodzimy,
bo panuje tam nieprzyjemny zaduch i poza mumiami nie ma co oglądać. Gdzieś po
drodze znajdujemy jeszcze rzeźbę. Rzymianin jak nic, ale bez głowy i rąk. Zatem
Sławek chce użyczyć posągowi swoich członków i gdyby nie wysokość rzeźby,
byłaby naprawdę fajna fotka. Tym razem wychodzimy na dobre.

Okazuje się, że wyjście zrobione jest strasznie. Trzeba iść niemały kawałek,
dookoła, jakby nie można było zejść prosto po schodach. Kroki kierujemy do
położonej u stóp świątyni kafejki, w której mamy się zebrać. Basem siedzi i
pali sziszę. Zamawiamy sok. Ja ryzykuję. Już wiemy, ze Sławkowi absolutnie nic
nie jest i pewnie nie będzie - z jego żelaznym żołądkiem. W zasadzie rano
wzięłam kolejny Intetrix i jakoś dotąd na tym ujechałam, to i chyba to
przetrzymam. W razie czego na statek daleko nie jest. Sławek dostaje sok
bananowy zgodnie z zamówieniem, ja - limetkowy. Powiem wam jedno. Jak tam
będziecie, koniecznie skoczcie do tej kafejki. Lepszych soków w życiu nie
piliśmy. Rewelacja! Sławek zamówił jeszcze kawę z kardamonem. Kawa podana w
małej filiżance przypominającej mini musztardówkę wyglądała jak espresso z
espresso. Trzy ćwiartki szklaneczki kawy, a na tym trochę wody. Na pytanie czy
mu smakuje, odpowiedział tylko przeciągłym aaa, jakby właśnie wypił czysty
spirytus. Jedno o kawie powiedzieć można na pewno - spać to mu się potem, mimo
wyczerpującego dnia, nie chciało :-D Za dwa soki i kawę razem z dodatkowym
dobrowolnym napiwkiem zapłaciliśmy 20LE. Kawiarenka była urocza. Plecione
parasole z zawieszoną całą masą jakichś ususzonych owoców wokół, muzyka na
żywo - Egipcjanie chodzili między stołami i grali na bębnach i innych
instrumentach, których nazwać nie potrafię. Sławek nawet dostał turban na głowę
i instrument do ręki. Pobrzdękolił trochę i oddał właścicielowi. Potem popis
swojego talentu muzycznego dał Wojtek robiąc przy tym komiczne miny (mam
dowód :-D) i tak w pogodnych nastrojach wróciliśmy na statek. Jako że nadbrzeże
nie jest chyba zbyt długie w KomOmbo, statki cumują koło siebie. Zanim
trafiliśmy na nasz, przechodziliśmy przez cztery inne. Niektóre to po prostu
małe Titaniki. Piękne posadzki, cudne dywany, obrazy malowane na ścianach,
drewniane rzeźbione schody. Szok. Jak dla mnie - nadmiar luksusu.

Jak wróciliśmy na kolację, pozostałych grup jeszcze nie było. Zrobiliśmy sobie
parę pamiątkowych zdjęć z obsługą. Kucharz pochwalił się upieczonym krokodylem
z ciasta chlebowego, którego zrobienie zajmuje mu jakieś 5 minut. Cudo.
Krokodyl ten miał bardzo ostre wypustki na grzbiecie. Facet po uformowaniu
kształtu krokodyla, tnie ciacho na grzbiecie nożyczkami - stąd taki efekt.
Obsługa na Crocodilo jest świetna. Zwłaszcza robiący kawały kelnerzy. Jeden był
wybitny w tej dziedzinie. Np. nakładał pół ziemniaczka Wojtkowi, który
wyróżniał się spośród nas największym apetytem i szedł dalej jakby nigdy nic.
Albo jak się rozpędził i zaczął nakładać, to siłą trzeba mu było przerywać.
Albo dla jaj omijał kogoś i nie nakładał mu w ogóle niczego. Bo o ile śniadania
były w formie bufetu szwedzkiego, o tyle obiady i kolacje na statku były
serwowane przez kelnerów. Zawsze z tych sytuacji mieliśmy kupę śmiechu.
Przykładowa kolacja, której jako jedynej nie zapomniałam sfotografować,
składała się z ziemniaków podsmażanych a la frytki, ale w dużo większych
kawałkach, sałatki, nadziewanego pora, nadziewanej papryki, gołąbka, kofty,
wątróbki i kurczaka. Wszystko szalenie smaczne. Często pikantne.

