Kura domowa, czy kariera?

[efkamarchefka]

W warunkach nieograniczonych sytuacją polityczno-gospodarczo-socjologiczno-
patologiczną co byście robiły? Były matkami, żonami, kochankami skupionymi na
życiu osobistym, czy przodownikami pracy?

[mena773]

Ja jestem szczęśliwą kurą domową

[zuzanna393]

Ja jestem nieszczęśliwą kurą domową. Dla męża zrezygnowałam z pracy, którą
uwielbiałam. Jeżdziłam na staże zagraniczne, w delegacje, często na różne
szkolenia. Byłam w tym dobra. Doradzałam jak starać się o unijne dopłaty,
póżniej sprawdzałam wnioski, znałam się na prawie, wykładałm dotatkowo na
uczelniach wyższych. Byłam ekspertem. Znałam wszystkich notabi w okolicy. I
wyszłam za mąż... Zbliżałam sie od trzydziestki i wydawało mi się to już
koniecznością. Po urodzeniu dzidziusia chciałam koniecznie wrócić do pracy, ale
mąż zaczął mnie mamić - nie mamy problemów finansowych więc może wzięłabyś
trochę wychowawczego i przy okazji napisałabyś doktorat? Wiedział jak mnie
podejść. Sam ma ten szacowny tytuł a ja byłam dumna, że mam takego męża.
Zdecydowałam się. Siedzę już dwa lata w domu, mój promotor mnie olewa nie
przeczytał jeszcze nawet planu mojej pracy. Ma 40 doktorantów i szczerzę wątpie
czy zrobi to szybko. Do pracy w swojej katedrze ma wielu chętnych i ja mam
marne szanse, a w dotychczaswym miejscu pracy wszystkie moje koleżanki
awansowały, dostały podwyżki tylko ja zostałam na szarym końcu. Nawet wstyd mi
tam zachodzić. Mój mąż jak mu o tym wspominam to się ze mnie śmieje- masz czs
na pracę doktorską zazdroszczę Ci tego ja mogę tylko pomarzyć o habilitacji. A
ja siedzę w piaskownicy i rozmawiam co ugotować na obiad i czym najlepiej
posprzątać łazienkę. Czsem od rana do wieczora jestem sama i nie mam do kogo
się odezwać. Od kilku dni mam chandrę i z nim nie rozmawiam. Straciłam swoje
własne życie i żyję tylko jego sukcesami w których go wspieram a jemu jest
dobrze, że ma obiadek i że nikt mnie nie podrywa. Poprostu musiałam się wyżalić.

[iwonek11]

to jest opis szczęśliwej kury domowe...?

i wynik jest prosty...

[mariuszowa]

czy warto jest poswiecic wszystko dla faceta?

[magdap7]

Nie żałuję, ze nie podobam sie zwykłym facetom. Jestem zbyt niezależna i
nietypowa. Mam indywidualne upodobania. O własnych dzieciach nie marzę, raczej
myślę o fundowaniu w przyszło9ści leczenia chorych dzieci , których życie można
zmienic o 180 stopni przez parę złotych.
Sama byłam niechcianym dzieckiem. Wszystko rekompensuję karierą. Doskonale
leczy rany udawadnianie sobie, ze prawie wszystko mi się udaje.
Prowadzę interesujące życie. Pracuję w spokojnej panstwowej firmie, ale jestem
tam niezastąpiona. Do tego robię doktorat i zaczęłam życie hotelowo -
kawiarniano - walizkowe.
Facet? Jeśłi będzie dostatecznie kobiecy: czyli z wyczuciem i ciepłem, to moze
rozważę.

Pozdrawiam nieszczęsliwe kury domowe

[efkamarchefka]

Ja robię tzw. karierę...Najpierw trochę w konsultingu, teraz duży koncern i mam
nie mniejszą chandrę niż Ty...chociaż powód jest zgoła inny....Czuję, że jestem
na rozdrożu. Najpierw pracowałam...najogólniej mówiąc jako doradca, tak? Praca
z Klientem, przygotowywanie mechaniki projektów, timingów, kosztorysów, a
wszystko to po to, żeby jechać do Klienta, sprzedać pomysł i poczuć to
niesamowite udarzenie adrenaliny. Praca po 20 godzin na dobę, olbrzymi stress i
zmęczenie, ale reakcja Klienta na ofertę rekompensowała wszystko.
Niewyobrażalne szczęście, poczucie, że ma się cały świat u stóp. Znikało całe
zmęczenie, a na jego miejsce pojawiała się gotowość do jeszcze cięższej
pracy...Sama nie wiem, rodzaj uzależnienia od sukcesu - raz czujesz smak
sukcesu, a potem chcesz tylko więcej i więcej. Po jakimś czasie dostałam ofertę
pracy w koncernie. Mniej wariackie tempo pracy, stabilizacja zamiast ciągłego
życia na walizkach, tułania się po hotelach. Teoretycznie super. Przeprowadzka
na drugi koniec Polski - bez wahania. Praca tak samo ciężka, olbrzymia
odpowiedzialność, czasem walka z wiatrakami...ale już bez adrenaliny. Wczoraj
wróciłam z pracy po 12 godzinach, a dziś rano obudziłam się z gorączką...z
przemęczenia. Mam 26 lat i czuję się strasznie stara, widzę ograniczenia (jakie
stawia mój organizm), których wcześniej nie widziałam, czasem po prostu wracam
z pracy, biorę szybki prysznic i kładę się spać, tylko po to, żeby rano znowu
wstać i iść do pracy. Już nie potrafię pracować 7 dni w tygodniu, bo dopada
mnie najzwyczajniej w świecie zmęczenie...że nawet nie wspomnę jak wpływa to na
mój związek... Ostatnio marzę o życiu kury domowej. Nie wiem jak zrobiłaby mi
ta odmiana, ale jestem już straszliwie zmęczona...Też musiałam się wyżalić...:)

[mena773]

Ja mam tylko wykształcenie średnie,więc nie mam czego żałowac.I pracy
atrakcyjnej nigdy nie miałam.Zawsze marzyłam,aby zjmowac się dziecmi życ tylko
dla rodziny,nie tylko dla faceta jak ktoś tu powiedział.Mojemu mężowi jest to
obojętne czy pracowałabym zawodowo czy siedzę w domu,aczkolwiek cieszy się że
dzieci dopatrzone w domu obiad ugotowany.Dla niego najważniejsze jest abym była
szczęśliwa.Właśnie dzisiaj mija 14 rocznica naszego ślubu.Marzyłam o większej
rodzince i mam 4 śliczne córeczki.
Mam koleżankę która jest farmaceutką ma swoją aptekę ma już 36 lat nie ma czasu
żeby wyjśc za mąż,zresztą jakoś jej trudno kogoś znależc.koleżanka ta marzy,aby
siedziec w domu prac pieluszki imężowi prasowac koszule.Zresztą mam więcej
takich koleżanek po studiach i które z wyboru chcą,życ dla rodziny,same
wychowywac dzieci,a nie,żeby ktokolwiek za nie to robił

[dapop]

Najważniejsze jest aby robić to co się lubi i to z pasją. Wiem, ze nie zawsze
jest to możliwe, ale nie można kierować się tylko ambicjami i tym co powiedzą
koleżanki. Sama jestem "kurą domową" z dość długim doświadczeniem, co prawda
stałam się nią z powodu problemów zdrowotnych ale jednak. Faktem jest, że nigdy
się nie nudzę i nie przesiaduję w szlaforczku przed TV oglądając brazylijskie
seriale. Nie jest mi z tym źle ale przyznaję, że bez dodatkowych zajęć chyba
bym wyladowała u psychiatry. Nie można tylko sprzatać, gotować, prasować i znowu
sprzątać!
Zawsze lubiłam malować, robić coś fajnego do domu, ostatnio ugrzęzłam przed
komputerem i robię serwis dla "kur domowych". Okazało się to całkiem fajnym
zajęciem i przyznaję, że zdrzył się już w domu brak obiadu :)Na szczęście mam
wyrozumiałego męża :)
Dziewczyny róbcie co w czym się dobrze czujecie.

