mżonka ??????

[taras70]

naprawde "mżonka" ????? chodzi o taki stan atmosfery kiedy mży ???

[Gość: szukacz]

Niemożliwe. Takie zjawisko atmosferyczne do przecież 'dżdż' ;)

[taras70]

wykluczone ! nie "dżdż" tylko "drzdrz" ! a moze jednak "żdrz" ?

[Gość: szukacz]

Azaliż 'żdrz' nie jest to wyraz onomatopeiczny wyrażający dźwięk,
jaki wydają tramwaje skręcając z Alei Sikorskiego w ul.
Pstrowskiego: 'żdrz żdrz'? I czymże jest mszafka?

[taras70]

tramwaje nic nie wydaja , bo sa skape ! wydaja ,oczywiscie,
wydawcy ! tramwaje nawet jakby chcialy cos wydac to nie dadza rady,
bo jak napisal pewien wydawca: "tramwaje to mżonka". i w ten sposob
desygnat zatoczyl pelna parabole a wszelkie onomatopeiczne byty
zaistnieja albo i nie! jesli bedzie "dżdż" i skoncza sie "mżonki" to
obiekt "tramwaj" przejedzie sie po Sikorskiego i zapiszczy !

[being28]

A kto z Elbląga ten fujara.

[taras70]

dodalbym , jako nastepca Wita Stwosza , ze: stara !

do being28☺

[Gość: Czuje sie obrazony]

A kto podpisuje sie being28☺ to gorsza fujara!

[Gość: szukacz]

I będzie to tramwaj zwany pożądaniem, by zacytować klasyka
amerykańskiej literatury o rekordowej liczbie podwójnych literek w
imieniu i nazwisku. Jak zaś zowie się ów redaktor GW, który śni na
jawie 'mżonki' o olsztyńskich tramwajach?

[taras70]

ten, przyslowiowy juz , tramwaj jest mniej wiecej tak "pozadany" jak
kazde inne trudne wyzwanie. lepiej puscic rzeka tramwaj wodny. rzuci
sie toto na spieniona wode i samo poplynie z pradem . gorzej jest
poplynac w druga strone, ale zawsze mozna uzyc wiosel.

[Gość: szukacz]

Tramwaje wodne czyli vaporetti będą płynąć tylko w jednym, niegdyś
jedynym słusznym kierunku. A jak ktoś będzie chciał wrócić, to
wsiądzie na rower i pojedzie pięknymi ścieżkami rowerowymi wzdłuż
Łyny.

[taras70]

vaporetti ? cos tam slyszalem . podobno ma ta przewage nad gondola,
ze podczas mzawki nic nie leci na glowe, bo posiada dach.
podczas "mzonki" moze , niestety , troche kapac.

[Gość: szukacz]

Bez obaw. Ponoć wracają mrozy, więc mżonka rychło przemieni się w
szron i szadź a po Łynie będziemy śmiagć na łyżwach. W obie strony.

[Gość: Dżon]

Pomyliło ci się z dżonką - to dżonki mają dachy, więc są najlepsze
na mżonki, czyli dni w paskudną aurę. I wtedy nimi nalepiej robić
KURS - i pewnie redaktor chciał zrobić kurs tramwajem, ale wyszło,
że najpierw powinien skończyć kurs dla wtórnych analfabetów...
Acha... Są też inne mżonki - mianowicie Koleżanki Mażonki - które
podczas mżonki siedzą w domach i mażą usta różowym czymczyś. Amen.

[Gość: mza]

i nie mżonka tylko małżonka,
która na męża ma wiele oręża
np. biadoli, że ją głowa boli
i na nic nasze mżonki
że najlepsze są własne żonki

[Gość: szukacz]

Zakładając, że P.T. Pan Redaktor spoczął już snem sprawiedliwego u
boku swej mżonki (małżonki) pozwolę sobie życzyć mu dobrej nocy i
miłych mżonek (marzeń), na przykład o tramwajach.

[taras70]

artefakt w postaci "mzonki"
ogladac musze w dzionki
gdy Fakt wam czesc odbiera
splendoru, bo litera
jedna sie "rypnela".
to boli jak "korzonki" !

[Gość: ols]

mżonka???? a może radni niezaradni?????

[Gość: Mżonka Pruska]

Mżonka to była żona władcy Prus w/g jakiejś legendy.

[taras70]

tak, znam ta legende ! opowiadal ja , w czasie meczu Polska -
Argentyna , Jerzy Mżygłód ! wedlug tej legendy wygralismy ten mecz w
stosunku 7:1 i dostalismy w nagrode polowe Prus . tylko jakich ?
chyba: Ksiarzecych !!??

[Gość: Mżonka Pruska]

To już nie mżonka ale chlapaczka ;))))

[Gość: szukacz]

Czapki z głów przez Tarasem - od mżonki do mżawki nie tak daleko,
jakby się zdawało :)
"Przygotowując pierwsze (najbardziej klarowne wówczas) zasady
pisowni i interpunkcji w języku polskim - w 1936 r., na polecenie
Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego - autor
bądź autorzy postanowili, że obowiązywać będzie np. pisownia
mrzonka, a nie mżonka. Jak twierdzi prof. Jan Miodek, za postacią
z "ż" opowiadał się wielki autorytet, prof. Aleksander Brückner,
opracowujący swój "Słownik etymologiczny języka polskiego".
Językoznawca upierał się, by wyraz ten pisać zgodnie z jego
pochodzeniem, ponieważ wywodzi się od czasownika mżyć (dawniej
mówiono, że się 'coś komuś przywidziało, przymżyło'). Wbrew jego
opinii ówcześni eksperci uznali, że mrzonka ma się raczej kojarzyć
z ... marzeniem, i trzeba ją pisać przez "rz"."
www.obcyjezykpolski.interia.pl/?md=archive&id=2

[taras70]

jezyka polskiego uczylismy sie kiedys w podstawowkach.bardziej
zdolni uczniowie uczyli potem czesc nauczycieli w liceach ! wtedy to
dopiero byly szkoly ! i ludzie ! i fakty ! i zdarzenia :)!
za "mzonke" moznaby pewnie dostac dziennikiem po glowie. wedlug
najnowszych badan, poprawne poslugiwanie sie jezykiem poprawia
jakosc zycia seksualnego o 28 procent !!!