Wieczorem, zanim nadszedł czas na galabija party, poszliśmy do bufetu, gdzie
spotkaliśmy się z Basemem. Basem powyciągał albumy i zdjęcia i zaczął nam
opowiadać o AbuSimbel, bo następnego dnia rano jechaliśmy dołączeni do
holenderskiej wycieczki (udało się, hura!) z ich przewodnikiem. Udało mu się to
zorganizować. Niewiarygodne. Ten chłopak naprawdę się stara. Za Abu Simbel
płaciliśmy dodatkowo 65$ od osoby.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:34

Galabija party. Basem wyskoczył z swojej galabiji. Myślałam, że skonam, bo...w
różowej. Najpierw była konkurencja tańca brzucha. Cóż. Wszystkie wyglądałyśmy
komicznie. Chociaż muszę przyznać, że Justyna, młoda hinduska i pani archeolog,
całkiem fajnie sobie radziły. Hinduska była jedną z pasażerek statku, których
spotykaliśmy właściwie tylko w jadalni. Na górze nigdy jej nie widziałam.
Podróżowała z rodzicami, którzy chyba byli emigrantami i jakiś czas temu
wybrali Londyn za swój dom. Dziewczyna tańczyła, jakby te ruchy miała we krwi.
Do tego była bardzo ładna. Pani archeolog zaś była jedną z pięcioosobowej ekipy
Polaków podróżujących po Egipcie na własną rękę. Justyna natomiast to członkini
naszego zespołu. Dla jednej z Holenderek konkurencja zakończyła się dość
tragicznie. Kobieta chyba zwichnęła sobie biodro. W każdym razie nie mogła się
ruszać, a następnego dnia widzieliśmy ją chodzącą o lasce. Po powrocie z
AbuSimbel, widziałam jak rozmawiała z masażystą. Kiedy widzieliśmy ją jeszcze
później, już nie miała laski i chodziła całkiem dobrze. Masażysta miał swój
gabinet koło jacuzzi. Jak korzystaliśmy z bąbelków któregoś pięknego dnia,
pogawędziliśmy z nim trochę. Bardzo miły młody człowiek. Ma na imię Amr.
Wyprowadzaliśmy go z błędu, że Poland i Holland, co dla nich brzmi podobnie, to
nie to samo, a nasze języki nawet nie są do siebie zbliżone. Był ogromnie
zdziwiony. Po naprawdę ciekawej rozmowie, zaprosił nas na masaż i powiedział,
że jak się zdecydujemy, dostaniemy od niego po kwadransie gratis. Usługi
masażysty kosztowały 60LE za 30 minut masażu ogólnego. Niestety z braku czasu
jakoś nie udało nam się z tego skorzystać. Ale wróćmy do tematu party. Po
konkurencji brzucha nadszedł czas na rozrywkę z udziałem panów. Z naszej grupy
Wojtek został przysłowiową "marysią". Panom zadarto galabije do góry i do pasa
przywiązano wiszącą na sznurku rzecz o kształcie małej piłki. Zadanie polegało
na przeturlaniu tam i z powrotem po parkiecie, drugiego takiego przedmiotu
leżącego na ziemi, oczywiście bez pomocy rąk, a wyłącznie za pomocą ruchu
bioder i na czas. Muszę przyznać, że w tym komicznym zadaniu Podbipięta miałby
szansę udowodnić, że "siła w lędzwiach jest":-D Po konkurencjach potańczyliśmy
jeszcze trochę i po setnej zabawie, jako że następnego dnia mieliśmy wyjeżdżać
o 4 rano, poszliśmy spać.

