śmierdząca marynarka - pomocy!

[Gość: Kate]

Pomóżcie! Jestem zdesperowana. Mój mąż bardzo się poci. Wszystkie marynarki
śmierdzą mu pod pachami. Nie ośmielę się ich zamoczyć, bo nie wiem, czy nie
zostaną zakola po takich zabiegach. Czy znacie jakiś inny sposób oprócz
czyszczenia chemicznego?Błagam pomóżcie. Będę wdzięczna za każdą wskazówkę.

[Gość: tak myślę]

Może soróbuj nakłonić męża do używania , dobranego tylko dla Niego ,
dobrego dezodorantu .

[Gość: Matylda]

Chodzi o to, że jak te marynarki wyczyścisz to i tak zapaskudzi ponownie.
Zaproponuj mężowi, żeby zawsze po myciu (częstym, oczywiście) przecieral pachy
wacikiem nasączonym w spirytusie salicylowym. Napewno pomoże. Dezodorantu niech
nie stosuje na miejsca, które najbardziej się pocą (bo z tego tylko powstaje
smród) ale obok. Uprać trzeba całą marynarkę a nie tylko pod pachami bo to nic
nie da. Jeśli miałyby się zniszczyć w praniu to oddaj do pralni.

[Gość: allo]

Kiedyś były tzw potniki czyli wymienne wkładki mocowane pod pachy ubrań.
Odpinało się je i prało. Nie znam dokładnenie konstrukcji bo na oczy tego nie
widziałam. Ale podobno używano tego. Popytaj może w pasmanteriach.

[tekisk]

Gość portalu: allo napisał(a):

> Kiedyś były tzw potniki czyli wymienne wkładki mocowane pod pachy ubrań.
> Odpinało się je i prało. Nie znam dokładnenie konstrukcji bo na oczy tego nie
> widziałam. Ale podobno używano tego. Popytaj może w pasmanteriach.


O ...
I to jest dobry pomysł .
Może krawcowa dałaby się namówić na uszycie takich wymienialnych potników .

[Gość: fifi]

a wyobrazasz sobie zdjac taka marynarke i oto ukazuja sie oczom wszystkich owe
przepocone potniki? Obrzydlistwo porownywalne do tego ze kobiecie wysuwa sie
uzywana podpaska. Co za chory pomysl!

[Gość: Matylda]

Wiesz, ja też uważam to za obrzydliwe i nie wyobrażam sobie czegoś takiego. Ten
wynalazek pochodzi chyba jeszcze z czasów kiedy kołnierzyki i mankiety koszul
były odpinane i prane często a reszta koszuli to już chyba jak zesztywniala z
brudu i przepocenia.

[Gość: do matyldy]

Gość portalu: Matylda napisał(a):
Wiesz, ja też uważam to za obrzydliwe i nie wyobrażam sobie czegoś takiego. Ten
>
> wynalazek pochodzi chyba jeszcze z czasów kiedy kołnierzyki i mankiety koszul
> były odpinane i prane często a reszta koszuli to już chyba jak zesztywniala z
> brudu i przepocenia.

A co sobie wyobrażasz Matydo Wszystko(nie)wiedząca? Śmierdzącą z przepocenia
marynarkę, oddawaną raz na tydzień do pralni czy siedem marynarek na każdy dzień
tygodnia?

[Gość: Matylda]

>A co sobie wyobrażasz Matydo Wszystko(nie)wiedząca? Śmierdzącą z przepocenia
marynarkę, oddawaną raz na tydzień do pralni czy siedem marynarek na każdy dzie
ń tygodnia? <

Wyobrażam sobie prysznic przynajmniej dwa razy dziennie, dobre mydło, skuteczne
kosmetyki i ewentualną wizyte u lekarza. Oczywiście mogę sobie wyobrazić na
śmierdzących nogach torebki foliowe pod skarpetami...to dlatego, żeby się buty
nie niszczyły, zadowolona?