[mena773]

ja równiesz w domu się nie nudzę.Lubie robótki ręczne.Z dziecmi malujemy
czasami butelki,ostatnio internet,siłownia od czsu do czasu.Nienawidzę
telewizora.Też mój mąż jest wyrozumiały.Nie chciałabym ze stersem leciec do
pracy,a póżnij jeszcze zajęcia domowe wykonywac

[zuzanna393]

No to powiedzcie mi jak to wszystko pogodzić. Też swego czasu pracowałam dość
intensywnie i fakt, że po kilku latach byłam zmęczona. Co prawda miałam urlopy,
ale to było za krótko by odpocząć po roku intensywnej pracy. Więc chyba tak
łatwo mi przyszło wziąć urlop wychowawczy. Ale po roku wypoczęłam i brakuje mi
sensu w życiu. Chciałabym mieć satysfakcję z pracy, czas dla dziecka i od czasu
do czasu posiedzieć w szlafroku przed telewizorem. Chciałabym mieć też jeszcze
dwójkę dzieci ale brak mi odwagi, żeby się zdecydować. I nie boję się porodu
ale tego że już w ogóle trafię w nicość zawodową a dawało mi to satysfakcję. Co
wy na to?

[cytruska1]

A ja pogodzilam zycie zawodowe z prywatnoscia i domem. Uwielbiam te dni kiedy
moje sukcesy sa doceniane i chociaz musze byc do dyspozycji w kazdym momencie
to i tak jestem szczesliwa.

[mena773]

Zuzia może po prostu wróc do pracy,a dziecko póżniej sobie zafunduj.Bardzo
fajna różnica miedzy dziecmi jest co 7 lat.

Kategorycznie zaganiam żonę do robienia kariery.

[chinique]

Bo to niesamowicie inteligentna kobieta i naprawdę wymiata w "sektorze", w
którym przeważają panowie, niejeden z nich mógłby jej pozazdrościć osiągnięć.
Sam również jestem "elastyczny i efektywny" w międzynarodowej korporacji, a jako
para DINK tworzymy nowe miejsca pracy ot chociażby dla gosposi.

Rada dla Pań (chociaż głupio jak Pan radzi Paniom) - nie dajcie się
ubezwłasnowolnić, pozbawić własnego potencjału poprzez zaniedbanie jakie ma
miejsce w roli kury domowej. Jeżeli nawet po namyśle chcecie mieć dziecko, a
także trochę wyluzować, dać spokój korporacyjnemu wyścigowi, to pomyślcie może
nad własną firmą, z waszym intelektem, doświadczeniem i relacjami na pewno
wpadniecie na dobry pomysł, który będzie przynosił sensowny dochód, satysfakcję,
a nie pożre całego waszego czasu.

Podzielam zdanie niektórych z Was tu na forum - sam na imprezach firmowych dla
rodzin spotykam żony prezesów, dyrektorów i menedżerów - kobiety z trzecim
dzieckiem w drodze rozmawiające o pieluchach i przedszkolach z angielskim, które
nie wiedzą co się dzieje na świecie, bo siedzą zamknięte z dzieciami w
podwarszawskich willach, podczas gdy mężowie nie dość, że mają fun z pracy,
którą lubią, to jeszcze pysznie się przy tym bawią, a to romansem biurowym, a to
z hostessą z targów, a to po prostu w delegacji na dziwkach z burdelu kupowanych
na fakturę (nawet był ostatnio artykuł na ten temat w "Twoim Stylu"). I tylko na
tych nieszczęsnych imprezach dla pracowników i rodzin owi łikendowi tatkowie
przyjmują pozy jak ze świątecznej reklamy kokakoli. Żenada.

[wildrose66]

Bardzo dobrze, że wreszcie zdanie zabrał mądry i rozsądny mężczyzna. Większośc
mężczyzn u mnie w firmie uważa, ze zona ma siedziec w domu i zajmowac domem i
dziećmi, bo ne stac ich na inne ,zycie, a grosze, które zarabia i tak nie
wspomogą zbytnio kasy... ale jest jeszcze jeden punkt widzenia! Sfrustrowana
domem i karierami swoich koleżanke kobieta zaczyna za dużo myśleć i robi
głupoty, mówi głupoty, stara się jakoś dowartościować - alkohol, męzczyzni,
zakupoholizm... a w konsekwencji cierpi cała rodzina.

Koparka versus lalka

[chinique]

Takie niestety rzeczy się obserwuje. Skoro macie intelekt, wiedzę, doświadczenie
to realizujcie swoje ambicje, bo do garów i dzieci każda z Was i zawsze może
jeszcze wrócić. Dzieci jak nie swoje, to adoptowane, albo można realizować się
jako woluntariusz społeczny pośród młodzieży z biednych rodzin w jakichś
ogniskach przy domach kultury whatsoever. Trzeba walczyć z kulturowymi
odruchami, bo to nie Wasza wina, że chłopcy jak byli mali bawili się koparką
(publiczna strefa działań), a Wam dano do zabawy lalki (strefa prywatna).

[dziejas]

chinique napisał:

> Rada dla Pań (chociaż głupio jak Pan radzi Paniom) - nie dajcie się
> ubezwłasnowolnić, pozbawić własnego potencjału poprzez zaniedbanie jakie ma
> miejsce w roli kury domowej. Jeżeli nawet po namyśle chcecie mieć dziecko, a
> także trochę wyluzować, dać spokój korporacyjnemu wyścigowi, to pomyślcie może
> nad własną firmą, z waszym intelektem, doświadczeniem i relacjami na pewno
> wpadniecie na dobry pomysł, który będzie przynosił sensowny dochód,
> satysfakcję, a nie pożre całego waszego czasu.

ehhh... zupelnie nie rozumiem dlaczego to glupio gdy pan radzi paniom. masz
jakies kompleksy na tym punkcie? niewazne. wlasny biznes jest dobrym
rozwiazaniem dla wszystkich, ale oprocz ukladow wymaga rowniez kapitalu i
zaangazowania calego swojegu czasu w prace. intelektu zas oceniac nie moge
tylko po wypowiedziach na forum. no i oczywisty fakt - niech kazdy robi to co
lubi i potrafi.

> Podzielam zdanie niektórych z Was tu na forum - sam na imprezach firmowych dla
> rodzin spotykam żony prezesów, dyrektorów i menedżerów - kobiety z trzecim
> dzieckiem w drodze rozmawiające o pieluchach i przedszkolach z angielskim,
> które nie wiedzą co się dzieje na świecie, bo siedzą zamknięte z dzieciami w
> podwarszawskich willach, podczas gdy mężowie nie dość, że mają fun z pracy,
> którą lubią, to jeszcze pysznie się przy tym bawią, a to romansem biurowym,
> a to z hostessą z targów, a to po prostu w delegacji na dziwkach z burdelu
> kupowanych na fakturę (nawet był ostatnio artykuł na ten temat w "Twoim
> Stylu"). I tylko na tych nieszczęsnych imprezach dla pracowników i rodzin
> owi łikendowi tatkowie przyjmują pozy jak ze świątecznej reklamy kokakoli.
> Żenada.

czlowieku obudz sie. romanse biurowe, hostessy z targow, dziwki kupowane na
faktury i twoj styl? to brzmi troche histerycznie jak na faceta... i nie bardzo
rozumiem dlaczego obrazasz osoby, ktorym przyjemnosc sprawia rozmowa o
pieluchach i przedszkolach z angielskim. zazdrosc? sa ludzie, ktorzy maja w
zyciu inne cele niz tylko praca i pieniadze. potrafisz to zrozumiec, czy
tez 'kokakola' wypijana przy codziennym 'lunchu' wyniszczyla ci mozg?

Histerycznie jak na faceta.

[chinique]

Szanuję twoje prawo do posiadania skleconego z kulturowych stereotypów zdania,
iż to dzielenie się moimi, akurat takimi rzeczywistymi obserwacjami jest
histerią jak na faceta. Natomiast to, że jakimś sposobem kokakola wyniszczyła mi
mózg, to straszny bulszit - koncern kokakola sprawdziłby taką możliwość i
zaznaczył na butelkach, iż picie może spowodować takie zniszczenia, głównie w
obawie przed procesowymi odszkodowaniami.

