Amatorska audycja radiowa na youtube.

[Gość: Bezodboiru]

pl.youtube.com/user/Bezodbioru
Serdecznie zapraszam.

[Gość: Lelekl]

Jeżeli jesteś przeciwny lustracji i POpierasz PO i SLD to nadajesz
się na viceŻakowskiego do TOK FM .

Anatomia zła 1

[Gość: Kir]

Krystyna Grzybowska

Tekst zamieszczony w tygodniku WPROST z dnia 5 marca 2000 r.


Anatomia zła
----------

W NRD starano się doścignąć i prześcignąć KGB

Nienawiść - intensywne i głębokie uczucie, które może rozstrzygająco wpływać na
działania ludzi. Odzwierciedla zawsze wzajemne stosunki w życiu społecznym,
będąc emocjonalnym wyrazem nieprzyzwyciężalnych sprzeczności między klasą
robotniczą i burżuazją (...). Nienawiść jest zasadniczą częścią czekistowskich
uczuć i podstawą namiętnej i nieubłaganej walki z wrogiem (...). Nienawiść musi
być świadomie obecna i wzmacniana także w pracy konspiracyjnej, jako siła
napędowa trudnych zadań operacyjnych. Ta definicja nienawiści pochodzi ze
"Słownika pracy polityczno-operacyjnej" opracowanego na polecenie Ericha
Mielkego, ministra bezpieczeństwa państwowego NRD.

W czasach NRD był to druk ściśle tajny, wydany kilkakrotnie w nakładzie zaledwie
kilkuset egzemplarzy. W 1993 r. opublikowano faksymile tego słownika, a później
jego książkowe wydanie z komentarzami. Dzisiaj każdy, kto gotów jest wydać 40
marek, może się dowiedzieć, jakiego języka używano w Stasi i co dokładnie
oznaczały umieszczone w nim hasła. Tylko jedno określenie Informeller
Mitarbeiter (nieformalny informator) zawiera 53 definicje, pokazujące cały
zakres działania wschodnioniemieckich szpicli policji politycznej.

Polacy tego nie wiedzą, Polacy nie znają języka swojej służby bezpieczeństwa z
okresu komunizmu. Nie wiedzą nawet, czy cytowana na wstępie nienawiść wchodziła
w jego skład i czy miała takie samo, czekistowskie zabarwienie. Proces
lustracji, który z takimi trudnościami i przy wtórze gwałtownych protestów
ledwie się rozpoczął, jest w Polsce rzeczywiście kaleki, ponieważ odbywa się w
pustej przestrzeni. Możemy się tylko domyślać albo powoływać na tzw. powszechne
doświadczenie społeczne, dlaczego, na czyje polecenie, po co, w jakim celu SB
zwerbowała tego czy innego obywatela jako swojego współpracownika.

Społeczeństwo zjednoczonych Niemiec wie właściwie wszystko, a w każdym razie
znacznie więcej niż polskie. Równolegle z otwarciem teczek osobowych, z
udostępnieniem każdemu zainteresowanemu jego własnych akt, rozpoczęto w RFN
publikowanie najbardziej tajnych dokumentów, przedstawiających wzajemne
zależności między partią i bezpieką, między SED i Stasi, pokazujących miejsce
policji politycznej w państwie i społeczeństwie, całą strukturę i pragmatykę
służbową Stasi. Niemieckie opracowania, a zebrała się już tego cała biblioteka,
sporządzone w większości wypadków przez naukowców, pokazują wpływ i późne skutki
komunizmu (czy też realnego socjalizmu) na wszystkie dziedziny życia - politykę,
gospodarkę, społeczeństwo rodzinę, mentalność. Wszystko to zostało
udokumentowane i przedstawione opinii publicznej. Otwarto nawet archiwa
enerdowskiego MSZ.

