Dodaj do ulubionych

czy można wybaczyć...?

07.10.08, 21:41
ojcu, który po 20 latach "odważa się" odezwać do córki i prosi o spotkanie?
20 lat wypierania, depresja/leki, względna normalność zburzona depeszą o
poranku...
tylko, czy to spotkanie mnie uzdrowi, muszę myśleć o sobie,
mam fobię śmierci, a on chce mnie ujrzeć chociaż raz zanim zejdzie z tego
świata - świetna pożywka dla poczucia winy i wyrzutów,
Obserwuj wątek
    • aidka Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 21:52
      trudne to bardzo.
      pojedziesz - może być dla Ciebie źle.
      nie pojedziesz - też może być źle i też poczucie winy.
      nie odważyłabym się cokolwiek radzić. chyba sama musisz rozstrzygnąć.
      • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:04
        no trudne aidko, ale takich scenariuszy, jak mój musi być mnóstwo,
        to mogło być do przewidzenia, że tak będzie,
    • dolor Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:03
      Wszystko można, tylko po co. Grać w cudzym melodramacie? Tylko jak się ma ochotę.
      • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:05
        tylko po co. Grać w cudzym melodramacie?

        masz na myśli życie mojego ojca?
        • dolor Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:16
          Owszem. I to niezasłużenie przypadła Ci drugoplanowa rola. Bo jaki własny
          napiszesz scenariusz, będzie dobry. Choć jedynym "za" wydaje mi się tylko ciekawość.
          • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:25
            Dzięki mądry człowieczku :-))
            obiektywnie też tak to widzę, tylko wiesz, tak trzeba/wypada i takie tam,
            ciekawość - wiem, gdzie mieszka, co robi, mieszkamy w tym samym mieście
            • dolor Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:48
              Przecież wiem, że tak to widzisz, tylko szukasz potwierdzenia:)
              Trzeba/wypada to nie kategoria dla wariata.
              A dla normalsa: trzeba/wypada tak jak ja, jak można by było postąpić inaczej?
              A ciekawość kim jest, jak myśli, nie gdzie jest i co robi.
              • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 22:52
                :-)
                nadwrażliwego wariata
                • dolor Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 23:01
                  Dla nadwrażliwego też nie kategoria, trzeba było/wypadało zawsze inaczej, niż
                  się postąpiło. Wiem z doświadczenia (i nie trzeba mi było, nie wypadało, tyle w
                  tym wątku się wymądrzać o rzeczach, o których pojęcia nie mam).
                • 60_secund Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 23:10
                  podobno mozna wybaczyć, jest to dla mnie trudne do ogarnięcia, ale
                  próbuję odszukać jakiś podobnych uczuć , taaak
                  mam cos takiego, coś dręczącego w nieodpowiednich, nietypowych,
                  przykrych, chorych (szukam słowa) kontaktach z bliską rodziną, żeby
                  nie wiem jak udawać że nie obchodzą, to obchodzą, a myśl o ojcu musi
                  cześciej przemknąć i to o wiele dotkliwiej, gorzej nie będzie, tak
                  myślę, bardziej nie może skrzywdzić niż 20letnią obojetnością, nie
                  zrobisz z siebie ofiary, tak sądzę, może szansa na olimpijski spokój
                  i zrozumienie dlaczego??? albo większą aferę, trudne, nie wiem co
                  bym zrobiła

