Dlaczego zawsze dostajemy w dupe?

[swarozyc]

. St.Lorentz, który w 1917 roku wstąpił na uniwersytet, wspomina: "Z
opowiadania Marii Niedżwiedzkiej-Ossowskiej wiem (było to jeszcze przed mym
wstąpieniem na uniwersytet), że na jednym z pierwszych zebrań Koła
Filozoficznego, w toku dyskusji nad Gorgiaszem Platona, długo debatowano nad
tym, czy lepiej jest krzywdzić, czy samemu doznawać krzywdy." Przytlaczajaca
wiekszosc dyskutantow opowiedziala sie za doznawaniem krzywdy. Młodzież ta,
z taką mentalnością, zostanie wkrótce powołana do odbudowy niepodległości
Polski.

[Gość: Gryf]

swarozyc napisała:

> . St.Lorentz, który w 1917 roku wstąpił na uniwersytet, wspomina: "Z
> opowiadania Marii Niedżwiedzkiej-Ossowskiej wiem (było to jeszcze przed mym
> wstąpieniem na uniwersytet), że na jednym z pierwszych zebrań Koła
> Filozoficznego, w toku dyskusji nad Gorgiaszem Platona, długo debatowano nad
> tym, czy lepiej jest krzywdzić, czy samemu doznawać krzywdy." Przytlaczajaca
> wiekszosc dyskutantow opowiedziala sie za doznawaniem krzywdy. Młodzież ta,
> z taką mentalnością, zostanie wkrótce powołana do odbudowy niepodległości
> Polski.

Zalezy jak zostala wychowana w domu rodzinnym a nie gdzie studiowala ta
mlodziez.Do odbudowy [tak ciezko wywalczonej] III-ciej Najjasniejszej
Rzczypospolitej powolala siebie sama post-komuna i "pociotkowie" jej.Widac to
na codzien w urzedach oraz polityce.



Tam gdzie dziko kwitnie cnota.

[Gość: Pragmatyk]

Taki Naród, sam sobie zgotował ten los . W ostatnich 300 latach ; sejmiki ,
liberum veto , rozbiory , brak państwowości - b. dużego Narodu w Europie -
rzecz niespotykana na tym kontynencie od setek lat .Przegrane powstania z wyj,
wielkopolskiego. Przed II wojną słaby gospodarczo i zantagonizowany- wyjazdy do
Niemiec i Francji do pracy przy kartoflach i węglu - patrz efekt-kampania
wrześniowa i rozbiory / Niemcy ,Rosja / . Powstanie warszawskie - bez sensu
zginęło 250 tys. mieszkańców W-wy ku uciesze Stalina . Militarnie czwarta armia
koalicyjna ale to Francja / przegrana , pijąca szampana z Niemcami/ została
czwartym mocarstwem . Rezygnacja głupich rodaków np. z Planu Marshala itp plus
komunizm doprowadził nas do ruiny moralnej i gospodarczej . Lata 80 -te nasza
walka z komunizmem , wykrwawienie się gospodarki po to aby Czesi , Niemcy
zrobili to z kwiatami w rękach- zamykali przed nami granice i drwili . Ostatnie
14 -15 lat - mieliśmy szanszę a co mamy ; 50% Polaków w wieku produkcyjnym
pracuje , znowu emigracja , zbieranie kartofli u Niemców . Sejm pełen cwniaków
i nieuków - to już było .Złe prawo , brak jego przestrzegania ,
partyjniactwo ,lenistwo , brud itd. Brak nauki / patrz nagrody Nobla z nauk
technicznych , ekonomii, medycyny /. Klasa średnia - sami ją zniszczyliśmy -
spadek z 10% do 5% w ostatnich latach . Co zatem dalej? - populiści i nieroby u
władzy - Leper , Gertych , Kalinowski , Kaczyńscy . Znowu emigracja i bieda ,
głupota . To jest zły Naród - w historii wielokrotnie wyśmiewany i
słusznie.Irak np. robimy znowu ruch , wydajemy kasę ale ani Kwaśniewski ani
Miler nie zrobili w odpowiednim czasie nic aby kraj miał z tego jakiś porzytek -
patrz Turcja , Pakistan i inne . Można dłużej i dokładniej tylko po co ?
Starczy wstydu .

[swarozyc]

taniec chocholow trwa nadal...

[Gość: KORFI]

Swarożyc, zwróc uwagę na pytanie: co jest lepiej? Jeśli weźmiesz pod uwagę, że
na pytanie czy lepiej jest jeździć zgodnie z przepisami czy też nie większość
(myślę że prawie 100%) odpowie "tak", a nie ma się to nijak do sposobu jazdy na
drogach, to tu również nie wiadomo czy ta młodzież wybrała tą wskazaną jako
lepszą filozofię postępowania. Ale temat ciekawy. Pozdr.

Interesujące, ale inaczej jest w realym życiu

[longplay]

swarozyc napisała:

> . St.Lorentz, który w 1917 roku wstąpił na uniwersytet, wspomina: "Z
> opowiadania Marii Niedżwiedzkiej-Ossowskiej wiem (było to jeszcze przed mym
> wstąpieniem na uniwersytet), że na jednym z pierwszych zebrań Koła
> Filozoficznego, w toku dyskusji nad Gorgiaszem Platona, długo debatowano nad
> tym, czy lepiej jest krzywdzić, czy samemu doznawać krzywdy." Przytlaczajaca
> wiekszosc dyskutantow opowiedziala sie za doznawaniem krzywdy. Młodzież ta,
> z taką mentalnością, zostanie wkrótce powołana do odbudowy niepodległości
> Polski.
>
Bardzo interesująca jest Twoja wypowiedż oparta na jakimś praktycznym
wydarzeniu. Jednak bardziej popieram tu praktyczny głos KORFiego. Moge go
uzupełnic publikowanymi i znanymi badaniami : Na pytanie czy wierzysz w Boga
na "tak" odpowiada np : 80 %, a na pytanie czy wierzysz w życie pozagrobowe
na "tak" odpowiada ok. 60 % ankietowanych.

[enancjo]

.. bo ciagle dziekujemy za sam fakt.
Enancjo
- nie mydlić oczu...

[swarozyc]

Największy z wieszczów mąciciel w głowach i jak byśmy dziś powiedzieli
największy oszołom wytłumaczył: bo Polska z wyroku Boga jest Chrystusem
narodów, Mesjaszem. Polska - Mesjasz przez swe cierpienia odkupi grzechy
świata i powiedzie narody do zbawienia drogą wskazaną przez Kościół katolicki.
Mickiewicz nauczał rodaków: "Jesteście wśród cudzoziemców jako apostołowie
wśród bałwochwalców." "Nie wszyscy jesteście równie dobrzy, ale gorszy z was
lepszy jest niż dobry cudzoziemiec." "Nie wy macie uczyć się cywilizacji od
cudzoziemców, ale macie uczyć ich prawdziwej cywilizacji chrześcijańskiej." I
tak dalej, i tym podobne brednie.
To zostało wydrukowane w roku 1832, świeżo po klęsce Powstania Listopadowego,
kiedy na emigracji znalazła się tłumnie elita tego powstania. Z tej elity nie
zaprotestował nikt. Nie znalazł się nikt, kto by nazwał autora mianem, na
jakie zasługiwał: mianem durnia i szkodnika.
Nie ma nic z ducha polskiego w tym mesjanizmie, ocieka on katolickim
cierpiętnictwem. "Kościół cierpi, gdy nie cierpi" - ten dowcip oddaje istotę
rzeczy. Porażonym klęską wrześniową Polakom przypomniał o tym specjalnym
orędziem z dnia 30 IX 1939 roku Pius XII: "łzy dla chrześcijanina mają swą
nadnaturalną wartość i słodycz."
Papieżowi zawtórował biskup polowy Wojsk Polskich Józef Gawlina. W roku 1940
jako jedno z pierwszych wydawnictw dla spragnionych słowa polskiego żołnierzy
na obczyźnie ukazał się zeszyt Nauki Chrystusowej, organu szefa duszpasterstwa
I Korpusu w Wielkiej Brytanii. Zeszyt ma tytuł O cierpieniu i jemu w całości
jest poświęcony. Czytamy tam: "I dlatego Kościół z powołania swego, z natury
swej cierpi. Nie jest rzeczą przygodną, że Kościół idzie drogą krzyżową; jest
powołaniem Kościoła cierpieć, i dlatego Kościół bez cierpienia obyć się nie
może. Owszem, im bardziej Kościół cierpi, tym doskonalej spełnia swoje
zadanie. Stąd wniosek jasny, że cierpienie należy do istoty życia
chrześcijańskiego. Kto przez łzę patrzy na świat, ten patrzy obiektywnie i ma
sąd prawdziwy. Dlatego cierpienie jest najlepszą i najkrótszą drogą do religii
i do Boga."
Cierpienie zatem jest surowcem, z którego wychodzi bezcenny produkt:
zbawienie. Wytwórnia, założona przed dwoma tysiącami lat, jest wciąż w pełnym
ruchu i reklamuje się. Hasłem integrystycznej organizacji katolickiej "Opus
Dei" jest: "Uświęcajmy cierpienie." Więc uświęcają, sami cierpią niewymownie
rozjeżdżając po Polsce luksusowymi limuzynami. Encyklopedia katolicka, Lublin
1979, w tomie III wyjaśnia pod hasłem Cierpienie: "C. towarzyszące życiu
każdego chrześcijanina nie jest pozbawione sensu. C. jest błogosławieństwem,
ponieważ zapewnia wejście do Królestwa Bożego, lepiej pozwala dostrzec dzieła
Boże i zapewnia udział w przyszłej chwale.W aspekcie transcendentnym c.
złączone jest z działaniem Opatrzności Bożej w świecie i dlatego nie można go
uważać za bezsensowne; trzeba by bowiem wtedy wykluczyć działanie Boga Stwórcy
i Zbawcy, będącego nieskończoną miłością i mądrością."
Cierpienie zatem jest konieczne i dla zbawienia katolika, i dla katolickiej
teodycei, jest bowiem "złączone" z działaniem Opatrzności i jej niezbadanych
wyroków w takich na przykład zbawieniorodnych miejscach jak Oświęcim
(Auschwitz) czy Archipelag Gułag. Katolicka teodycea to właściwy pokarm
duchowy dla każdego skażonego człowieczeństwa. Jej nonsensów polakatolik nie
dostrzega.

Rodzajem kokieterii jest zaznaczanie, że się jej wcale nie posiada.

[Gość: KORFI]

Swarożyc, u Ciebie jak zwykle kończy się zawsze tym samym. Jak w
tygodniku "nie". Zacząłeś normalnie, a teraz zaczynasz znowu pieprzyć trzy po
trzy. W historii można znaleźć tysiące cytatów na poparcie lub nie dowolnej
tezy. Szczególnie jeśli je wyjąć z kontekstu całej wypowiedzi lub
historycznego. Nie wiem czy w ogóle potrzebujesz aby ktoś odpisywał czy tylko
tak piszesz żeby napisać? Przyszło mi na myśl, że pod względem wnoszenia czegoś
na tym forum można Cię porównać do posłanek Beger i Błochowiak w komisji
śledczej.