[leon.1]

Ja natomiast pamiętam że "mżonka" i "dżdż" mają dużo wspólnego z
krogulcem. Nie pamiętam jednak co.

[taras70]

charakterystyczny jest krogulec. nie ma kregoslupa . zamiast ma
szpikulec . kostny . brak organu co sie zowie d...

[Gość: jd]

Nie ma natomiast nic lepszego, gdy dopadła nas mżonka i dżdż, a
krogulec nudzi i nudzi o swoich brakach, niż partyjka cymbergaja,
oczywiście koniecznie w wersji semicontact.

[leon.1]

Przepraszam pomyliłem z bazyliszkiem... Co może semantycznie nie ma
większego znaczenia - jednak semiotycznie i pod względem uprawiania
niektórych dyscyplin (cymbergaj, palant, jojo, kapsle, ścianka,
dmuchanie monetami itd) krogulec się nie nadaje a bazyliszek jest
najbardziej nadającym się.

[Gość: jd]

Jest jeszcze gra o trywialnej (by nie powiedzieć: prostackiej)
nazwie, wielce jednak subtelna, motywująca fizycznie i
intelektualnie oraz inspirująca, szczególnie dla młodego pokolenia.
Trudno grać w nią przy dżdż i mżonce, choć wtedy ćwiczyć można siłę
woli, zwłaszcza jeśli dodatkową presję wywiera bazyliszek bądź
krogulec; chodzi o klipę.

[taras70]

przyznac sie musze ,ze grywalem w klipe ! niestety, najczesciej w
kapeluszu i prochowcu z postawionym kolnierzem , gdyz
presja /graniczaca z ostracyzmem/ srodowiska byla trudna do
wytrzymania. uwazali , ze to glupie, zeby wyrzucona na 15 metrow w
gore fajerke probowac zlapac wygimnastykowanym nosem. to gra dla
ludzi odwaznych fizycznie i wolnych od presji otoczenia, bo trudno
zlapac fajerke , gdy sie nic nie widzi /kapelusz/, ale jeszcze
trudniej wyjsc do gry z odslonietym nosem. co lepsze: spontaniczna
gra zakonczona siniakami czy slepe uganianie sie za fajerka ?
jezeli myle gry to przepraszam. raz zagralem bez kapelusza i mialem
pecha. wygralem !!!

[Gość: jd]

To mogła być klipa, choć mogła i nie być. Pewne niejasności wbudza
tu postawiony kołnierz prochowca. W moich stronach uważano, że
wymagany jest tu raczej ortalion, a kołnierz ortaliona był
niepostawialny.
Natomiast mocno sympatyzję z powszechnie niedocenianą tezą, że w
każdej grze chodzi o to, żeby przegrać. Tylko ludzie zakompleksieni
i niedokształceni prą do zwycięstwa, cisząc się wątpliwym i
nietrwałym mirem wśród prostego ludu. Natomiast tylko przegrani
doceniają pełnię wartości mżonki i pełnię uroku dżdż. Dobrze też
widzą o chodzi krogulcom, bazyliszkom oraz - pozwolę sobie
wprowadzić nowy element krajobrazu przyrodniczego (i to raczej fauny
niż flory) - mamrociom.

[taras70]

jezeli chodzi o mamrocie to mam mieszane uczucia. podczas wycieczki
szkolnej do Jury K-Cz. mamroc wyrwal mi z reki kanapke z serem i z
chichotem zjadl ja w krzakach. wychowawczyni zareagowala nerwowym
usmieszkiem . ta, mocna stresujaca sytuacja , zapoczatkowala we mnie
chec zbadania natury tych zwierzat. wertowany przeze mnie
wielokrotnie Atlas Istot Wszelakich /wyd.Krempolin, 1886 roku/
utwierdzil mnie tylko w przekonaniu, ze mamrocie sa uzaleznione od
sera a chichot nie jest ich charakterystyczna cecha: byl wrecz czyms
niespodziewanym i mogl wynikac z wyjatkowej jakosci sera z mojej
kanapki. po wielu latach wnikliwego badania atlasu, doszedlem do
zaskakujacego wniosku, ze kanapke wyrwal mi jednak przebrany za
mamrocia tubylec: to byly lata osiemdziesiate , sera brakowalo,
metoda "na mamrocia" wydawala sie wielu godnym wyjsciem z trudnej
sytuacji ekonomicznej. ten chichot byl w pelni usprawiedliwiony !

[leon.1]

Dobrze że Państwo nie pominęliście problemu mamroci. W zasadzie nie
mam na ten temat za wiele do powiedzenia. Wolę zakres mamroi (chodzi
o posiadanie urojeń). Mamrocie jednak mnie zaintygowały i próbuję
sobie wyobrazić grę w szajbę czy nawet (ze wstydem to napiszę) w
butelkę z mamrociem. Hmmm ...