                  • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 23:16
                    jeśli będę miała dziecko, to nie zgotuję mu takiego kibla,
                    do poczty dołączył moje fotki z dzieciństwa, na dowód, że o mnie pamiętał i
                    często je oglądał
                    • lucyna_n Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 10:44
                      może jestem niesprawiedliwa, ale czy nie jest tak że on chce samolubnie zabić
                      swoje wyrzuty sumienia kosztem twojego mega stresu? czy to aby napewno chodzi o
                      Ciebie czy on znowu tylko swoj interes ma na względzie?
                      nie wiem czy bym pojechala, znając swoje idiotyczne poczucie obowiązku pewnie
                      tak, a potem chyba w psychiatrku zlądowała.
                      • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 10:49
                        dokładnie, kurwa!!!!!!!!!!!!!!!!
                        nikt się nie liczy z moimi uczuciami! chodzę na terapię, ma to wszystko w łeb wziąć,
                        jak byłam mała, to nie miał wyrzutów, że czułam się odrzucona, podeptana, nie
                        kochana, nie akceptowana,
                        list opatrzony dopiskami, np. -verte- wykonanymi przez inną osobę, jakiś kurwa
                        głupi żart moim kosztem, czy co???? ktoś za niego napisał, fuuu, bleeeeee,
                        brzydzę się normalnie,
                        muszę dbać o swoja higienę, uczucia przerobię na terapii, podniosę się, obiecuję
    • aurelia_aurita Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 23:21
      zastanawiałam się nieraz, co bym zrobiła w takiej sytuacji.
      w pierwszym odruchu przyszło mi do głowy powiedzenie 'spierdalaj' bez
      jakichkolwiek dalszych komentarzy. ale ja to bym umarła z ciekawości jakbym się
      nie spotkała. mało tego - od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie, żeby zrobić
      małe śledztwo i dowiedzieć się, co robi (jeśli jeszcze żyje), gdzie mieszka. i
      nawet spotkać się i pogadać - głównie w celach zaspokojenia własnej ciekawości.
      bo nie wiem, czy przypadkiem po nim jakiegoś cholerstwa nie odziedziczyłam.
      w każdym razie: w tego typu sytuacjach nigdy w życiu nie należy się kierować tym
      co "wypada", a jedynie własnymi emocjami.
      • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 23:27
        o Aurelka, witaj w klubie...
        • aurelia_aurita Re: czy można wybaczyć...? 07.10.08, 23:28
          chyba całkiem sporo nas jest, takie mam dziwne przeczucie
          • magdacan Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 01:33
            A co tak nagla zapalal ojcowska miloscia? ma zamiar zejsc z tego
            swiata czy inne jakies powody?
    • mskaiq Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 03:53
      Jesli wybaczysz to takie spotkanie pomoze Ci i zmieni bardzo wiele w
      Twoim zyciu. Jesli pojdziesz a nie wybaczysz, zostaniesz ze Swoimi
      negatywnymi uczuciami o Ojcu i tak dlugo jak beda w Tobie te uczucia
      tak dlugo beda wywolywaly stany depresyjne.
      Jesli nie pojdziesz to zachowasz negatywne uczucia do Ojca i dodasz
      do tego jeszcze wyrzuty sumienia i poczucie winy.
      Serdeczne pozdrowienia.
      • dolor Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 07:56
        >zachowasz negatywne uczucia do Ojca i dodasz do tego jeszcze wyrzuty sumienia i
        poczucie winy.
        > Serdeczne pozdrowienia.

        Jeśli żadnych wyrzutów i poczucia winy mieć nie będziesz, bo i najmniejszych
        powodów ku temu, to już pomocny Mask się postara, żeby się pojawiły. Ostatnio
        wybaczanie sobie ograniczyło się do wybaczania sobie wszystkiego przez Maska.
      • aurelia_aurita Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 09:28
        mask, ty pieprzony psychopato
        • of.woman.born mi tez się kojarzy... 08.10.08, 13:16
          aurelia_aurita napisała:

          > mask, ty pieprzony psychopato

          https://www.courttv.com/graphics2/photos/photogalleries/news/btk/btk-030305.jpg

          pl.wikipedia.org/wiki/Dennis_Rader
          >
    • carla.bruni Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 09:44
      only_isabelle napisała:

      > ojcu, który po 20 latach "odważa się" odezwać do córki i prosi o spotkanie?
      > 20 lat wypierania, depresja/leki, względna normalność zburzona depeszą o
      > poranku...
      > tylko, czy to spotkanie mnie uzdrowi, muszę myśleć o sobie,
      > mam fobię śmierci, a on chce mnie ujrzeć chociaż raz zanim zejdzie z tego
      > świata - świetna pożywka dla poczucia winy i wyrzutów,
      trudno jest tu cos odpowiedzic, ale chyba jednak bym poszla na spotkanie. po
      jego smierci mozesz zalowac, ze nie poszlas. pozdrawiam.
    • loserka Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:11
      Nie wiem - paskudna sytuacja, bo jakiej opcji byś nie wybrała, to dobrze Ci to
      nie zrobi.
      Swoją drogą ciekawe jest to zjawisko dość wszechobecne, że ludzie budzą się
      nagle w momencie stanięcia w cztery oczy z kostuchą i chcą nadrabiać to
      wszystko, na co nie było ich stać przez całe życie, a teraz i tak jest za późno.
      Miłosierdzie - czy funkcjonuje jeszcze takie pojęcie?
      • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:20
        dla mnie - przebaczanie w imię fałszywej moralności
        • kasia-1357 Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:37
          nie uciekaj od problemu, ja zawsze uciekam i żałuje i znowu uciekam ...
          • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:45
            Kasieńko, nie ucieknę...problem problemem, gorzej z uczuciami, tego się nie da
            przeskoczyć
            • kasia-1357 Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:55
              z uczuciami sobie poradzisz ... musisz sobie poradzić
              a czekanie to nic dobrego
              można czekać ... na przykład na cud czy coś w tym rodzaju
          • kasia-1357 Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:50
            nie musisz przebaczać .... chociaż ?
            jeśli nie pójdziesz będziesz miała nierozwiązany problem a to chyba gorzej ...
        • loserka Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 11:49
          only_isabelle napisała:

          > dla mnie - przebaczanie w imię fałszywej moralności

          No, wg.mnie miłosierdzie okazane czynem nie musi automatycznie oznaczać
          wybaczenia, ale na pewno bezinteresowność, więc fałszywa moralność w tym wypadku
          odpada.
          • dolor Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 12:40
            A wyobrażasz sobie, że przyjdzie tam i na pytanie odpowie w twarz: nie wybaczam?
            A wybaczać tylko dlatego, że ktoś jest śmiertelny, akurat to cechuje każdego i
            dla mnie nie wystarcza.
            Jeśli ktoś przyczynia się do pojawienia się na świecie nowego człowieka, bierze
            na siebie cholerną odpowiedzialność. Nie wolno od tego uciec.
            • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 12:51
              ja go zupełnie nie znam, czuję niechęć, złość, on ma pokojowe zamiary, ja bojowe
              nastawienie, w ogóle mój wuj maczał w tym paluch, namówił go podobno na ten
              list, inaczej by się nie odważył, ktoś się ze mnie nabija, nie jest śmiertelnie
              chory, ma siłę robić donosy na sąsiada, chciałby mieć w przyszłości kontakt z
              wnukami swojej krwi, nawet nie wie, że mam lęk przed ciążą, każde słowo z listu
              uderza w moje braki spowodowane dzieciństwem, nie chcę obwiniać, ale to drażni,
              taka hipokryzja,
              • dolor Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:02
                Napisz mu to wszystko. Jak się będzie nadal chciał spotykać, wtedy się zastanawiaj.
                • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:05
                  napiszę, pozbieram myśli
            • of.woman.born Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:14
              dolor napisał:

              > Jeśli ktoś przyczynia się do pojawienia się na świecie nowego człowieka, bierze
              > na siebie cholerną odpowiedzialność. Nie wolno od tego uciec.

              Aż przetarłam oczy ze zdumienia:-)Nawet w brazylijskich serialach ojcowie
              uciekają, a co dopiero w prawdziwym życiu. Pełna szczęśliwa rodzina to tak
              naprawdę (biorąc pod uwagę ogół rodzin) rodzina patologiczna, wyróżniająca się
              na tle innych rodzin. Matki są od tego, żeby tłumaczyć dziecku,że tata kocha,
              tlyko nie umie tego okazac, że to, że się rozstaliśmy, nie znaczy, ze tatuś
              rozstał się też z tobą. Oczywiście to kompletne bzdury, ojciec który przez 20
              lat nie myslał o swojej córce, a na koncu urządził cyrk z listem -laurką nie ma
              prawa nazywac się ojcem.

              Ja na miejscu isabelle pojechałabym i z premedytacją mówiła do niego " proszę
              pana". Taka słodka, choć oczywiście nieproporcjonalna do poniesionych strat mała
              zemsta.

              Pisałam ci, ze dopiero niedawno przestałam nazywać ojca mojej córki dawcą
              nasienia. Co nie znaczy, że przestałam tak o nim myśleć. Ona też w końcu zacznie
              tak o nim myśleć. W końcu co z niego za ojciec, skoro potrafi do sądu przynieść
              rachunki za skarpetki kupione córce, żeby tylko nie musieć płacic wyższych
              alimentów.

              Nie ma litości dla sqr***:-) oczywiście piszę to w swoim imieniu.

              Idealnie byłoby gdybys pojechała, i wybaczyła patrząc na niego lodowatym
              wzrokiem. W mega idealnej wersji rozluźniona i uśmiechnięta, ale to są takie
              moje fantazje:-) Poteoretyzować zawsze można jak mawia mask. Jak chodzę po leki
              też zawsze z postanowieniem, że będę twarda a potem zalewam się łzami przy
              pytaniu o imię i datę urodzenia.