[Gość: maniana22]

swarozyc-jak sie wlaczy telewizor,albo otworzy gazete czy slucha radia i ludzi
w tramwajach to mysle ,że to cierpiętnicza dola być Polakiem.Nigdy nic nie
pasuje,pełno Onych,którzy psują ,a jak przyjdzie co do czego to mizeria.Mam
takich ludzi i znam ich,ruki pa szwam i zadnej mysli poza
schemat,Kasa,kasa,wódeczka,kasa,władza.Jak to się dzieje,że inne nacje dobrze
wiedzą ze ok 5 % populacji to ludzie nadprzecietni i im powinno sie
powierzac ,oczywiscie stosujac jakies kryteria kluczowe stanowiska.U nas
podsatowowe kryteria to uklady,stosunki,poglady polityczne i religijne,a nie
osobiste przymioty.Zal,zal

[Gość: One]

W d...ę dostajemy, bo ją wypinamy. Bo lubimy być krzywdzeni. Z wyjątkami, bo ja
cholernie nie lubię dostawać w zadek, zwłaszcza kopniaka i go nie wypinam.
Częściej jest to policzek, ale też i w odwecie potrafię przywalić na odlew.
Natomiast smakuje mi coś, co można nazwać altruizmem, choć tak do końca nie
jest nim. Daje mi wielką radość - dawanie. Ale nie dupy, Swarożycu, ale sam
fakt, ze mogę komuś ofiarowac coś, czego pragnie. I nie wszystkim rzecz jasna,
bo świata w pojednynkę nie dam rady zbawić. Na Joszuę z Nazaretu nie nadaję się
ni w zab.
Dawaniem jest także reakcja na Twoje oczekiwanie - czyli poddanie się
prowokacji i reakcja na nią.
Pozdrawiam.

[Gość: swarozyc]

Dzieki za wasze odp. One - rozszyfrowales mnie...;-))
Moze jeszcze pociagniemy ten temat?

Zciagnelem z Forum Kraj

> Bylo nie bylo Slowianszczyzna zaczyna sie (bardzo schematycznie na Wschod od
> Odry i Adriatyku) i tam zaczyna sie mniej wiecej granica europejskiej biedy,
> blupoty, zabobonow, historycznych nieszzesc, komunistycznych rzadow,
> komunistycznego terroru, komunistycznego prania umyslow, zniewolenia przez
> religie, wzmozonego zlodziejstwa, ponuractwa, niskiej wydajnosci
> pracy,stosunkowo wysokiej umieralnosci niempowlat, niskiego standardu
> zycia,pijanstwa .... itd. Wsrod nich jest stopsunkowo niewiele osiagniec
> naukowych,niewiele w dziedzinie kultury i sztuki. Co maaja w sobie gorszego
> od innych plemion Slowianie ?
====================
Jak słusznie zauważyłeś są bardziej podatni na zabobon. Nie ma tu kultu pracy,
szacunku dla indywidualnego sukcesu. Brak organizacji społeczności od
najniższego szczebla. Jest pochwała cwaniactwa, złodziejstwa i kurestwa -
oczywiście podskórna. Nadewszystko zaś panuje tu wielkie zakłamanie i strach.
Strach przed odpowiedzialnością za siebie, za Państwo. Strach egzystencjalny,
skutecznie zaszczepiany przez KK. Jesteśmy niewolnikami, choć to niewolnicy i
barbarzyńcy kiedyś obalili cesarstwo Rzymskie.

[Gość: One]

Myślę Swarożyc, że niewolnikiem jest ten, kto daje się zniewolić. I Ci, co
obalili Rzym, nigdy nie byli niewolikami do końca. zachowali swoje
człowieczeństwo i godność.
To nie sprawa nacji ale psychiki i świadomości. Im więcej szanujesz siebie -
tym bardziej umiesz szanować innych.
W pewnym sensie pochodzenie ma wpływ - bo to wzorce czerpane w wychowaniu i
genetyczne predyspozycje, ale reszta to sprawa intelektu, psychiki (cechy
charakteru) i świadomości samego siebie.
Czy otoczenie ma na nas wpływ - oczywiście i to ogromny. Jeśli w grupie
(społeczeństwie) nagradza się koniunkturalizm - to wilcze prawo stada, by
przetwać, nakaże Ci też być koniunkuralistą. Mało kto pozwoli sobie na postawę
kontra.
Ale jeśli w tym stadzie dojdzie do głosu przewodnik, prowodyr, mistrz, guru czy
jak go zwał - człowiek o pozytywnych cechach charakteru, zasadach uznawanych w
tym stadzie za etyczne - to reszta, prędzej czy później, podporządkuje się mu.
Zawsze w grupie zwycięża silnieszy.
Psychologia nieformalnej grupy jest arcyciekawa i jak się ją zna, to łatwiej
zrozumieć mechanizmy działające m.in. w grupach politycznych i tych
oficjalnych i tych nieformalnych. Więzi grup nieformalnych (klik, gangów,
koterii, układów itp) potrafią być bardzo silne i często zagrażają oficjalnym
strukturom państwa.
Takie objawy widać np. w naszym kraju.
Trzymaj się, cholernie lubię te Twoje prowokacje.

[swarozyc]

Gość portalu: One napisał(a):

>
> To nie sprawa nacji ale psychiki i świadomości. >> W pewnym sensie
pochodzenie ma wpływ - bo to wzorce czerpane w wychowaniu i
> genetyczne predyspozycje, ale reszta to sprawa intelektu, psychiki (cechy
> charakteru) i świadomości samego siebie.
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Pochodzenie ma wplyw drugorzedny. Przede wszystkim zastany paradygmat
kulturowy, a jaki on jest to widac od kilkuset lat.
Sam Dmowski raczyl zauwazyc drapieznosc, dyscypline i bezwzglednosc panstwa
pruskiego a jednoczesnie fakt zbudowania tegoz panstwa przez etnicznych
slowian i prusow...

[Gość: One]

No widzisz Swarożycu, jak się zgadzamy, choć mamy różne argumentacje. Ja
podchodzę do tego od strony osobowościowej,psychologii, Ty - historycznej.
Chyba Ci tęskno do jakiegoś ładu wokół nas, jakiś granic wyznaczajacych co
wolno a co zakazane. Problem w tym, ze naszą zreczywistośc każdy mierzy wg
własnych kanonów etycznych. I dla jednych są strawy zakazane, dla drugich te
same sprawy - są objawem swoistej moralności.
Kiedyś analizowałeś syndrom długopisa służbowego? Dla większości służbowy
długopis, otrzymany w pracy do ...pracy, ląduje w kieszeni, trafia do domu,
czasami dla dzieciaka. Praktycznie - nikt nie zostawia go normalnie na swoim
biurku służbowym, by następnego dnia nim pracować. Głupotka za 1 zł.
Cak zwrócisz uwagę komuś, że w końcu dostał ten cholerny długopis do pracy a
nie na prezent dla dzieciaka - Twój rozmówca zgłupieje doszczętnie i
wytłumaczy Ci, właściciel nie zbiednieje z powodu tej złotówy.
Szwed ma zakodowane w swojej swiadomości od pieluch, że jak dostał narzędzie do
pracy - to ma służyć mu do pracy. Polak - że moze robić z nim co chce, nawet
dać w prezencie i kazać sobie dać drugi długopis.
Całe zło w naszym kraju - kryje się w naszej mentalności, stosunku do norm
etycznych i prawa.

[Gość: Gryf]

Kolo prawie sie zamyka.Dochodzimy do podstawowego pytania : CO ROBIC ?
Kolejna rewolucje? Czy promowac "Prace od podstaw"? Czekac na meza opatrznosci?
Spoleczenstwo jest sfrustrowane, przestraszone brakiem pracy , perspektyw na
przyszlosc i ............................... dalej robi swoje. Robi to czego
nie chcemy aby robilo tzn. bierze przyklad z gory. Wladza skorumpowana,
sadownictwo nieuczciwe, prokuratorzy przekupni. Pytam zatem poraz wtory: CO
ROBIC?
Ps. Ja jednak ucze moje dzieci uczciwosci.




Tam gdzie dziko kwitnie cnota.

[swarozyc]

1. przestac chodzic do kosciola
2. Zabrac dziecko z religii w szkole
3. umyc klatke schodowa, wspolnie z innymi lokatorami
4. Uspic psa jezeli mieszka sie w centrum miasta
5. Zwiekszyc ilosc toalet miejskich
6. Zciac trawe i podciac drzewa zarastajace place i ulice miasta
7. Nie krasc
8. Karac zlodzieji
9. Na meza opatrznosciowego nie czekac - rewolucja sama wybuchnie.
10. wziac sprawy we wlasne rece,...i nie mam tu czlonka na mysli...
11. Myslec i dzialac nie patrzac na innych.

[Gość: One]

Swarożyc!!! Psa - nie uśpię

[Gość: Gryf]

swarozyc napisała:

> 1. przestac chodzic do kosciola
> 2. Zabrac dziecko z religii w szkole
> 3. umyc klatke schodowa, wspolnie z innymi lokatorami
> 4. Uspic psa jezeli mieszka sie w centrum miasta
> 5. Zwiekszyc ilosc toalet miejskich
> 6. Zciac trawe i podciac drzewa zarastajace place i ulice miasta
> 7. Nie krasc
> 8. Karac zlodzieji
> 9. Na meza opatrznosciowego nie czekac - rewolucja sama wybuchnie.
> 10. wziac sprawy we wlasne rece,...i nie mam tu czlonka na mysli...
> 11. Myslec i dzialac nie patrzac na innych.

.... no i jeszcze podpowiedz z czego zyc?





Tam gdzie dziko kwitnie cnota.

[Gość: swarozyc]

Przykro mi Gryfie ze nie odpowiem na ostatnie pytanie. Bo tu zarty sie
skonczyly a zaczela rzeczywistosc. Osmieszylbym sie gdybym zaczal
dawac 'dobre' rady w tym miejscu. Kazdy wie co jest dla niego dobre, a Polski
tu na forum nie zbawimy.

Swarozyc

[Gość: Gryf]

No w koncu sie rozlizniles i mowisz do rzeczy, za to Ciebie lubie. Po chwilach
trudnych rozweselasz sie i jestes fajowy!
Powiedz dlaczego tak wymijajaco odpowiedziales na moje zapytania do "kretyna2".




Tam gdzie dziko kwitnie cnota

[swarozyc]

nie pamietam co masz na mysli. Zaczepiles kogos co sobie jaja robi calkiem
niepotrzebnie. Szkoda nerwow. Przeciez za pajaca czasami ja robie....

Dlaczego zawsze dostajemy w dupe ?

[Gość: Gryf]

..... a to na zakonczenie [ albo i nie ] Twojego watku "Dlaczego zawsze...."

"Narod ktory pragnie wsztstkim sie przypodobac, zasluguje na pogarde
wszystkich"

Dobranoc.




Tam gdzie dziko kwitnie cnota.

[swarozyc]

Widze ze wpadles w minorowy nastroj Gryffinku! Niestety masz racje.