[taras70]

sa postaci, ktore ze wzgledu na swoje szlachetne oddzialywanie na
innych i dawanie dobrego przykladu potomnym , zasluguja na
wyroznienie! do tych postaci nalezy mamroc ! a jego mamroje nie sa
wazne , bo wiemy , ze ser lubia za niego inni ! dziwnie brzmi to
zdanie ! trudno ! temat nie jest latwy ....

[Gość: jd]

Kto uważa, że mamrocie miewają mamroje ma słuszną rację, kto zaś
skłonny jest uważać, że nie miewają - jest w mylnym błedzie (choć
może odwrotnie?... Nie mam w tej chwili dostępu do XIX-wiecznej
literatury górali skandynawskich, by to sprawdzić, a ich ustalenia
są w tej kwestii powszechnie akceptowane w środowiskach naukowych;
szczerze mówiąc, to obciach, że tego nie pamiętam; w każdym razie z
krogulcami jest dokładnie odwrotnie o 180 stopni).

[rita100]

Warto jednak w tej dyskusji odnotować tragizm mżonki.
Żeglujemy tak po tym szerokim przestworzu mżonki wciąż niepewni i chwiejni,
pochylani od jednego końca do drugiego końca. Czegokolwiek chcielibyśmy się
uczepić, wraz chwieje się to i oddala. A jeśli podążamy za tym, wymyka się,
wyślizguje się i wiekuiście ulata.
Oczywiście, że jakby nie mówiąc to jest to stan naturalny, najbardziej wszelako
przeciwny naszym skłonnościom, pałany żądzą zbudowania na niej wieży wznoszoną w
nieskończoność.

Aczkolwiek wspomnieć musimy o bliskim związku mamrocia z problemem bardzo
myślącej....... no... no.... ach, ciężko sobie przypomnieć ;)

[leon.1]

Ja czytając literaturę - czeską marynistykę- natknąłem się znienacka
na "Bajki z mchu i mamroci oraz na instumenty dęte dawniej używane".
Cóż piszą czescy wilcy morscy (czeskie wilki morskie) o owych? Piszą
dobrze, klarownie, przejrzyście, dojrzale. Nie boją się oni prawdzie
spojrzeć w źrenicę i trzymając puls na ręku ukołysać go ze snu.
Dlategoż toż mżonką jegoż nie zbudzimy go ze snu tak by stanął u
drzwi Broniewskiego!(Tu już chodzi o pojedynczego mamrocia). I
jeszcze raz chcę podziękować Państwu za ten temat (wiem...
niełatwy). Przy wigilii poruszę go w większym gronie rodzinnym.

[Gość: jd]

Czy rita cytowała dwie wtrącone frazy z Pascala, czy może z
Kartezjusza? Sami widzicie jak temat mżonki łączy pokolenia, płcie,
profesje oraz miasta (Olsztyn) i miasteczka (Kraków). Żeglujemy też
po przestrzniach coraz swobodniejszych i dających pole do
właściwiego popisu przyduszonym w codzienności znawcom i fanom
mżonki, dżdz (dawno o niej nie było), krogulców i tej niesamowitej
gry w klipę. W tych rozwiniętych przestrzniach natknąłem się też na
jeszcze jeden nadzwyczajny okaz naturalny, tudzież semnatyczny:
bździungwa, zwana także bździongwą.

[leon.1]

Bżdziongwa? Pracuje z nią. Nic ciekawego.

[rita100]

Oczywiście, ze Pascal był moim przewodnikiem poprzedniego wpisu :)
Faktycznie temat nie jest łatwy ale i godny zainteresowania, czy też adwentu,
czyli czasu oczekiwania. Zapełnia nam szczelinę przestrzenną i odnosi się do
głosu serca i jego efektywności poznania. Bardzo ciekawe może być rozważanie
dalszej części przestrzeni bytu i całkiem spokojnie prawie niezauważalnie
przejść do bździungwi bździonginowej.
Tudzież trzeba się mocno zastanowić nad tą bździną ale w całej rozciągłości
tematu wertuje mnie problem czy zwierzęta mają nadzieję taką jak ludzie czy
pozbawieni są tej nadziei ?

[leon.1]

Nie wiem czy znacie Państwo legendę "O włosach Heimana" i jego
sprawnym rozprawieniu się ze Strzykwami (dawna nazwa Bździągwy) w
Lesie Miejskim w 1947 roku? Właśnie przypomniałem sobie że było to
podczas dżdżów- marcowych. Jeśli będzie zapotrzebowanie w tym wątku
to chętnie przytoczę.

[rita100]

Warto jest zapoznać się z taką ciekawą legendą i składam osobiście zamówienie.
Pozwolę sobie również złożyć zamówienie w imieniu innych zainteresowanych osób.
Droga dżdżów marcowych wolna, proszę delikatnie wkraczać w akcję.

[leon.1]

Aha. No dobrze. Choć opowieść tę zaczynam nie bez lęku i
przerażającego strachu jaki mnie ogarnia na samą myśl i wspomnienie
spotkania z Heimanem w latach 60-tych...
Przenieśmy się jednak o kilkadziesiąt lat wcześniej- do końca XIX
wieku w okolice Cerkiewnika. Wówczas to w ubogiej warmińskiej
wioseczce na świat przyszedł chłopiec. Jego ojciec był organistą w
Dobromiejskiej Kolegiacie a mama miała mały warsztat tkacki. (Typowa
działalność gospodarcza żon organistów w tych czasach). Stary Heiman-
ojciec tak okropnie fałszował podczas mszy i uroczystości
kościelnych że proboszcz parafii Jan Dulemberg pewnego dnia dostał
psychizmu. Zaczął widywać dziwne cienie na sklepieniu świątyni.
Cienie te układały się w dziwne kształty nic nie mówiące widzącemu
je proboszczowi. Byłu powłóczyste, lejące się, falujące. Po
kolejnym "koncercie" starego Heimana - proboszcz nagle umiera...
Spowiadający go przed śmiercią wikary Alojz Gremm z niepokojem
wybiegł a właściwie odbiegł od łoża konania kanonika i do gospodyni
zdążył krzyknąć- "Włosy !!!! RATUJCIE SIĘ !!!
Szybko spakował się wsiadł w bryczkę i wyjechał na Śląsk.