              Isabelle- jeśli czujesz, ze możesz wyciągnąć z tej wizyty dla SIEBIE jakąś
              korzyść- że jesteś na tyle silna, żeby nie dać mu satysfakcji widokiem Ciebie
              poranionej- jedź. Jesli pokażesz jak bardzo cię skrzywdził i tym samym dasz mu
              do zrozumienia, że nadal uważasz go za swojego tatę - nie jedź.

              oczywiście możesz napisać do niego list. I może to być list szczery. Tylko
              wątpię czy cokolwiek z tego zrozumie, skoro tak naprawdę jesteś dla niego obcą
              osobą, którą ostatni raz widział jako dziecko.

              Trzymam kciuki za to, żebyś podjęła mądrą decyzję. Pamiętaj, że już nie jesteś
              małą dziewczynką, którą można wystawić za drzwi tylko dorosłą kobietą z bagażem
              doświadczeń (czy nie zaczynam gadać jak mask?:-)która sobie z niejednym takim
              interesantem jeszcze nie raz w życiu poradzi.

              A poza tym to lubię facetów. Naprawdę:-)
              • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:30
                dziękuję pięknie!!!!
                w kwestii alimentów było podobnie, podważał moją edukację, krzyczał w sądzie, że
                to zła uczelnia, jak najszybciej chciałam się usamodzielnić, nie chciałam łaski,
                magisterkę robiłam zaocznie, w wieku 22 lat zaczęłam pracę w zawodzie
                nauczyciela, brnęłam nieświadomie w objawach do przodu, żeby dać radę, utrzymać
                siebie, dom, pomóc matce,
                teraz mam od kilku lat swoją działalność, jestem niezależna, dopiero teraz ma
                odwagę się odezwać???? bo wie, że nie poproszę o nic, zresztą nigdy nie prosiłam,
                • of.woman.born Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:48
                  only_isabelle napisała:

                  dopiero teraz ma
                  > odwagę się odezwać???? bo wie, że nie poproszę o nic, zresztą nigdy nie prosiła
                  > m,

                  Im mniej będziesz sobie po tym spotkaniu obiecywać tym lepiej dla Ciebie. Lepiej
                  się pozytywnie rozczarować niż robić sobie nadzieję, że po tylu latach do niego
                  dotarło jak Cię skrzywdził.
                  • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:51
                    dziękuję Dolor, mądry Facet jesteś!
                    <chcesz być moim tatą? ;P:-D>
                    • dolor Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 14:19
                      only_isabelle napisała:

                      > <chcesz być moim tatą? ;P:-D>

                      Ojcostwo w stylu Woody Allena? Mój ulubiony model.
              • dolor Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:40
                > dolor napisał:
                >
                > > Jeśli ktoś przyczynia się do pojawienia się na świecie nowego człowieka,
                > bierze
                > > na siebie cholerną odpowiedzialność. Nie wolno od tego uciec.
                >
                > Aż przetarłam oczy ze zdumienia:-)Nawet w brazylijskich serialach ojcowie
                > uciekają, a co dopiero w prawdziwym życiu.

                Jeśli nie uważa się narodzin samych w sobie za jakąś niesamowitą wartość, lecz
                bardziej za okazję do możliwego potwornego cierpienia, takie wyciąga się
                wnioski. Vonnegutowskie "Przede wszystkim nie prosiłem się na ten świat".

                Brazylijskie seriale piękne są, ale rozsądne matki, które nie oskarżają całego
                świata, od podłych facetów, po niewdzięczne dzieci, za swoje cierpienia i
                poświęcenie, to przynajmniej dla mnie widok równie rzadki, jak dobrzy ojcowie.

                Co do tematu, jak nic nie zrozumie z listu, to niczego nie zrozumie, więc nie
                warto zawracać sobie głowy.

                A poza tym to lubię ludzi, niektórych, naprawdę, czasem nawet bardzo lubię matki:-)
                • of.woman.born Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 13:56
                  dolor napisał:

                  > A poza tym to lubię ludzi, niektórych, naprawdę, czasem nawet bardzo lubię matk
                  > i:-)

                  Potem ci odpiszę...mamooo, mamoooo..a wiesz, co Paulina?a wiesz Julia
                  powiedziała? I ciągnie mnie za rękaw..jeździ po mieszkaniu na fotelu, zagryza
                  pizzę lizakiem, a wróciła wczesniej ze szkoły bo ją bolał brzuch...i mlaszcze
                  specjalnie, żeby mnie wyprowadzić z równowagi. prawie jej się udało...tzreba
                  spacyfikować gnoma..
                  • dolor Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 14:11
                    Zgroza, zachowuje się zupełnie jak dziecko:-)
                    Żarty żartami ale cierpliwości to by mi pewnie na kwadrans nie starczyło. Na
                    szczęście do pacyfikacji można też wynająć Aurelkę, zna karate.
                    • of.woman.born Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 14:13
                      dolor napisał:

                      Na
                      > szczęście do pacyfikacji można też wynająć Aurelkę, zna karate.