[Gość: Lana]

Gość portalu: Matylda napisał(a):
wynalazek pochodzi chyba jeszcze z czasów kiedy kołnierzyki i mankiety koszul
> były odpinane i prane często a reszta koszuli to już chyba jak zesztywniala z
> brudu i przepocenia.

Rozumiem, że z przekazu rodzinnego znasz tylko taki wariant;))
Ja natomiast wiem, że mój pradzadek nosił odpinane mankiety i kólnierzyk
ponieważ zgodnie z ówczesną modą musiały być one usztywnione. A do fraka
dodatkowo władał tzw. usztywniony przodek.

[Gość: Matylda]

Co ja znam z przekazu rodzinnego to Ty nawet w książkach nie wyczytasz.
Twoja prababcia miala jedną suknię, którą nosiła na wszystkich balach w
karnawale (tak było niezaleznie od zamożności panny). Jak przystalo na niewinną
panienkę "na wydaniu", ta suknia była prawdopodobnie biala i pod koniec
karnawału robiła się sina. To dlatego, że nikt jej nie prał a widoczne plamy
czyściło się benzyną lub zapierało. W tamtych czasach ludzie mieli obojętny
stosunek do spraw higieny i tłuste, przepocone warkocze panienki z wyższych
sfer nie robiły na nikim negatywnego wrażenia bo wszyscy pachnięli podobnie.
Kąpano się najwyżej raz w tygodniu (to u tych postępowych!), cała rodzina w tej
samej wodzie, jedno po drugim a bogobojne panie to nawet wchodziły do wanny w
płóciennej koszuli. Liczyło się to, że dusza panienki była czysta. Sądzisz, że
wobec tego Twój pradziadek miał motywację do noszenia czystej koszuli (poza tym
kołnierzykiem i mankietami, ma się rozumiec), skoro jako dobrze wychowany i tak
nie zdejmowal między ludzmi fraka?

[Gość: Lana]

Zapachniało mi, czy też raczej zaśmierdziało wiedzą nabytą z"Marii i Magdaleny";))
Madzia miała niewątpliwie cięty język i zmysł obserwacji, ale była też lizuskiem
nowego ustroju, czego jej rodzina i znajmomi do dziś nie wybaczyli. Więc dajmy
poprawkę na jej "krzywe zwierciadło" Matyldo.

[Gość: Matylda]

O, czytujemy te same książki... Stawiam na zmysł obserwacji Madzi, widocznie
tak było. Wiele lat temu, po przeczytaniu "Marii i Magdaleny" zasięgnęłam
wiedzy wśród najstarszych członków rodziny i niestety napisała prawdę. Nie wiem
też dlaczego na tym mialoby polegać jej lizusostwo wobec nowego ustroju.
Czyżby "nowe, socjalistyczne elity" myły się dużo częściej?

[Gość: Lana]

Może się nie myły częściej ale strasznie lubiły jak obśmiewano dawne elity,
szczególnie jeśli robili to przedstawiciele tychże. Jeśli interesujesz się
Magdaleną Samozwaniec to przeczytaj koniecznie wydaną dwa miesiące temu
"Magdalenę córkę Kossaka". Super ciekawa książka zawierająca niepublikowane
dotąd nigdy zdjęcia i fakty z życia rodziny Kossaków. Przyznam, że dla mnie
szokujące.

[Gość: Matylda]

Przeczytam oczywiście bo bardzo lubię Magdalenę jako postać i jako pisarkę.
Zdaję sobie sprawę, że najbardziej "znam Ją" taką jak sama sie przedstawiła i
ciekawe będzie spojrzenie innych ludzi (kto napisał nową książkę?). Trochę mnie
denerwuje jej wyidealizowana, wręcz obsesyjna miłość do Marii, myślę że miała
duży kompleks niższości względem siostry. No i to uwielbienie dla Wojciecha...
Zanim przeczytam książkę to powiedz co w niej jest takiego, co Cię zaszokowało.

[Gość: Lana]

Autorem jest Rafał Podraza, krewny ze strony drugiego męża Zygmunta
Niewidowskiego. Trudno nawet powiedzieć, że autorem bo są to zebrane wspomnienia
różnych osób, które los zetknął w jakiś sposób z Magdaleną. Nie chcę Ci odbierać
przyjemności czytania więc tylko uchylę rąbka tajemnicy:) A więc jest przede
wszystkim opisana (do tej pory pomijana i ukrywana) historia córki Magdaleny,
Teresy Starzewskiej która nadal żyje i mieszka w domu opieki pod Paryżem, jest
wypowiedź córki Reksy (czyli wnuczki Magdaleny), która o swoim pochodzeniu i
znaczeniu rodziny Kossaków dla polskiej kultury dowiedziała się przez przypadek
...z internetu. Jest o prawdziwych okolicznościach poznania Zygmunta
Niewidowskiego i późniejszym ich życiu w przedziwnym trójkącie. O tym dlaczego
tak mało jest w "Marii i Magdalenie" nt. brata Jerzego i jego rodziny, o tym jak
rodzina i całe środowisko odebrało "Marię i Magdalenę" i "Błękitną krew". No i
oczywiście o nieodwzajemnionej miłości do uwielbianej Lilki. I jeszcze wiele,
wiele innych historii.

[Gość: Matylda]

Bardzo ciekawe, w poniedzialek biegnę kupić książkę. Przyznam się, że już w
trakcie czytania "Marii i Magdaleny" zaniepokoił mnie stosunej matki do
dziecka. W całej książce jedna czy dwie wzmianki o córce no i ta wieczna
rozłąka...a to Bukareszt, a to Warszawa, a to podróże... no i teraz ta
nieświadomośc wnuczki. Rzeczywiście, zastanowiło mnie jeszcze to, że o rodzinie
brata jest chyba tylko jedna wzmianka przy okazji krótkiej sukni bratowej a
przecież wychowali się razem, żadnych wspomnień? W ogóle wydaje mi się, że
Magdalena bardziej żyła życiem siostry niż swoim własnym albo nie chciała pisać
o sobie. Dziękuję Ci za informację o książce i cieszę się, że ze smrodliwego
tematu wyniknęła sympatyczna rozmowa. Pozdrawiam.

[Gość: Lana]

Życzę Ci miłego czytania i również pozdrawiam:)
ps.Książkę wydał PIW.

[Gość: do fifi]

Gość portalu: fifi napisał(a):

> a wyobrazasz sobie zdjac taka marynarke i oto ukazuja sie oczom wszystkich owe
> przepocone potniki? Obrzydlistwo porownywalne do tego ze kobiecie wysuwa sie
> uzywana podpaska. Co za chory pomysl!


Elegancki mężczyzna nie zdejmuje "przy wszystkich" marynarki estetko-prostaczko.

[Gość: fifi]

wystarczy ze zdejmie ja w domu rodzinnym - tak jak on nie chcialby widziec tego
co uzywaja kobiety tak i ja nie chcialabym zobaczyc owych upiornych potnikow.
Obawiam sie ze mezczyzna a i owszem zdejmuje marynarke. Nie wiem czy przyszlo
Ci do glowy ze np zaklada marynarke idac do pracy a w pracy ja zdejmuje i
siedzi w samej koszuli? Nie kazda praca wymaga tkwienia w garniturze przez
caly dzien. Tak samo w paru innych sytuacjach ale przeciez takiej znawczyni jak
Ty - i na dodatek nie prostej kobiecie - tlumaczyc wiecej juz chyba nie musze...
A osoba pocaca sie moze uzywac przeciez specjalnych, leczniczych
antyperspirantow a nie zwyklych dezodorantow i problem znika albo przynajmniej
maleje.

[Gość: Kate]

Dziękuję za podpowiedzi.Na pewno skorzystam. A potliwość...taka jego uroda :)
Pozdrawiam serdecznie.