Ufff wybaczcie ale jestem tak wtrząśnięty że dalej nie mogę... Muszę
zebrać siły i opanować - co tu dużo mówić- ogromny zwierzęcy
strach... Może jutro opowiem dalej jeśli przeżyję... Słyszę właśnie
wiatr i dżdży za oknem... Jeśli znowu przyjdzie - ufff...

[Gość: jd]

Już to co było, było rewelacyjne, poruszające i pouczające. W tej
sytuacji jest spore zapotrzebowanie na ciąg dalszy. A obecność tu
rity świadczy o tym, że cała Warnija drży z niecierpliwości i
zaintersowania, gdyż ta opowieść nie zdobyła sobie jeszcze należnego
miejsca w pielęgnowanych przez nią (Warniję) bajdach i legendach
(zawsze wszakże opartych na faktach).

[leon.1]

Więc dobrze sami tego chcieliście. Postaram się pisać dalej choć
właśnie zmieniono mi kroplówkę gdyż wczoraj stało się coś zupełnie
nieoczekiwanego... Gdy dojdę do siebie ... Ufff

[rita100]

Uff , oby udało nam się dojśc do końca tej opowieści, bo Leon przy tym nam się
całkowicie odwodni.

Zgadzam sie z jd w całej rozciągłości. To jest mistyczna ballada Warnijska
podana przez Leona.
Paradoksalnie Szanowni Państwo cokolwiek posiada rzeczywistość istnienia jest
ostatecznie czymś jednostkowym oraz egzystencjonalny, związany z czasowością i
konkretenością w tym przypadku. W istocie bycia tych tu-o-to cieni na sklepieniu
kościoła jako takiego miejsca bycia musi być źródłowo ugruntowane pole widzenia.
To zjawisko może być uwikłane i pewnie wiąże się z kolejną próbą rozwiązania
mżonki w czasie dżdży.

W pewnym sensie wszyscy byliśmy dziećmi i strachy były tajemniczym stanem
emocji. Ten spokojny mrok mistycyzmu napaja nas do głębi emocjami strachu w
całej głębokości naszego istnienia i dlatego zagadnienie nie możemy spłycać. A
że akcja mistycyzmu dzieje się na Warmii, gdzie mchy, porosty, mgły, zarośla,
chrośla i torfowiska to jeszcze bardziej straszniej się robi, a jeszcze w porze
ściemniana się to już szczyt strachu i dobrze Leon zrobił zatrzymując się w
odpowiednim momencie, by przygotować nas do spokojnego przejścia bez
hercklekotów (zawałów) na czym pewnie sam zasłabł.

Tak, dawniej na Warmii, kiedy tak wieczorami zbierano się w chatach przy
kądziołkach, a pogoda była mżawkowa, dżdżysta, mglista alb tak zwana
chlapaczka, najczęściej opowiadano o różnych strachach, zjawach, marach. Grano
też w karty czy klipy.

No tak, w swoim dążeniu do piękna zmagać się musimy z 'ciemnym korzeniem bytu
świata', z czymś strasznym, z ciemną otchłanią materii, z dzikością życia.
No jo, dobrze juz ;)

[leon.1]

Był 20 grudzień 1899 roku zapadał zmierzch. Powóz jadący bardzo
szybko w kierunku Dobrego Miasta mijał właśnie Glotowo, gdy nadle za
kościołem na wysokośi jaru z drogą krzyżową rozległ się przerażający
krzyk. Krzyk ten jednak nie był krzykiem ludzkim. Był zbyt głośny i
wysoki. Nie było też na tym terenie zwierzęcia, które mogło by coś
takiego wydobyć z siebie. Jadący powozem Gustaw Lim odwrócił się do
siedzących z tyłu pasażerów Gertrudy Heiman i jej małego 6 letniego
synka Horsta z pobladłą ze strachu twarzą i wyksztusił:
-nie wiem pani ale może lepiej pomodlić się na drodze krzyżowej bo
konie strasznie spłoszone i jechać dalej nie przykleknąwszy nie
wypada a to przecie święte miejsce, gdzie kiedyś nawet woły klęknęły
przed odnalezioną hostią.
- Dobrze Gustawie zatrzymaj się.
Z powozu wysiadła Gertruda za nią wyszedł mały Horst. Matka wzieła
syna za rękę i zbliżyli się do kapliczki 13-stej stacji drogi
krzyżowej lecz chłopiec zaczął się wyrywać i wyszarpnął rękę z dłoni
matki. Podbiegł na skraj jaru i spojrzał w dół- a tam nie było widać
niczego tylko ciemna odchłań z której dobywał się szum płynącej
rzeki. Nagle włosy chłopca zaczęły falować i jakby rozjaśniły się.
Trwało to kilka sekund. Matka przeraziła się przetarła oczy lecz
szybko doszła do wniosku że to zapewne przywidzenie spowodowane
silnymi ziołami jakie zażyła po obiedzie. Szybko jednak wrócili do
powozu. Konie stały gotowe do drogi i ruszyły z taką mocą jakby było
ich co najmniej kilkanaście. Wszyscy byli przerażeni - tylko mały
Horst siedział zapatrzony w dal, uśmiechał się i mamrotał pod nosem
coś jakby "zindelasa bundelasa sa ..."
cdn