                      Jakby była mniejsza potrzymałabym ją nad gazem:-)

                      Mask- TO żART!!
                    • aurelia_aurita Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 18:27
                      > Na
                      > szczęście do pacyfikacji można też wynająć Aurelkę, zna karate.

                      ale mam doświadczenie wyłącznie w pacyfikowaniu niemowląt. większego dziecia bym
                      się bała :)

                      ps.
                      > Aurelkę

                      Dolorek - potworek
              • only_isabelle of.women.born-pytanko :-) 08.10.08, 13:41
                my już gdzieś pisałyśmy ze sobą?
                • of.woman.born Re: of.women.born-pytanko :-) 08.10.08, 13:49
                  only_isabelle napisała:

                  > my już gdzieś pisałyśmy ze sobą?

                  Raczej nie, chociaż nie wykluczam. Może kiedyś z pijackiego rozpędu zrobiłam
                  sobie maraton po forach zdrowotnych:-)
    • jak_mi_sie_nic_nie_chce Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 18:49
      syndrom sztokholmski jako radykalne wybaczenie czyli jak mask wybral zle wartosci.
    • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 19:20
      nie wiem, czy nie dostaje powoli kopa do reala, czy to nie ciążyło od lat,
      uświadamiam sobie moje uczucia, coś rusza, jakiś przypływ energii, żadne tam
      wyczyny, ale ciągnie mnie do ludzi, chcę rozmawiać, odwrócić myśli, chcę żyć
      swoimi sprawami, chcę uwolnić się od obciążeń,
      może to krok do przodu, albo mechanizmy obronne, cholerka wie
      • aidka Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 19:46
        Isabelle - może napiszę Ci, jakie skutki wybaczanie w te i nazad
        miało dla mnie.
        matka zostawiła mnie, gdy byłam dzieckiem
        nic nie mówiła, tylko pewnego dnia poszła w długą
        nie miałam jej adresu, ona nie interesowała się tym, co ze mną
        będzie, i tym, że jej rodzina musiała mnie zabrać do innego miasta,
        nie dawała kasy na me utrzymanie
        nie utrzymywała ze mną i rodziną żadnych kontaktów
        nie raz czułam się więc, jak jakaś przygarnięta przez rodzinę
        przybłęda
        po kilkunastu latach, gdy mialam już swój dom i rodzinę
        otrzymalam list i poznalam od razu na kopercie pismo matki
        ktoś z dalszej rodziny, gdy go poprosiła, dał jej adres
        mało trupem nie padłam, gdy list otwierałam
        chciała spotkania
        o niewybaczaniu jej - w ogóle nie myślałam
        myślałam tylko o tym, czy ja się jej spodobam, jako dorosła kobieta
        a może uzna, że jestem głupia lub nieładna ?
        zaprosiłam ją, była 3 dni, ani razu nie wypomniałam, że mnie
        zostawiła i się mną nie interesowała
        gdy wyjeżdżała obdarowałam czym mogłam.
        a potem starałam się dzwonić, kontaktować
        przyznałam, że choruję i jej potrzebuję
        by mnie wsparła, bo czuję się bardzo samotna
        ale zamilkła
        znikła po raz drugi
        i tyle mialam z tego swego wybaczania - ponownie mnie odepchnęła
        a ja , durna, sądziłam, że ona się nawet ucieszy, że jest mi
        potrzebna, że pomyśli, iż ma szansę się zrehabilitować
        udowodnić, że mnie kocha
        ale, najwyraźniej, nie kochała
        • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 20:02
          Aidko dziękuję za zaufanie, naprawdę, dzięki za ten opis, buziaki
          • 60_secund Re: czy można wybaczyć...? 08.10.08, 23:59
            czytam czytam, i myślę, to NIEWYBACZALNE zostawić dziecko,
            lekceważyć latami a potem nagle domagać się ukojenia sumienia bo
            przcież nie nadrobienia lat straconych z własnej woli i na własną
            odpowiedzialność i domagać się czegoś niemożliwego za skrzywdzenie
            dziecka do końca świata,