[swarozyc]

W roku 1772 uderzył grom pierwszego rozbioru. Co niektóry polakatolik -
chodzący okaz charakteru narodowego - zaniepokoił się. W sejmie wystąpił poseł
Feliks Oraczewski: "...trzeba nam ludzi zrobić Polakami, a Polaków
obywatelami, stąd nastąpią wszystkie pomyślne dla kraju powodzenia. (...)
Edukacyja narodowa czyni Anglika Anglikiem, Francuza Francuzem i ta powinna
czynić Polaka dobrym Polakiem."
Była to nieśmiała sugestia, że obowiązująca "edukacyja" kościelna, katolicka,
nie wychowywała ani Polaków, ani obywateli. Zilustrował to, podając
niewiarygodne wprost fakty, Hugo Kołłątaj: "Któżby temu wierzył, że państwa
tak obszerne jak np. Galicya, Lodomerya z Księstwem Zatorza i Oświęcima, jak
cała Biała Ruś, jak Prusy Zachodnie, bez wystrzelenia broni, bez dobycia
pałasza, pójdą pod panowanie obce (...). Cóż to jest za naród, w którym
dorachować się nie można sto tysięcy familii, mającej prawdziwy interes o
Konstytucyą rządową."
Nie tylko bez dobycia pałasza, ale przy pieniach Te Deum, jak to było we
Lwowie, tym mieście "semper fidelis" podobno, szedł polakatolik do niewoli. W
dwadzieścia lat później na sejmie rozbiorowym w Grodnie król Polski podpisze
dobrowolnie ostateczny jej rozbiór.
Fakt upadku Polski skomentował w swych pamiętnikach wytrawny mąż stanu
Francji: "Podbito ją, kiedy tylko jej sąsiedzi tego zechcieli, a postępy,
jakie poczyniły te jej części, które przypadły ludom bardziej od niej
zaawansowanym w cywilizacji, dowodzą, że szczęśliwie dla niej stało się, że ją
podbito." Ten paradoks w ustach cudzoziemca okazał się dalekowzroczną
przepowiednią, dla Polski życzliwą. Jan Stachniuk w wydanych w roku 1939
Dziejach bez dziejów miał odwagę wskazać na dobroczynne dla przyszłości narodu
skutki zaborów: "Postawa gospodarcza przeciętnego Polaka, zdeterminowana przez
charakter narodowy, (...) znamionuje się chętką wycofania z tłoku
współzawodnictwa i zamknięcia się w martwocie otoki ekonomicznej. (...) Dworek
szlachecki stał się idealnym wzorem otoki ekonomicznej. W ślad za tym pójść
musiało wyobrażenie Rzeczypospolitej jako sumy dworków szlacheckich, upadek
wymiany między miastem a wsią, zwrot ku gospodarce naturalnej (likwidacja
wczesnego kapitalizmu), cofnięcie się poziomu technicznego (...). Były to
proste, bezpośrednie następstwa sklerozy otocznej. (...) Tak spreparowane
gospodarstwo narodowe znalazło się po wojnach napoleońskich w orbicie żywych
przemian. (...) Przede wszystkim ulega rozbiciu odwieczna skleroza otoczna. W
szczególności rozwój kapitalizmu w latach od 1864 do 1914 r. dokonuje
głębokiej rewolucji w strukturze gospodarczej narodu polskiego. (...) Z tą
chwilą dopiero mamy uchylenie upiora bezdennej pauperyzacji wyniszczającej w
zarodku możliwości biologiczne narodu, wysysającego krew setek milionów
istnień ludzkich. Z chwilą gdy gilotyna pauperyzacji zostaje pohamowana (...)
rozpoczyna się nowa era w demografii Polski. (...) W ciągu stulecia 1815-1913
ludność Król. Kongresowego wzrasta z 2,7 milionów do 13,1 milionów, czyli o
380%."
Taki jest obraz czasów niewoli, kiedy charakter polakatolików, uważany przez
nich za charakter narodowy polski, przestał być czynnikiem decydującym o sile
gospodarczej i o liczebności polskiego etnosu. Nie dotyczy to zaboru
austriackiego, gdzie polski charakter narodowy i jego wyraziciel - polakatolik
trwał w najlepsze. Galicja w wieku XIX była krajem nędzy, przeciętny
Galicjanin pracował za ćwierć - a jadł za pół człowieka. Po wsiach
galicyjskich na przednówku ludzie marli z głodu, zdarzały się - w środku
Europy! - wypadki ludożerstwa. Sztuką było tych rzeczy nie widzieć. W tych
czasach wychodził w Krakowie miesięcznik Krytyka, redagował go Wilhelm
Feldman. W zeszycie III z marca 1911 roku przeczytać można taki
nonsens: "Nieszczęściem naszym głównym jest niewola. Gdyby Polska była
niezawisła, wytworzyłaby rychło wielki swój przemysł, zorganizowaną klasę
robotniczą i rozwijalibyśmy się normalnie, jak każdy naród zachodni" (str.
136).
Z dopustu Pana Boga i z poduszczeń szatana tenże wyżej wymieniony Jan
Stachniuk wymyślił, a Jego Zadruga rozgłasza, że istnieje ścisły związek
pomiędzy charakterem narodowym polskim i upadkiem Polski - a katolicyzmem.
Katolikowi czytać to hadko. Katolicka gwiazda literatury polskiej, Zofia
Kossak, ustaliła, że to nieprawda. Wykryła mianowicie, że swoje Dzieje bez
dziejów Stachniuk napisał pod dyktando Berlina. Zofia Kossak, czołowa
działaczka Frontu Odrodzenia Polski (w Chrystusie oczywiście), odgrywała wraz
z tą swoją organizacją znaczącą rolę w życiu Polski Podziemnej w latach
okupacji hitlerowskiej 1939-1944. Jako prawidłowa emanacja charakteru
narodowego polakatolików ten FOP szkolił kadry dla Katolickiego Imperium
Narodu Polskiego, ono zaś miało, według planów polakatolików, rozciągać się po
wojnie aż za Dniepr.10)
I jeszcze jeden rys egzotyki polakatolickiej: w roku 1943 pani Kossak z
ramienia FOP zwróciła się listownie do Komendanta AK, by w żywotnym interesie
Polski nasza Samodzielna Brygada Spadochronowa, utworzona w Wielkiej Brytanii,
zaćmiła wyczyn hitlerowca Skorzenego i uwolniła papieża z rąk Niemców.
Właśnie tego papieża, Piusa XII, który po napaści Hitlera na Polskę
trzykrotnie złamał konkordat z roku 1925, samowolnie obsadzając diecezje
polskie swoimi mianowańcami. Na protesty rządu polskiego w Londynie nie
odpowiadał.
Nauka polska uparcie nie dostrzega najbliższych skojarzeń katolicyzmu z
nieszczęsnymi losami narodu. Istnieje dzieło współczesnego historyka, właśnie
o rozbiorach. Jest w tej książce Aneks nr 3 pod tytułem: Przyczynek do dziejów
charakterologii narodowej w polskiej historiografii.12) Autor cytuje i
komentuje mniej lub bardziej dorzeczne banały o polskim charakterze narodowym
od Lelewela począwszy, a na Konopczyńskim skończywszy. W cytowanej
charakterologii nawet nie pada słówko: katolicyzm. Z sześciu bitych stron
zbioru uderza płycizna i nieporadność wobec problemu upadku narodu. Od siebie
autor nie ma nic do dodania. Czytelnik naszych historyków wciąż jest skazany
na brednie o pożądliwości sąsiadów, o rozleniwiającym wpływie bezkresów
Ukrainy na charakter zagubionej tam szlachty polskiej. Czytelnik winien
domyślić się, że co innego psujące charakter stepy Ukrainy, a zgoła co innego
hartujące tężyznę człowieka prerie Ameryki czy bezludzia Kanady.

[swarozyc]

Trzecia Rzeczpospolita narodziła się w roku 1989 pod znakiem kropidła.
Rozpętało się poświęcanie wszystkiego prócz wychodków publicznych i burdeli,
czyli agencji towarzyskich, tych ostatnich jeszcze nie było. W myśl
obowiązującej po PRL Konstytucji był rozdział Kościoła od państwa. Ale od
wieków wiadomo, że w Polsce jak kto chce, zwłaszcza gdy chcącym jest Kościół
katolicki. Chyłkiem, instrukcją ministerialną, do której dał się użyć minister
z tytułem profesora (doktorat otrzymuje się składając przyrzeczenie: "non ad
vanam gloriam, sed quo magis veritas propagetur") została wprowadzona do szkół
religia katolicka. Cichcem, bez żadnej debaty publicznej, rząd przesłał
sejmowi gotowy już konkordat, już tylko do uchwalenia. Rozwiązany nagle sejm
nie zdążył przysłużyć się Watykanowi. Z wyborów w roku 1993 wyszedł sejm
lewicowy, prawica z jej WC (wartościami chrześcijańskimi) zapadła w polityczny
niebyt.
Nie miało to żadnego praktycznego znaczenia, bo polakatolik, czy to prawy, czy
to lewy, to jednak zawsze katolik. Kapelani katoliccy pojawili się w policji,
straży ogniowej, na statkach rybackich, w marynarce wojennej, w lotnictwie i
przede wszystkim w armii lądowej. Nie wiadomo przeciętnemu obywatelowi,
płatnikowi podatków - w jakim stosunku liczbowym np. do lekarzy wojskowych. W
tym względzie Kościół katolicki ma w swej tradycji piękne wzory. Na przykład w
bardzo katolickiej armii hiszpańskiej w 1534 r. jednostka wojskowa zwana
tercio o sile 3000 ludzi miała etat trzech lekarzy i trzynastu kapelanów.
Piszący o polakatolikach co i raz spotyka się z ich nieobowiązkowością. Przed
pierwszą wojną światową obywatelstwo Wileńszczyzny podjęło zbiórkę pieniędzy
na pomnik-popiersie Mickiewicza. Datki posypały się obficie. Rzecz skomentował
naoczny świadek: "Gdybym był Francuzem lub Anglikiem, to ponieważ popiersie,
nawet ze srebra wykute, nie mogło pochłonąć całej zebranej sumy, sprawdziłbym,
do czyjej kieszeni wlazła i spoczywa różnica między zebranym kapitalikiem a
kosztem popiersia. Lecz nie chciałem i nie chcę oburzać moich współobywateli
takim nieskromnym pytaniem. Jestem Polakiem, znającym swój naród i swój kraj.
Jedną z chlubniejszych jego cech jest, że różne zniszczenia, straty lub
zmarnowania, które w tamtych krajach mają indywidualnych sprawców, u nas nie
mają żadnych."

[Gość: swarozyc]

