droga Pani Loo,

[tristezza]

specjalnie dla Pani odkurzam dykteryjkę z kultowej książki Pani
ulubionego pisarza, o dramacie redakcyjnym w amerykańskiej gazecie,
kiedy to autor powieści w odcinkach odmawia dalszej współpracy.

Pisarz:- Szefie, od jutra chcę 10 dolarów więcej za odcinek
Szef:- Won!
Pisarz wychodzi gwiżdżąc beztrosko. Szef łączy się z sekretarką i
każe, aby przyszedł Rappaport. Rappaport wchodzi.
Szef:- Rappaport, od tej chwili będziesz pisał dalej tę przeklętą
bzdurę.
Rappaport:- Tak jest, szefie.
Zgarnia nonszalanckim ruchem manuskrypt i wychodzi; szef pogrąża się
w dalszej pracy. Za godzinę wraca Rappaport; jest zupełnie pijany i
trupio blady. Kładzie przed szefem manuskrypt.
Rappaport:(bełkocze)- Wszystko skończone. Otrząsam pył z moich nóg i
przeklinam.
Zataczając się wychodzi. Szef żąda, aby przyszedł
Treppengelander.Treppengelander wchodzi.
Szef:- Patrick, masz od jutra pisać dalej tę hecę.
Treppengelander:- Tak jest.
Wychodzi. Po godzinie wraca. Trupio blady. Pijany. Rzuca manuskrypt
na stół i nie mówiąc ani słowa wychodzi. Sytuacja robi się poważna;
z drukarni dzwonią. Szef woła Najlepszego. Najlepszy wchodzi.
Szef:- Ty...i tak dalej.
Najlepszy:- OK
Po godzinie wraca: pijany i trupio blady.
Szef:- Co jest?
Najlepszy:- Nic się nie da zrobić. Bohater wyskoczył z samolotu na
wysokości dziesięciu tysięcy metrów i jest bez spadochronu. Wokół
niego lata eskadra odrzutowców i strzela do niego pociskami
rakietowymi. Na dole czekają już na niego trzy rekiny z otwartymi
paszczami. A teraz idę. Otrząsam pył z moich nóg i przeklinam...
Najlepszy wychodzi; szef woła pierwszego i obiecuje mu podwyzkę.
Nastepnego dnia ukazuje się dalszy ciąg powieści odcinkowej,
zaczynający się od słów: "Nadludzkim wysiłkiem woli, wydostawszy się
z tych irytujących opresji, Mike Gilderstern powrócił do Nowego
Jorku".

czy Pani to może coś przypomina?

[ichnia]

Co prawda to nie dla mnie było, ale przeczytałam ;)
Normalnie Mac Gyver.

[loserka]

Droga Pani Tristezzo, dziękuję za przypomnienie uroczej historyjki, ale problem,
czy przypomina mi ona to samo co Pani, pozostaje nierozstrzygnięty (nienawidzę
emotikonów!)

[tristezza]

cieszę się, że go Pani nie rozstrzygnęła, taka właśnie była moja
intencja. któżby zresztą na publicznym forum rozstrzygał takie
intymne kwestie?!

_no tośmy sobie porozmawiali_ - podsumował burzliwą rodzinną
dyskusję pan Jerzy Turowicz, który w czasie jej trwania nie
powiedział ani słowa

[loserka]

niestety, nakręciła Pani spiralę przypominających się nachalnie cytatów, a że powoli zaczynam wysmarkiwać sobie mózg, nic prócz cytowania mi nie zostanie niebawem.
ten sam autor, inna książka, narrator skopany prze życie u progu życia, radzi się swego wuja w kwestii podstawowej:

"- Co robić, Wuju? Jak żyć?

Wuj Józef skrzywił się i spojrzał na zegarek.

- Rosyjskie pytanie - powiedział. - Ale odpowiem ci. Masz osiemnaście lat i wypiliśmy po pół litra wódki prawie bez zakąski, a ty nie jesteś zupełnie pijany. To mnie całkowicie uspokaja co do twojej przyszłości. Zostań aktorem, zostań, kim chcesz, i pamiętaj: ważne jest tylko wyrobienie dramatyczne i elementy baśniowe.

- Dlaczego mi nie chcesz odpowiedzieć?

- Ależ właśnie to robię - powiedział Wuj Józef. - Ty teraz myślisz, że jesteś piekielnie nieszczęśliwy. Miałeś kiepską młodość i nikt cię nie kochał. To prawda. Ale to ci się przyda później. Kiedy będziesz chciał zniszczyć jakiegoś człowieka czy popełnić jakieś śmieszne łajdactwo, obróć się wstecz i znajdziesz na wszystko usprawiedliwienie. I kiedy ktoś będzie płakał przez ciebie, ty będziesz mógł grać na cytrze. W najgorszym razie na mandolinie. Daj kiedyś znak, jak ci idzie."

za to, co komu się nie daj boże, przypomni, cytujący nie ponosi odpowiedzialności.