Dlatego, grając również DD pozwolę sobie podpowiedzieć ci link bliższy Polsce
solidarnej i jak wnoszę twoim poglądom:

www.lpr.pl/
Poskarż się na mnie na tamtejszych forach, tym razem na pewno się uda.

[iglonus]

Wydaje mi się, że problemem jest tutaj samo rozważanie "kura domowa, czy nie?".
Czy nie ma innej możliwości, jak tylko pracować albo tylko siedzieć w domu?? A
co porabiają Wasi mężowie? Ja co prawda nie mam jeszcze dzieci, bo cały czas
starałam się zagwarantować warunki do wychowywania dziecka (własne mieszkanie i
praca, do której wiem, że będę mogła wrócić po porodzie). Po pierwsze - 4 lata
temu szukałam pracy (1,5 roku!) i choć wnosiłam pieniądze do domu, czułam się
fatalnie. Człowiek przestaje w siebie wierzyć, przestaje dbać o siebie, a takie
ciągłe plotkowanie o pieluchach, zakupach jest uwsteczniające. Nie ukrywajmy,
że siedzenie w domu, brak kontaktu z ludźmi i brak rozwoju w pracy powoduje, że
jesteśmy coraz głupsze. A może by tak pracować (ale normalnie 8 godzin, nie
12), wrócić do domu i z mężem zrobić obiad, posprzątać, zająć się dzieckiem.
Mój mąż pomaga mi we wszystkim. Z jakiej racji kobieta normalnie pracująca ma
jeszcze zasuwać kolejne 4 godziny w domu? A co robi w tym czasie mąż? Gazetka,
telewizor? Jeśli tak, to tutaj proponuję rozwiązać problem.
Po drugie pracując wnosimy dodatkowe pieniądze, których chyba nigdy nie będzie
za dużo, a zwłaszcza dla dzieci. No i niestety trzeba wziąc pod uwagę fakt, że
może nas mąż zostawić. Ale nie mówię tu tylko o rozwodzie, bo niektóre z nas
doskonale wiedzą, że mąż kocha i nie odejdzie. Ale niestety może się zdażyć
wypadek, w którym straci zdolność do pracy lub coś gorszego. I co wtedy? Jeśli
pracowałyśmy powiedzmy 5 lat, a później tylko wychowywałyśmy dzieci, to ciekawe
kto nas zatrudni? Dla kobiety posiadanie pracy w dzisiejszych czasach jest
bardzo istotne, a jeśli do tego jesteśmy z niej zadowoleni, to nie rzucajcie
jej! Można połączyć pracę z wychowaniem dzieci i uwierzcie w siebie!!!
Pozdrawiam

[anka19821003]

Trzeba jakoś wypośrodkować. Zdecydowanie zbyt często nam się wydaje, że innym
jest łatwiej. Życie kury domowej jest mudne, a karierowiczki stresujące. W
każdej z tych ról można być szczęśliwym. To zależy od temperamentu. Ja wybrałam
drugi wariant i dobrze mi z tym. Podziwiam panie, które poświęcają swoje życie
dzieciom.

[ewa7711]

Doskonale Cie rozumiem
Mam podobna sytuacje,dla rodziny zrezygnowalam z dobrej pracy, niezaleznosci i
mozliwosci rozwoju.Juz od prawie pieciu lat "rozwijam sie" w kuchni,jak rowniez
jestem darmowa pomoca biurowa w firmie meza- on sie rozwija , zarabia pieniadze
i uznanie znajomych a ja jestem od sprzatania . jakis czas temu uslyszalam od
kolegi meza ze nie mam prawa do polowy majatku , jako ze nie wnosze konkretnych
zarobkow co mozna latwo zweryfikowac , jak nie omieszkal dodac.
Mialam czarne chwile i czesto jestem samotna i czuje sie totalnie zdolowana,
zwlaszcza ze mieszkamy w Stanach, gdzie ceni sie sukces mierzony wysokoscia
zarobkow, ale mimo wszystko mam tez satysfakcje, gdy widze jak rozwinieta jest
moja corka , jaki ma zasob wiadomosci, jak swietnie mowi w dwoch jezykach,
jakim psychicznym oparciem jest dla niej moja stala obecnosc. Wiec mimo
wszystko zacisne jeszcze zeby , tak , sprobuje popracowac w niepelnym wymiarze
godzin , ale nic kosztem rozwoju dziecka , ono jest dla mnie najwazniejsze.
Serdecznie Cie pozdrawiam , Zycze cierpliwosci,pamietaj " carpe diem"

[nett1980]

ee no co ty ,zadnych pasji nie masz .zyskuje sie tyle czasu dla samej siebie?

[nanarella1]

Ja od kilku miesiecy wlasnie mam ten sam problem. Mam dziecko 3 m-czne i
zdecydowalam ze za m-c wracam do pracy, na razie na 1/2 etatu - sprobuje czy
dam rade pogodzic dom i prace. Bardzo kocham moje dziecko, swiata poza nim nie
widze, meza tez bardzo kocham a prace mam niezbyt ciekawa ale ja mam. Wracam po
to by poszukac sobie cos nowego. W razie gdy nie bedzie mi sie podobalo to
pojde na u. wych. ale bede wiedziala ze probowalam. Zyjemy w trudnych czasach
dlatego tez trudno poswiecic swoje zycie mezowi, dziecku...bo roznie to w zyciu
bywa...mysle ze trzeba byc bardzo niezalezna...

[aganiok32]

Dziewczyny! Jeśli tylko możecie to za nic w świecie nie dajcie się zamknąć w
domu w charakterze "kur domowych"!!!!
A co będzie jak Wasz obecny stanie się ex?
Jeśli myślicie, że to Was nigdy nie spotka, to rozejrzyjcie się wokół.
Kobieta powinna mieć własną pracę, własne pieniądze. Rodzina jest bardzo ważna,
ale niestety jeśli po kilku-kilkunasu latach zostaniecie z tego czy innego
powodu same - będzie wam bardzo ciężko znaleźć jakąkolwiek pracę!

[izabelka78]

Wróciłam do pracy kiedy córeczka miała 6.5 miesiąca. Poszła do żłobka.
Kiedy córka miała 1.5 roku podjęłam studia. Mała teraz chodzi do przedszkola.

Pracuję, studiuję, a w domku mam 2 etat kury domowej. Czasem ciężko jest godzić
wszystkie obowiązki, ale jestem z siebie dumna. W tym roku akademickim piszę
pracę licencjacką, spełniam się ku zdziwieniu innych (i rodziny). Wszyscy
(łacznie z małzonkiem) powątpiewali w to, że sobie poradzę. I choć na prawdę
wiele mnie to kosztuje- wiem, że muszę.

Bo, tak jak piszesz Aganiok32, nidgy nie wiadomo co będzie dalej.

[aganiok32]

po prostu znam kilka kobitek, które przerobione w bambuko przez swoich
mężusiów, zostały praktycznie bez środków do życia....
Teraz rozwody sa na porządku dziennym, a alimenty zasądzane w wysokości takiej
co kot napłakał...

[izabelka78]

Tez znam...
Nie zakładam co prawda rozstania, ale wolę sie ubezpieczyć.
Róznie to w życiu bywa...

[aganiok32]

nikt nie zakłada a coraz wiecej osób dotykają takie sytuacje.

[kol.3]

Moja koleżanka była na urlopie wychowawczym na 2 dzieci, w tym czasie napisała
doktorat, obroniła go z wielkim sukcesem i dalej robi karierę naukową.
Uważam, że dobrze pobyć z dzieckiem do 2-3 lat na wychowawczym, ale nie te
czasy, żeby się zamykać w domu na dłużej, zwłaszcza jak się ma wykształcenie, w
małżeństwie zawsze może coś się popsuć, a Polsce prawa kobiet nie są chronione.

Zakupy w Londynie

[chinique]

Dokładnie, zwłaszcza jak się przyzwyczaiło do zakupów w Londynie i wakacji na
jachcie.