edithz7 Re: Tutenchamon - wspomnienia 30.11.06, 17:34

29 X - niedziela

Pobudka o tak nieludzkiej porze (parę minut po trzeciej) nie była wyzwaniem nie
do pokonania, zwłaszcza mając na uwadze jej powód. Prosto ze statku
powędrowaliśmy do autokaru, w którym siedziało już sporo ludzi. Była to grupa
Niemców, z którymi jechała nasza trójka (ja, Sławek i Marysia) oraz Holendrzy z
naszego statku. Autokar był na tyle mały, że nie miał toalety. Matko! Znowu!
Dobrze, że zrobiłam na zapas. Pojechaliśmy na miejsce zbierania się konwoju,
który wyjeżdżał o 4:30. Konwój jest tutaj tylko symboliczny i bardzo
prowizoryczny, jak większość spotkanych przez nas przeprowadzanych tzw.
kontroli, podczas których np. sprawdzają czy nie wnosisz aparatu lub kamery do
miejsc, w których ich mieć nie wolno. Wróćmy jednak do konwoju. Ja rozglądając
się na trasie, zarówno przed nami jak i za nami nie widziałam innego autokaru.
Każdy jechał swoim tempem. Nie wiem, po co oni wprowadzili te konwoje, chyba
tylko po to żeby utrudniać. Skądinąd słyszeliśmy opinię, że większość tych
pożal się boże policjantów, nie ma nawet amunicji i w wypadku zamachu
uciekaliby jako pierwsi:-) Tak czy inaczej Egipcjanie zasad starają się
trzymać. Np. tej, że jadąc w konwoju nie wolno się zatrzymywać. Czyli o
awaryjnym siku mowy być nie może, a mi się właśnie zachciało. Postanowiłam to
przespać. W większości mi się udało, ale po dotarciu na miejsce poleciałam jak
torpeda we właściwe miejsce i na szczęście nic mi nie stanęło na drodze, bo
staranowałabym. W drodze powrotnej z Abu Simbel okazało się, że moje
poświęcenie było daremne, bo jak kierowcy zachciało się siku, postój wszakże
okazał się możliwy.

Abu Simbel. Najbardziej chyba kojarzona z Egiptem, zaraz po piramidach z Gizy,
świątynia. Robi wrażenie takie, jak wygląda - kolosalne. Cztery gigantyczne
ponad 20 metrowe posągi Ramzesa II siedzące na potężnych monstrualnych tronach
przed wejściem do świątyni, zapierają dech w piersi. Wrażenie to ulega
spotęgowaniu po zbliżeniu się do posągów. Są tak wielkie, że kiedy stoi się
blisko, niemożliwą rzeczą jest objąć wzrokiem choć jeden w całości. Niestety
wewnątrz tej świątyni nie można robić zdjęć. Jak w wielu innych w Egipcie.
Podejrzewam, że chodzi o ochronę farb. Zgadzam się z tym całkowicie. Jeden
tylko fakt nie daje mi spokoju. Po cholerę taka ochrona, skoro całymi dniami
świecą się tam lampy? Chyba, że rodzaj emitowanego przez nie światła nie ma
wpływu na kolory reliefów. Wtedy zgoda.