[rita100]

"Spowiadający go przed śmiercią wikary Alojz Gremm z niepokojem
wybiegł a właściwie odbiegł od łoża konania kanonika i do gospodyni
zdążył krzyknąć- "Włosy !!!! RATUJCIE SIĘ !!!
Szybko spakował się wsiadł w bryczkę i wyjechał "

Leon, zaraz, zaraz, a co z tym momentem ? Wydaje mi sie , ze końca nie mamy. Co
sie stało z Alojzym Gremmem ?
Zacząłes chyba nowa opowieśc. Faktycznie Glotowie jet kościół i związana z tym
legenda o znalezieniu hosti przez chłopa orającego ziemię. Poczekam na ciąg
dalszy, chyba , ze jd wyjaśni całą mroczną sytuację tych cudów.

[leon.1]

Jesteś strasznie niecierpliwa - "dziecko" :) :) :) Poczekaj a
mozaika sama się ułoży... Wiem że chetnie pociagnęłabyś wątek Śląska
i wikarego Gremma ale on jeszcze powróci... :) :) :) Ja jednak teraz
muszę pozamykac okiennice zbliża się północ... i żarty się
skończyły :) :) :)

[Gość: jd]

A gdy minie nieuchronny i fatalny czas depresji z tuż przed samego
wschodu słońca, gdy nastepnie w znoju i trudzie dającym zapomnienie,
zarobię na chleb nasz powszedni, przystąpię do interpretacji i
szukania dziury w całym.

[leon.1]

Depresja? No tak -zima czy noc nie sprzyja manii :) :) :)

[Gość: jd]

Spróbuję ją wyleczyć szybką partyjką klipy z krogulcem, oczywiście w
atmosferze mżonki; wypróbuję też wersję z prochowcem, gdyż ortalion -
który wraca do łask wsród eleganckiej młodzieży - moje dzieci
wypożyczyły ze sporym zyskiem, ale obawiam się, że bezzwrotnie.

[leon.1]

Prochowiec zdecydowanie. W Warszawie w Starej Prochowcowni widziałem
kilka całkiem gustownych w tym jeden bardzo podobny do słynnego
prochowca por. Calumbo... (Pewnie Z. Kałużyński zostawił kiedyś w
swoim roztargnieniu.) Podobno Taras70 kiedyś przywiózł z NRD jakiś
niezły model ale nic nie wiemy o tym cudzie bo za bardzo rozmowny na
ten temat nie jest...

[rita100]

Prochowiec jest tu na miejscu, tym bardziej, że moda wraca (uważam na
interpunkcje;) i na takie mroczno depresyjno dżdżyste klimaty w sam raz.
Podmiotem przyrody jest 'kosmiczny umysł', 'artysta świata' lub 'artysta
kosmiczny', który nam daje metafizyczny obraz świata.
Uzbroję się w kosmiczną cierpliwość, choć bardzo ciężko u 'dziecka' znaleźć tą
cierpliwość.

Kiedyś w taki mżysty dzień za krzakiem, za leszczyną tańcowoł ksiundz z
gospodynią i strachu sie najadł, bo kur zapiał, pies zaszczekał, ksiundz sie
ze.... jek uciekał - hej ho !
;)

[rita100]

A to była taka bździungwa.

[Gość: jd]

Tak jak nakazuje duch sportu, przegrałem z krogulcem, co wielce mnie
pokrzepiło i skłoniło do beztroskiego spaceru (przyznam ze wstydem,
że juz bez mżonki i dżdż) do starej walcowni (w Starej Prochowcowni
są oburzające ceny) w sąsiedztwie pozostałości budynku, w którym
zamieszkiwał kiedyś główny technolog produkcji tutejszego browaru. W
walcowni znaleźć można liczne dowody ducha słowiańskiego, który
zbawiennie opanowywał do pewnego momentu byłą (ach!!!) NRD, czyli
różne artystyczne żelastwa marki ORWO, Wartburg i Karl Zaiss Jena (a
może Karl Marx Stadt) oraz pozostałości po roboczych koszulach
flanelowych, które natychmiast przywracają zawodnej pamięci
wspaniałe i jednak niezapomnane kreacje telewizyjne nieodżałowanego
pana Zygmunta.

[rita100]

No jo! Mocna rzecz i męska sprawa, ale czy poradzą sobie z tym zagadnieniem
Tauron i Lyjon kiedy deszczyk pada, rosa siada a cencylijo trzeszczy.
;)

[Gość: jd]

Rita, nie mówi się chyba "cencylijo trzeszczy", tylko "dzięcielina
pała".

[leon.1]

A ja w zeszłym tygodniu zajechałem kiedyś do Butryn i powiem Ci Rita
że z ciekawości zaszedłem nawet na plebanię do księdza'dobrodzieja"
i nie mogłem nijak znaleźć tego napisu cytatu z tej legendy którą
opowiadałaś z rok temu. Podobno nad gankiem -ale nie ma tam nic.
Więc gdzie może być? Chyba że przebudowali przybytek pański... i
wchodzi się od zadu...