Jest też inny problem, występuje dysproporcja pomiędzy ilością zadbanych
wykształconych kobiet sukcesu, a zadbanych wykształconych mężczyzn sukcesu w
ośrodkach miejskich (mężczyzn jest mniej), pojawia kłopot z doborem w pary i
wizja samotności - po brejkapie kobietom trudniej jest znaleźć sobie kogoś
odpowiedniego na poziomie.

[kaluha]

wszystkim życzę samego szczęscia. ale życie jest zaskakujące. i czasem bardzo
ciężkie. wspaniale jest móc poświęcić się rodzinie, dzieciom. naprawdę. ale co,
gdy nasz ukochany mąż stanie sie ex, tak jak mówisz aganiok32, lub co najgorsze
w świecie, zachoruje i trzeba będzie się oprócz dziećmi to jeszcze nim
opiekować? skąd pieniądze na życie, lekarzy? mi się wydaje, że ważne jest być
szczęśliwą, ale trzeba być przygotowaną na różne ewentualności. wiem że to dość
pesymistyczne podejście do życia....ale życie czasem jest takie okrutne.
pozdrawiam i karierowiczki i kurki domowe i życzę szczęścia

Prosta rada

[drinkit]

Zagonic facetow do roboty w domu, w koncu oni tez korzystaja z mieszkania i
wtedy nie bedzie dylematow "kura domowa czy kariera" bo kazdy bedzie mial te
same obowiazki. Z tego co czytam i tak jest zle, i tak jest zle. Czego Wy Ludzie
w koncu chcecie?

[paulajal]

Jestem od ponad roku z synkiem w domu i na ten moment odpowiada mi to, cieszę
sie, ze sama sobie dziecko wychowuję. Oczywiście czasm łapię doły, jak pół dnia
spędzam na praniu, prasowaniu i gotowaniu i końca nie widać, ale ogólnie
jestem zadowolona z takiego wyboru.

Ja mój synek pójdzie do przedszkola, to mi się marzy praca na pół etatu, tak
aby mieć czas dla dziecka, dla męża, dla siebie i jakos się realizować
zawodowo, ale czy uda mi się to połączyć, czas pokaże.

[tukee]

Gdybym jesze raz mogla wybierac to pogodzilabym kure z praca w domu. Moim
zdaniem najwspanialszym rozwiazaniem bylaby praca tlumacza. To jest cos co
chcialabym robic, gdyby mozna bylo cofnac czas (przylozyc sie lepiej do tego i
owego). Teraz jest tez niezle i strasznie bym zgrzeszyla marudzac, ale przy tym
temacie moge sobie pomylec co by bylo gdyby, prawda?
Kura, zdecydowanie kura. ALE.... Nie zasiedziec sie i rozwijac!
Pozdrawiam

[azoorek]

Po macierzynskim wrocilam do pracy. Maly mial 5,5 m. Wychodzilam o swicie i
wracalam wieczorem. Malego widzialam godzine wieczorem zanim poszedl spac. W
miedzyczasie zaliczylam kilka opiekunek. Doszlam do wniosku, ze moge te kilka
lat poswiecic malemu. Chociaz czasami kiedy slucham kolezanek z pracy, to
zazdroszcze i wiem,ze troche trace, ale przynajmniej widze jak rosnie i sie
rozwija, a zadna obca baba nie zaglada mi w garnki. Zeby nie zwariowac wzielam
sie ostro za nauke jezyka- przynajmniej to jakas gimnastyka dla umyslu. Co do
porzucenia przez meza- jeszcze cos takiego jak wspolnota majatkowa w
malzenstwie. Nie wyobrazam sobie jednak, ze mialabym tak przesiedziec cale
zycie.

[jotka5]

Pocieszę się, że pracę tłumacza też trudno jest pogodzić z wychowywaniem
dzieci. Tak więc nie masz czego żałować. Mam dwoje dzieci: 12 i 4 i przy
pierwszym realizowałam swoje marzenia/złudzenia, że można realizować się jako
tłumacz i jednocześnie samej zajmować się dzieckiem. Olbrzymie koszty poniosło
moje dziecko (mama przez cały dzień przy komputerze lub skrajnie niewyspana po
całej nocy przesiedzianej nad tłumaczeniem), moje zdrowie (celulitis, wzrok,
nadgarstki), moje małżeństwo (każde popołudnie i weekend spędzałam plecami do
rodziny lub na wyjeździe). Problem polega na tym, że gdy decydujesz się na taką
pracę, musisz być dyspozycyjna i starać się brać co ci dają, bo inaczej
wypadniesz z obiegu. A więc 10 stron na wczoraj, 100 stron na za tydzień,
tłumaczenie ustne aż ci język kołkiem stanie. I poczucie odpowiedzialności.
Musisz dotrzymać terminu, choćby dziecko złamało nogę, a mąż rozłożył się z
grypą. Odległe jest to od ideału zrelaksowanej mamy, która między zupą a drugim
daniem machnie sobie 2 stroniczki, potem spacerek z dzieckiem, a potem przed
spaniem może jeszcze ze 4 tak dla relaksu i paru groszy na drobne wydatki.
Po kilku latach takiej pracy zatrudniłam się jako tłumacz w firmie - na
początku było super: miałam wolne wszystkie wieczory i weekendy!!! Tylko ta
monotonia była dobijająca. Dzień w dzień od 9 do 5-tej takie same nudne teksty,
ten sam pośpiech, żeby wyrobić się z pracą przed 17-tą. Lub siedzenie przy
biurku, kiedy nie ma nic do przetłumaczenia, bo przecież muszę odsiedzieć swoje
godziny. A w tym czasie czeka zaległa domowa robota, dziecko chore z opiekunką
itp. I świadomość, że przez tyle godzin w domu zarobiłabym co najmniej 2 razy
tyle.
Kiedy zdecydowałam się na drugie dziecko, wiedziałam, że nie wrócę do tej
pracy. Od 4 lat jestem kurą domową. Wreszcie mam czas na poczytanie,
posłuchanie, pooglądanie w obcym języku. Nauczyłam się nowych rzeczy. Miałam
czas pobyć wśród ludzi, a nie tylko wśród słowników i przed komputerem.
Wreszcie czuję, że znam moje dzieci - pierwszych lat mojego starszego dziecka
prawie wcale nie pamiętam - ciągle myślami byłam przy tłumaczeniach, teraz z
radością obserwuję rozwój mojego młodszego, mam czas porozmawiać z
wychowawczyniami w przedszkolu, nie muszę robić wszystkiea go w biegu - są to
dla mnie zupełnie nowe doświadczenia.
Jeśli zdecyduję się na pracę, to będzie to coś zupełnie innego.
Reasumjując, nie masz czego żałować. Naprawdę. Chyba, że ma się do dyspozycji
sprawne babcie, które z radością zajmą się dziećmi, kiedy człowiek realizuje
swoje pasje. Pozdrawiam.






;

[joasia33]

Ach, jotka, jak ja Cię rozumiem...;-). Jestem właśnie na etapie pierwszego
dziecka. I to jest właśnie tak, jak mówisz. Jest środek nocy, a ja korzystam z
tego, że mała śpi. Ech, ech... Szkoda słów, to po prostu jest tak, jak piszesz.
A tak byłoby pięknie wyłączyć telefon, nie otwierać poczty elektronicznej i
nakichać na zlecenia...:-)
Pozdrawiam tłumaczeniowo
Asia

[troppo_bella]

O, dziewczyny, strasznie bliskie mi są te Wasze rozważania. Od paru lat staram
się znaleźć złoty srodek między obiema opcjami i po okresie prób i błędów muszę
sie pochwalić niejakimi sukcesami.

Po pierwsze: dla siebie i dla dobra dziecka powinnam być szczęśliwa -
szczęśliwe dzieci są wychowywane przez szczęśliwych rodziców.

Po drugie: nie byłam szczęsliwa widując dzieci przez godzinę-dwie dziennie, gdy
całymi dniami kiblowałam w pracy. Miałam wielkie wrażenie, że umyka mi cos
niepowtarzalnego, czyli przyglądanie się rozwojowi swojego synka i swojej
córki. Juz nigdy nie będą takie małe...

