Czy Eichendorff napisał jakiś dobry wiersz?

[Gość: czytelnik]

Jeśli tak,proszę tłumaczenie owego utworu opublikować na tym forum.

[Gość: czytelnik]

Pisząc o "tłumaczeniu" miałem na myśli przekład na język polski.

[silesius88]

No jasne, było kilka niezłych tekstów. Mogę tu przytoczyć niestety tylko
tytuły : "Rozpacz matki nad srającym dzieckiem", "Podróż dziadka dookoła
nocnika" i "O tym jak dwóch łysych się za włosy ciągnęło"


pyrsk!
Silesius88

[Gość: Pioter]

pl.wikipedia.org/wiki/Joseph_von_Eichendorff

[hermann5]

Dobrych wierszy jest w jego twórczości sporo, gorzej z ich przekładami na
polski - te, które się pojawiły, stawiając bardziej na przekaz treści, zgubiły
gdzieś przy okazji całą melodyjność. A melodyjność była tą cechą wierszy
Eichendorffa, którą doceniło wielu kompozytorów. Gorąco polecam zwłaszcza 12
pieśni z cyklu Liederkreis Op. 39 Schumanna.

[Gość: Pioter]

Sprawdź w książce P K Szczeponka "Górny Śląsk w barwach czasu". Bardzo dobrze
wypadają tam przekłady Eichendorffa na czeski

[Gość: Hanysek]

Gdzie tam temu Eichendorffowi do Adasia M., Julka S., Cypriana K., Gustawa M.

[Gość: .]

A któż to taki Cyprian K. (jakież to nazwisko się pod "K" kryje)

A do autora wątku, cóż to znaczy "dobry" wiersz?
Dobry to może być most, albo obiad.

[Gość: sok]

dobry to moze ewentualnie jeszcze "emigracyjny dupek" byc, prawda hanysku

copyright

[Gość: OBERSCHLESIER]

publikacje, tlumaczenia, ksiazek, pism etc, bez wiedzy i zezwolenia wlasciciela
praw autorskich, jest zabronione - karalne!!!

krzysztof.microchip.net.pl/fotolog/prawo-autorskie.htm

[grba]

Gość portalu: OBERSCHLESIER napisał(a):

> publikacje, tlumaczenia, ksiazek, pism etc, bez wiedzy i zezwolenia
wlasciciela
>
> praw autorskich, jest zabronione - karalne!!!
>
> krzysztof.microchip.net.pl/fotolog/prawo-autorskie.htm


Głupota nie jest zabroniona i karalna Niestety.

Prawa autorskie w Polsce wygasają po 70 latach od śmierci autora. Jeżeli autor
jest nie znany - po 70 latach od daty pierwszej publikacji utworu. Autor może
zrzec się swoich praw wcześniej, wtedy jego utwory stają się własnościa
publiczną.
Utwory Eichendorffa są własnościa publiczną, nie podlegają ochronie; autorstwo
tłumaczenia tak.

[Gość: OBERSCHLESIER]

ja jestem wnukiem eichendorffa i niezgadzam sie na publikacje wierszy dziadzi!

[xs550]

Zawsze lubilem "Ode do mlodosci".

[eichendorff]

xs550 napisał:

> Zawsze lubilem "Ode do mlodosci".

Skoro już odbiegliśmy od tematu Eichendorffa, to mogę stwiedzić, że
zdecydowanie wolę "Odę do radości", której część jest obecnie naszym hymnem
(dzięki Bogu!). "Oda do młodości" wyraża charakter polskiego romantyzmu, w
którym było tylko miejsce na krew i łzy (nawet potu tam nie było).
Dla mnie osobiście "Oda do młodości" była próbą naśladownictwa twórczości
romantyków zachodnioeuropejskich. Nie dziwi to akurat, gdyż w młodości wielu
autorów (nie tylko literackich) próbuje się wzorować na innych...

[xs550]

Radosci, mlodosci... Wsio adno...

[eichendorff]

xs550 napisał:

> Radosci, mlodosci... Wsio adno...

Wbrew pozorom jest duża różnica pomiędzy radościa a młodością. Gdyby Mickiewicz
odwoływał się do radości, polski romantyzm nie byłby taki ponury, jaki był. A
był bardzo - chyba najbardziej w całej Europie...
I do teraz odbija się czkawką narodowi polskiemu!

[grba]

eichendorff napisał:

> xs550 napisał:
>
> > Radosci, mlodosci... Wsio adno...
>
> Wbrew pozorom jest duża różnica pomiędzy radościa a młodością. Gdyby
Mickiewicz
>
> odwoływał się do radości, polski romantyzm nie byłby taki ponury, jaki był. A
> był bardzo - chyba najbardziej w całej Europie...
> I do teraz odbija się czkawką narodowi polskiemu!
>


Mickiewicz napisał dużo. Z tego ogromu można wyłowić wiersz na każdy stan ducha.
Gdyby Mickiewicz w wolnej Polsce mógł zostać profesorem uniwersyteckim; gdyby
Słowacki mógł zostać w wolnej Polsce wysokim urzędnikiem w Ministerstwie
Skarbu; gdyby Krasiński mógł zostać w wolnej Polsce dyplomatą... Zapewne
weselszy byłby nasz romantyzm...