[rita100]

Poczekaj, muszę sobie skojarzyć kościół z legendą. Nie pomyliłeś z kościołem w
Brąswałdzie ? Ty w ogóle masz szczęście, ze byłeś tam, ja zwiedzam wirtualnie co
ciężko mi tak szybko skojarzyć legendy.
Ale zaraz sprawdzę.

[rita100]

Chyba obydwie wersje niezbyt mrocznych wyrażeń już wyszły z użycia.
Ale ta 'dzięcielina pała' z cencylijo nie pasuje.
Choć można się zastanowić czy dzięcielina może trzeszczeć, ale znów cencylijo
nie może być pała. One się chyba wykluczają same z się.

[rita100]

Przepraszam Was , ale odmrażam lodówkozamrażarkę i oto mam cała kuchnię w
wodzie. Jakie siły zadziałały w tym momencie nie wiem, ale lód zamienił się w
jezioro.

[Gość: jd]

Dzięcielina na pewno pała. Potwierdzają to narodowi wieszcze i
wielowiekowa tradycja słowiańska naszych ojców i dziadów, także
bohomazy na ludowych strzechach i grafitti na niosących pocieszenie
kościołach. Tak więc nic tu, rita, nie wykombinujesz.

[leon.1]

Nie kościół tylko plebania... :)Jutro może znajdę ten opis.

[rita100]

Jednak musimy jd głosić wyższość cencyliji nad dzięcieliną, a to z tego powodu,
że wygoda swojkośći słowiańskiej wymowy w tym wypadku jest łatwiejsza i prostsza.

Leon - plebania nie kosciół - to może być jedno - 'jestem szczęśliwy i żyję bez
kłopotów'. Zaraz to znajdę.

Odmrażam jeszcze tą zamrażarkę to musze pilnować

[rita100]

FELIX SUM
Było to w dawnych czasach. Wioska Bartąg, chociaż położona niedaleko Olsztyna,
niczym się nie różniła od innych osad, ukrytych wśród lasów i jezior. W wiosce
był kościół. Nad wejściem do plebanii widniał dziwny i z daleka widoczny napis:
FELIX SUM
VIVO SINE CURIS
Kuba, który służył u proboszca, zaczął sylabizować ten napis – ‘Felix sum’ –
przecież jegomościowi na imię Walenty, a nie Feliks – rozumował – A do tego sum
... zeszłego roku wydobyli rybacy z jeziora dużego suma, ale żeby człowiek
nazywał się Sum, tom jeszcze nie słyszał.
- Co tak kręcisz głową? – spytał jegomość.
- Wiecie, jegomościu, nic z tego nie rozumiem, co tu napisane.
- Bo to jest po łacinie, mój Kubolku. Po naszemu by było: ‘Jestem szczęśliwy,
żyję bez kłopotów’.
- Ojej! – dziwował się Kuba. – Lepiej to pismo umieścić w izbie nad drzwiami.
Przez głupią zazdrość jeszcze kto narobi jegomościowi biedy.
- Nie martw się, mój drogi – odpwiedział proboszcz – Jakoś damy sobie we dwóch radę.
Tego samego wieczora Kuba, który lubił gromadzić różne powiedzonka i sam je
tworzyć, wypisał kredą na drzwiach stodoły:
FELIKS SUM BEZ GRANIC
KŁOPOTY MAM ZA NIC.

Tak zaczyna się bajka spisana przez Władysława Gębika. Oczywiście, wkrótce napis
ściągnął na głowę jegomościa poważne kłopoty, ale sprytny Kuba potrafił im
zaradzić, bo, jak to sam napisał, kłopoty miał za nic. Czy napis nadal widnieje
nad drzwiami bartąskiej parafii? Może warto sprawdzić.
zapodała Tralala :)

hehe i to Leon było w Bartągu nie w Butrynach :)
jd, a będzie recenzja do tej bajeczki Gębika.

[Gość: jd]

Jestem tak uwznioślony i szlachetnie pouczony iście biblijną
przypowieścią o Kubie i jegomościu (zwłaszcza nieśmiertelną dla mnie
od dziś, choć na razie tylko teoretyczną, frazą "kłopoty mam za
nic"), że gdzież mi jeszcze do tamtej. Zepchnięta niniejszą w
otchłanie podświadomości musi czekać aż dorobię się sprytnego i
niedrogiego psychoanalityka, co w zasadzie nie jest możliwe.
Niesamowita jest intuicja lingwistyczna ludu, który - w osobie Kuby -
bez zmrużenia oka wziął "Felix" za "Feliks", tudzież erudycja
kleru, bez dwóch zdań trafiającego w "Felixa". W wersji świeckiej
rozważana kwestia brzmiałaby: "CARPE DIEM"

[rita100]

Oj jd, trzeba znać dobrze łacinę by się w tym rozeznać. No, na przykład weźmy
wyrażenie 'Felix culpa' to można popełnić błąd kartezjański. Nie wiem czy z tego
punktu widzenia bedzie to szczęśliwa wina ?
"Rzecz w tym, ze nie tylko wszelka odpowiedź powinna być sprawdzona jasną myślą,
ale tego samego należy wymagać od wszelkiego pytania. Chodzi tu o pytanie 'kto
myśli ?', pytanie wszak bardzo problematyczne, a traktowane po kartezjańsku (i
zdrowrozsądkowo) oczywiste i wymuszające odpowiedź substancjalistyczną;
odpowiedź może nawet krytyczną, ale opartą na bezkrytycznej podstawie."
Kuba bardzo ciekawie to wymyslił.
A w takich bajkach i w taką mżonkową pogodę wszystko może sie zdarzyć.
Faktycznie w wiosce tej mieszkał Feliks Fornalczyk i być może on posłużył jako
natchnienie na ten piękny napis na drzwiach plebani.
"CARPE DIEM"
;)))