PO trzecie: nie byłam również szczęśliwa, gdy całe moje życie zamykało się
między piaskownicą, przecieraną zupką i pogaduszkami z sąsiadkami. Czułam się,
jakby ktoś mi skrzydła odrąbał. Zresztą kasy było za mało, kiedy tylko mąż
pracował.

Zgodnie z zasadami biznesu zainwestowałam, żeby móc więcej zarabiać. Mimo że
nie chodzę teraz do pracy etatowej, czyli siedzę w domu, znalazłam sobie nianię
(tak!). Odwala ona za mnie to, czego najbardziej nie lubiłam, czyli
sakramentalny codzienny spacerek - dwie godziny, i gotowanie zupki oraz
karmienie nią, a gdy mam więcej pracy i więcej zleceń (ja też trochę tłumaczę,
trochę piszę do gazet), siedzi z dziećmi dłużej - taką mamy umowę, że dostaje
wtedy ekstra pieniądze (ja wtedy więcej zarabiam), a ja w drugim pokoju
wykańczam, co mam do wykończenia. Jeszcze się tak nie zdarzyło, żebym nie
zarobiła przynajmniej dwa razy więcej niż wydaję na nianię, bywają oczywiście
lepsze i gorsze miesiące, ale dzięki tej pomocy jestem duzo bardziej
dyspozycyjna dla ewentualnych zleceniodawców, mam czas się spotkać w redakcji i
pogadać o czym trzeba, przed czy po przyjeciu zlecenia, a gdy pracy jest mniej,
mam więcej czasu dla dzieci. Z obiegu nie wypadam, mam chwilę czasu dla siebie
i dzięki temu całe morze cierpliwości dla dzieci więcej (nie macie pojęcia, jak
można się za nimi stęsknić przez te dwie-trzy godziny, gdy niania porywa je na
spacer).

Ostatnio zatrudniłam również bardzo miłą Ukrainkę, która raz w tygodniu przez 3-
4 godziny czyści i pucuje nam mieszkanie za niewielkie pieniądze (ja dużo
lepiej sprawdzam się w pracy umysłowej, i dużo tez więcej na niej zarabiam).

[aiuola]

Według mnie temat trąci już myszką. Takie pitu pitu. Ani kura domowa (bo w
ogóle co to za szowistyczne określenie) ani kariera - po prostu każda z nas
postępuje zgodnie z biegiem własnego życia, które lekkie nie jest.jednym wypada
bardziej to, innym tamto. Bo nie oszukujmy się, ambitnych, przebojowych
kierowniczek-pracoholiczek aż tak duzo nie ma. A moze by takzłoty środek?
Naszych słodkich tatusiów częściej na urlopy wychowawcze wysyłać? Same sie
godzimy często na taki nieodwracalny podział ról, tak też często nieświadomie
wychowjemy dzieci, które potem ten wzorzec powielają i tak w kółko, kręci sie
maszynka. I nastepne pokolenie znowu przeczyta na forum maksmalnie już
wyświechtane "kura domowa czy kariera?". brr.

[anka19821003]

Żeby to tak łatwo się dało facetów do peluch zagonić...Mnie ojciec nie
wychowywał. Od tamtych czasów zmieniło się niewiele. Poza tym kto da facetowi
urlop macieżyński? (Chętniej ich się zatrudnia właśnie z tego powodu, bo
opiekunczego urlopu nie wezmą).
Znam wiele przebojowych kobiet, które nie chcą mieć dzieci.

[piotrk79]

A ja się pochwalę. Mam dziewczynę która łączy obie funkcje z doskonałym
rezultatem. Jest kurą domową i jednocześnie realizuje się zawodowo. Ma 22 lata,
mamy 2,5 letniego synka którego fantastycznie wychowuje, dodatkowo studjuje
zaocznie anglistykę (licencjat już zrobiła). Oprócz tego pracuje na pół etatu i
osiąga bardzo dobre wyniki. Mój wkład i pomoc polega tylko na tym że zajmuje
sie płaceniem rachunków, opiekuję się dzieckiem i gotuję w weekend (bo w
tygodniu pracuję). Uważam że wszystko da się pogodzić. Drogie panie, nie
musicie przywiązywać się do jednej roli. Zawsze mozna znaleźć złoty środek ;)

[qubacz]

> Mój wkład i pomoc polega tylko na tym że zajmuje
> sie płaceniem rachunków,
A to sie chlopie nameczysz z tym placeniem rachunkow, stachanowcu:)
Piec minut z internetem i zaplacone kilkanasie miesiecznych rachunkow.

[ninka25]

gotuję w weekendy, bo w tygodniu pracuję...
podczas gdy ona gotuje mając na głowie pracę, dziecko i studia!
Człowieku! Dobrze Ci radzę, zmień się, bo szybko się Twojej kobiecie zmieni.
Młoda jest, nie wyszalała się i prędko zacznie żałować "wolności" utraconej nie
na rzecz partnerskiego związku, ale na rzecz darmowej harówy wokół ciebie,
podczas gdy ty siedzisz przed tv (no bo przecież pracowałe "cały dzień"...)

[pola_negri]

oczywiście, pod warunkiem, że ma się tak "cudownego" męża...
ciekawa jestem, czy bardzo będziesz zaskoczony, gdy Twoja żona w końcu trzaśnie
drzwiami i wypisze się z takiego "partnerskiego" związku...

[sula_i_komary]

Również jestem za wypośrodkowaniem.Przez kilka miesięcy byłam kurą domową i ...całe szczęście nie stać nas było na taki luksus...właśnie wróciłam do pracy.Jak ja się cieszę!!!Już zaczynam nowe kursy i szkolenia, do pracy chodzę uśmiechnięta, spragniona nowości w swojej dziedzinie.W domu przecież zdąże i ugotować i wyprasować, a mąż też czasami coś zrobi- nie ma lewych rąk przecież :-).
Jestem pedagogiem specjalnym, mam dwóch ośmiomiesięcznych synków i nie chcę być kurą domową- mnie to męczy!!!

I jeszcze ten aspekt ex, co wtedy? Niczego przecież w życiu nie można być pewnym.Chcę mieć "swoje" pieniądze w kieszeni.
sula

[kaluha]

a może Ty byś swoje życie zawodowe wyśrodkował? więcej zajął się domem? i
bardziej wszystko godził? a Twoja żona niech zajmie się ugotowaniem obiadu 2
razy w tygodniu i zapłaceniem rachunków.
...
już to widzę....
...
też byś był wtedy wspaniały...

pozdrawiam

[mojave]

teraz pracuje ale wiem, że jak zdecydujemy sie na dziecko to zostane w domu. I
to bedzie mój wlasny wybór. Chcę być ze swoim dzieckiem, opiekować sie nim,
wychowywac i patrzeć jak rośnie i sie rozwija, przynajmniej do 3 roku zycia. A
potem zobaczę, czy praca czy może status kury mi sie spodoba na tyle, że nie
bede chciała tego konczyc;)

[b-beagle]

Dzisiaj nie ma wyjścia a więc jedno i drugie

Radość z życia

[baabcia]

najważniejsze to wiedzieć co nam sprawia radość,
wtedy zostaje tylko problem możliwości na ogół finansowych.
Wiem , że ja nie oddałabym za żadne pieniądze ani
sekundy spędzonej z moimi dziećmi. Zawsze brakowało mi
czasu na zdobywanie wiedzy o dziecku - doktorat
na ten temat to pestka. Dziś kiedy dzieci sa duże,
uwielbiam zdobywać nowa wiedzę o malutkim i większym człowieku.
Pracuję i mam ciekawy zawód, ale to nie ma porównania z
latami spędzonymi w domu. Powiedziałabym, że dziś
w pośpiechu i traceniu czasu na prace zawodową /tak to
czuję, zawsze mówię, że o tym wnukom opowiadać się nie da,
za dużo dziś w robocie badziewia/ pogubiłam siły,
które lepiej wykorzystać w Domu.
Nie da sie przecenić czasu domowego, wszystko jedno czy to
zapachy szarlotki czy głos mamy jak się otwiera drzwi
czy szansa dla dzieci, żeby zapytać o coś.
Taki dom to życie razem a nie przelatywanie obok siebie,
walczenie kto kogo zagoni do roboty ...
Jest bardzo mało zajęć zawodowych, które nadają się do
wypełnienia życia na zawsze. Może artystyczne, może
może lekarza o wielkich osiągnięciach - byle nie musiał na
starośc myśleć komu jakiej pomocy nie udzielił bo leków
było mało.
Sprawy się mają tak: dziś wybieramy co jest ważne a za 30 lat
dowiadujemy się czy słusznie wybraliśmy. Mnie posiadanie biurka
władzy... nie gwarantuje szczęścia na dłużej. Pracuję bo
potrzebne mi pieniądze. Potrafiłabym lepiej wykorzystać
swój czas i wiedzę poza pracą zawod.

