Juliusz Słowacki 1848

[Gość: lehi]

Pośród niesnasek Pan Bóg uderza
W ogromny dzwon,
Dla słowiańskiego oto papieża
Otworzył tron.

Ten przed mieczami tak nie uciecze
Jako ten Włoch,
On śmiało, jak Bóg, pójdzie na miecze;
Świat mu to proch!

Twarz jego, słowem rozpromieniona,
Lampa dla sług,
Za nim rosnące pójdą plemiona
W światło, gdzie Bóg.

Na jego pacierz i rozkazanie
Nie tylko lud
Jeśli rozkaże, to słońce stanie,
Bo moc to cud!

On się już zbliża rozdawca nowy
Globowych sił:
Cofnie się w żyłach pod jego słowy
Krew naszych żył;

W sercach się zacznie światłości bożej
Strumienny ruch,
Co myśl pomyśli przezeń, to stworzy,
Bo moc to duch.

A trzeba mocy, byśmy ten pański
Dźwignęli świat:
Więc oto idzie papież słowiański,
Ludowy brat;

Oto już leje balsamy świata
Do naszych łon,
A chór aniołów kwiatem umiata
Dla niego tron.

On rozda miłość, jak dziś mocarze
Rozdają broń,
Sakramentalną moc on pokaże,
Świat wziąwszy w dłoń;

Gołąb mu słowa w hymnie wyleci,
Poniesie wieść,
Nowinę słodką, że duch już świeci
I ma swą cześć;

Niebo się nad nim piękne otworzy
Z obojga stron,
Bo on na świecie stanął i tworzy
I świat, i tron.

On przez narody uczyni bratnie,
Wydawszy głos,
Że duchy pójdą w cele ostatnie
Przez ofiar stos;

Moc mu pomoże sakramentalna
Narodów stu,
Moc ta przez duchy będzie widzialna
Przed trumną tu.

Takiego ducha wkrótce ujrzycie
Cień, potem twarz:
Wszelką z ran świata wyrzuci zgniłość,
Robactwo, gad,

Zdrowie przyniesie, rozpali miłość
I zbawi świat;
Wnętrze kościołów on powymiata,
Oczyści sień,
Boga pokaże w twórczości świata,
Jasno jak dzień.

[Gość: mellka]

to też Juliusz Slowacki, jeden z trzech wieszczy narodowych1

RADUJCIE SIĘ, PAN WIELKI NARODÓW NADCHODZI...]


Radujcie się, Pan wielki narodów nadchodzi!

Radujcie się - bo prawdy wybiła godzina,

Strach się już Boży urodzi,

Strachem Pan jako mieczem ognistym pościna.



Któż wytrwa... gdy go ognie niebieskie pochwycą?

Któż miecz podniesie - drżący jak listek osiny

Przed Pańską błyskawicą,

W strachu przyjścia Pańskiego i wielkiej godziny?



Na obłokach się zjawią..... członki rzetelne człowieka,

Święci ogniści... staną w chmurzycach za Panem,

Szatan na blask zaszczeka,

Trzody na polach drżące przypadną kolanem.



Pastuszkowie otworzą usta światłością zdziw[ieni],

Widząc jasne obłoki i Pana w obłokach;

Świat się cały spłomieni,

Ujrzy swe archanioły, na ogniach i smokach.



Chwała Panu... że ciałem się zjawił rzetelny,

Że dotrzymał - a przyszedł ratować niewinne

Chystus, Pan nieśmiertelny,

Nasz Pan - który nagrodził swym świętym uczyn[ne].



Podnieście teraz czoła, od wieków trapieni,

A więcej się nie bójcie żadnego ucisku;

Pan ciała wam przemieni

I miasto swoje złote - postawi na błysku...



Pan nasz zamieszka z nami - i nigdy już więcéj

Nie zostawi na ziemi jak teraz sieroty,

Król tysiąca tysięcy,

Na stolicy słonecznej - ognisty i złoty.



Król nasz umiłowany - Baranek łagodny,

Sędzia nasz sprawiedliwy - ciał naszych przemieńca,

Syn Boży pierworodny,

Wołający swe święte do chwały i wieńca.