O ujemnych cechach istniejącej dziś w Polsce kultury wypowiada się
socjolog: "Wiadomo, że Polacy, zarówno chłopi, jak inteligenci, w Ameryce
wykazują znacznie więcej pracowitości i systematyczności w pracy niż w kraju.
Dlaczego? Dlatego, że człowiek pracy w Ameryce, jak w ogóle w krajach
nowoczesnej cywilizacji, jest dominującym wzorem osobowo-społecznym, do
którego dostosować się musi każdy, któremu zależy na szacunku społeczeństwa i
na szacunku samego siebie dla siebie. W kulturze i życiu Polski natomiast
człowiek pracy nie zajmuje zaszczytnego miejsca. Kultura zawodowa jest u nas
bardzo powierzchowna, dominujący jest wzór osobowo-społeczny amatora. W Polsce
amator wzbudza podziw i uznanie, a człowiek pracy - współczucie. Brak ludzi
warsztatu pracy i amatorski stosunek do zajęcia to jest plaga polskiego życia.
Źródła tego zjawiska sięgają daleko w przeszłość, do tych okresów historii
Polski, kiedy nowożytna Europa cywilizowała się, a szlachta polska wyprawiała
harce na dzikich polach Ukrainy."
Szlachta polska wyprawiała harce: a czemuż to szlachta angielska nie
wyprawiała harców, kiedy w tym mniej więcej czasie co polska na Ukrainie,
znalazła się na bezmiarze przestrzeni od Atlantyku po Pacyfik. Analiza pana
socjologa stanowczo nas nie zadowala. Sięgnijmy do historyka, co on sądzi o
tych harcach naszej szlachty: "Na podkładzie sielskiego, ziemiańskiego żywota
w przestworzach wschodnich, przy ekstensywnej gospodarce, wśród bezmiaru pól,
gajów, łąk i wód rozwinęła się iście polska beztroskliwość i obojętność na
wszystko, co nie zagraża wprost naszemu domowemu szczęściu (...) rozwinęło się
lenistwo i niedbalstwo (...) z lenistwem rąk roboczych szło w parze lenistwo
myśli i woli."
Obaj nasi uczeni zgodni są w tym, że starannie omijają fakt dla oceny
zachowania się polskiej szlachty podstawowy: jej uprzednie skatoliczenie. Dla
obydwu nie było wszak tajemnicą to, co miał odwagę stwierdzić Aleksander
Brckner, a mianowicie, że ze szkół jezuickich, dzierżących - pamiętajmy -
monopol na wychowanie, wychodził nie Polak, lecz łacinnik, nie obywatel, lecz
katolik. Ten, owszem, czasem tam poharcował, metodą panakmicicową: hała!
drała! Kupą, mości panowie! Nic konstruktywnego z tego nie wychodziło. Na
przestworzach Ameryki stanął Anglik-purytanin. Zbudował cywilizację i
supermocarstwo. Na przestworzach Dzikich Pól ukrainnych stanął polakatolik. I
popychany przez Watykan, przygotował sobie rzezie, klęski i utratę państwa.
Doharcował się tego, że w czasie rzezi humańskiej w roku 1768 w miejscowości
Lisianka Kozacy wystawili mu pomnik: na jednej szubienicy powiesili psa, Żyda
i Polaka, a na szubienicy napisali: "Lach, Żyd i sobaka, wse wira jidnaka."
Jest jeszcze inna niż dwie poprzednie ocena naszej szlachty, w świadomości
której - nie wiadomo skąd! - panowało przekonanie, że mniejszym grzechem jest
zabicie człowieka niż złamanie kościelnego postu. Tej ocenie damy chyba
pierwszeństwo: "Szlachetczyzna butna i tchórzliwa, wygadana i leniwa, względna
zawsze wobec słabości; zaciekła wobec wszystkiego co wielkie, łatwo
idealistyczna, a sarkająca na każdą realizację - pulsuje głęboko w naszej
krwi. Nic się przez to nie zmieniło, że klejnot i karabelę zastąpił kołnierzyk
i mankiety. Nic nie zmieniła łatwość dostania się do owego środowiska,
niekoniecznie nawet przez cenzus naukowy - szlachetczyzna także nie była
zamknięta kastą. Na dnie wczoraj i dziś leży w różnym napięciu jedno i to samo
podświadome poczucie: szacunku dla stanowiska, POGARDY dla pracy."
Ostoją Ciemnogrodu jest nasza wieś. Rzecz, zdawałoby się, dziwna: wieś, od
wieków krzywdzona przez spółkę pana z plebanem, wzięła rewolucyjny odwet na
pierwszym, pozostawiła drugiego. W Galicji w 1846 roku rżnęła szlachtę,
plebanom, poza kilku wyjątkami, uszło na sucho. W Płomieniach Stanisława
Brzozowskiego stary powstaniec z roku 1863, na wygnaniu, mówi: "Nie, nie
pojadę ja już do Polski. Kościoły tam i księża - panowie i księża. Nie. Siedli
chłopu na szyję i krzyczą: ojczyzna."
Lista krzywd, jakie Kościół wyrządził chłopu, jest co najmniej tak samo długa
jak ta, za którą pan już zapłacił. Kościół pierwszy zaprowadził u siebie
rzymską instytucję "glebae adscripti" i objął nią ludność wiejską w swoich
włościach. Dziesięcina kościelna była znacznie uciążliwsza od pańskiej, którą
chłop oddawał panu na miejscu, snopową zaś kościelną musiał własnym sprzężajem
i na własny koszt zawozić biskupowi do jego dworu, odległego czasem w linii
prostej o 45 km.
Pod koniec Rzeczypospolitej szlacheckiej zdarzało się, że ten i ów ze
światlejszych panów znosił w swych dobrach pańszczyznę i w zamian wprowadzał
oczynszowanie włościan. Historycy milczą, by uczynił tak którykolwiek z
biskupów w majątkach kościelnych. Dla pana chłop był jedynie siłą roboczą i
przymusowym spożywcą pańskiej gorzałki w dzierżawionej przez Żyda pańskiej
karczmie. Kościół też rozpijał chłopa w swoich własnych karczmach, ale nadto
Kościołowi potrzebna była jeszcze dusza chłopska; wpajał chłopu, że to z woli
Boga jest na tej ziemi chłopem, ma zatem słuchać, pracować i dziękować Bogu za
swój los. Kościół pilnie baczył, by do ciemnej głowy chłopa nie dotarł żaden
promyk wiedzy.
Zabór austriacki cieszył się pełną autonomią. Dla galicyjskich władz szkolnych
oznaczało to pełną autonomię utrzymywania wsi w pobożnej ciemnocie. Był taki
kniaź kardynał Jan Puzyna, sługus austriacki; Kazimierz Chłędowski pisze o nim
w swych pamiętnikach, że poszedł na księdza, bo okazał się za głupi dla urzędu
skarbowego, gdzie najpierw próbował się dostać. Ten metropolita krakowski
tępił wszelkie próby budzenia się w Galicji ruchu ludowego. Był w tym w pełnej
zgodzie z polityką tamtejszego ziemiaństwa, które dzierżyło władzę w tym
zacofanym i zabiedzonym kraju. Sprawozdania z debat sejmu we Lwowie u schyłku
XIX wieku w kwestii szkolnictwa wiejskiego to smutne świadectwo obskurantyzmu,
ślepoty politycznej i złej woli panów hrabiów, luminarzy historii i
literatury, profesorów uniwersyteckich. Napiętnował tę obskurancję Aleksander
Świętochowski (Historia chłopów polskich Lwów-Poznań 1928, tom II). Solidarna
z sejmową była polityka kleru. Puzyna pozbawił probostwa i zasuspendował
księdza Stanisława Stojałowskiego (notabene szlachcica z rodu), niepokornego
działacza ludowego. "W 1903 r. biskup tarnowski, ks. Leon Wałęga, chłopski syn
i książę Kościoła, ogłosił List pasterski (...) w sprawie ludowej, w którym
nakazuje proboszczom, przeważnie także chłopskim synom, odmawiać rozgrzeszenia
za czytanie Przyjaciela Ludu. Pismo to założył we Lwowie działacz ruchu
ludowego Bolesław Wysłouch, późniejszy senator w parlamencie 1922 roku w
drugiej Rzeczypospolitej.
O tej duszy niewolniczej, jaką Kościół zdołał wyhodować na wsi polskiej, pisze
działacz ludowy Jakub Bojko, oburzony listem pasterskim Wałęgi: "Chcę pisać o
was, moi bracia-chłopi, coście po naszych spracowanych plecach, przy pomocy
chłopskich krup i jagieł i tego czarnego chlebusia wydrapali się na święty
stopień kapłański, a nawet biskupi... Hola, dzieci!... Wy za nasz chleb
kamieniem nas bić chcecie? W was tchnięto duszę niewolniczą!... Wy przysięgali
słuchać biskupów, ale my w rzeczach świeckich nie. My o swe prawa bez was
walczyć musimy i będziemy."
Bojko stwierdza fakt socjologiczny, że chłop, z chwilą gdy wdzieje na się
sutannę, traci poczucie solidarności z klasą społeczną, z której wyszedł, i
całą swą "duszą niewolniczą" oddaje się w służbę Organizacji o celach z reguły
najzupełniej obcych i Polsce, i polskiej wsi. Co zatem sprawiało i sprawia, że
chłopskie syny masowo idą "na księdza"? Te wszystkie Wałęgi, Gawliny, Baryły,
Cebule, Zieje, Dudki itd.? Powód całkiem zwyczajny: "Kto ma księdza w rodzie,
temu bieda nie dobodzie." I dlatego: "Np. w Haczowie, w diecezji przemyskiej,
w okresie do r. 1888 z 30 chłopskich synów kończący

[Gość: swarozyc]

Walka z katolicyzmem jest walką o pojmowanie istoty człowieczeństwa. W Polsce
ponadto jest walką ze schorzeniem ducha, czego skutkiem jest nasza degradacja
dziejowa. Są, którzy twierdzą, że jest to przedsięwzięcie beznadziejne.
Cytowany wyżej filozof polakatolicki argumentuje, że wiara w realność
metafizyczną, dodajmy od siebie: wiara w boga - jest potrzebą duszy ludzkiej,
która inaczej musiałaby się pogodzić z absurdem świata. Nie miejsce tu na
krytyczną analizę argumentów filozofa o istnieniu takiej ludzkiej potrzeby.
Niemniej przyznać trzeba, że we wszystkich znanych odmianach kultury,
przeszłych i współczesnych, mitologia religijna, przeważnie w postaci religii
teistycznych, istniała i istnieje. To fakt. Ale weźmy pod uwagę i drugi fakt,
równie banalny, że glebą szczególnie urodzajną dla posiewu wszelkich mitów
religijnych były masy prostego ludu. Vox populi vox Dei - ta formuła oddaje
istotę zjawiska. Musiała się z nim liczyć każda elita rządząca. Cezar przed
bitwą badał wolę bogów celebrując wróżby z układu wnętrzności zwierząt
ofiarnych. Wola bogów zawsze wypadała tak, jak Cezarowi było potrzeba. Tłumy
zebrane na Drugą Krucjatę wołały: "Bóg tak chce!" - ale tę wolę boską wpierw
wmówił im święty organizator wyprawy Bernard z Clairvaux. Z pragnieniami mas
muszą się liczyć dzisiejsze demokracje. Tylko w ustrojach totalitarnych wola
boga zwykła się absentować na rzecz woli wodza. Nie dotyczy to rzecz prosta
totalitarnego Kościoła katolickiego, który od góry do dołu wyraża w swych
poczynaniach wolę Pana Boga.
Z kolei wskazać trzeba na fakt trzeci, który zdaje się przeczyć tezie o
niemożliwości usunięcia z dusz ludzkich potrzeby metafizycznej. W górnych
warstwach społecznych nie odczuwają tej potrzeby wyznawcy filozofii
egzystencjalnej. Do żadnego boga nie tęsknią marksiści, takoż ateiści. Także
Najświętsza Panna jako kasztelanka Łęczycka nie wadziłaby nikomu na jakimś
wiejskim ołtarzu. A jak jest nawet w dolnych warstwach społecznych na
Zachodzie - świadczą pustki w tamtejszych kościołach katolickich. Nie ma
znaczenia, że szczególną potrzebę kontaktów metafizycznych okazują staruszki
dewotki, ta stała obsada "stołu Pańskiego".

Bezmyślnym banałem naszego życia jest do niczego nie prowadzące
wytykanie "wad" charakteru Polaków. Czyż to tylko o wady chodzi? Wada produktu
powstaje wtedy, gdy w jakimś szczególe odchyla się od normy. Jeśli ten czy
inny element całości normie odpowiada, to o wadach nie ma mowy. Nieudanym jest
cały produkt. Jeśli personalizm, czyli osobniactwo polakatolika jest normą
konsekwentnie wynikającą z doktryny katolickiej, to postawa jednostki, która
przenosi interes własnej persony nad interes narodu czy państwa, co na jedno
wychodzi - to postawa taka żadną wadą charakteru jednostki nie jest. Jest
prawidłowością wpisaną w kodeks i klimat wychowawczy polakatolika.
Tam, gdzie chodzi o wartości duchowe kształtujące charakter członków narodu,
tam nie może być żadnych niedomówień, przemilczeń, a co gorzej - zakłamań.
Ogólnej niewydolności charakteru polakatolika nie wolno bezmyślnie zwalać na
zabory, okupację, komunę itd. Trzeba, jak uczył Stachniuk, zerwać czapkę
niewidkę z właściwego sprawcy: z katolicyzmu. Trzeba nie ustawać w wysiłkach,
by ta "Octopus Dei", ta ośmiornica potworna ukazana została bez osłonek coraz
szerszej świadomości społecznej jako przedmiot odrazy i nienawiści. Tak!
Nienawiści! Za haniebną rolę katolicyzmu w naszych dziejach; za to, że jest
obrzydzenie budzącym skażeniem człowieczeństwa. Trzeba nie ustawać w
wysiłkach, by błogosławiona, uzdrowicielska nienawiść rodziła się z miłości.
Musimy upowszechniać przeświadczenie, że dla Polaka jedynym kryterium w ocenie
wszech rzeczy jest kierowany rozumem patriotyzm. Nasz naród - oto jest dla nas
wartość najwyższa, absolutna. Patriotyzm jest źródłem naszych gorących
pragnień, myśli i celów życiowych. Wszelkie moralizowanie, "poprawianie"
skażonej mentalności polakatolika jest zajęciem jałowym. Przyjdzie nowy
człowiek, ukształtuje go ideomatryca polska, powoła do czynu mit polski, co go
wieści Zadruga. Będzie to typ ludzki zdolny sprostać wymogom, jakie na tym
świecie stawia nam współzawodnictwo narodów. Wieścimy mit polski wezwaniem:

Odkatoliczyć, unarodowić, dowartościować Polaka!