[mena773]

Zgadzam sie z Tobą baabciu.

> Taki dom to życie razem a nie przelatywanie obok siebie

Zawsze marzyłam o życiu razem.O rodzinie ,która ma ze soba kontakt,a nie każdy
żyje osobno.Cieszę sie ze swojej rodzinki,że mogę wysłuchac problemów dzieci i
męża i mogę byc dla nich wsparciem
A ciasto piekę bardzo często

[noemip]

Moim zdaniem temat wcale nie trąci myszką... każda z nas doświadcza/doświadczy
to prędzej czy później na własnej skórze...
Mam farta, bo mogę po trochu robić wszystko - być w domu z małą (2 latka) i
tłumaczyć i robić doktorat jak śpi, albo jak spaceruje z babcią. Tylko... jak
jestem na konferencji albo mam zlecenie, to w domu syf, a jak dom lśni, to nic
nie napiszę. Dziecko musi jeść, i to inne rzeczy niż my, więc nigdy nie mogę
odpuścić sobie gotowania i robienia zakupów w specyficznych sklepach. Prać
można razem z małą, to cała zabawa, tak samo jak mycie podłogi albo pieczenie
ciasta.
Tylko znajomi czasem nie rozumieją, dlaczego nie dzwonię, nie piszę...
Też tu kurczę weszłam, zamiast pisać do profesora X...
POzdrawiam wszystkie kury i nie-kury!

Od jakiego wieku rodzina???

[autumn_mist]

Heh, przy okazji poważnych tematów może zrobię małą ankietę. Pytanie zarówno do
Pań jak i Panów. W jakim wieku zaczęliście "poważne życie", tj. zarabianie na
siebie, małżeńtwo, dzieci... Ja mam 26 lat, jestem w połowie robienia
doktoratu, ale żyję jak nastolatek. Imprezy, koncerty, jabole pite po nocy w
parku... :D I wcale nie przeszkadza mi to w pracy naukowej i dydaktycznej na
uczelni. Hie... czy mam udać się do psychoanalityka? :P Gdy widzę moich
rówieśników, żonatych i mężate, a czasem nawet dzieciate, to mi ich żal.
Przecież są jeszcze za młodzi na to. W dodatku wśród doktorantów
przeważają "pokemony", ludzie antyspołeczni, z przerostem ambicji i ego tak
wybujałym jak cannabis indica w mojej doniczce (a ma się zielsko nieźle :D).
Albo może to ja jestem niedorozwinięty emocjonalnie? A druga sprawa: co Was
pociąga w robieniu korporacyjnej lub biznesowej kariery? Dla mnie pieniądze nic
nie znaczą. Kręcą mnie badania, zbobywanie wiedzy, no i dobra zabawa po
godzinach. Zarabianie kasy, kupowanie niepotrzebnych rzeczy, tyranie 16 godzin,
byle tylko więcej było na koncie... to smutne i komplenie dla mnie
niezrozumiałe. Przecież pieniądze nie dają szczęcia. Wiem to, bo znam kilka
osób biednych, ale pięknie spełnionych w życiu i kilka bogatych i wiecznie
nieszczęśliwych, zestresowanych, zżeranych przez ambicję, zazdrość i zawiść.
Opinię i światopogląd tych szczęśliwych niematerialistów znam, ale chętnie
dowiedziałbym się, co ma do powiedzenia "druga strona".

[johngalt]

autumn_mist napisał:

> Heh, przy okazji poważnych tematów może zrobię małą ankietę.

Oczywiscie masz jeszcze czas na rodzine.

Jezeli kreci Cie praca naukowa, to swietnie. Ja w pewnym momencie wyladowalem w
swiecie korporacyjnym i kazdy dzien dla mnie to zyganie od 9ej do 5ej lub 6ej.

[starling1]

Szczerze mówiąc obawiam się,że nie umiałabym szanować mojej matki gdyby była
kurą domową,a nie tak jak jest-księgową.Wiadomo jakim autorytetem jest matka
dla córki,więc miałabym ją podziwiać za co?-za to,że uległa swojemu mężowi?
Podporządkowała mu wszystko?Praca zawodowa czy jak kto woli kariera oznacza
wolność,niezależność,samodzielność.To właśnie powinno cechować prawdziwą
kobietę.Oczywiście że rodzina jest ważna,ale nie może być wszystkim.

[barythedog]

Masz absolutna rację. Przykro mi, ale jakoś nie potrafię szanować ani podziwiać
kobiet, które siedzą w domu. NIe mam ani jednaj takiej koleżanki, co więcej
moja mama, która nigdy nie była kurą domową, a jednak wychowała dwoje dzieci,
które skończyły studia, założyły rodziny, mają przyjciól, dobre prace itp. tez
nie przyjaźni się z takimi osobami. Takie osoby nadają po prostu na innych
falach. Dla mnie to abstrakcja, że dla dobra dziecka należy z siebie całkowicie
zrezygnować. Przecież taka kura domowa żyje pod kloszem, ma ograniczone
doświadczenia życiowe i nawet nie potrafi tak objaśnić swiata dzieciom jak
matka zrealizowana zawodowo. Żyje drobiazgami, jak przygotowywanie posiłków,
sprzatanie, staje się z biegiem czasu małostkową nudziarą.
Dla mnie taka osoba albo jest osobą bardzo przwiązaną do tradycyjnych wartości,
zindoktrynowaną jak afganki w burkach, które też często uważają że tak należy
żyć albo osobami ograniczonymi, leniwymi, które nie mają potrzeby własnego
rozwoju.
Dziewczyny zindoktrynowane! To nieprawda, że dziecko was potrzebuje non-stop i
jeżeli je stracicie z oczu na te klika godzin poświęcone na pracę to nie
wyrosną na wartościowych ludzi.

[jutakg]

Podziwiać nikt Ci nie każe ale szacunek należy się każdej osobie bez względu na
drogę życiową jaką wybrała lub na jakiej została postawiona!!! Nie sadzę też
żebyś miała prawo twierdzić że "kury domowe" nie potrafią objaśnić świata swoim
dzieciom! Obrażasz je mówiąc że sa osobami ograniczonymi i leniwymi!! Szybciej
nazwałabym osoba ograniczoną kogos takiego jak Ty. Zajmowanie się dzieckiem i
domem nie oznacza rezygnacji z siebie. Każdy ma inny charakter, inne potrzeby i
inne priorytety. Ja jestem "kura domową" i do afganki jest mi raczej daleko.
Lubię być w domu z synkiem, bawić się z nim i obserwowac jak rośnie, lubię
sprzatać, gotować, prasować, zajmować się domem ale to nie znaczy że jestem
małostkową nudziarą. Mam wyższe wykształcenie, zajmowałam się w życiu różnymi
rzeczami, posiadam wiedzę z wielu dziedzin, prowadzę dość ożywione życie
towarzyskie i nie mam ogóle poczucia że coś trace i że sie nie rozwijam. A z
moim dzieckiem jestem nie dlatego że mnie potrzebuje non-stop ale dlatego że je
kocham i to ja potrzebuję jego obecności. Szkoda że mając niewielkie pojęcie o
tych tzw "kurach domowych" obrażasz je i umniejszasz rolę jaka pełnią. Baaardzo
nieładnie!