[Gość: jd]

Felix culpa - jest coś takiego. O ile wiem, a wiem wiedzą siebie
niepewną, perfidną tego wykładnię dał Aureliusz Augustyn, robiący
wkrótce za św. Augustyna, choć w tradycji prawosławnej jedynie za
bł. Augustyna. Szczęśliwą przewiną miał być grzech pierworodny, gdyż
stworzył szanse odkupienia. Sprytne to jak cholera, choć sprytem z
okolic inkwizycyjnych.
Kartezjusz był w zasadzie mordercą zdrowego rozsądku.
Zaś przypisywane Epikurowi z Samos "Carpe diem" niby zachęca do
chwytania dnia, ale - jak donosi mi niewinne młode pokolenie - dziś
odsyła do ulubieńca małolat Szymona Wydry (kurczę, kto to?).
Aha, i oczywiście kluczem do wszelkiej odpowiedzi jest pytanie, w
związku z czym człowiek rozsądny odmawia wszelkich odpowiedzi.

[Gość: szukacz]

Confiteo ignoramus sum w materii tak wrażliwej jak filozofia lub
teologia, lecz rok po roku, z każdą kolejną kolacją wigilijną,
skłaniam się ku poglądowi, iż sławetne „carpe diem” w naszej
współczesnej rzeczywistości należy tłumaczyć jako „dzień karpia”. Co
zaś tyczy wydry, nic mi o niej nie wiadomo, możliwym jest jednakże,
iż w dawnych czasach brano ją, podobnie jak bobra, za rybę, dzięki
czemu i w dzień postny na stołach naszych antenatów mogły pojawiać
się potrawy mięsne. Z świątecznym pozdrowieniem dla wszystkich
mżonkowiczów – szukacz.

[rita100]

hehe, sławetne 'carpe diem' czyli 'dzień karpia' w Wigilię ;))))
dobre

[rita100]

Mamy tych religii na świecie wiele. Filozofii wiele, może przez to istnieją
wojny. Ciężko powiedzieć dziś co jest dobre co złe.
Niczego nam nie trzeba bo wczoraj jest historią, jutro jest tajemnicą, więc dziś
jest darem, z którego trzeba korzystać.
I choćbyś jak chciał chwytać dzień to i tak ci ucieknie. Jest taka bajeczka jak
Jaś poszedł szukać godziny szczęścia, ale nie znam jej, choć ponoć warnijska.
Nawet nie wiem czy szedł szukać tej godziny w mroczną noc czy w dżdżysty dzień,
ale to ponoć z bajek pochodzą mądrości.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=64&w=73435547&a=73517586
A Wydra pochodzi od Idola, który to był w danych czasach scieżką do sławy.
;))

[Gość: szukacz]

Dawniej ludzie szukali idoli na Olimpie a dziś, widzę, znajdują ich
w telewizorze.
Skoro Jaś poszedł szukać godziny szczęścia to mi przypadnie zapewne
honor poszukania tej baśni. Szukacze do szukania, mrożonki do mżonki
a dżdż do kani :)

[Gość: jd]

Pisarze do piór, a wiadomi na Madagaskar. Przy czym to piękna wyspa.
Stolica - jeśli dobrze pamiętam za szkoły (nr 7 na Alei Przyjaciół) -
Tananariwa.

[rita100]

;))) może Tandaradei ?

[rita100]

a Smętek do Smędzenia ;)))
Szczerze powiem szukaczu, że bajek warnijskich i mazurskich jest tyle co drzew w
lesie w tym rejonie. Najgorszy problem jest ze Smętkiem, czy on jest dobrym czy
złym duchem , czy on nie przeszedł metamorfozę ?

[rita100]

www.allegro.pl/item282951715_upalty_upalten_mamry_mazury_przystan_statek.html
Zobaczcie jaki klimaty są nad jeziorem Mamry - tam w takie dni dżyste i
mamrockie nie jedna mgła tańczy z chroślami i strachu narobiła miedzy tubylcami.

[rita100]

Przepraszam, że w padam w takie klimaty, ale spójrzcie jak wyglądało dawniej
molo nad Krzywym. To jest okazja zobaczyć, bo potem zdjęcie zdejmą. Ale plażą.....
www.allegro.pl/item283009552_allenstein_olsztyn_prusy_wschodnie_album.html

[rita100]

Jeszcze raz przepraszam
Tylko spójrzcie na to, to nie mżonki, to Dworzec Główny w Olsztynie.
www.allegro.pl/item286367879_olsztyn_allenstein_bahnhof_dworzec_1916.html

[Gość: jd]

Rita, całe lata to molo i ten dworzec to była moja właściwie
codzienność. I to tkwi w wieczności, co pozwala powściągnąć moją łzę
nieskończonej tęsknoty.

[rita100]

I jak dobrze, ze istnieją takie pocztówki na których widnieją te obrazy, a które
z czasem wydają sie nam za mżonki, za urojenia, bo nie sposób je opisać.
Zobacz jakie są te pocztówki drogie.A wiesz jakie pocztówki skupuje ?
Wszystkie pomniki 'szubienicy' stąd zaglądam na Allegro.
dobranoc

[leon.1]

Rita skoro w Bartągu to szkoda. Udam się tam :)

[rita100]

Udaj się czym prędzej.... ;)))
Bo następna zjawa się zjawia

Powiem bardzo szczerze, jest dziś dzień szadziowy, dżdże też gdzie nigdzie
znajdziemy i mżonki, pełna głębia nocy i koniecznie trzeba jeszcze wyjechać po
gości na dworzec. Ciężko jest ruszyć się z domu po nowej lekturze podań
mazurskich, które na pewno jeszcze nie znacie, bo mocno pachnie farbą drukarską.
Otóż ciężka jest praca tragarza, być może nie tak ciężka na wagę, ale jak się
tak pracuje dzień w dzień to to może być praca cierpiennicza. Nie będę owijać
ten czyn pracy w bawełnę tylko wyjaśnię na czym polega ta ciężka praca, owiana
mamrotnością samą w sobie. Cicho...
Otóż kiedyś w Mikołajkach nad jeziorem mieszkał stary i ogólnie poważany
człowiek o nazwisku Poppek. To on był tym człowiekiem cierpiernnym, ponieważ noc
w noc, nocami musiał nosić duchy na cmentarz. Dlatego zwany był w okolicy jako
tragarz duchów.
Dziś mnie nie ma.
----
"Tragarz duchów" - Jerzy Marek Łapko, wydana 2007r w Dąbrównie -
www.mojabibliotekamazurska.

[Gość: jd]

Za to ja przez chwilę jestem.
Wracając do mżonki, bo to w końca ona nadaje tu ton i wokół niej się
wszystko tu kręci, otóż istnieje gwara (badana od lat przez młodych
entuzjastów i bliska opracowania monograficznego), w której "mżonka"
jest skrótem od "moja żonka" (podobnie jak na przykład "email"
od "elektroniczny mail"). Tam oczywiście tarzają się ze śmiechu na
domniemanie, że mżonkę mogłoby się pisać przez "rz".

[leon.1]

Oczywiście że znam Tragarza Duchów. To cioteczny brat Heimana... :)
Zresztą pokrewieństwo to jest dośc zawiłe... Wigilia B N -natomiast
resetuje dychy.To doś ciekawe zjawisko metafizyczno-
informatyczne... :) :)

[rita100]

I mżonka i duchy i dżdżu i śniadź i mgły to wszystko stwarza otoczkę duchom. Być
może mżonka pochodzić od 'mojej żony' - kiedy to zawiany gorzałeczką mąż powraca
z karczmy do domu i woła - gdzie jest moja żonka, bo nie trafię;)))))))kiedy się
tak chwiał na nogach. Też ważne jest podkreślenie 'moja żonka' nie cudza, bo być
może i takie przypadki się zdarzały.
Wszystko może się zdarzyć w taką pogodę. Ja na przykład wczoraj, wieczorową porą
gdy jechałam na dworzec miałam dziwną sytuację. I to jest prawda nie fałsz.
Otóż, na jednej ulicy jest gęsta mgła, na drugiej jej nie ma wcale. Mgła szła
ulicami ale nie wszystkimi i kiedy robiłam zdjęcie przy dworcu pięknemu
obiektowi, dziś patrze mam na zdjęciu ducha . To dopiero przeżycie.
Pokaże wam, byście uwierzyli - ale teraz szybko zabieram się do prac domowych.

[Gość: jd]

Pewna odrośl wspomnianej gwary (uznawana niekiedy za heretycką i
antynarodową, choć mieniąca się jako podtrzymująca żywą i
autentyczną więź z tradycją) objaśnia "mżonkę" jako "młodą żonkę".
Dochodzi na tym tle do konfliktów i ekscesów. W dawnych,
ostrzejszych czasach na pewno ta kontrowersja językowa byłaby
powodem do wojen i rokoszy.

[leon.1]

Wątek zatoczył koło :) :) :) A propos koła...
Wraca 5 letni Jaś z wigili w przedszkolu :)
Cała "gęba" odrapana :)
- Co się stało?!! pyta mama z przerażeniem
- nic mamo tańczyliśmy w kółku trzymając się za ręce naokoło choinki
Choinka w tym roku była bardzo duuuuża a nas było mało... :)

[rita100]

Zatoczył koło, bo fortuna kołem się toczy ;)
Ten świąteczny wic jest dobry i na czasie.
A co do tematu młodej żony i oby ona była zawsze młoda, bo król Mazur - taki
Małłek opowiadał pewne zdarzenie, no bo wiecie w Mazurze taka dusa ze jek
zagrajo to sie rusa i pewnego razu to znaczy:
"Innym razem opowiadał mi o swym znajomym z okolic Działdowa:
- Ja mu mówię, panie Stanisławie, ma pan nie tylko ładną, ale i bardzo młodą
bziołke (żonę) (różnica tak na oko co najmniej ćwierć wieku), i wiecie co ten
stary zgred mi odpowiedzioł ? :
- Panie Małłek, a czy to jo dzięcioł, żebym w próchnie dłuboł !

;))))
Zbliżają sie święta, życzę wszystkim wiecznie młodych żon czyli mżonke na cały
rok i żeby dużo nie mamrotała ;)

[leon.1]

O naszych "dobrych" sąsiadach :) :) :)

Na święta przyjechał syn z Anglii do rodziców w Elblągu.
Ojciec zwraca się do niego:
- Idź wyrzuć gnój!!!
- What ? - pyta syn.
- Łot krowy i łot konia - odpowiada ojciec :) :) :)

[rita100]

Z mżonek do kawałów przeszliśmy, a tu Gody się prawie zaczynają.
Wesołych Swiąt.

[rita100]

schlesien.nwgw.de/board/download.php?id=3776
No i jak, o wilku mowa ,a duch w całej swojej rozciągłości przechodzi przez
ulicę w stronę Dworca Głównego w Krakowie. Może szuka tragarza.