[Gość: One]

Gość portalu: swarozyc napisał(a):

> Walka z katolicyzmem jest walką o pojmowanie istoty człowieczeństwa. W Polsce
> ponadto jest walką ze schorzeniem ducha, czego skutkiem jest nasza degradacja
> dziejowa. Są, którzy twierdzą, że jest to przedsięwzięcie beznadziejne.
> Cytowany wyżej filozof polakatolicki argumentuje, że wiara w realność
> metafizyczną, dodajmy od siebie: wiara w boga - jest potrzebą duszy ludzkiej,
> która inaczej musiałaby się pogodzić z absurdem świata. Nie miejsce tu na
> krytyczną analizę argumentów filozofa o istnieniu takiej ludzkiej potrzeby.
> Niemniej przyznać trzeba, że we wszystkich znanych odmianach kultury,
> przeszłych i współczesnych, mitologia religijna, przeważnie w postaci religii
> teistycznych, istniała i istnieje. To fakt. Ale weźmy pod uwagę i drugi fakt,
> równie banalny, że glebą szczególnie urodzajną dla posiewu wszelkich mitów
> religijnych były masy prostego ludu. Vox populi vox Dei - ta formuła oddaje
> istotę zjawiska. Musiała się z nim liczyć każda elita rządząca. Cezar przed
> bitwą badał wolę bogów celebrując wróżby z układu wnętrzności zwierząt
> ofiarnych. Wola bogów zawsze wypadała tak, jak Cezarowi było potrzeba. Tłumy
> zebrane na Drugą Krucjatę wołały: "Bóg tak chce!" - ale tę wolę boską wpierw
> wmówił im święty organizator wyprawy Bernard z Clairvaux. Z pragnieniami mas
> muszą się liczyć dzisiejsze demokracje. Tylko w ustrojach totalitarnych wola
> boga zwykła się absentować na rzecz woli wodza. Nie dotyczy to rzecz prosta
> totalitarnego Kościoła katolickiego, który od góry do dołu wyraża w swych
> poczynaniach wolę Pana Boga.
> Z kolei wskazać trzeba na fakt trzeci, który zdaje się przeczyć tezie o
> niemożliwości usunięcia z dusz ludzkich potrzeby metafizycznej. W górnych
> warstwach społecznych nie odczuwają tej potrzeby wyznawcy filozofii
> egzystencjalnej. Do żadnego boga nie tęsknią marksiści, takoż ateiści. Także
> Najświętsza Panna jako kasztelanka Łęczycka nie wadziłaby nikomu na jakimś
> wiejskim ołtarzu. A jak jest nawet w dolnych warstwach społecznych na
> Zachodzie - świadczą pustki w tamtejszych kościołach katolickich. Nie ma
> znaczenia, że szczególną potrzebę kontaktów metafizycznych okazują staruszki
> dewotki, ta stała obsada "stołu Pańskiego".
>
> Bezmyślnym banałem naszego życia jest do niczego nie prowadzące
> wytykanie "wad" charakteru Polaków. Czyż to tylko o wady chodzi? Wada
produktu
> powstaje wtedy, gdy w jakimś szczególe odchyla się od normy. Jeśli ten czy
> inny element całości normie odpowiada, to o wadach nie ma mowy. Nieudanym
jest
> cały produkt. Jeśli personalizm, czyli osobniactwo polakatolika jest normą
> konsekwentnie wynikającą z doktryny katolickiej, to postawa jednostki, która
> przenosi interes własnej persony nad interes narodu czy państwa, co na jedno
> wychodzi - to postawa taka żadną wadą charakteru jednostki nie jest. Jest
> prawidłowością wpisaną w kodeks i klimat wychowawczy polakatolika.
> Tam, gdzie chodzi o wartości duchowe kształtujące charakter członków narodu,
> tam nie może być żadnych niedomówień, przemilczeń, a co gorzej - zakłamań.
> Ogólnej niewydolności charakteru polakatolika nie wolno bezmyślnie zwalać na
> zabory, okupację, komunę itd. Trzeba, jak uczył Stachniuk, zerwać czapkę
> niewidkę z właściwego sprawcy: z katolicyzmu. Trzeba nie ustawać w wysiłkach,
> by ta "Octopus Dei", ta ośmiornica potworna ukazana została bez osłonek coraz
> szerszej świadomości społecznej jako przedmiot odrazy i nienawiści. Tak!
> Nienawiści! Za haniebną rolę katolicyzmu w naszych dziejach; za to, że jest
> obrzydzenie budzącym skażeniem człowieczeństwa. Trzeba nie ustawać w
> wysiłkach, by błogosławiona, uzdrowicielska nienawiść rodziła się z miłości.
> Musimy upowszechniać przeświadczenie, że dla Polaka jedynym kryterium w
ocenie
> wszech rzeczy jest kierowany rozumem patriotyzm. Nasz naród - oto jest dla
nas
> wartość najwyższa, absolutna. Patriotyzm jest źródłem naszych gorących
> pragnień, myśli i celów życiowych. Wszelkie moralizowanie, "poprawianie"
> skażonej mentalności polakatolika jest zajęciem jałowym. Przyjdzie nowy
> człowiek, ukształtuje go ideomatryca polska, powoła do czynu mit polski, co
go
> wieści Zadruga. Będzie to typ ludzki zdolny sprostać wymogom, jakie na tym
> świecie stawia nam współzawodnictwo narodów. Wieścimy mit polski wezwaniem:
>
> Odkatoliczyć, unarodowić, dowartościować Polaka!


Swarożycu Miły -
i co z Tobą zrobić po takim wywodzie?
Czy Ci przyszło do głowy, że Polakami są np. ewangelicy? I co z ich
chrześcijańską naturą zrobisz? Odprotestantujesz, unaorodowisz? A co zrobisz z
Polakiem, który urodził się i wychował w latach młodości na Zachodzie a dzisiaj
ma swój dom np. w Szczecinie i nie jest katolikiem?
Moim zdaniem nieco wszystko za mocno upraszczasz. Znam zatwardziałych ateistów,
którzy na stare lata uciekali się do Absolutu i była to ucieczka przed
nieuchronną śmiercią, która nadchodziła z każdą obumarłą u nich komórką w
starzejącym się ciele. Spróbuj zrozumieć umierających i ich protest wobec tego
faktu.
Znam tęgie mózgi naukowców, którym nagle zaświtała boskość w meandrach
wszechświata czy teoriach kwantowych.
Więc chyba to sprawa bardzo osobista, intymna wręcz.
Czy katolik zawsze dostaje w dupę? Był taki jeden, który chciał kochać
wszystkich w sposób absolutny - i powiesili go na krzyżu, bo był inny. To
niejaki Jeszua z Nazaretu, z grecka potem zwany Jezusem. Inny wobec utartych
norm, obyczajów i tradycji.
Potem był jego wyznawca, Marcin Luter z Wittembergii, który wkurzył się na cały
kler frymaczący w imieniu owego Jeszuy z Nazaretu i żadający zapłaty za rzekome
zbawienie i inne prezenty pod nazwą łaski.
Z tego narodziła się Schizma Zachodnia i wyznanie, które wychowało pokolenia
nie dające sobie dawać w dupę.
Wśród nich był niejaki Max Weber, twórca m.in. zw. etyki protestanckiej, czyli
zasady, że praca też jest modlitwą do tego Jeszuy z Nazaretu. Tak jakoś wyszło
temu Maxowi Weberowi, że można i modlić się i pracować dla siebie i dla kraju.
Potem był inny facet, który żył w kraju protestanckim, niejaki Hitler. Swołocz
i kanalia. A obok niego pastor protestancki, czyli nauczyciel o życiu Joszuy z
Nazaretu i etyki Webera także. Też Niemiec - Dietrich Bonhoeffer. Ponieważ
uważał, że Hitler to swołocz i kanalia i trzeba coś z tym zrobić - zrobił.
Był członkiem grupy która urządziła spisek na Hitlera. Nie udał się a pastor
zawisł na haku w obozie we Flosenburgu, razem z gen. Canarissem. Traf chciał,
że pastor mieszkał i nauczał, oraz spiskował pzreciwko Hitlerowi ongiś w ...
Szczecinie-Dąbiu.
Po co Ci to wszystko piszę - byś wiedział Swarożycuu - że sprawa wiary, korzeni
katolickich, czy chrześcijańskich - nie zawsze idą w parze dostawania w dupę, a
jeśli się już dostaje w dupę, to z bardzo różnych przyczyn.
I tyle kazania na dzisiaj.
One

[Gość: Swarozyc]

Wśród nich był niejaki Max Weber, twórca m.in. zw. etyki protestanckiej, czyli
zasady, że praca też jest modlitwą do tego Jeszuy z Nazaretu.
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Weber nie byl tworca ani kaznodzieja, lecz socjologiem ktory studiowal wplyw
religii na rodzaj gospodarki.
Nie bardzo rozumie dlaczego sie rozdrabniasz i piszesz o malej gromadce ok.100
000 szt protestantow w Polsce? do tego niech dojdzie pare milionow, agnostykow
i ateistow i co? i nic! Bez wzgledu ilu katolikow tu mieszka, panuje tu
katolicki paradygmat kulturowy i wszystko jest urzadzone i funkcjonuje(?) na
katolicka modle.
Poza tym mowienie o wyjatkach i uproszczeniach nie wnosi nic do dyskusji o
degenerujacym wplywie katolicyzmu na nasza osobowosc. w koncu we wszelkich
naukach(humanistycznych jak i scislych) stosuje sie uproszczony obraz
rzeczywistosci, celem jej zrozumienia i opisania. Toz samo stosowal Weber w
swoich "typach idealnych" Oczywiscie rzeczywistosc jest bardziej skomplikowana
niz wynika z zamieszczonego przeze mnie tekstu jednak glowny sprawca naszych
nieszczesc zostal zdemaskowany.

[Gość: One]

Gość portalu: Swarozyc napisał(a):

> Wśród nich był niejaki Max Weber, twórca m.in. zw. etyki protestanckiej,
czyli
> zasady, że praca też jest modlitwą do tego Jeszuy z Nazaretu.
> '''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
> Weber nie byl tworca ani kaznodzieja, lecz socjologiem ktory studiowal wplyw
> religii na rodzaj gospodarki.
> Nie bardzo rozumie dlaczego sie rozdrabniasz i piszesz o malej gromadce
ok.100
> 000 szt protestantow w Polsce? do tego niech dojdzie pare milionow,
agnostykow
> i ateistow i co? i nic! Bez wzgledu ilu katolikow tu mieszka, panuje tu
> katolicki paradygmat kulturowy i wszystko jest urzadzone i funkcjonuje(?) na
> katolicka modle.
> Poza tym mowienie o wyjatkach i uproszczeniach nie wnosi nic do dyskusji o
> degenerujacym wplywie katolicyzmu na nasza osobowosc. w koncu we wszelkich
> naukach(humanistycznych jak i scislych) stosuje sie uproszczony obraz
> rzeczywistosci, celem jej zrozumienia i opisania. Toz samo stosowal Weber w
> swoich "typach idealnych" Oczywiscie rzeczywistosc jest bardziej
skomplikowana
> niz wynika z zamieszczonego przeze mnie tekstu jednak glowny sprawca naszych
> nieszczesc zostal zdemaskowany.

O Maxie Weberze pisałem jako o autorze rozprawy "Etyka protestancka a duch
kapitalizmu".(wyd niemieckie z 1934 r. polskie z 1995 r.) To fakt, Weber nie
był kaznodzieją (u mnie był to dość radykalny skrót myślowy) ani pastorem, nie
mniej jednak jego prace są studiowane w ramach etyki protestanckiej. I każdy
średniozorientowany ewangelik w Polsce je zna.
Dlaczego piszę małej garstce protestantów w Polsce? - bo jestem Polakiem
protestantem. Takim samym jak inni Polacy. I nie cierpię być utożsamiany z
określeniem Polak-katolik.
To że Ty akurat uważasz, ze katolicyzm w naszym kraju wpływa na degenerację
społeczeństwa - to jak na takiego światłego człowieka jakim jesteś - w moich
oczach jest chodzeniem na łatwiznę.
Po drugie na przykładzie schizmy zachodniej chciałem Ci pokazać, że katolicyzm
w swoich wynaturzeniach budzi odrazę. I stac część ludzi na nazywanie rzeczy
po imieniu.
Ale każda ideologia ma swoje wynaturzenia. Problem w tym, czy dla nich jest
poklask. U nas - jest.
Ale zło nie tkwi w katolicyźmie czy innym wyznaniu - ale w jego interpretacji
na nasze codzienne życie.
Bo gdyby ludzie zechcieli rzeczywiście żyć zgodnie z zasadami ewangelii -
katolicyzm nie miałby tego zabarwienia "polskiego" w naszym kraju.
Zastanów się raczej - co Polacy zrobili ze swego sztandarowego wyznania - bo
moim zdaniem, ta cała polska wiara katolicka nic z naukami Ewangelistów nie
ma wspólnego.
Sam jesteś w jakimś sensie skażony tym "polskim" katolicyzmem. Gdyby było
inaczej - nie mówiłbyś o moich współwyznawcach jako o nic nie znaczącej garstce
ludzi. Zapewnie niewiele wiesz o ewangelikach w Polsce i ich wkładzie w polską
nauke, kulturę a nawet polityke i gospodarkę naszego kraju.
Paradygmyt kulturowy tworzymy sami sobie.

[Gość: swarozyc]

Gość portalu: One napisał(a):
O Maxie Weberze pisałem jako o autorze rozprawy "Etyka protestancka a duch
kapitalizmu".(wyd niemieckie z 1934 r. polskie z 1995 r.) To fakt, Weber nie
był kaznodzieją (u mnie był to dość radykalny skrót myślowy) ani pastorem, nie
mniej jednak jego prace są studiowane w ramach etyki protestanckiej.
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Niech Cie kule bija! Mi zarzucasz uproszczenie a sam nazywasz webera
kaznodzieja! To sie nazywa "uproszczenie"!
(Praca ta ukazala sie po niemiecku po raz pierwszy w 1905r a po polsku w 1994
w wyd. Text)
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
To że Ty akurat uważasz, ze katolicyzm w naszym kraju wpływa na degenerację
> społeczeństwa - to jak na takiego światłego człowieka jakim jesteś - w moich
> oczach jest chodzeniem na łatwiznę.
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
A co mialem napisac? Cala ksiazke? Po co? "Twoj" Weber juz to zrobil jak i
Stachniuk!
''''''''''''''''''''''
Ale zło nie tkwi w katolicyźmie czy innym wyznaniu - ale w jego interpretacji
''''''''''''''''''''''''''''''''''
Mowisz jak (nie obrazajac) domorosly marksista po krotkim kursie WKP(b)
" Marksizm nie jest zly, tylko jest zle interpretowany" - to juz Polacy znaja,
szczegolnie po 1989r.
'''''''''''''''''''''''''
Bo gdyby ludzie zechcieli rzeczywiście żyć zgodnie z zasadami ewangelii -
> katolicyzm nie miałby tego zabarwienia "polskiego" w naszym kraju.
> Zastanów się raczej - co Polacy zrobili ze swego sztandarowego wyznania - bo
> moim zdaniem, ta cała polska wiara katolicka nic z naukami Ewangelistów
nie ma wspólnego.
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Rownie skazeni i zyjacy w nedzy materialnej i duchowej sa katolicy hiszpanscy,
portugalscy, a szczegolnie potworki splodzone przez katolikow na kontynencie
amerykanskim; mieszkancy ameryki pld.
''''''''''''''''''''''''''''''''
> Sam jesteś w jakimś sensie skażony tym "polskim" katolicyzmem. Gdyby było
> inaczej - nie mówiłbyś o moich współwyznawcach jako o nic nie znaczącej
garstce ludzi. Zapewnie niewiele wiesz o ewangelikach w Polsce i ich wkładzie
w polską nauke, kulturę a nawet polityke i gospodarkę naszego kraju.
'''''''''''''''''''''''''''''''''
najprawdopodobniej jestem skazony kultura w ktorej wzrastalem przed laty(co
nie ma nic do rzeczy) a i tak powtorze to co powiedzialem w poprzednim poscie;
jestescie nieznaczaca garstka zyjaca w panstwie KATOLICKIM i standarty
kulurowe panujace w tym kraju dotycza was w najwyzszym stopniu. Kultura malych
grup(jaka jestescie) nie ma wplywu nawet na dowolny powiat . Na Slasku
cieszynskim gdzie jest was najwiecej moze jest inaczej ale tam zamieszkujecie
w zwartej grupie.(niestety Pan Buzek okazal sie najbardziej katolickim
protestantem- doskonaly okaz upadku moralnego i dowod jak trudno byc dobrym
protestantem w katolickim otoczeniu)
> Paradygmyt kulturowy tworzymy sami sobie.
????(katolik- warcholik? "Moj dom jest moim zamkiem" jak mowia moi
protestantscy sasiedzi...)

Odkatoliczyc, unarodowic, dowartosciowac Polaka!

[Gość: One]

Wiesz Swarożycu Zadziorny, nie będę się z Tobą kłócić. Ale nie napisałem, że
pierwsze wydanie Mxa Webera jest z 1934 r. Akurat takie mam w domu. Podałem
Ci , gbyś wiedział, że mam to pod ręką i nic więcej. Widzę Nieznośny
Antykatoliku , że musiałeś po półkach swej biblioteki poganiać!Pozostaję przy
swoim, i ludzi będe klasyfikować po tym co robią, a nie jaką wyznają religię.
Znam szubrawców protestantów i szlachetnych katolików, którzy nie afiszują
katolicyzmu zdrowaśkami i koszem przywar nad którymi się znęcasz. Dla nich
religia jest czymś bardzo osobistym.
Zwalanie winy za życie godne pogardy na wyznawaną wiarę u bliźnich jest takim
samym uproszczeniem jak inne.
Jak Ty sobie wyobrażasz mnie, ewangelika, urodzonego i wychowanego na
Zachodzie, mieszkajacego i pracującego w Szczecinie w procesie odkatoliczania,
unarodowienia itp. A w czymże wg Ciebie jestem nienarodowy czy katolicki? W
sposobie myślenia, przecież tolerancja jest raczej obca katolicyzmowi wg Ciebie
opisywanemu. A ja staram się Ci wykazać, że odrobina tolerancji jest Ci
potrzebna. Choćby w sprawach wyznania.
A co Tobie Swarożycu potrzeba do odkatoliczenia się i unarodowienia? Czujesz
się zbyt mało Polakiem? A za dużo - katolikiem made in Poland?
Nie bardzo Cię rozumiem...
Powiem Ci jedno, jako człowiekowi wychowanemu w tradycyjnie protestanckim domu
na Zachodzie (nie w Niemczech) po przyjeździe do Polskie najbardziej uwierał
brak tolerancji, brak chęci zrozumienia innego człowieka i brak podsznowania
godności bliźniego. Wychowywałem się w bogatym domu, z "kolorową" służbą i
nigdy nie odważyłbym się oceniać ludzi po kolorze skóry czy wyznaniu. Mój
pediatra był Senegalczykiem, niania szkodzką dziewczynią. W moim domu ludzie
pracujący u nas byli takimi samymi pracownikami, jak mój opiekun w swoim biurze
projektów. Zarabiali pracą na swoje utrzymanie, a ja jako gównierz musiałem
szanować ich pracę. Często nawet pomagałem, jak miałem czas. W końcu dla
każdego chłopaka praca przy samochodzie jest czyms fascynujacym.
Szofer, pokojówka, niania czy lekarz - byli takimi pracownikami jak ekspedient
w sklepie, nauczyciel w szkole czy lekarz w szpitalu. Nikt nie odważył się
oceniać ich po wyznaniu. Beth - Szkotka, na pewno byłą katoliczką i jakoś
nikomu to nie przeszkadzało w naszym domu.
Przez całe swoje szczęśliwe szczenięce lata nie spotkałem się taką pogardą,
jaką można spotkać w stosunkach międzyludzkich w naszym kraju.
Przyjazd do Polski był dla mnie szokiem, który nie przeszedł mi do dzisiaj.
Być moze dlatego nie bardzo rozumiem Twóich problemów z "polskim"
katolicyzmem.
Wybacz, jeśłi czujesz się urażóny, ale zechciej Swarozycu zauwazyc, ze w Polsce
mieszkają różni ludzie i nie wszyscu pod sznurek ulegają normom o których
piszesz. Mnie jakoś to nie wychodzi.

[Gość: One]

SWAROŻYCU - czekam na ripostę, mam tak nudno zakończyć dzień?!

[Gość: Swarozyc]

Gość portalu: One napisał(a):
Widze One ze zalazlem Ci za skore i jako dobry protestant pozwalasz sobie na
godziwa, protestancka "rozrywke" po pracy, wznoszeniem sie na wyzszy stopien
duchowy poprzez dyskusje z bezboznikiem...

szlachetnych katolików, (...) Dla nich religia jest czymś bardzo osobistym.
''''''''''''''''''''''''''''''
He, he kochane One, to nie byli szlachetni katolicy, to byli zli ktolicy!,
albowiem czytalem chyba z rok temu w jakiejs polskiej gazecie cytacik jakiegos
katolickiego klechy ktory gromil ze " nie pozwolimy zepchnac religi do jej
indywidualnego odbieraniam, toz to protestantyzm!"

Jak Ty sobie wyobrażasz mnie, ewangelika, urodzonego i wychowanego na
Zachodzie, mieszkajacego i pracującego w Szczecinie w procesie odkatoliczania,
unarodowienia itp. A w czymże wg Ciebie jestem nienarodowy czy katolicki? W
> sposobie myślenia, przecież tolerancja jest raczej obca katolicyzmowi
''''''''''''''''''''''''''''
nie rozumiem o co Ci chodzi
''''''''''''''''
> opisywanemu. A ja staram się Ci wykazać, że odrobina tolerancji jest Ci
> potrzebna. Choćby w sprawach wyznania.
> A co Tobie Swarożycu potrzeba do odkatoliczenia się i unarodowienia? Czujesz
> się zbyt mało Polakiem? A za dużo - katolikiem made in Poland?
> Nie bardzo Cię rozumiem...
'''''''''''''''''''''''''''''''''''
Jestes chyba nowy na forum, bo nie wiesz ze nie mieszkam w Polsce od
kilkudziesieciu lat i chyba za bardzo jestem Polakiem bo utrudnia mi to zycie
wsrod zywiolu protestanckiego i germanskiego, a poza tym, w przeciwnym razie
nie niepokoilbym was swoja obecnoscia... Nie sadze abym musial sie
odkatoliczac jeszcze bardziej, co, mam przesladowac swoja katolicka tesciowa ?
( w mlodosci czlonek PZPR... tacy to oni ci katopolacy)
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
moze dlatego nie bardzo rozumiem Twóich problemów z "polskim" katolicyzmem.
''''''''''''''''''''''''''
Bedac nacjonalista polskim (tak troche z oddali)odbieram katolicyzm jako
zrodlo naszego upadku politycznego oraz degrengolady moralnej. Taki jest
wlasnie moj problem z katolicyzmem.
> Wybacz, jeśłi czujesz się urażóny, ale zechciej Swarozycu zauwazyc, ze w
Polsce mieszkają różni ludzie i nie wszyscu pod sznurek ulegają normom o
których piszesz. Mnie jakoś to nie wychodzi.
'''''''''''''''''''''''''
Znowoz to cholerne rozdrabnianie ktore zacmiewa perspektywe; jak pisalem, paru
protestantow i agnostykow z piecioma ateistami nie zmieni ze w Polsce panuje
katolickie pojmowanie moralnosci.
Zobacz co sie dzisiaj w Polsce dzieje! Sejm - przyklad katolickich porzadkow,
szkoly, wojsko, gospodarka, brak opieki socjalnej itp, itd..

Masz rację!

[Gość: Zuza]

Odkatoliczyć , umarodowić ,dowartościować wszystkich POLAKÓW.Takie hasło
powinno wisieć w sejmie tuż pod naszym Godłem. Zgadzam się z Tobą.

[Gość: Zuza]

Przepraszam za błąd nie umarodowić a unarodowić.
Ten się nie myli co nic nie robi.

[Gość: swarozyc]

Belzebub oprowadza delegacje Marsjan po piekle.
W jednej z sal pokutnicy sie ciesza , objadaja ,wokolo tancza dziewice -
kto to pyta sie gosc z Marsa, to sa muzulmanie , odpowiada diabel.
W drugiej sali ludzie czytaja ksiazki ,dyskutuja ,pracuja - kto to pyta
sie Marsjanin , to sa protestanci , odpowiada diabel.
W trzeciej sali slychac wrzaski , krzyki, jeki i placz - a tu kto jest ?
to sa katolicy .A czemu oni tak placza i krzycza ??????? pyta sie
Marsjanin -No bo ....oni tak chca , odpowiada diabel.

[Gość: Swarozyc]

Protestantyzm

Rozkład średniowiecza pozwolił wyzwolić się znacznym połaciom Europy spod
całunu chrześcijańskiego. Uwolniły się prawie wszystkie narody germańskie.
Stało się to po długich stuleciach błądzeń i walk. Ostateczny podział zestalił
się po wojnie trzydziestoletniej. A i wówczas zerwanie z chrześcijaństwem nie
było zupełne. Mamy na myśli protestantyzm. W naszym ujęciu protestantyzm nie
jest już właściwie chrześcijaństwem. Ponieważ jednak zerwanie nie było
całkowite, da to znać o sobie w dalszej przyszłości, gdy wyczerpie się
bohaterski poryw, który protestantyzm stworzył.
Poza drugorzędnymi akcesoriami protestantyzm nie należy już do
chrześcijaństwa. Jeśli ktoś ma odmienne zdanie, to w takim razie nie wiadomo,
co jest chrześcijaństwem, do czego zaliczyć historię Europy w ciągu półtora
tysiąca lat. Spróbujemy pokrótce udowodnić, jak dalece protestantyzm odchylił
się od trzonu chrześcijaństwa i jego podstawowych instytucji.
Protestantyzm odrzucił podstawową ideę chrześcijaństwa: ideę świadomego
poprawienia człowieka natury za pomocą amputacji zła geniuszu człowieczego.
Nie ma chrześcijaństwa tam, gdzie rezygnuje się z kosmicznego zadania -
naprawienia wrodzonej ułomności człowieka drogą doprowadzenia go do zbawienia
poprzez zwalczanie grzechu pierworodnego, czyli uświęcenia osobowości. Całe
chrześcijaństwo opiera się na pomyśle wynalazku Chrystusowego, który ma
umożliwić przeistoczenie grzesznego człowieka w "naczynie Bogu miłe",
promieniejące bezgrzesznością. Naprawić zepsucie pierworodne człowieka, czyli
dokonać operacji uszlachetniającej na awangardowej formie bytu, oto tytaniczne
zadanie, które przyświecało wszystkim wielkim organizatorom Kościoła i
porywało ich. Jeśli odrzucimy ten "zakon globowy", nie ma tym samym
chrześcijaństwa.
Kazuistyka będzie oczywiście negować to, co wyżej powiedzieliśmy, a sprzyja
jej w tym wypadku chwiejność naczelnych pojęć w tej dziedzinie. Ale znajdzie
się na to sposób. Operacja, o której mowa, czyli "zakon globowy" krzyża, jest
do wykonania dzięki wynalazkowi Chrystusowemu - dzięki "automatowi świętości".
Bez niego nie ma mowy o rewolucyjnym poprawianiu obciążenia grzechowego każdej
osobowości. Jedno bez drugiego to coś w ogóle nie do pomyślenia. Występują
zawsze razem. Z naciskiem więc podkreślamy, że protestantyzm, odrzucając
naczelne powołanie chrześcijaństwa, musiał też odrzucić i narzędzie jemu
służące - zanegować automat świętości. Tu sprawa jest jasna. Gdzie nie ma
automatu świętości, nie ma chrześcijaństwa, gdyż bez tego wynalazku nie da się
ono pomyśleć. Otóż wszyscy wiemy, że automat świętości został w całości
odrzucony przez protestantyzm. O to toczyły się wojny religijne XVI i XVII
wieku. Jako niepotrzebny balast wyrzucił protestantyzm wszystko to, co składa
się na automat świętości, a więc zarówno transmisję zewnętrzną i wewnętrzną,
jak i aparat magii.
Brzmi to tak paradoksalnie, iż musimy chwilę nad tym się zastanowić, tym
bardziej że sami protestanci, stojąc na stanowisku, że słowo "chrześcijaństwo"
oznacza to samo co "dobrze", z taką interpretacją nie zgodzą się chętnie.
Pomyślmy więc chwilę, czy podstawowy element wynalazku Chrystusowego -
transmisja zewnętrzna - jest przyjęty przez protestantyzm czy też nie. Znaczy
to: czy potoki zła płynące przez świat są wykorzystane jako siła napędowa ku
cnotom Chrystusowym? Czy protestantyzm wziął do serca przykazanie Chrystusowe
o błogosławieństwie ubóstwa, niesprzeciwianiu się złu, podążaniu ku
utrapieniom, nędzy, chorobom, upokorzeniom jako czemuś, co uszlachetnia
człowieka? Każdy wie, że jest inaczej. Ożywione protestantyzmem mieszczaństwo -
w swoim bohaterskim okresie - wyznawało zasadę wręcz przeciwną: błogosławieni
bogaci; bogactwo: pomyślność, powodzenie w interesach było świadectwem
przymierza danej jednostki z Bogiem. Na tej podstawie została zbudowana
pomyślność i wielkość gospodarcza krajów protestanckich, ich w XVII wieku
ciągle rosnące bogactwo, co trwało aż do naszych dni. Świat protestancki
stanowczo odrzucił kult ubóstwa, upatrywanie w nędzy znaku
wyższości "moralnej".
Tym samym unieruchomił turbinę utrapień, która nadawała rozmach całemu
szeregowi cnót. Bo skoro człowiek rezygnuje z cnoty pokory, skoro nie poddaje
się fali zła, bijącej w niego udrękami w postaci głodu, zimna, złości
ludzkiej, chciwości, gwałtu - czy taki człowiek może wznieść się do cnoty
miłości? Dla protestanta, żyjącego we względnym nawet dobrobycie, dążącego do
zdobycia majątku, nie ma właściwie pola do praktykowania cnoty pokory i cnoty
miłości. Pokora i miłość są to cnoty doskonale rozwijające się u istot
podległych, zdeptanych, niewolniczych. Gdzież tu mogło być podobieństwo do
etyki skrzętnych kupców, przedsiębiorców, precyzyjnych rzemieślników? A skoro
nie przyjęło się udręk z nędzy wykwitających, czy można było się spodziewać,
że w duszy "zmaterializowanej" zaświta brzask cnoty nadziei i wiary, że udręki
zostaną skompensowane stokrotnie, i wobec tego tych udręk jako cennej waluty
należy skwapliwie szukać? Cenną walutę udręk "tu" zdobywamy za pomocą
specyficznych uzdolnień osobistych - cichości, rezygnacji, małych pragnień,
unikania sprawności zawodowej, bezruchu itd. Są to dyspozycje wręcz przeciwne
tym, które hodował protestantyzm, domagający się "skutecznego powołania
zawodowego", dynamiki osobistej, precyzji pracy, zimnej kalkulacji rzeczowej,
nastawionej na materialny sukces, gdyż to było dowodem łaski Bożej. Mamy tu
pełne przeciwieństwo, krańcowe przeciwstawienie kierunków ewolucji.
Zupełnie podobnie wygląda sprawa transmisji wewnętrznej. Zdławienie zła
wewnętrznego drogą rozniecenia bólu duchowego i uruchomienia w ten sposób
przerzutu na miłość, nadzieję i wiarę chrześcijaństwo najlepiej przeprowadzało
w matecznikach klasztorów. Jak wiemy, protestantyzm instytucji klasztorów w
ogóle nie zna. Ten sam los spotkał magię liturgiczną. Msza święta przestała
być "krwawiącym ciałem Jezusa", "nieustającą ofiarą cierpień krzyża" itd. Nie
spełnia więc magia liturgiczna zadania "przypomnienia" udręk Chrystusowych,
które wzmagają wydajność pracy transmisji zewnętrznej i wewnętrznej,
pracy "automatu świętości". Biorąc rzecz całościowo - protestantyzm pozbył się
prawie bez reszty wynalazku Chrystusowego, wszystkich jego subtelnych
mechanizmów. Nic w tym dziwnego, gdyż odrzucił ideę, której ten wynalazek miał
służyć.
To nie koniec następstw odwrócenia się od fundamentalnych instytucji krzyża.
Skoro zanegowano kosmiczny cel chrześcijaństwa, a następnie i potężny
wynalazek Chrystusa, nie do utrzymania się stała instytucja Kościoła. Odpaść
musiało natchnione kierownictwo, instytucja kapłaństwa, która kierowała
operacją naprawiania grzechu ludzkości, a tym samym i wszystkie atrybuty
magii. Rozwiało się zadanie - marsz od przyrodzoności do nadprzyrodzoności
przez fabrykę przetwórczą, w której furczał automat świętości.
Wszystkie wątki prowadzą do fundamentów wspakultury, do pierwiastków. I tu
odkrywamy, że protestantyzm w okresie swego złotego wieku nie posiadał
właściwie oparcia w pierwiastkach wspakultury. Nie znajdujemy u jego podstaw
ani personalizmu, ani moralizmu, ani nihilizmu, ani hedonizmu. Istnieje wiara -
z pozoru więc spirytualizm. Ale podążanie "tam" odbywa się nie drogą
wyrzeczenia się, kontemplacji, lecz poprzez czynną, wytężoną działalność.
Spirytualizm protestantyzmu niewiele ma wspólnego z wspakulturą. Dopiero
znacznie później, właściwie w naszych czasach, sugestie wspakultury rozpoczną
przesączać się do kręgu protestantyzmu. To samo z "miłością" bliźniego. Nie
nosi ona w protestantyzmie znamion chęci rozbrojenia "złych" mocy, lecz raczej
cechuje ją aktywna solidarność z geniuszem człowieczym w innej jednostce,
znajdującej się w kłopotach. Pomoc człowiekowi jako protestancka miłość
bliźniego oznaczała wolę uchowania geniuszu człowieczego od

[Gość: swarozyc]