[d.orka]

A ja nie potrafię szanować i podziwiać głupich ludzi.
Kobieta "siedząca" w domu zawsze może z tego domu "wyjść". Głupim rzadko zdarza
się zmądrzeć.

>Takie osoby nadają po prostu na innych
> falach. Dla mnie to abstrakcja, że dla dobra dziecka należy z siebie
całkowicie
> zrezygnować.
Zgadzam się. NIkt nie powinien nigdy rezygnować z siebie - obojętnie czy jest
matką, czy pracownikiem wielkiej korporacji.

>Przecież taka kura domowa żyje pod kloszem, ma ograniczone
> doświadczenia życiowe i nawet nie potrafi tak objaśnić swiata dzieciom jak
> matka zrealizowana zawodowo. Żyje drobiazgami, jak przygotowywanie posiłków,
> sprzatanie, staje się z biegiem czasu małostkową nudziarą.

Hm... To dziwne, co piszesz. Z mojego doświadczenia wynika zupełnie coś innego.
Mam mnóstwo czasu na pokazywanie dzieciom świata, opowiadanie o tym dlaczego
mimo, że słońce świeci tak samo, zimą jest zimno, a latem ciepło, skąd bierze
się tęcza, deszcz i mgła, jak funkcjonuje organizm ludzki, jak powstawało życie
na Ziemi... Mamy też mnóstwo czasu na rysowanie, budowanie, wycinanie i zwykłe
leżenie z przytulaniem.
A czy kobiety pracujące nie przygotowują posiłków? NIe sprzątają?
"Małostkową nudziarą" staje się kobieta bez względu na to czy pracuje, czy
tylko wychowuje dzieci, lecz taka, która ma próżnię w głowie.

> Dla mnie taka osoba albo jest osobą bardzo przwiązaną do tradycyjnych
>wartości, zindoktrynowaną jak afganki w burkach, które też często uważają że
tak należy
> żyć albo osobami ograniczonymi, leniwymi, które nie mają potrzeby własnego
> rozwoju.
A ja odnoszę właśnie wrażenie, że coś takiego mogła napisać osoba
zindoktrynowana "inaczej" - czyli nie posiadająca doświadczenia "kury domowej"
(albo tylko złe).
Powiedz mi na czym polega rozwój pracującej kobiety? Na siedzeniu w biurze,
delegacjach, odrabianiu zadanej pracy? Jak kobieta, która pracuje i ma dziecko
ma się jeszcze rozwijać? Kiedy? Może się rozwija stojąc w korkach wracając po
pracy do domu - słuchając z CD lekcji angielskiego?
Ja mam czas na to, by się rozwijać i bawić. Popracować zdążę - za 2 lata
odwieszę działalność gosp. Tymczasem wolę zajmować się dziećmi i sobą.

[fian5]

starling1 napisała:

A możesz napisac kto cię wychowywał.

[nupik]

ej zuza, a dlaczego w piaskownicy rozmawiasz o obiadach, kupach i pieluchach???
Kto ci kaze gadac o takich duperelach? jestem matka 7 miesiecznego wiktora i w
zyciu jeszcze nie rozmawialam na takie durne tematy,jak tylko ktos mnie o to
zaczepia to sie zmywam, nie gadam z innymi mamami, ktore indaguja mnie o kolory
kup, zupy, wizyty u neurologa, koszt przedszkola i takie tam. Biore ksiazke i
czytam. Od urodzin syna przeczytalam wszystkie zalegle lektury, napisalam plan
doktoratu, podobnie jak ty i teraz czytam do doktoratu i nie przeszkadza to ze:
- pracuje jako lektor jezyka obcego 4 dni w tygodniu do 13
-jak najbardziej zajmuje sie moim synem bo po prostu sprawia mi to ogromna
radosc
-pisze ten doktorat jakims cudem

mysle powinnas poszukac sobie innej fajnej mamy dla ktorej swiat nie konczy sie
na dziecku i smazeniu schabowych. Nie obrazam takich pan, ale to po prostu nie
jest twoj swiat i tyle, to ty wybierasz sobie znajomych na litosc boska.

a co do innhych wypowiedzi "kur domowych": kobiety, za kogo wyscie sie
wydaly??? jak to w domu macie drugi etat kury domowej??? pracujecie i jeszcze
im uslugujecie???? same siebie zapytajcie jak to sie stalo. Przykro mi, ale jak
sobie poscielesz tak sie wyspisz. Dlaczego tkwicie w takich zwiazkach? kto wam
odebral zdolnosc do samostanowienia? odpowiecie ze trzymaja was dzieci - czy
mozna wychowac zdrowe radosne dzecko w domu gdzie ojciec nie szanuje matki?
dziewczyny!jestescie wspaniale, ale mordujecie sie bez sensu. Jestem po
rozwodzie, wiec wiem cos o braku szacunku w zwiazku. po prostu nie pozwolilam
zeby ktos decydowal za mnie. teraz jestem szczesliwa konkubina i matka.
Mezczyzni nie beda was szanowac jesli same do siebie szacunku miec nie
bedziecie.
pozdrawiam serdecznie
aga mama wiktora

[anemos]

Pracuję w dużej korporacji i robię karierę, a po godzinach na drugim etacie
jestem kurą domową. Piorę, sprzątam, prasuję, robię kanapeczki do pracy i
obiadek żebyśmy mogli mieć namiastkę domu i chwilę dla siebie po całym dniu. I
Coraz bardziej zastanawiam się jaki ta moja praca ma sens. Marzę o pracy na pół
etatu. Marzę o tym, żeby być żoną podporą dla męża, a nie żoną znerwicowaną,
wiecznie się śpieszącą. Marzę żeby mieć czas dla samej siebie. Tego mi brakuje.
I coraz bardziej już nie chce tej mojej kariery. A na pewnie jeszcze bardziej
nie będę jej chciała jak pojawią się jakieś małe berbecie.. Bo jak to pogodzić?
Maluch ukochany w domu a mamunia wychodzi o 7.20 z domu, żeby wrócić po 19.....
Troszkę lipa. Jakoś smutno mi się zrobiło

[alienor]

Ja jestem w tej komfortowej sytuacji, ze moge wybrac: mam swietna prace, w
pracy tez moge wybrac, czy chce robic intensywna kariere, czy spokojnie
pracowac. Mam tez partnera, ktory mnie kocha i w kazdej chwili moge sie
zdecydowac na dziecko, mieszkanie mamy, nawet dwa, on dobrze zarabia, zreszta
moge wrocic do pracy po macierzynskim, w mojej firmie nie zwalniaja
za "zaciazenie". Komfort absolutny. Poniewaz skonczylam 32 lata i czas na
decyzje w kwestii dziecka, coraz czesciej zadaje sobie powyzsze pytanie. Jednak
odpowiedz jest zawsze taka sama: bez pracy nie wyobrazam sobie zycia, bez
dzieci owszem, a zona przy mezu zdecydowanie byc nie chce. Pozostaje do
rozstrzygniecia kwestia, czy chce miec jedno i drugie tzn. prace i dom z
dzieciakami. Jeszcze sie nie zdecydowalam ostatecznie. Kocham zmiany i swobode,
dzieci to wykluczaja. Z drugiej strony, nie przepadam za dziecmi i choc, byc
moze, za wlasnymi bym przepadala, kto wie, to jakos malo mnie pociaga
perspektywa bycia mama. Wiec decyzja bedzie raczej na nie.

[e_r_i_n]

Pracowalabym, ale nie od rana do nocy - powiedzmy 5-6 godzin dziennie.
Robilabym to, co lubie, ale dla satysfakcji, nie po to, zeby miec do garnka
wlozyc. Tak wiec, zeby jednoznacznie odpowiedziec na pytanie - pol na pol :)

Niepelen etat!!!!!!!