            i jak wyzwolić się z tej krzywdy będąc dzieckiem, od tego że się
            było niechcianym, odrzuconym bez powodu, jak się pozbierać

            prawda jest taka, że okrucieństwa nie mozna łatwo wybaczyć.
            Wręczenie na starcie obciążenia na lata - jesteś sam, radź sobie
            sam, albo i nie radź, nie obchodzisz mnie bo jestem rodzicem
            potworem,

            wystko jest ponad siły
            odrzucenie
            osamotnienie
            niespójność naturalnych odruchów i faktów-odruchowa miłość i
            zaufanie dziecka do rodzica z rzeczywistosćią nie mozna kochać i
            ufać potworowi

            i pozytyw podłość nie jest dzidziczna, jak mi się wydaje

            • aidka Re: czy można wybaczyć...? 09.10.08, 02:33
              wiesz, to jest tak : dopiero od sierpnia tego roku, usiłuję inaczej
              na wybaczanie patrzeć.
              na terapii, parę lat temu, miałam napisać list do matki i jej
              wygarnąć. napisałam, ale jakiegoś ostrego wygarniania tam nie było.
              ludzie z grupy terapeutycznej i terapeutka uznali, że emocji nie
              uwolniłam. ja nawet tej rodzinie, która mnie przygarnęła, nie
              pozwalałam o matce nic złego mówić.
              bo ja kochałam i kocham matkę. gdy nie piła, nie biegała do
              kolejnych kochanków, czułam, że i ona mnie kocha.
              w sierpniu mi jedna z forumowiczek na fd napisała o zdrowym egoizmie.
              coś z tego staram się przyswoić, włączyć do swego myślenia.
              niemniej, gdy przeczytałam post Isabelle w tym wątku, znów miałam
              chęć powiedzieć, że jednak wybaczać. ugryzłam się jakoś w język i
              potem dlatego napisałam jak to było u mnie. i, oby, tak u Niej nie
              było.
              wiem, .że jestem dupowata wciąż. myślę o matce, że ma swoje lata, że
              może jest źle, może pomóc... ale wtedy, gdy ja miałam plan
              najprzemyślniej z dotychczasowych zorganizowany swej samoeliminacji,
              to jeszcze się do niej zwrócić próbowałam. nie mówiłam o żadnych
              myślach "s", ale, że potrzebuję pomocy. ona mi nawet sama nie
              odpowiedziała, ale przez obcego mi, kolejnego swego pana zapodała,
              że "nigdy nie należy błagać o miłość". no to nie.
              teraz, na szczęscie, mnie to już nie boli bardzo.
              • 60_secund Re: czy można wybaczyć...? 09.10.08, 03:29
                to trudne, i ciągle beznadziejnie trudne i pełne sprzeczności

                bo nie dziedzicząc podłości, masz w sobie najnaturalniesze,
                najwspanialsze odruchy - kochać i szanować, tylko kogo
                niewyobrażalnego potwora?

                znowu niewybaczając, żyjąc w żalu, pragnieniu zemsty i co może
                jeszcze gorsze trwaniu w próbach odzyskania tego co nieosiągalne a
                należy się każdemu - miłości najbliższych - skazujesz się na udrękę,
                bo potwór nie pokocha
                jeżeli potwór nie pokochał 2-3 latka tym brdziej obojętny mu będzie
                ktoś dorosły

                żyć i udawać że się nie pamięta o "rodzicu", wymazać go z pamięci
                zneutralizować, nie da się, co chwila coś o tym będzie przypominało

                i tak źle i tak niedobrze
                i jakie to wyniszczające

                Pewnie trzeba mieć kogoś innego, w końcu tylu ludzi pęta się po tym
                świecie, można wyszukać kogoś do kochania, kto odwzajemi to uczucie


                • only_isabelle Re: czy można wybaczyć...? 09.10.08, 08:52
                  u mnie ten list spowodował mega wkurwa, pojawiło się tyle emocji, dziękuję mu za
                  ten list, zajebista terapia
              • aurelia_aurita Re: czy można wybaczyć...? 09.10.08, 09:22
                dla mnie sprawa jest prosta: mogę wybaczyć wtedy i tylko wtedy, gdy osoba
                autentycznie zdaje sobie sprawę z tego co zrobiła i tego żałuje i chce to naprawić.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka