Miałem rację. Olejna w TVP

[Gość: XYZ]

:)) I co absztyfikancie?

[ergie]

bedzie program, w którym nasi wybitni inaczej
politycy będą się bali występować ?
i w okienku będzia sama olejna ?

[piotr33k2]

a ja się cieszę że zajmie miejsce bezbarwnej i koniunkturalnej oczowytrzeszcz!
o tym sie mówiło od dawno, a co z lisem?

[dutchman]

Gość portalu: XYZ napisał(a):

> :)) I co absztyfikancie?
Wyjatkowym chamstwenm jest przekrecanie nazwisk !
dutchman

[Gość: Ana]

wiadomość xyz z cyklu:kopernik nie żyje!sprawa znana od dawna.news może nie
pierwszej świeżości,ale przynajmniej prawdziwszy,od tych,które xyz popełniał na
temat moniki olejnik wcześniej.może to pierwsz jaskółka zmiany na lepsze?

Olejna, XYZ

[absztyfikant]

Przekrecanie nazwisk rzeczywiscie nie nalezy do bon tonu, ale to nie jest
dogmat. O tej dziennikarce per "Olejna" mowi sie w branzy. Tak jak o
prezydencie Kwasniewskim "Kwas", o ministrze Szmajdzinskim "Szmaja" czy o
prezydencie Kaczynskim "Kaczor".

A pojawienie sie Moniki Olejnik w TVP prezyjmuje z satysfakcja. Po pierwsze
dlatego, ze to swietna dziennikarka, wielokrotnie nagradzana przez widzow
przeroznymi Wiktorami etc. Ponadto zaden smrod sie za nia nie ciagnie, jest
obiektywna i nie jest zwiazana z zadna polityczna koteria. A ze nie jest
czerwoniutka jak telewizyjne politruki Janusz Pienkowski czy Andrzej
Kwiatkowski ? To juz jest tylko jej zaleta.

[Gość: mamoniowa]

Jednym slowem niekoniecznie jablko spada niedaleko od jabloni, skoro jej tatus
wiernie sluzyl partii.

[Gość: XYZ]

> Przekrecanie nazwisk rzeczywiscie nie nalezy do bon tonu, ale to nie jest
> dogmat. O tej dziennikarce per "Olejna" mowi sie w branzy. Tak jak o
> prezydencie Kwasniewskim "Kwas", o ministrze Szmajdzinskim "Szmaja" czy o
> prezydencie Kaczynskim "Kaczor".

Ty kolego natchnąłes mnie tym pseudonimem.

A pojawienie sie Moniki Olejnik w TVP prezyjmuje z satysfakcja.

Nie wątpię.

pierwsze
> dlatego, ze to swietna dziennikarka, wielokrotnie nagradzana przez widzow
> przeroznymi Wiktorami etc.

Nie neguję jej warsztatu. Urban tez jest świetnym dzinnikarzem. Bardziej
lubię tego drugiego, ale to moja sprawa. Nie zarzucaj mi porównań. To przykład.

Ponadto zaden smrod sie za nia nie ciagnie,

Nie kwestionuję.


> obiektywna i nie jest zwiazana z zadna polityczna koteria.

I tu się zaczyna. Nie zawsze jest obiektywna, co pokazała w trakcie pyskówki
Rokita Lepper. Wyraźnie trzymała stronę tego pierwszego. To było coś więcej niż
podzielanie poglądów Rokity. Zaprzeczysz?

Ja wiem, że dla ciebie Unia Wolności, to miód i rozkosz. Obiektywnie jednak
jest to koteria, jak każda partia. A pani Olejnik jest mocno z ta partią
związana, choć członkiem nie jest. Zatem czerwoniutka nie jest, za to
niebieściutka tak. Co zapewne w twoich oczach jest istotnie zaletą.

To zdjęcie już pokazywałem:
www.uw.org.pl/main/galeria_zdjecia.php?idimpreza=37&idzdjecie=467
ale na tym wyraźnie widać, że pani Olejnik siedzi za prezydialnym stołem
konferencji programowej partii politycznej.
www.uw.org.pl/main/galeria_zdjecia.php?idimpreza=37&idzdjecie=466
A to słowa samej pani Moniki:
"Bardzo się cieszę, że Unia Wolności ma się dobrze, bo widzę na sali dużo osób.
Mam nadzieję, że nastąpi Unii Wolności - nie reaktywacja, ale nawet rewolucja".

Chyba po takich deklaracjach mam prawo przypuszczać, że ich autor co najmniej
sympatyzuje z ta organizacją?

I nie stworzyłem tego wątku po to by panią Monikę krytykować. Ale: po pierwsze
dlatego, ze kiedyś (jak pamiętam) pisałeś, że Olejna do TVP nie trafi.
Po drugie zastępowanie czerwoniutkich, niebieściutkimi, czy czarniutkimi
(Pospieszlaski), nie jest odpolitycznianiem TVP. Wręcz odwrotnie. Moim zdaniem
odpolityucznianie powinno polegać na tym, że zatrudniając Olejnikową i
Pospieszalskiego, powinni zostawić albo Gembarowskiego albo Kwiatkowskiego.
Widz sobie wybierze kogo chce oglądać.
Bodaj jeden raz zgodziłem się z Wałęsą, kiedy krytykom golizny w TV powiedział,
że telewizor ma taki magiczny guziczek... (może cos poprzekręcałem, ale tak to
pamiętam)

Re do Piotra

[sylwia33]

Lis będzie od września w Polsacie. Cieszę się, że pani Monika będzie TVP, może
ożywi tą nudnawą i rządową (do tej pory )tv

odpowiadam

[absztyfikant]

█ Debata Rokita-Lepper

Nie sadze, a sluchalem tego wywiadu dwukrotnie, by Monika Olejnik byla tam tuba
Jana Rokity. Byl to jej autorski program, w prywatnej stacji radiowej, a
zaproszeni adwersarze zaakceptowali jego forme. Tyle.

█ Olejnik a Unia Wolnosci

Trudno budowac teze o tym, ze Olejnik jest kryptodzialaczka UW na podstawie
jedbego wydarzenia. Pamietaj, ze w konferencji programowej wzielo udzial mnostwo
znanych ludzi ze swiata kultury, mediow czy polityki. Ze chocby wspomne
niedawno zmarlego ojca jezuite Stanislawa Musiala z Krakowa. Slowa, ktore
wypowiedziala Olejnik wynikaja glownie, i tu sie zdziwisz, z jej dobrych
manier. Trudno bowiem bedac zaproszonym na partyjna impreze, ktora radzila nad
przyszloscia UW nie wypowiadac takich slow. Dlaczego tak wielu ludzi ceni UW ?
Mysle, ze najlepsza oosoba, przynajmniej dla ciebie wiarygodna, ktora Ci to
wyjasni jest prof. Ludwik Stomma, osoba, ktora trudno posadzac o jakakolwiek
miete do tej partii. Felieton Stommy pochodzi z Polityki. Wrzuce go w kolejnym
watku.

A teraz dochodzimy do clue mojej wypowiedzi. Juz samo porownanie olejnik z
chocby Andrzejem Kwiatkowskim jest nie na miejscu. Oni znalezli sie w TVP jako
ludzie majacy strzec dominacji SLD w mediach. Dawniej byli zwiazani badz z
PRLowska nomenklatura, potem SdRP czy SLD. Sam b. juz na szczescie prezes TVP
Kwiatkowski (Robert) byl dzialaczem lewicy oddelegowanym na odcinek medialny. W
ich pracy bylo jasno widac kto ich tam umocowal. Monika Olejnik, co sam
przyznales, swoich sympatii nie okazuje, a co wiecej nigdy nie pracowala w
mediach z partyjnego klucza, ale merytorycznego. Odsylam do jej biogramu i jej
poczatkow w mediach.

█ Dworak

Gembarowski, Orcholski (nagrodzony tytulem "hieny roku" przez SDP) czy
Kwiatkowski to ludzie politycznie okresleni, skompromitowani sluzalstwem,
nieobiektywni - jednym slowem medialne hunwejbiny SLD.

Pospieszalskiego nie lubie, bo jest nieobiektywny i tendencyjny. Jednak program
raz na dwa tygodnie to nie jest chyba duzo. Zaprzeczysz ? Ja wcale nie bronie
polityki Dworaka, ktora jest polityka zgnilych kompromisow z Ordynacka i SLD
(vide: Paclawski). Niefortunna wypowiedz Grzywaczewskiego o tym, ze tylko
ludzie o prowieniencji liberalno-prawicowym moga robic dobra TV tez zle rokuje.
Ale nie o tym rozmawiamy.

wspomniany felieton Stommy - XYZ, nosisz sandaly ?

[absztyfikant]

Klęska zakompleksionych



Upadek SLD przedstawiany jest przez większość obserwatorów i komentatorów jako
wynik afer korupcyjnych i pojmowania rządzenia jako skoku na kasę. Jest to o
tyle mało przekonujące, że ideologia TKM wspólna jest większości naszych
ugrupowań politycznych, nie wyróżnia więc SLD w sposób szczególny. Istotniejsza
wydaje się kwestia zdrady własnego elektoratu i całkowitego zlekceważenia
złożonych mu obietnic. Jest to jednak również tłumaczenie naskórkowe. Skoro
bowiem zdrada miała miejsce (a miała rzeczywiście), co było jej przyczyną?
Pazerność? Przy takiej diagnozie wracalibyśmy oczywiście do aferalnego punktu
wyjścia. Wydaje mi się, że można się tu poważyć również na zupełnie inną
odpowiedź.

Spowodowany rozczarowaniem popaździernikową polityką ekipy gomułkowskiej rozwód
między partią i polskimi elitami artystyczno-intelektualnymi skonsumowany
zostaje już w latach 1957–1960. Nawet pryszczaci wywabiają nieprzyjemnie
czerwone wypryski. Z biegiem lat drogi rozchodzą się coraz bardziej. Czy
oznacza to przejście do opozycji? Pomijam oczywiście heroiczne wybory Kuronia i
Modzelewskiego, „komandosów”, później ludzi KOR, pierwszych organizatorów
niezależnych związków zawodowych etc. Salony ich czciły (zresztą dość
selektywnie, „Ruch” Niesiołowskiego np. uznano od razu za niepoważny i nazbyt
radykalny), materialnie wspomagały, czasem coś podpisywały. Nie były jednak
skłonne narażać się na konsekwencje. To przecież władza dysponowała pieniędzmi,
domami pracy twórczej, paszportami, zezwoleniami, a w razie czego cenzurą,
unicestwiającym twórczo zapisem i półkami na niestosowne dzieła.

Wytworzył się więc swoiście schizofreniczny, jakże jednak charakterystyczny dla
polskiego realsocjalizmu aż po rok 1980 (a z pewnymi permutacjami i po 1989 r.)
system relacji między elitami i władzą. Zabiegano w odpowiednich instytucjach o
pieniądze, zezwolenia, etaty, stypendia, co wymagało nieuniknienie kompromisów,
a niekiedy i przymilności; z drugiej jednak strony pogardzano przedstawicielami
aparatu i starano się ich na każdym kroku przechytrzyć.

Powiedzmy od razu, że owe przechytrzanie było rozszerzaniem bezcennych sfer
wolności i twórcy od Parnasu po kabaret mogli słusznie powiedzieć, że w
rachunku strat i zysków ich bilans jest dodatni. Udowadniali to zresztą często
jakością swojej produkcji. Tym niemniej poczucie śliskości transakcji
pozostawiało z reguły frustrujący niesmak i potęgowało niechęć. Następowało
paradoksalne sprzężenie zwrotne. Im bardziej władza kokietowała salony, z tym
większą spotykała się w nich niechęcią i oporem. Przejawem ich stał się już pod
koniec lat sześćdziesiątych wyraźny ostracyzm. Środowiska dzieliły się na
partyjnych i bezpartyjnych, co przekładało się z nielicznymi wyjątkami na
zapraszanych i niezapraszanych. Mowa przy tym tylko o podziałach
wewnątrzśrodowiskowych. Działacz partyjny z zewnątrz, choćby i dyrektor
departamentu, z którym trzeba się było uładzać, był w wymiarze towarzyskim
postacią nieakceptowalną i obrzydliwą, co, jeśli chciał się zakolegować (a to
się zdarzało), dawano mu w sposób mało zawoalowany do zrozumienia.

Był to ostracyzm w dużej mierze skuteczny. Jeśli ktoś „w kręgu” miał
legitymację partyjną czy pochodnej janczarskiej organizacji, musiał się jej
przynajmniej wstydzić. Dotyczyło to nawet tak wielkich postaci jak Łomnicki,
cóż dopiero mówić o osobach mniejszego kalibru, aparatczyków nawet nie
wspominając.

Jakże symptomatyczne jest, że jeszcze dzisiaj ludzie z „Ordynackiej” powołują
się na przeszłość w ZSP, podczas kiedy ich daty urodzenia wskazują już na SZSP.
Nie bez przyczyny zapominają o tej jednej literce „S”. Po przekształceniu
bowiem ZSP w SZSP towarzysko-ideowy podział przeniósł się i na uniwersytety. I
tak w gronie, w którym przeżyłem studenckie lata, działacz SZSP był persona non
grata. Oni mieli swoje wycieczki zagraniczne, przywileje i huczne bale, ale to
dla innych zarezerwowany był choćby nieśmiały, ale jednak wstęp na salony.
Każdy kisił się we własnym sosie, o ileż jednak był niezależny sos
smaczniejszy, ciekawszy i bardziej prestiżowy. Toteż, pomimo że to oni wyjadali
materialne konfitury i otwierały się przed nimi horyzonty sekretarskich karier,
żywili wobec tych drugich głębokie kompleksy, których żadna hucpa nie umiała
zagłuszyć.

Jakże by oni chcieli mieć swojego Piotra Skrzyneckiego, Jacka Kleyffa, Jacka
Kaczmarskiego, Macieja Zembatego, Jana Kalusa, że o jednej tylko dziedzinie
życia napomknę. Ale nie mieli i mieć nie mogli. Dokładnie tak samo rozkładały
się kompleksy w relacjach między aparatem a warszawkami, krakówkami (których to
określeń nie traktuję bynajmniej negatywnie).

Nadszedł rok 1989 i świat PRL runął z kretesem. Sztandar wyprowadzono, a
znaczna część towarzyszy zaczęła szukać sobie miejsca w nowej rzeczywistości.
Bardzo szybko okazało się, że lewa strona politycznej palety jest do
zagospodarowania. Przejęli ją i odnieśli sukces, w czym zresztą prawica pomogła
jak tylko umiała. Mieli zresztą autentyczne zaplecze społeczne. Tylko że nie o
nie chodziło. O władzę na pewno, o pieniądze – być może. W równej mierze jednak
o wyleczenie natrętnych kompleksów i ziszczenie od jakże dawna żywionych, a
dotąd boleśnie nie spełnionych marzeń – wejścia na salony. Owe zaś uosabiało
szeroko pojęte środowisko Unii Wolności czy, jak kto woli, „Gazety Wyborczej”.

Przyszli historycy zachodzić będą w głowę, jak wytłumaczyć ten zabawny paradoks
dziejów III Rzeczypospolitej, że oto w tym właśnie czasie, kiedy wyborcy
odwracają się masowo od Unii Wolności, SLD gorączkowo dostosować się usiłuje do
dyktowanej przez nią liberalnej „poprawności”. Wszystkie programy społeczne
przestają mieć znaczenie wobec faktu, że oto możemy włożyć wytęsknione
fraki. „Białe panny i panny niebieskie, różowe – Przelotnie a zalotnie
przechylają głowę – I mówią czarnym frakom: Przyjdźcie do nas jutro! – I podają
im usta za podane futra”... Jeżeli tak miało być, wkrótce już nastąpi
nieunikniony, a gorzki zawód. Unia Wolności nie najszczęśliwiej dobrała sobie
strój. Była w nim jednak przynajmniej autentyczna. Opięte frakiem SLD mimo
wszelkich starań zdał się pannom białym nieautentyczny. Panny różowe poczuły
się zaś po prostu zdradzone. Siłą rzeczy zrodzić się w końcu musiało pytanie:
jeżeli nie głosuję na Unię Wolności, to dlaczego miałbym głosować na starające
się ją podrabiać SLD albo Borówki? Lepszy już oryginał, tym bardziej że choć
nie odszedł w sławie, to przynajmniej z czystymi rękami. Nie zdziwiłbym się
więc wcale, choć w oszalałym świecie polskiej polityki trudno cokolwiek
przewidywać, gdyby po najbliższych wyborach Unia Wolności wróciła do Sejmu, zaś
SLD i Socjaldemokracji pozostało wspominanie lepszych czasów w podrzędnym
klubiku parlamentarnym.

Chyba, acz mało to prawdopodobne, że zdecydują się zdjąć wykompleksione fraki.
Albowiem lewa strona pejzażu znowu stoi odłogiem.

[Gość: XYZ]

Nie musiałeś się mozolić w odszukiwaniu tego tekstu. Nie uwierzysz, ale oprócz
Trybuny czytuje jeszcze Politykę. Ten teks też czytałem. Bardzo dobry. A czy
noszę sandały? Oczywiście. Choć do pracy musze przychodzić w pantoflach,
których nie znoszę. Frak to dla mnie synonim zatęchłej konserwy wionącej
naftaliną. Ku memu zmartwieniu nie udało mi się zdobyć fajnej koszulki z Che.
Może poratujesz? Zakładam się o browar, że masz bądź miałeś...

A co do TV. Mać job Gembarowskich, Kwiatkowskich i Pospieszlaskich. Dla mnie
Dworak posunął się za daleko jednym pociągnięciem. Dopieprzając "Kabaretowi
Olgi Lipińskiej". Kwiatkowski Fedorowicza tolerował. Czekam jeszcze tylko na WC
Kowboja i przestanę płacić abonament.

[ergie]

Gość portalu: XYZ napisał(a):

>
> Nie neguję jej warsztatu. Urban tez jest świetnym dzinnikarzem.

tylko że on się przyznał, że jest kłamczuchem i głupcem ;-)

[Gość: XYZ]

Może jak Olejna będzie miała doświadczenie Urbana i dystans do siebie, też tak
powie. Na razie Urban okazuje się człowiekiem o niewyuzdanej miłości własnej,
czego o pani Monice nie mozna wpowiedzieć. Ale to przyjdzie z wiekiem, albo
skończy jak Górniakowa.

[piotr33k2]

chłopie 0lejnik jest na topie kiedy taka górniak jeszcze w pieluchach chadzała.

[Gość: krust]

A ja, do centrali wysłał bym jeszce naszą czarnulkę co za mąża Wieczorka ma. Na
naszej TV Szczecin jej głupawe i tendencyjne pytanka, takie na taniutki poklask-
o skręt kiszek przyprawiają. Ale Monisia jest wspaniała.

PORAŻKA

[helgunda]

Gość portalu: krust napisał(a):

> A ja, do centrali wysłał bym jeszce naszą czarnulkę co za mąża Wieczorka ma. Na
>
> naszej TV Szczecin jej głupawe i tendencyjne pytanka, takie na taniutki poklask
> -
> o skręt kiszek przyprawiają. Ale Monisia jest wspaniała.

A ja mam wrażenie, że Wieczorkowa próbuje naśladować Olejnik - jednej i drugiej
nie trawię. W ogóle, to co to za pomysł - polityka o 20.10 w TVP1?? Za
abonament, który płacę, wolałabym obejrzeć porządny film, a nie panią
Olejnikową. Nie rozumiem, dlaczego ma "zastąpić" Kwiatkowskiego?? Myślałam, że
już bardziej się TVP nie może stoczyć... PORAŻKA!!

[Gość: krust]

Musimy te obie Panie na innych, chyba kanałach odbierać. Toż to różnica co
najmniej tzw. klasy albo dwóch. Monika tryska dociekliwością bez "zmiłuj się",
a p.M-W jest bez wyrazu, nudna, jednotonowa, takie ble ble. Wtedy gorączkowo
szukam pilota.

[Gość: helgunda]

mozę temu, że Olejnikowa ma skończone studia (wprawdzie jest to zootechnika ale
jakieś studia...) a Wieczorkowa licencjatu jeszcze nie zmęczyła

[Gość: mamoniowa]

Tez odnioslam takie wrazenie, ze pani Mikolajczak-Wieczorek za wzszelka cene
chce byc obwolana lokalna Monika Olejnik. Cos mi sie wydaje, ze nie ma na to
najmniejszych szans.
A co do Olejnikowej....nie lubie neurotycznych kobiet.

ja sie ciesze

[Gość: swawolny dyzio]

Lubie pania Monike!!

kabarecik

[ja_aska]

co ten gnom dworak Zrobił kabarecikowi lipińskiej?