[antidotumm]

W wysoko rozwinietych krajach Europy zachodniej bardzo popularna jest praca
kobiet w niepelnym wymiarze godzin.
Np. tylko 5% (!!!!!!!!) pracujacych zameznych Holenderek pracuje w pelnym
wymiarze. Reszta to 2/3, 1/2, 1/3 etatu i inne kombinacje.
U nas tez warto propagowac takie rozwiazania, tym bardziej, ze nowy Kodeks
Pracy, o czym nie kazdy wie, pozwala kobiecie po urlopie macierzynskim wystapic
o zatrudnienie w niepelnym wymiarze czasu a pracodawca jest zobowiazany jej to
umozliwic.
A ze, w skali kraju, najwiekszym pracodawca jest panstwo (szereg urzedow,
instytutow, uczelni itp) - wiec panstwowe firmy powinny byc outsiderami w takiej
formie zatrudniania.
Sama pracuje na 1/2 etatu, i wiem ze wydajnosc mojej pracy to wcale nie 50%. a
ok. 60-70 % wydajnosci pracownika na calym etacie (np. nie robie sobie przerw w
pracy)

[marianna18]

ja jestem na 3/4 w dużej międzynarodowej korp. Zadań mam nie mniej niż na całym
etacie. ja jestem zadowolona i szef też. bałam się jak areaguje na mój wniosek,
ale nie robił żadnych przeszkód, bo wie że nie zawalę roboty. Więc dziewczyny
nie bójcie się prosić o część etatu, bo szybko pracodawca się przekona że to
super rozwiązanie dla obu stron.

[zuzaba]

Witam.
Zdecydowanie kariera. Choć niekoniecznie rozumiana jako niczym niehamowany pęd,
ale jako praca dająca stysfakcję i ciągły rozwój intelektualny.
Myślę też, że "kura domowa" to raczej stan ducha i wewnętrzna gotowość do
takiego stanu, rozumianego przeze mnie pejoratywnie, stanu uwstecznienia i
bierności intelektualno-duchowej.
W tej chwili nie pracuję, choć za chwilę będę, mam nadzieję, i tak jest od paru
lat, w ciągu których urodziłam i zajmowałam się córką. Jednakże w żaden sposób
nie określiłabym tego bycia kurą domową. Kończyłam studia dyplomowe, kursy
hobbystyczne i zawodowe, odbyłam staż, pracowałam troszkę na zlecenie.
Rozmowy o, za przeproszeniem, kupkach i zupkach były dodatkiem, a nie centrum
mego życia.
Sprzątnięte mieszkanie i obiad nie jest priorytetem ( no, poza obiadem dla
córki), a czymś co można zrobić, albo nie, jeśli się jest zmęczoną lub się nie
ma nastroju. I chyba to nie nie decyduje o byciu kurą lub nie, zresztą.
Przecież osoba żyjąca sama też musi sprzątnąć i zjeść, tak na marginesie.
Nie rozmawiam w piaskownicy przez 1 h o wyższości jogurtu bakomy nad danonem,
tudzież o promocji pieluszek, bo jest to dla mnie jałowe. Wolę nie rozmawiać w
ogóle.
Ot i tyle:)

[baabcia]

Skąd bierze się pomysł, ze opieka nad dzieckiem
jest ogłupiająca, albo nieciekawa?
Skąd bierze się pomysł, że kobieta pracująca ma szersze horyzonty niż
"kobieta domowa" ?
Skąd pomysł, że bycie w domu jest nudne?
To śmieszne, uważać, że opieka nad niemowlaczkiem w domu to
rozmowy o kupkach. Nie ma powodu, żeby rozmawiać o kupkach dziecka czy innego
członka rodziny więcej niż potrzeba. A jeśli odpowiednio dużo
nauczy się człowiek o tym jak poznać czy kupka świadczy o zdrowiu czy
chorobie to przyda się ta wiedza na całe życie wszystkim. :)) nawet
w pracy w największej korporacji.
Wychowywanie dziecka jest okresem kiedy nie tylko dziecku ale i rodzicom
mózg pęcznieje. Rozwijać się można wszechstronnie. Natomias w pracy
realizujemy na ogół cudze cele i dość wąsko się rozwijamy.
Najgorzej jeśli pośpiech, przebieranie się, malowanie się, pobierzchowne
kontakty z wieloma ludżmi - światowe życie jednym słowem,
wydaje się komuś niezbędne do bycia szczęśliwym, mądrym...
Ponieważ w telewizji częściej oglądamy kobiety pracujące i mówiące o
zaletach takiego sposobu na życie, to niektórym się wydaje, że to poglad
powszechny, prawdziwy i jedyny słuszny.
Wiem, że mądrych wspaniałych kobiet jest bardzo dużo wśród matek zajmujących
się dziećmi i domem. I nie słyszalam, żeby takie kobiety były znudzone.

[dapop]

No właśnie, zupełnie się z Tobą zgadzam, ale niestety taki panuje w
społeczeństwie stereotyp. Kura domowa - znudzona kobieta rozmawiająca o
kupkach, zupkach i proszkach do prania. A nie widzieliście nigdy znudzonej
urzędniczki, której najciekawszym tematem do rozmowy jest idiotyczny serial TV.
To jest dopiero rozwój intelektualny.

Pozdrawiam
Dana
-----------------------------
www.abcgospodyni.pl

[marianna18]

ta...matka z dzieckiem w domu to znudzony kołtun w rozklekotanych kapciach...
karierowiczka w poliestrowym kostiumie z białą żorżetową bluzeczką na obcasach
z nieodłącznym laptopem to szczyt rozwoju intelektualnego kobiety...
Nie chce mi się nawet dyskutować z tym stereotypem, bo wiem jaka może być
ogłupiająca praca w wielkiej korporacji na stanowisku (poczytajcie Dilberta) i
jak wspaniałe rzeczy można robić zajmując się jednocześnie dzieckiem w domu.
Ale to trzeba tego doświadczyć, a te które jako matki czuły się znudzone i
niedowartościowane, no cóż, szkoda mi was a właściwie nie was tylko waszych
dzieci. Spójrzcie z dystansem na tzw. karierę. Co nazywacie karierą,
kierownicze stanowisko w firmie typu bank, ubezpieczyciel itp. No śmiechu
warte. jak widzę te mamusie u mnie w firmie dyskutujące o "Kasi i Tomku" lub o
cellulitisie, kremach przeciwzmarszczkowych, z nieodłącznymi wstrętnymi
pasemkami na włosach, chodzace na obcasach jak koczkodany - ot szczyt rozwoju
intelektualnego.

Dziewczyny! zakładamy klub"domowych pawic albo sów

[baabcia]

dumne jak paw i mądre jak sowa, chociaż domowa kura to też nie jest takie
brzydkie czy głupie ptaszysko. Patrzcie jakie spore te jajeczka znosi, a mogłaby
mniejsze i rzadziej.
Sprawiło mi frajdę czytanie ostatnich pochwał kobiety myślącej w domu.
Co Wy na to, żeby założyć Klub osób czerpiących radość z życia domowego?
Czytam wiele wątków i spotykam tam potencjalne członkinie.
Mogłybyśmy rozpropagować nasz wątek. Można by założyć nowy, co na to
efkamarchewka ? -matka rodzicielka wątku "Pogaduszki".
Wypowiedzcie się i będziemy sobie podpowiadać gdzie można poczytać o czym i
gdzie w trawie piszczy i z czego można się cieszyć.
Może młode dziewczyny, które chciałyby porealizować się w domu, a "opinia
rodzinno-towarzyska" odradza i robi "łłeee" znalazłyby tu wsparcie?
Domownice łączmy się - /nawet jeśli pracujecie tak jak ja/

[dapop]

Parę dni temu już coś takiego zaczęło kiełkować w serwisie, który prowadzę.
Jeśli ktoś ma ochotę to zapraszam www.gospodyni.akcjasos.pl/klub.html

[baabcia]

zajrzałam do "gospodyń", pomyśle, czy tu czy/i tam.

[kade82]

"W warunkach nieograniczonych sytuacją polityczno-gospodarczo-socjologiczno-
patologiczną" wybrałabym niczym nie zmącony spokój kury domowej, którą oprócz
wydatków domowych stać jeszcze na karnet na basen i kawę z przyjaciółką w
pobliskiej kawiarence. Czasem wydaje mi się, że urodziłam się nie w tych
czasach, w których powinnam, bo wyścig szczurów jaki towarzyszy 'robieniu
kariery' to zupełnie nie dla mnie.