Szczegółowość opisu rzeczywistości wschodnioniemieckiej jest imponująca. W 1989
r., w ostatnim okresie istnienia NRD, działało w tym kraju 150 tys.
nieformalnych współpracowników Stasi. Podczas 40 lat istnienia NRD było ich
ponad milion. Wszyscy musieli mieć kryptonimy, które nie powinny były się
powtarzać. Nadawanie pseudonimów było więc gigantyczną pracą, wymagającą
intelektualnego wysiłku. Tą dziedziną zajęła się doktor filologii germańskiej
Ingrid Kühn, która opracowała i wydała analityczny słownik kryptonimów Stasi.
Część oficerów prowadzących szła na łatwiznę, nadając swoim kapusiom po prostu
imiona od bezpieczniackiego bierzmowania: Zygfried, Dieter, Ingrid albo nazwy
geograficzne - Spree, Dresden, Elbe. Niektórym zdrabniano ich własne imiona i na
przykład Adelheid pisała donosy jako Addi. Ale byli także oficerowie, którzy
wykazywali się żywą inteligencją, ambicją i fantazją. Mężczyźnie o nazwisku
Licht (Światło) nadano pseudonim Dunkel (Ciemność). Pewien fryzjer z Halle
donosił jako Figaro, księgowy wielkiej firmy miał kryptonim Manko, a dentysta -
Brücke (Mostek). Szef powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej podpisywał
swoje donosy jako Mikrob.

Lekarze otrzymywali kryptonimy stosowne do zawodu - Hipokrates, Albert
Schweitzer, Robert Koch i Rentgen. Pewien fizyk miał pseudonim Einstein,
profesor historii starożytnej Ramzes, a dyrygent chórów podpisywał swoje donosy
na pierwszego tenora jako Beethoven. Beethoven nie był zresztą jedynym, który
śpiewał dla Stasi. Robili to także Falco, Prince i Presley. Dziennikarze mieli
również ambitne pseudonimy: Goethe, Schiller, Brecht i Kafka. Pisarzy zaliczono
do świata zwierząt i donosili jako Gołąb, Mrówka, a nawet Pszczoła. W całej NRD
był tylko jeden Mercedes, donosiciele kręcili się po mieście głównie jako
Trabanty, Wartburgi, Moskwicze, Wołgi i Skody. Poloneza - o ile wiadomo - nie
było. W niektórych kryptonimach można odkryć cień osobistego stosunku oficera
prowadzącego Stasi do kapusia - Don Juan, Wenus, Ekstaza i Eros. Ale w szeregach
Stasi musiały się zalęgnąć także prądy opozycyjne, skoro ponadawano informatorom
takie pseudonimy, jak Argus, Kapuś, Przyklejony. Jeden z pastorów miał kryptonim
Judasz. Na temat srebrników, jakie otrzymywali szpicle, też opublikowano
udokumentowane opracowania.

Niemcy wiedzą nie tylko, jakie kryptonimy mieli donosiciele, ale również kim
byli w rzeczywistości. Sześćset stron liczy sobie książka pt. "Nieoficjalni
współpracownicy Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego - socjologiczna analiza
składu społecznego armii donosicieli". Ma ona wydźwięk przygnębiający. Donosili
wszyscy, ze wszystkich środowisk. I na wszystkich, nie wyłączając najbliższej
rodziny. Najbardziej gorliwe w pracy dla Stasi okazały się jednak enerdowskie
kobiety. Ich działalności poświęcona jest osobna praca "Nie można było ich
zliczyć. Kobiety i Stasi" Anette Maennel.

Przeanalizowano wpływ działalności Stasi na poszczególne środowiska. Joachim
Walther po trzech latach żmudnych badań wydał książkę zatytułowaną "Obszar
zabezpieczenia - literatura. Pisarze i służba bezpieczeństwa w NRD". Jest to
historia kontroli sprawowanej przez służby Ericha Mielkego nad literaturą i jej
twórcami od momentu powstania do upadku NRD. Książka bezwzględna, wymieniająca
po nazwisku wszystkich szpicli wśród pisarzy, z nazwiskami, kryptonimami i
zakresem działalności. Z książki tej wynika, że nie tylko organizacje pisarzy
(Związek Pisarzy, Pen Club i Akademia Sztuki) były całkowicie kontrolowane przez
donosicieli, ale także cała wschodnioniemiecka kultura, nie wyłączając wysokich
partyjną rangą urzędników państwowych. Walther przytacza m. in. zobowiązanie do
współpracy ze Stasi podpisane przez Alexandra Abuscha, ministra kultury NRD,
który był następnie informatorem o kryptonimie Ernst. Różnica polegała na tym,
że od kogoś w randze ministra zobowiązanie odbierał sam Erich Mielke.

[Gość: Kir]

Opublikowano w Niemczech wiele prac poświęconych metodom niszczenia niepokornych
pisarzy i intelektualistów.

W żargonie Stasi nazywano to "demontażem osobowości".
Tylko jednej akcji prowadzonej w 1961 r. przeciwko dramaturgowi
Heinerowi Müllerowi i jego sztuce poświęcono grubą analityczną książkę.
"Demontaż osobowości" oznaczał szeroki wachlarz działań. Od rozpuszczania
pogłosek o zboczeniach seksualnych, homoseksualizmie, deprawacji nieletnich,
poprzez podawanie środków medycznych prowadzących do zaburzeń psychicznych, aż
po morderstwo. Najważniejsze w tych wschodnioniemieckich analizach jest jednak
prześledzenie procesów decyzyjnych. Postanowienia o izolowaniu kogoś
ze społeczeństwa lub całkowitym wyeliminowaniu były decyzjami politycznymi.
Nie zapadały na szczeblu poszczególnych wydziałów i departamentów Stasi, tylko w
gronie dysponentów służby bezpieczeństwa w Komitecie Centralnym SED i jego
Biurze Politycznym. Anatomia służby bezpieczeństwa w NRD została opracowana do
najdrobniejszych szczegółów - jej historia, struktura i metody. Można przeczytać
dostępne powszechnie opracowania o funkcjonowaniu Stasi w kościołach, szkołach,
uczelniach, aparacie wymiaru sprawiedliwości, sporcie wyczynowym. Można zapoznać
się z listą doktoratów z "czekistyki" pisanych przez funkcjonariuszy Stasi i ze
sposobami fałszowania statystyk gospodarczych. Na ironię zakrawa to, że z
dokumentów bezpieki opublikowanych w Niemczech więcej się można
dowiedzieć o przygotowywaniu stanu wojennego w Polsce niż z archiwów dostępnych
Polakom.

W obliczu wszystkich tych publikacji, w pełni odsłaniających mechanizm działania
systemu komunistycznego, personalia schodzą na drugi plan. Okres sensacji wokół
poszczególnych osób trwał krótko i szybko minął, natomiast gigantyczna
praca,będąca nie tylko zasługą Joachima Gaucka i jego współpracowników, ale
także rzeszy naukowców z różnych dziedzin, przyniosła znakomity efekt. Rozdzieliła
mianowicie jak skalpelem dobro od zła. Prawdę od kłamstwa, mądrość od głupoty.
Wyeliminowała zmorę relatywizmu i tzw. imponderabiliów, umożliwiła oceny jasne i
precyzyjne. Do tego potrzebne było jeszcze jedno rozstrzygnięcie polityczne.
Niemiecka Republika Demokratyczna uznana została po zjednoczeniu za państwo
całkowicie suwerenne w zakresie polityki wewnętrznej. A to oznacza, że nie
istniał wewnętrzny przymus niewolenia własnego społeczeństwa. Odwoływanie się do
dyrektyw Związku Radzieckiego nie ma sensu, ponieważ z dokumentów jasno wynika,
że w NRD - a pewnie i gdzie indziej - starano się doścignąć
i prześcignąć KGB.