Światynia AbuSimbel z powodu budowy wielkiej tamy asuańskiej została
przeniesiona w całości 60m wyżej i 180m na zachód od oryginalnego położenia.
Przeniesienie było konieczne, gdyż w przeciwnym wypadku świątynia zostałaby
zalana. Pierwotne położenie AbuSimbel nie było przypadkowe - jest ona świątynią
najdalej wysuniętą na południe. Została zbudowana niedaleko granicy z dawną
Nubią. Ramzes II chciał pokazać światu, że nie bez powodu nazywają go Wielkim.
I pokazał. Z całej świątyni aż kapie moc i potęga. Ściany zewnętrzne ozdobione
są reliefami przedstawiającymi Nubijczyków i Azjatów w niewoli, jak smagani
biczami i w kajdanach na szyi idą na klęczkach. Faraon chciał przerazić i
odstraszyć potencjalnych wrogów Egiptu. Na śmiałków, których posępne cztery
oblicza Ramzesa II nie odstraszyły i którzy mimo wszystko odważyli się
przekroczyć granice Egiptu, a nawet wejść do świątyni, czekały jeszcze reliefy
przedstawiające zwycięstwa faraona nad Syryjczykami, Nubijczykami, Libijczykami
i Hetytami w bitwie pod Kadesz. Przy wejściu do środka moją uwagę przykuł klucz
do współczesnych bram świątyni - olbrzymi ankh. Wielu ludzi robiło sobie z tym
kluczem zdjęcia pamiątkowe. Oczywiście nic za darmo. My sobie podarowaliśmy.

Abu Simbel była jedyną świątynią, którą zwiedzaliśmy z właściwą książką w ręku.
Mowa o "Podróży po Egipcie faraonów". Przydał się też kurs szybkiego czytania.
Skanowanie tekstu umożliwiło mi błyskawiczne znalezienie odpowiednich
fragmentów opisu. Dzięki temu wiedzieliśmy dokładnie na co właśnie patrzymy.
Super sprawa. Polecam. Kiedy skończyliśmy oglądać świątynię Ramzesa, udaliśmy
się do stojącej nieopodal mniejszej świątyni wybudowanej dla jego ukochanej
żony - Nefertari. Fasadę świątyni zdobi sześć wielkich posągów, z których dwa
przedstawiają królową, zaś pozostałe 4 króla. Ponieważ wszystkie posągi
znajdują się w pozycji stojącej z lewą nogą wysuniętą do przodu, zdają się
jakby w szyku wychodzić z góry. Świątynia Nefertari poświęcona jest bogini
Hathor, dlatego na ścianach znajdziemy przede wszystkim jej wizerunki w różnych
scenach. Kolumny będące filarami świątyni są kolumnami hathoryckimi.

Więcej nie napiszę o Abu Simbel, ponieważ świątynie te są tak piękne, że trudno
mi dobrać słowa, aby nie zniekształcić obrazu. Są jak najbardziej warte
zobaczenia. Nie żałowaliśmy ani przez momencik pieniędzy wydanej na tę
wycieczkę. Było bardzo bardzo warto. Przed wejściem do świątyni, obok budynku,
w którym pokazany jest na zdjęciach, wraz z opisem, cały proces przenoszenia
AbuSimbel, można kupić wszelkiej maści albumy o egipskich zabytkach w różnych
wersjach językowych (widziałam nawet polską). Mają tego cały przekrój. Jednak
najpopularniejsze są te, na które składa się kilkanaście kolorowych zdjęć
formatu A4 z reliefami z obu świątyń. Jako, że w środku świątyni obowiązuje
zakaz fotografowania, warto tam się zaopatrzyć w takie pamiątki. Ja założyłam,
że znajdę sobie później te zdjęcia w necie, a że nie udało mi się zebrać
kompletnej pracy na ten temat, żałuję że nie kupiłam tych reprodukcji. Basem
wspominał, że większe zdjęcia A4 kosztować powinny 35LE, a formatu A5 - 15LE za
album. Wskazówka, jaka mi się jeszcze przypomina, to ta, że cieszyłam się z
zabrania poduszek ze statku. W drodze spało mi się super wygodnie, a jechaliśmy
270km i zajęło nam to około 2,5-3h. Na miejscu byliśmy po 7 rano. Na zwiedzanie
świątyń mieliśmy 2h, co w zupełności wystarczyło. Toaleta koło Abu Simbel
kosztowała 1LE. Trzeba uważać, żeby nie spóźnić się na odjazd konwoju (godz.
10:00), bo można zafundować sobie nocleg.

Tutenchamon - wspomnienia

Najnowsze z forum Egipt

Zaloguj się