[wiksadyba1]

> Mickiewicz napisał dużo. Z tego ogromu można wyłowić wiersz na każdy stan
ducha

No właśnie. Łatwo ot tak krytykować Mickiewicza, jeżeli ma się o nim wyrobione
zdanie na podstawie omawiania go w polskich szkołach. Warto np.
przeczytać "liryki lozańskie", żeby zobaczyć M. wyciszonego, kameralnego,
niesamowicie oszczędnego jak na tamte czasy, bardzo nowatorskiego. Skądinąd
nawet np. takie "Dziady" otwierają pole do różnych interpretacji, jeżeli
właśnie wyjdzie się poza kanony podsunięte przez streszczenia szkolne. Nie
mówię, że Mickiewicz nie ma dla mnie poważnych słabości jeżli chodzi o
jego "filozofię", że jest wolny od przesady, bicia piany, demagogii itd. bo
niestety imho w niektórych rzeczach nie jest. Ale czasem słyszy się tak
kuriozalne opinie... Najbardziej rozbawiło mnie (to akurat nie na FS, chociaż
bym się nie zdziwił) nazwanie go...zaciekłym nacjonalistą:) i uważanie
mesjanizmu polskiego za nurt "ksenofobiczny." Warto przeczytać te rzeczywiście
nieszczęsne (chociaż w gruncie rzeczy bardzo zabawne) pisma z okresu współpracy
z Towiańskim i skonfrontować je ze słownikowym pojęciem nacjonalizmu. Albo np.
choćby takie "Do przyjaciół Moskali":)

[xs550]

Moze w tym wlasnie lezy magiczna sila polskiego romantyzmu?

[wiksadyba1]

eichendorff napisał:

> xs550 napisał:
>
> > Radosci, mlodosci... Wsio adno...
>
> Wbrew pozorom jest duża różnica pomiędzy radościa a młodością.

Bardzo trafna uwaga "ogólna" :). Tylko że nie wiem, czy "Oda..." Mickiewicza
jest dobrym przykładem, jak duża ta różnica BYWA:) Wydaje mi się, że jest w
niej dużo radości, takiej "heroicznej", dionizyskiej, w stylu "Prometeusza"
młodego Goethego.
Gdyby Mickiewicz
>
> odwoływał się do radości, polski romantyzm nie byłby taki ponury, jaki był. A
> był bardzo - chyba najbardziej w całej Europie... I do teraz odbija się
czkawką narodowi polskiemu!

Rozumiem, że tacy np. Byron, Shelley, Keats, Chateaubriandpisali zabawne
krotochwile:) A np. z kolei taki "Fantazy" to rozdzierający serce posępny
melodramat:) Nb. a tak w ogóle czy "Pan Tadeusz" jest w gruncie rzeczy ponury?

Serio to wydaje mi się, że nie ma zasadniczej różnicy co do stylu i postawy
intelektualnej między polskim romantyzmem, a literaturą tego nurtu w innych
krajach Europy, jeżeli porównać "jądro" romantyzmu tzn. najbardziej klasyczne
utwory tego nurtu, z wyłączeniem "jeszcze-nie romantyzmu" (np. Sturm und
Drang") i "już-nie romantyzmu". Problemem jest raczej po pierwsze uwikłanie
literatury w schemat partiotyczno-narodowy (takie postawy były i w całej
Europie, ale powiedzmy, że "co za duzo to niezdrowo") oraz stosunkowo silne
utrzymywanie się paradygmatów romantycznych, które nie pozwoliły na krytyczną
rewizję tego nurtu. A w tym czasie np. romantycy rosyjscy dojrzeli i wyzbyli
się egzaltowanej naiwności czego dowodem np. "Eugeniusz Oniegin"...

[eichendorff]

wiksadyba1 napisał:

> Problemem jest raczej po pierwsze uwikłanie
> literatury w schemat partiotyczno-narodowy (takie postawy były i w całej
> Europie, ale powiedzmy, że "co za duzo to niezdrowo")

Właśnie to mnie najbardziej razi w polskim romantyźmie.
Choć może to nie polski romantyzm (czytaj: Mickiewicz) temu winny, ale programy
dydaktyczne w szkołach? Wszak "Romantyczność" czy "Dziady" część II są spychane
na bok, jako nieważne. Bo NAPRAWDĘ ważne są "Dziady" część III, "Pan Tadeusz"
czy "Reduta Ordona". Może gdyby pozmieniać programy nauczania i uwydatnić inne
cechy polskiej literatury, następne pokolenia Polaków pozbyłyby się ksenofobii
czy niechęci do niektórych narodów (szczególnie Niemców i Rosjan)?

[wiksadyba1]

Programy należałoby zmienić. Po pierwsze - większe proporcje literatury
światowej w porównaniu z polską. Po drugie bardziej krytyczne (w sensie
otwartej dyskusji "czy miał rację czy nie" a nie "wielkim poetą był")
nastawienie do wielu zjawisk. Np. w moim liceum, wg. jakichś rankingów swrgo
czasu jednym z lepszych w Polsce, chociaż na co dzień tak tego się prawwie w
ogóle nie czuło:)0, akurat było spełnione jedno i drugie - o mesjaniźmie
polskim mówiło się tonem chwilami prześmiewczym, w oczach mojej polonistki
bardziej kompromitowała nieznajomość Dostojewskiego niż niedoczytanie Chłopów -
a Baudelaire byl ważniejszy niż Przerwa-Tetmajer, ale to niestety skrajny
wyjątek, też w skali mojej szkoły, bo byli bardziej dogmatyczni nauczyciele.
Natomiast co do Niemców to winiłbym raczej Sienkiewicza niż romantyków+
późniejsze nazwiska, jak np. Kruczkowski, który - o zgrozo - jest ponoć wciąż w
programie. Nie znajduje bezpośrednich, ważnych
przedstawicieli "antyrosyjskości" w literaturze polskiej, wynika raczej ona z
kwestii czysto hiostorycznych/politycznych.

Na pocieszenie dodam, że np. Włosi przerabiają w programach licealnych głownie
XIX w. nudziarzy typu Manzoni i de Amicis i zachwycać się mają tym, jak na
kartach ich książek kształtował się "naród włoski" w dobie Risorgimento
(zjednoczenia) i tuż przed nim:) Jeszcze bardziej tym rzygają niż polscy
uczniowie.

Nb czy ktoś wie, jak wygląda program nauczania literatury w gimnazjach
niemieckich????

