Smutek.....

[agnieszka281]

Cześć Dziewczyny powiedzcie mi czy wy tez w połowie ciąży macie doły?Z tego
co sie orientuje tonajgorsze są pierwsze 3 mc ciąży my kończymy 5 i ciągle
płacz z byle powodu.Strasznie mnie wszystko wkurza straciłam swoją
cierpliwość.Zaczyna mnie to juz martwic:(.Tym bardziej że czasami swoje nerwy
wyładowuje na starszym dziecku a z mężem kłócimy sie non stop.Pierwsza ciąża
tak nie przebiegała.Doradzcie mi coś bo ja już nie wiem co robić....

[kamyk4]

KOchana nic sie nie da zrobic. Hormony i tyle. Ja ryczalam jak bobr przy kazdej pierdole a filmy o dzieciach to byl koszmar. A dramaty o dzieciach....tragedia. Niech maz wezmie na wstrzymanie. Wytlumacz mu kiedys ze to nie ty tylko twoje hormony i niech sie nei daje prowokowac. Dla siebei moesz zaaplikowac robienie czegos co lubisz najbardziej to moze ci sie poprawi nastroj. A poza tym trzymaj sie. Jeszcze chwila i bedzie po klopocie.

[bogusia1231]

Proponuję szczerą rozmowę z mężem - w końcu to Wasze dziecko - i oboje
powinniście walczyć o Twój kjak najlepszy nastrój. Tak jak pisała poprzedniczka
postaraj się mu wytłumaczyć że to hormony. A straszemu dziecku trochę popuść
może trochę niezdrowej telewizji czy komputera (a Ty w tym czasie poleż),
popołudniu też straja się wysłać je czasmi gdzieś z mężem a Ty w tym czasie nie
myśl o garnkach sprzątaniu tylko o sobie i dziecku. Pooglądaj jakiś mało
ambitny film, posłuchaj muzyki - zachowauj się tak jak w pierwszej ciązy - mi
to pomagało. Powodzenia

[pasta_i_basta]

Hej. MIałam podobnie, tzn. największe dołki ok. 5 miesiąca. Ryczałam często. W
pracy zero zrozumienia, ze to nie jestem prawdziwa ja, tylko hormony:)
Leciały teksty w stylu : nie smuć się tak, bo urodzisz smutne dziecko itp. A to
było silniejsze ode mnie, ten ogarniający bez powodu smutek i przygnębienie.
Było o tyle trudniej, że mój mąż pracował poza krajem i czułam sie samotna,
chociaz otoczona wspaniałą rodziną i przyjaciółmi.
Wszystko to przeszlo całe szczescie w 6 miesiącu. Poczułam sie silna i
optymistyczna. Wyjechalam na dlugi urlop do Irlandii, gdzie spedzilam ponad
miesiąc z moim wspaniałym męzem:)

Nie powiem CI więc nie smuć się, ale po prostu przeczekaj ten okres i wyluzuj.
Moze tak jak radzą dziewczyny zrób coś tylko dla siebie, cos co sprawia Ci
frajdę. Albo oddaj się nicnierobieniu. Uwierz, ze to minie.
Powiedz mężowi jak się czujesz i czego od niego oczekujesz, zeby przetrwac te
trudne chwile.
Wierzę, ze bedzie dobrze, sama zobaczysz.

Serdecznie Cie pozdrawiam

Aga