[somepoint210]

wiksadyba1 napisał:

> Np. w moim liceum, wg. jakichś rankingów swrgo
> czasu jednym z lepszych w Polsce, chociaż na co dzień tak tego się prawwie w
> ogóle nie czuło:)

Batory, czy Reytan?:)))

[wiksadyba1]

jeden z 2 (powiedzym, że II jest znaczącą liczbą:)))

wiksadyby1 przecenianie literatury

[homo.homini.lupus.est]

wiksadyba1 napisał:
Natomiast co do Niemców to winiłbym raczej Sienkiewicza niż romantyków+
> późniejsze nazwiska
Doprawdy? Pisarze są odpowiedzialni za obawy i niechęć części Polaków?
A może to jednak historia? Może jednak Adolf Hitler?

Winno być:wiksadyby1 przecenianie roli literatury

[homo.homini.lupus.est]

> wiksadyba1 napisał:
> Natomiast co do Niemców to winiłbym raczej Sienkiewicza niż romantyków+
> > późniejsze nazwiska
>
> Doprawdy? Pisarze są odpowiedzialni za obawy i niechęć części
Polaków?
> A może to jednak historia? Może jednak Adolf Hitler?

[eichendorff]

homo.homini.lupus.est napisał:

> Doprawdy? Pisarze są odpowiedzialni za obawy i niechęć części
> Polaków? A może to jednak historia? Może jednak Adolf Hitler?

No proszę! Adolf Hitler jest odpowiedzialny za to, że powstały słowa: "Nie
będzie Niemiec pluł nam w twarz!"! Doprawdy wielce interesująca teoria...

[homo.homini.lupus.est]

eichendorff napisał:

> homo.homini.lupus.est napisał:
>
> > Doprawdy? Pisarze są odpowiedzialni za obawy i niechęć części
> > Polaków? A może to jednak historia? Może jednak Adolf Hitler?
>
> No proszę! Adolf Hitler jest odpowiedzialny za to, że powstały słowa: "Nie
> będzie Niemiec pluł nam w twarz!"! Doprawdy wielce interesująca teoria...
>
Nie ośmieszaj się.Nie miałeś w szkole lekcji historii? Musiałeś mieć b. złych
nauczycieli albo wagarowałeś. Informuję zatem,że w XVIII wieku Prusy walnie
przyczyniły się do likwidacji państwa polskiego,zagarniając znaczną jego część
z Poznaniem, Gdańskiem i...Warszawą. Ciekawostką,chyba bez większego
znaczenia,jest to,że ówczesna caryca Katarzyna była,urodzoną w Szczecinie,
niemiecką księżniczką.
Konopnicka napisała "Rotę" w czasach,gdy państwo niemieckie prowadziło
agresywną,antypolską politykę.Jako przykład tej polityki można podać fakt,iż za
mówienie po polsku,na dworcu kolejowym w Poznaniu,groziła wtedy kara.

[wiksadyba1]

homo.homini.lupus.est napisał:

> eichendorff napisał:
>
> > homo.homini.lupus.est napisał:
> >
> > > Doprawdy? Pisarze są odpowiedzialni za obawy i niechęć części
> > > Polaków? A może to jednak historia? Może jednak Adolf Hitler?
> >
> > No proszę! Adolf Hitler jest odpowiedzialny za to, że powstały słowa: "Ni
> e
> > będzie Niemiec pluł nam w twarz!"! Doprawdy wielce interesująca teoria...
> >
>
> Nie ośmieszaj się.Nie miałeś w szkole lekcji historii? Musiałeś mieć b. złych
> nauczycieli albo wagarowałeś. Informuję zatem,że w XVIII wieku Prusy walnie
> przyczyniły się do likwidacji państwa polskiego,zagarniając znaczną jego
część
> z Poznaniem, Gdańskiem i...Warszawą. Ciekawostką,chyba bez większego
> znaczenia,jest to,że ówczesna caryca Katarzyna była,urodzoną w Szczecinie,
> niemiecką księżniczką.
> Konopnicka napisała "Rotę" w czasach,gdy państwo niemieckie prowadziło
> agresywną,antypolską politykę.Jako przykład tej polityki można podać fakt,iż
za
>
> mówienie po polsku,na dworcu kolejowym w Poznaniu,groziła wtedy kara.

Sienkiewicz dołożył swą cegiełkę do stereotypu traktującego stosunki polsko-
niemieckie w kategorii odwiecznej wrogości, jak również traktującego
średniowieczne wojny w kategoriach konfliktów narodowych.

Aneksja części IRP przez Prusy była konsekwencją rozkładu tego pierwszego
państwa. Polska sama "dopuściła" do rozwoju prowincjonalnych i kiedyś w części
zależnych od niej Prus w potęgę kontynentalną. Każdy władca XVIII wieczny
zrobiłby to samo co Fryc. Gdyby historia potoczyła się inaczej i któryś z
monarchów mocarstowej Polski anektowałby solidny kawałek ziem niemieckich,
zapewne do dziś czułbyś dumę z tego zdarzenia...

[homo.homini.lupus.est]

wiksadyba1 napisał:
Sienkiewicz dołożył swą cegiełkę do stereotypu traktującego stosunki polsko-
> niemieckie w kategorii odwiecznej wrogości, jak również traktującego
> średniowieczne wojny w kategoriach konfliktów narodowych.
>
> Aneksja części IRP przez Prusy była konsekwencją rozkładu tego pierwszego
> państwa. Polska sama "dopuściła" do rozwoju prowincjonalnych i kiedyś w
części
> zależnych od niej Prus w potęgę kontynentalną. Każdy władca XVIII wieczny
> zrobiłby to samo co Fryc. Gdyby historia potoczyła się inaczej i któryś z
> monarchów mocarstowej Polski anektowałby solidny kawałek ziem niemieckich,
> zapewne do dziś czułbyś dumę z tego zdarzenia...

Zdanie o dumie z aneksji traktuję jak insynuację.Cały Twój wywód trąci XIX-
wieczną "Szkołą krakowską" i jest,w moim przekonaniu,anachroniczny.
Sąsiedzi Polski(późniejsi jej likwidatorzy)robili w XVIIIw.,co mogli,by w
Polsce nie działo się dobrze.Prusy nie "anektowały solidnego kawałka" ziem
polskich,lecz stolicę i m.in.ziemie,będące "kolebką państwowości"(Wielkopolskę)
Nie wiem,co musiałaby anektować Polska,by można było mówić o porównywalnym
wydarzeniu.Berlin? I co jeszcze?
Zapominanie(lub świadome tego pomijanie),że w XVIII i XIX w. państwo pruskie,a
potem niemieckie,było wrogiem Polski i jednoczesne znęcanie się nad Konopnicką
i Sienkiewiczem,to droga do nikąd.

[eichendorff]

homo.homini.lupus.est napisał:

> że w XVIII i XIX w. państwo pruskie,a
> potem niemieckie,było wrogiem Polski i jednoczesne znęcanie się nad
> Konopnicką i Sienkiewiczem,to droga do nikąd.

Ciekawe, że akurat Niemcom dostało się od nich najbardziej najbardziej, choć to
Rosja odegrała pierwsze skrzypce w rozbiorach 100 lat wcześniej. Jak zwykle
punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a skoro oboje "przesiadywali"
najczęściej na terenach zaboru rosyjskiego, nie mogli "dołożyć" Rosjanom. O
wiele łatwiej było zwalić całą winę na Niemców, tym bardziej, że było to na
rękę ówczesnej władzy(weźmy pod uwagę, że pod koniec XIX wieku Europa była już
podzielona na dwa zwalczające się ugrupowania, a Niemcy i Rosja znajdowały się
po "różnych stronach barykady"). Najzabawniejsze jest to, że dziś te osoby
uznawane są niemal za bojowników o odrodzenie polskiego ducha narodowego, a
przeciwko ówczesnej władzy carskiej, nie miały odwagi wystąpić w poważniejszy
utworze. Sienkiewicz dokopał Ukraińcom, Szwedom i Turkom (w Trylogii) oraz
Niemcom (w Krzyżakach). Ciekawe dlaczego nie napisał żadnej powieści na temat -
licznych przecież - wojen z Moskwą. Od czasów Batorego, aż po współczesne mu
Powstanie Styczniowe, tematów miał przeogromnie wiele (nie uwzględniam nowel,
które w powszechnej świadomości mają o wiele niższy ciężar gatunkowy!).

P.S. W czym szkoła krakowska była gorsza - uwzględniając skuteczność realizacji
celu jakim było odzyskanie niepodległości - od głównego nurtu pozytywistów?

[wiksadyba1]

homo.homini.lupus.est napisał:

> wiksadyba1 napisał:
> Sienkiewicz dołożył swą cegiełkę do stereotypu traktującego stosunki polsko-
> > niemieckie w kategorii odwiecznej wrogości, jak również traktującego
> > średniowieczne wojny w kategoriach konfliktów narodowych.
> >
> > Aneksja części IRP przez Prusy była konsekwencją rozkładu tego pierwszego
>
> > państwa. Polska sama "dopuściła" do rozwoju prowincjonalnych i kiedyś w
> części
> > zależnych od niej Prus w potęgę kontynentalną. Każdy władca XVIII wieczny
>
> > zrobiłby to samo co Fryc. Gdyby historia potoczyła się inaczej i któryś z
>
> > monarchów mocarstowej Polski anektowałby solidny kawałek ziem niemieckich
> ,
> > zapewne do dziś czułbyś dumę z tego zdarzenia...
>
> Zdanie o dumie z aneksji traktuję jak insynuację.

Jeżeli nie byłbyś dumny z hipotetycznego polskiego monarchy, który m.in. drogą
aneksji uczyniłby z Polski wielkie mocarstwo, przepraszam za insynuację.

Cały Twój wywód trąci XIX-
> wieczną "Szkołą krakowską" i jest,w moim przekonaniu,anachroniczny.

Porównania ze szkołą krakowską nie obraża mnie, chociaż nie to też, że celowo
do niej nawiązuje. Jakie poglądy nie są anachroniczne?

> Sąsiedzi Polski(późniejsi jej likwidatorzy)robili w XVIIIw.,co mogli,by w
> Polsce nie działo się dobrze.

Tu dochodzimy do sedna sprawy. Nie przeczę. Czy to jednak był wyjątek w XVIII
wieku? Tacy np. francuscy Burboni robili wszystko, żeby dobrze działo się w
Hiszpanii i na ziemiach niemieckich.Tymczasem niektórzy Polacy przedstawiają
rozbiory jako wyjątkowy akt dziejowej krzywdy, który ich spotkał za to, że byli
Polakami, a może wręcz za to, że byli tacy szlachetni i dobrzy:) Rozkładająca
się Polska miała pecha znaleźć się między 2 najbardziej żądnymi potęgi
mocarstwami, które zdobyły się na modernizację, której Polska nie była w stanie
przeprowadzić. Zwracam uwagę, że w XVII w. Prusy nie stanowiły zagrożenia dla
RP, delikatnie mówiąc. Rosja była równorzędnym militarnie państwem. Monarcia
Habsburska była natomiast sojusznikiem Polski, co - moim zdaniem- okazało się
błędem.
Prusy nie "anektowały solidnego kawałka" ziem
>
> Zapominanie(lub świadome tego pomijanie),że w XVIII i XIX w. państwo
pruskie,a
> potem niemieckie,było wrogiem Polski i jednoczesne znęcanie się nad
Konopnicką
> i Sienkiewiczem,to droga do nikąd.

No właśnie - po pierwsze piszesz "państwo pruskie" a potem "niemieckie". Nie
wyczerpuje to całych Niemiec, nie tylko narodu ale nawet jego elit. Stosunek
wielu Niemców do "sprawy polskiej" zwłaszcza przed 1871 był pozytywny.
Tymczasem pewien skrajny punkt widzenia w Polsce głosi, na szczęście ze
słabnącą siłą, że sama "niemieckość" jest jakoby wroga polskości. Co z epokami
wcześniejszymi? Historia stosunków polsko-niemieckich nie zaczęła się wraz z
rozbiorami. Sienkiewiczowi to ja przede wszystkim zarzucałbym niedostatki
czysto literackie. Aha, jeżeli piszesz o XIX wieku i "germanizacji" - dlaczego
Sienkiewicz nie napisał współczesnej powieści opisującej ten proces - brak
talentu do rzeczowej analizy zjawisk politycznych? Czy może materiał nie był by
aż tak "ciekawy" (nikt Polaków nie oślepiał smołą jak Juranda).
A...przepraszam...był przecież "Bartek Zwyciezca";) Zresztą mniejsza już z
Sienkiewiczem jako takim. Chodziło tu o programy szkolne. Co w takim razie
sądzisz o temacie (autentycznym!!!) wypracowania zadanego na lekcji polskiego
pod koniec lat 80-tych: "UZASADNIJ W ŚWIETLE HISTORII STOSUNKÓW POLSKO
KRZYŻACKICH ZDANIE RYCERZA POWAŁY Z TACZEWA (jeden z Sienkiewiczowskich
bohaterów): NIENASYTNE i ZŁE TO PLEMIĘ JAKO WILCY":)))

te prawa autorskie już wygasły..

[bartoszcze]

Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;
Młodości! dodaj mi skrzydła!
Niech nad martwym wzlecę światem
W rajską dziedzinę ułudy:
Kędy zapał tworzy cudy,
Nowości potrząsa kwiatem
I obleka w nadziei złote malowidła.

Niechaj, kogo wiek zamroczy,
Chyląc ku ziemi poradlone czoło,
Takie widzi świata koło,
Jakie tępymi zakreśla oczy.
Młodości! ty nad poziomy
Wylatuj, a okiem słońca
Ludzkości całe ogromy
Przeniknij z końca do końca.

Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia
Obszar gnuśności zalany odmętem;
To ziemia!
Patrz. jak nad jej wody trupie
Wzbił się jakiś płaz w skorupie.
Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem;
Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu,
To się wzbija, to w głąb wali;
Nie lgnie do niego fala, ani on do fali;
A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu.
Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby:
To samoluby!

Młodości! tobie nektar żywota
Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:
Serca niebieskie poi wesele,
Kiedy je razem nić powiąże złota.
Razem, młodzi przyjaciele!...
W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
Jednością silni, rozumni szałem,
Razem, młodzi przyjaciele!...
I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu,
Jeżeli poległym ciałem
Dał innym szczebel do sławy grodu.
Razem, młodzi przyjaciele!...
Choć droga stroma i śliska,
Gwałt i słabość bronią wchodu:
Gwałt niech się gwałtem odciska,
A ze słabością łamać uczmy się za młodu!

Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze,
Ten młody zdusi Centaury,
Piekłu ofiarę wydrze,
Do nieba pójdzie po laury.
Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;
Łam, czego rozum nie złamie:
Młodości! orla twych lotów potęga,
Jako piorun twoje ramię.

Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy
Opaszmy ziemskie kolisko!
Zestrzelmy myśli w jedno ognisko
I w jedno ognisko duchy!...
Dalej, bryło, z posad świata!
Nowymi cię pchniemy tory,
Aż opleśniałej zbywszy się kory,
Zielone przypomnisz lata.

A jako w krajach zamętu i nocy,
Skłóconych żywiołów waśnią,
Jednym "stań się" z bożej mocy
Świat rzeczy stanął na zrębie;
Szumią wichry, cieką głębie,
A gwiazdy błękit rozjaśnią -


W krajach ludzkości jeszcze noc głucha:
Żywioły chęci jeszcze są w wojnie;
Oto miłość ogniem zionie,
Wyjdzie z zamętu świat ducha:
Młodość go pocznie na swoim łonie,
A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie.

Pryskają nieczułe lody
I przesądy światło ćmiące;
Witaj, jutrzenko swobody,
Zbawienia za tobą słońce!

a tu spadkobiercy Gałczyńskiego może wybaczą..

[bartoszcze]

O, radości, iskro bogów,
Kwiecie Elizejskich pól,
Święta, na twym świętym progu
Staje nasz natchniony chór.
Jasność twoja wszystko zaćmi,
Złączy, co rozdzielił los,
Wszyscy ludzie będą braćmi
Tam, gdzie twój przemówi głos.

Ona w sercu, w zbożu, w śpiewie,
Ona w splocie ludzkich rąk,
Z niej najlichszy robak czerpie,
W niej największy nieba krąg.
Wstańcie, ludzie, wstańcie wszędzie,
Ja nowinę niosę wam:
Na gwiaździstym firmamencie
Bliska radość błyszczy nam.

[wiksadyba1]

Nb IMHO porównanie wygrywa Mickiewicz:))) Przynajmniej w jego wierszu jest
więcej do interpetowania, stosunkowo bardziej złożony intelektualnie i bogatszy
czysto literacko. Schiller to podniosłe bicie piany...banał. W ogóle akurat o
Schillerze nie mam specjalnie wysokiego mniemania:)

[hermann5]

wiksadyba1 napisał:

> Nb IMHO porównanie wygrywa Mickiewicz:))) Przynajmniej w jego wierszu jest
> więcej do interpetowania, stosunkowo bardziej złożony intelektualnie i
bogatszy
>
> czysto literacko. Schiller to podniosłe bicie piany...banał.

Bartoszcze się nie popisał - Mickiewicza przytoczył w całości, a Schillera
tylko w króciutkim fragmencie. Gdy czyta się odę Schillera w całości, zwłaszcza
w przekładzie Jana Nepomucena Kamińskiego, widać podobieństwo obu utworów
(Mickiewiczowi oda Schillera posłużyła najwidoczniej za wzór).

> W ogóle akurat o Schillerze nie mam specjalnie wysokiego mniemania:)

W przeciwieństwie do Mickiewicza, który przetłumaczył "Rękawiczkę" Schillera.
Ja osobiście bardzo cenię Schillera-historyka: jestem właśnie w trakcie
lektury "Geschichte des Dreissigjaehrigen Kriegs" (szkoda, że nie ma polskiego
przekładu).

[bartoszcze]

hermann5 napisał:
>
> Bartoszcze się nie popisał - Mickiewicza przytoczył w całości, a Schillera
> tylko w króciutkim fragmencie.

Biję się w piersi:)
z braku czasu wkleiłem to, co na szybko znalazłem.
Pokornie proszę o wybaczenie i uzupełnienie braków:)
a poza tym czekam na komentarz Eichendorffa:))

[wiksadyba1]

Nie neguję wpływu Schillera na Mickiewicza, zwłaszcza rękawiczka byłaby dobrym
i oczywistym przykładem. Mickiewicz go cenił, cóż Tołstoj i... Faulkner (sic!!!)
cenili Sienkiewicza, a Thomas Mann Krasińskiego:) Schiller (znam go tylko z
literatury ) to bardzo ważny pisarz, ale jest dla mnie trochę za schematyczny,
jakby pisał wszystko zgodnie z założonym programem literackim, np. jego dramaty
wszystkie są oparte na skrajnie dialektycznych, "naciąganych" konfliktach.
Mickiewicz jest mniej prekursorski (historycznie) niż Schiller bo rzeczywiście
skorzystał już z tego co było przed nim albo równocześnie z nim, ale właśnie
bardziej różnorodny, wieloznaczny. Eichendorff, bo od niego tu wyszło, jest z
kolei - jak dla mnie, oczywiście, za prosty, za "poczciwy" - Mickiewicz w
porównaniu z nim spada w dół (w swoich słabościach) ale i wyraźnie go
przewyższa (w najlepszych momentach). Porównując literaturę polską i niemiecką
końca XVIII w. i pocz. XIX w. cenię koniec końców wyżej Mickiewicza od
Schillera i Eichendorffa, z kolei znacznie wyżej od Mickiewicza cenię np.
Kleista, Holderlina, Goethego...

[hermann5]

Pewnie bym ułożył te nazwiska, które wymieniłeś, w nieco innej kolejności, ale
jest jasne, że wszyscy oni byli "gigantami", choć każdy na swój sposób.
Niektórzy z forumowiczów są być może zniechęceni do polskich romantyków w
wyniku tego tak częstego, durnego, szablonowego podejścia do literatury w
szkołach (Dlaczego Mickiewicz wielkim poetą był? itd.), jednak to nie uprawnia
jeszcze do nazywania któregokolwiek z nich grafomanem.

i teraz prośba do eichendorffa

[bartoszcze]

o rozwinięcie porównawcze tej myśli o charakterze Ody do młodości, bo jakoś mam
trudności ze złapaniem..
:)

[eichendorff]

No cóż. Miałem dziś wprawdzie "siedzieć nad" jednym biznes planem, lecz na
takie prośby, nie moge pozostać obojętny.
Dlaczego akurat przyczepiłem się tych dwóch od (tak chyba się odmienia to słowo
przez przypadki w liczbie mnogiej? ;-) )??? Gdyż - jak mnie uczono w szkole -
są to sztandarowe utwory europejskiego (nie boję się użyć tego określenia) i
polskiego romantyzmu. Sam Mickiewicz tytułem swego utworu nawiązującym do
utworu Schillera w pewien sposób nobilitował "Odę do radości". Beethoven też
dołożył swoje 3 grosze, więc utwór Schillera właśnie jest dla mnie w chwili
obecnej najważniejszym utworem romantyzmu europejskiego.
Przechodząc do sedna sprawy trzeba stwierdzić, że "Oda do radości" jest
przesycona ...radością. Zdanie może trochę głupie, ale z pewnością prawdziwe.
Spróbuję to wykazać ...statystyką. Oto fragment przytoczony przez Bartoszcze i
moje komentarze do poszczególnych wersów:
> O, radości, iskro bogów,
3 słowa, 3 pozytywy! "Radości" komentować nie muszę. "Iskra" (iskiereczka)
niosąca ciepło w chłodne, mroźne dni (patrz: "Dziewczynka z
zapałkami). "Bogowie" - nawet gdyby ktoś sugerował, że nie chodzi tu o "naszego
Boga", który przepełniony jest miłością do grzeszników, to inni bogowie też są
potężni i wszechmocni. Skojarzenie wręcz przeciwne od słowa "słaby".
> Kwiecie Elizejskich pól,
"Kwiat" - coś przepięknego; "elizejskie pola" to obecnie nie tylko
mitologiczna, "mlekiem i miodem" płynąca kraina. Francuzi nie nazwaliby tak
głównej ulicy Paryża, gdyby nie miała pozytywnych konotacji!
> Święta, na twym świętym progu
Dwukrotnie przymiotnik "święty" - pozostawię bez komentarza ;-) "Próg" -
wejście do domu (WŁASNEGO domu) zawsze jest sygnałem odpoczynku, spokoju po
nużącej pracy bądź podróży.
> Staje nasz natchniony chór.
"Natchniony" - prawie że synonim świętości. "Chór" - zespół wielu osób
współpracujących ze sobą (więc współpraca); najczęściej efektem "pracy" chóru
jest monumentalna pieśń pochwalna.
> Jasność twoja wszystko zaćmi,
Nigdy nie kojarzyło mi się to z wybuchem bomby atomowej ;-)
A tak serio, "jasność" to przeciwieństwo "ciemności" czyli zagubienia,
samotności.
> Złączy, co rozdzielił los,
"Niech połączy nas radość" - czy może być coś bardziej weselszego?
> Wszyscy ludzie będą braćmi
Bez komentarzy!
> Tam, gdzie twój przemówi głos.
Czy głos radości może mówić o czymś smutnym?
> Ona w sercu, w zbożu, w śpiewie,
"Serce" - pierwsze skojarzenie "miłość", "zboże" - chleb codzienny, brak
głodu, "śpiew" - taniec, zabawa, biesiada
> Ona w splocie ludzkich rąk,
"Splot ludzkich rąk" - jak we "Wszyscy ludzie będą braćmi"
> Z niej najlichszy robak czerpie,
W tym miejscu jest trochę smutniej, przyznaję. "Najlichszy" a w
dodatku "robak", choć niektórzy mogą to odczytać jako "podwójne zaprzeczenie".
Skoro robak (coś wstrętnego) jest lichy, to dobrze, nie? Gorzej gdyby robaków
(silnych) było całe mnóstwo!
> W niej największy nieba krąg.
"Największy" - monumentalny, "nieba krąg" - horyzont; czy ktoś nie lubi
przepięknych widoków ze szczytów gór?
> Wstańcie, ludzie, wstańcie wszędzie,
Jesteście wypoczęci, więc zadowoleni!
> Ja nowinę niosę wam:
"Nowina" (zawzse dobra) to nie to samo co "wiadomość", która może być i dobra i
zła. "Mam dla ciebie 2 wiadomości: jedną dobrą, a drugą złą...", ale "Wesołą
nowinę bracia słuchajcie..."
> Na gwiaździstym firmamencie
Któż nie lubi patrzeć w gwiazdy? Zakochani szczególnie!
> Bliska radość błyszczy nam.
Radość jest bliska, tuż przy nas! Błysk - patrz: "jasność".

Nawet nie chce mi się liczyć tych POZYTYWNYCH słów. Łatwiej jest
z "negatywnymi" - całe dwie sztuki ;-) w dodatku mogą być potraktowane
jako "podwójne zaprzeczenia". Ale niech stracę...

[bartoszcze]

to ta łatwiejsza część zadania:)
teraz czekam na analizę, jak Oda do młodości tak nawiązuje do krwi i łez..
(jako całość)

A teraz "wesoły" Mickiewicz...

[eichendorff]

> Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;
Pięknie się zaczyna! Nie ma co!
> Młodości! dodaj mi skrzydła!
"Młodość" jest wprawdzie pozytywna, ale "ja" jestem bez skrzydeł...
> Niech nad martwym wzlecę światem
"Martwy świat" - doprawdy śliczne!
> W rajską dziedzinę ułudy:
"Raj" przeciwstawiony "ułudzie". Ktoś ma jakieś wyidealizowane spojrzenie na
raj, a tu mu Adaś M. wspomina coś o "ułudzie". Komunista jeden, ten Adaś ;-)
> Kędy zapał tworzy cudy,
Pierwszy pozytywny wers!
> Nowości potrząsa kwiatem
"Potrząsać kwiatem" - "ładny" ten kwiatek bez płatków
> I obleka w nadziei złote malowidła.
Drugi wers!
> Niechaj, kogo wiek zamroczy,
"Zamroczyć" - dostać od kogoś "po pysku" (pewnie od Tysona) ewentualnie obudzić
się jutro na POTĘŻNYM kacu.
> Chyląc ku ziemi poradlone czoło,
U Schillera było "wstańcie wszyscy", tutaj trzeba się chylić ku ziemi. Bez
komentarzy!
> Takie widzi świata koło,
"Horyzont" może być pozytywny, ale jest słówko "taki", więc spoglądamy do
kolejnego wersa i...
> Jakie tępymi zakreśla oczy.
"Tępymi zakreśla oczy" - wspaniały ten horyzont, na jakieś 1,5 metra ;-0
> Młodości! ty nad poziomy
> Wylatuj, a okiem słońca
Ten fragment jest ok!
> Ludzkości całe ogromy
Ponownie u Schillera "wstańcie ludzie wszyscy", a tu słowo "ludzkość", które
kojarzy się z trudnością w wyżywieniu tej masy lub - co gorsza -
"ludobójstwem". Dlaczego mówi się, że Stalin wymordował całe masy, było
ludobójcą, a nie "ludzkość" jest radosna? Ludzie są radośni! Adaś chyba miał
zły dzień, gdy to pisał? ;-)
> Przeniknij z końca do końca.
Hmmm... Cóż może przenikać? Duch, zjawa? A może laser?
> Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia
"Wieczna mgła zaciemnia" - patrz "Jasność twoja wszystko zaćmi". Bez komentarzy!
> Obszar gnuśności zalany odmętem;
Gnuśność, zalanie i odmęt - chyba mi skrzydła urosną zaraz od nieprzebranej
ilości pozytywnych słów!
> To ziemia!
Oho! Marynarz spostrzega ziemię! Zbliżamy się do celu! To chyba dobrze, lecz...
> Patrz. jak nad jej wody trupie
Czar prysł!
> Wzbił się jakiś płaz w skorupie.
Płaz - patrz "plagi egipskie"
> Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem;
Niby fajnie! Ale nie lepiej mieć kogoś kochającego u boku?
> Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu,
Patrz 2 wersy wyżej.
> To się wzbija, to w głąb wali;
Znów przeciwieństwo "wznoszenia" i "walenia". Też się dobrze zaczynało.
Szkoda...
> Nie lgnie do niego fala, ani on do fali;
Co poeta miał na myśli? Surfingowiec pewnie by nie był zadowolony, ale
powiedzmy, że to zdanie jest pozytywne...
> A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu.
Wzywać pogotowie czy od razu karawan??
> Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby:
Znów samotność! Zaczynam się przyzwyczajać... Mam nadzieję, że nie będę miał
spieprzonego weekendu przez ten utwór!
> To samoluby!
Standard!
> Młodości! tobie nektar żywota
Fajnie żarło i zdechło. Pozytywne "młodość" i "nektar"
przeciwstawione "żywotowi". Nie można było napisać "życie"? "Żywot" zawsze
kojarzy się z ..."żywotami świętych" w średniowieczu czyli ascezą. "Kara za co?
Za żywota!" a nie "za życie!"
> Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:
> Serca niebieskie poi wesele,
> Kiedy je razem nić powiąże złota.
> Razem, młodzi przyjaciele!...
Od ilość szczęścia chyba zwariuję? ;-) Aż 4 wersy! Nie wierzę, tym bardziej, że
to nie koniec...
> W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
> Jednością silni, rozumni szałem,
Po co ten "szał"? 1,5 wersa "radości".
> Razem, młodzi przyjaciele!...
> I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu,
Tu już tylko 1,25 wersa.
> Jeżeli poległym ciałem
> Dał innym szczebel do sławy grodu.
Ktoś musi polec by inni mieli lepiej? A u Schillera: „Wszyscy ludzie będą
braćmi”
> Razem, młodzi przyjaciele!...
> Choć droga stroma i śliska,
"Fajna" perspektywa, ale może po trudach podróży odpoczniemy „na progu”?
> Gwałt i słabość bronią wchodu:
> Gwałt niech się gwałtem odciska,
Tak, tak. Odpoczniemy...
> A ze słabością łamać uczmy się za młodu!
A nie można było inaczej? Np. "Będziemy silni!"?

Sorry Bartoszcze! Chciałem "przelecieć" całość, ale po trzech zwrotkach mam już
dość! Muszę uważać na własną kondycję psychiczną, bo jeszcze popadnę w
depresję, zastanawiając się nad następnymi słowami.
Zaczynam jednak chyba rozumieć skąd bierze się "polski charakter narodowy"
pełen melancholii i rozpamiętywania zadanych przez innych krzywd...

jakby Ci to powiedzieć...

[bartoszcze]

zostań Ty lepiej przy biznesplanach:)))

[eichendorff]

Hahaha!
A może się merytorycznie odniesiesz do tego co "spłodziłem"?
Nie podałeś ŻADNEGO argumentu obalającego moją tezę, że przez "Odę do młodości"
polski romantyzm był ponury.

[bartoszcze]

Nie podałem żadnego argumentu obalającego, bo to Ty masz tę tezę udowodnić:) a
potem będą kontrdowody.
A co to tego co spłodziłeś - przy tym systemie interpretacji to mozna Psalmy
odczytac jako przejaw ateizmu:
"Mówi głupi w swoim sercu

[eichendorff]

bartoszcze napisał:

> Nie podałem żadnego argumentu obalającego, bo to Ty masz tę tezę udowodnić:)
> a potem będą kontrdowody.

Zatem udowodnij, że nie udowodniłem! ;-)

> A co to tego co spłodziłeś - przy tym systemie interpretacji to mozna Psalmy
> odczytac jako przejaw ateizmu:
> "Mówi głupi w swoim sercu

[wiksadyba1]

> Dla mnie osobiście "Oda do młodości" była próbą naśladownictwa twórczości
> romantyków zachodnioeuropejskich. Nie dziwi to akurat, gdyż w młodości wielu
> autorów (nie tylko literackich) próbuje się wzorować na innych...

Nasuwa mi się tutaj taka uwaga i to dosyć smutna. Załóżmy nawet, że
rzeczywiście romantyzm polski to plagiat zachodnioeuropejskiego.Czy nie jest
fascynujące, że młody student, żyjący na litewskiej prownicji, odcięty od
internetu:), od razu załapał, zrozumiał i wykorzystał najbardziej "awangardowe"
i nowoczesne nurty światowej literatury (mówię np. o Byronie). Np. - skoczmy
sto lat do przodu, taki Witkacy, debiutując perfekcyjnie orientował się we
wszystkich, najbardziej nawet radykalnych i mówiąc dzisiejszym
językiem "niszowych" prądach w sztuce, a też a nauce, filozofii itd. Być może
polska literatura nie wydała wiele nazwisk, które byłyby prekursorskie w skali
świata, takim pisarzem bywał Słowacki (perkursor surrealizmu:), takim pisarzem
na poziomie samego języka był Norwid, takim pisarzem był (niestety za cenę
kuriozalności , podobnie zreszą jak Słowacki) Witkacy, takim pisarzem na pewno
był Gombrowicz pod wieloma względnami, takim pisarzem w swojej działce jet Lem.
Ale jednocześnie historia polskiej literatury przynosi mnóstwo przykładów
pełnej recepcji najbardziej aktualnych zjawisk literackich Europy i ich
twórczego wykorzystania - zacznijmy od Kochanowskiego, który przekroczył
większośc eur. poetów XVI wieku, od XIX w. prawie każdy znaczący nurt literacki
(kiepsko może to sie udało Młodej Polsce, która obrodziła w dziesiątki
grafomanów) miał w literaturze polskiej swoich, na ogół wybitnych i mimo że
inspiracje płynęły raczej do Polski niż z Polski, na swój sposób oryginalnych
przedstawicieli.
A co teraz? Żenada! Ostatnimi ważnymi nurtami, które polska literatura
przyswoiła były egzystencjalizm i powiązany z nim pośrednio "teatr absurdu"
(zresztą tu Polacy pod wieloma względami byli pierwsi - Witkacy, Gombr:)- lata
50-te, Różewicz, Mrożek, Andrzejewski w kawałkach typu "Bramy raju". Od lat 60-
tych powiedzmy literatura krajowa, zupełnie jak Rzeczp. w XVII wieku zeszła na
jakiś boczny nurt, kompletnie jej nie obchodzi nowoczesny świat, ani też to co
na tym świecie się pisze, to że pisze się raczej mniej ciekawie niż 50 lat
temu, to niewystarczające usprawiedliwienie. Mógłbym wymieniać nazwiska
głównych szkodników/winowajców spośród krytyków i redaktorów pism literackich
ale mniejsza z tym. Kompletna prowincja, w odróżnieniu od np. nowej literatury
rosyjskiej (z lat 80-tych i 90-tych). Co paradoksalne, sytuacja jeszcze
pogorszyła się w III RP. Oczywiście, miłośnicy regionalizmów mogą zacierać
ręce, taki np. W. Kuczok (przysłowiowy rak na bezrybiu) bardzo korzysta na tym
stanie...

[hierowski]

Czy to Silesiana czy ja śnię?:)