Protestantyzm cdn
Spirytualizm protestantyzmu niewiele ma wspólnego z wspakulturą. Dopiero
znacznie później, właściwie w naszych czasach, sugestie wspakultury rozpoczną
przesączać się do kręgu protestantyzmu. To samo z "miłością" bliźniego. Nie
nosi ona w protestantyzmie znamion chęci rozbrojenia "złych" mocy, lecz raczej
cechuje ją aktywna solidarność z geniuszem człowieczym w innej jednostce,
znajdującej się w kłopotach. Pomoc człowiekowi jako protestancka miłość
bliźniego oznaczała wolę uchowania geniuszu człowieczego od zatracenia w
ciężkich sytuacjach. A więc i tu pełne przeciwieństwo, gdyż "miłość
chrześcijańska" to dążenie do zabicia geniuszu człowieczego, jako zła, w sobie
i innych.
Rzecz jasna, że tak ostre przeciwieństwo stanowisk nie daje się utrzymywać
stale. Hipnoza wspakultury zawsze wywiera swój zgubny wpływ, korzystając z
przewagi wykończenia i potęgi zaplecza. Czy po tych pobieżnych uwagach może
być uchowane mniemanie, że protestantyzm jest jeszcze chrześcijaństwem?
Sądzimy, że raczej nie. A już zupełnie opaczna wydaje się myśl, że jest on
wyrazem ewolucyjnego rozwoju chrześcijaństwa. Niektórzy stawiają sprawę tak,
jakby pierwszą fazą tej ewolucji było chrześcijaństwo pierwotne, gdzieś do IV
wieku, następnie miała nastąpić faza katolicyzmu, a w końcu trzecia faza -
protestantyzm. Taki pogląd nie da się już utrzymać, z tym zastrzeżeniem, że
mamy na myśli protestantyzm w jego bohaterskim okresie, a więc od połowy XVII
wieku do połowy XIX wieku. Później następuje niewątpliwie rozkład i powrót do
takiego lub innego wspakulturowego doznawania bytu.
Protestantyzm w swym bohaterskim okresie nie ma u swych fundamentów
pierwiastków wspakultury, wyjąwszy naleciałości spirytualizmu i wszechmiłości.
Brak mu całkowicie personalizmu; zamiast tego mamy zdobywczy indywidualizm,
który następnie stał się trwałą pozycją cywilizacji zachodniej. Brak też
moralizmu. Protestantyzm uważał kontemplację za zajęcie zbyt łatwe, niegodne
człowieka. Nie znajdujemy także nihilizmu i abnegacji, ani też hedonizmu,
który dopiero ostatnio rozpoczyna się przesączać jako kierunek filozoficzno-
społeczny.
Gdy to wszystko uwzględnimy, jasne się staje, dlaczego niemożliwe byłoby
przyjęcie Chrystusowego "automatu świętości" i koncepcji Kościoła jako
mistycznego "ciała Jezusowego", spajanego więzią magii liturgicznej. Wielu nad
tym boleje. "Nie można zaprzeczyć, że na osłabienie życia religijnego
ostatnich wieków wiele złożyło się przyczyn, ale bardzo poważną rolę między
nimi odegrała tu przewaga pierwiastka indywidualistycznego w pobożności
wiernych, przejawiająca się w upadku liturgii" (ks. J. Woroniecki, op. cit.,
s. 75).
Wspaniałość i blask cywilizacji zachodniej - to dzieło protestantyzmu. Ubogo
na tym tle wypadają narody chrześcijańskie. Kapłani próbują ten stan jakoś
wytłumaczyć: przyczynę upadku cywilizacyjnego upatrują w wyrzekaniu
się "wiary" przez zrozpaczonych ostatecznie wyznawców. A oto mamy dalszy ciąg
tego rozumowania w odniesieniu do narodów protestanckich: "Uznając wielkość
narodów protestanckich, i to w zakresie najszerszym, mamy wiele uwag...
Naprzód to, że wielkość ową przygotowało nie co innego jeno sam Kościół. Przez
tysiąc lat Anglia była katolicką. Protestancką jest dopiero od trzech stuleci.
Przez ciąg owego tysiąca lat ukształtowała się ona, nabyła tych rzadkich i
cennych przymiotów, które ją czynią tak wielką... Wszystko co ma ona
wielkiego, ma od Kościoła. To samo trzeba powiedzieć i o Stanach
Zjednoczonych..." (ks. E. Bougaud, Kościół, s. 268).
Jest to argumentacja klasyczna, zawsze się powtarzająca: narody katolickie
upadają dlatego, że w ostatnich czasach (XIX i XX wiek) zbyt wiele krytyki
zwraca się przeciw "wychowawcy" tych narodów - przeciw Kościołowi świętemu, a
niektóre narody, jak Francja, nawet wyizolowały Kościół z życia państwowego.
Narody protestanckie zaś są wielkie, gdyż trzy wieki temu były jeszcze
katolickie. Te żałosne argumenty są odruchem każdego wspakulturowca
usiłującego obronić "wartości" przed atakiem "materialistów". Gdy jest
szczery, wówczas odrzuca nonsensy tej argumentacji, stwierdzając starą prawdę,
że utrapienia, nędza, uciski itp. są wykładnikiem nie niższości, lecz
wyższości duchowej, zgodnej z nakazami objawiciela.


Fragment ksiazki Jana Stachniuka 'Chrzescijanstwo a ludzkosc'

[hafro]

Swarozyc,

Dzieki za Twoje posty. Tli sie we mnie jeszcze nadzieja, ze sa jeszcze w Polsce
ludzie myslacy. Zgadzam sie z Twoimi opiniami. Tylko dlaczego ja, ty i podobni
maja tez dostawac po dupie za czyjes psychozy?

hafro

[swarozyc]

Dzieki za pochwale mojej dzialalnosci, nie wszystkim ona w smak. Musze Cie
jednak zmartwic; jest was w Polsce mniej niz myslisz, bo ja tu tylko na
wystepach goscinnych...
'One' jest tu jedynym zadeklarowanym protestantem. Zbyt malo to jednak aby
odnowe RP oprzec na fakcie jego istnienia...

[Gość: Zołza]

swarozyc napisała:

> Dzieki za pochwale mojej dzialalnosci, nie wszystkim ona w smak. Musze Cie
> jednak zmartwic; jest was w Polsce mniej niz myslisz, bo ja tu tylko na
> wystepach goscinnych...
> 'One' jest tu jedynym zadeklarowanym protestantem. Zbyt malo to jednak aby
> odnowe RP oprzec na fakcie jego istnienia...
>

Swarożyc na prezydenta!!!hi,hi,hi

[Gość: One]

swarozyc napisała:

> Dzieki za pochwale mojej dzialalnosci, nie wszystkim ona w smak. Musze Cie
> jednak zmartwic; jest was w Polsce mniej niz myslisz, bo ja tu tylko na
> wystepach goscinnych...
> 'One' jest tu jedynym zadeklarowanym protestantem. Zbyt malo to jednak aby
> odnowe RP oprzec na fakcie jego istnienia...
>
Swarożycu, przeceniasz mnie, nawet w swej jednostkowej protestanckiej
egzystencji nie mam inspiracji odnawiania RP. Wystarczy, ze musze robić to ze
sobą i na codzień. W każdym z nas siedzi przecież trochę drania, nieprawdaz
Swarozycu?!
Masz rację, jestem zupełnie nowy na tym forum, jeszcze nie wszystkich
rozpoznaje po sposobie myślenia i pisania.
Nie miałem zamiaru ujawniać swoich religijnych preferencji, ale Twój
antykatolicyzm niejako sprowokował. Nadal uważam, ze jest to sparwa raczej
intymna, bardzo osobista, jeżeli ma to miec jakąś wartośc w czyimś życiu.
Pozdrawiam Cię gdzieś tam zagranicą. Mam nadzieję, ze odnalazłeś tam swoja małą
ojczyznę i jesteś szczęśliwy...

[swarozyc]

Mala mam, ale do duzej tesknie i boleje nad jej upadkiem.
Trzymaj sie!

[Gość: Swarozyc]

powatpiwales nad moja wiedza na temat polskich protestantow; Jak zwykle
stwierdzajac ze wiedza moja nie duza, przesylam Ci jednak wierszyk polskiego
protestanta...

"Dziewkę matka w kożuszek na święto ubrała

Pilno jej przygroziwszy, by go szanowała

I szła z nią do kościoła. W ławeczce klęknęła,

Koszulkę i z kożuszkiem wzgórę podwinęła

Ksiądz się często obraca Oremus śpiewając

Choć nie trzeba, pod ławkę pilnie zaglądając".

(Mikolaj Rej(1505-1569 , "Dziewka, co kożuszka szanowała

[Gość: One oryginalny]

Gość portalu: Swarozyc napisał(a):

> powatpiwales nad moja wiedza na temat polskich protestantow; Jak zwykle
> stwierdzajac ze wiedza moja nie duza, przesylam Ci jednak wierszyk polskiego
> protestanta...
>
> "Dziewkę matka w kożuszek na święto ubrała
>
> Pilno jej przygroziwszy, by go szanowała
>
> I szła z nią do kościoła. W ławeczce klęknęła,
>
> Koszulkę i z kożuszkiem wzgórę podwinęła
>
> Ksiądz się często obraca Oremus śpiewając
>
> Choć nie trzeba, pod ławkę pilnie zaglądając".
>
> (Mikolaj Rej(1505-1569 , "Dziewka, co kożuszka szanowała


UWAGA: Ktoś bezczelnie podpisuje się moim nickiem. Na pewno nie jest to moja
korespondencja - ONE.
PS. Będę posługiwać się innym nickiem , mam nadzieję, ze postaracie się mnie
poznać po stylu. Przepraszam, za to, ze Ktoś w sposób wysoce chamski próbuje
się podszywac pode mnie.

[Gość: ONE]

Gość portalu: One oryginalny napisał(a):

> Gość portalu: Swarozyc napisał(a):
>
> > powatpiwales nad moja wiedza na temat polskich protestantow; Jak zwykle
> > stwierdzajac ze wiedza moja nie duza, przesylam Ci jednak wierszyk polskie
> go
> > protestanta...
> >
> > "Dziewkę matka w kożuszek na święto ubrała
> >
> > Pilno jej przygroziwszy, by go szanowała
> >
> > I szła z nią do kościoła. W ławeczce klęknęła,
> >
> > Koszulkę i z kożuszkiem wzgórę podwinęła
> >
> > Ksiądz się często obraca Oremus śpiewając
> >
> > Choć nie trzeba, pod ławkę pilnie zaglądając".
> >
> > (Mikolaj Rej(1505-1569 , "Dziewka, co kożuszka szanowała
>
>
> UWAGA: Ktoś bezczelnie podpisuje się moim nickiem. Na pewno nie jest to moja
> korespondencja - ONE.
> PS. Będę posługiwać się innym nickiem , mam nadzieję, ze postaracie się mnie
> poznać po stylu. Przepraszam, za to, ze Ktoś w sposób wysoce chamski próbuje
> się podszywac pode mnie.


PS. Swarożycu - ale wpadłem! Po prostu nie jakiegoś ONE bis. Wybacz,
proszę!!!!!!!!!!
:(

[swarozyc]

nie upadaj na duchu moj synu! mnie tez to dotknelo...

Prawdziwy i jedyny Swarozyc

[swarozyc]

Georg Brandes(wl.Morris Cohen), slynny dunski pisarz, krytyk i historyk
literatury o wplywach rowniez poza Danie. Autor m.in ksiazki "Polska".
przebywal w zaborze rosyjskim i austriackim w latach 1885, 1886, 1894 i 1898.

" Narod zapalny i niepraktyczny, szlachetny, zywy, i lekkomyslny, narod ktory
czuje wstret do wytezonej i dlugotrwalej pracy i zawsze mial pociag do
wszelkich silnych i subtelnych rozkoszy, tak zmyslowych, jak duchowych, ale
ktory przede wszystkiem kochal niepodleglosc do szalenstwa, wolnosc do liberum
veto(...).
Polacy sa zywego temperamentu, jak poludniowcy, ale na prozno szukalbys u nich
tego politycznego machiawelizmu, jakim celuja madrzy Wlosi, ktorzy pozwolili w
swoim czasie Francji wyciagac dla siebie kasztany z ognia. Jest to narod,
ktory w Legionach Napoleona setki razy krew przelewal za cudze interesa, bo
trzymano przed nim sztandar z bialym orlem.
Tego rodzaju mlodociany, a nawet dziecinny entuzjazm nie jest z pewnoscia
dodatnia cecha w wielkiej walce o byt, ktora sie obecnie toczy pomiedzy ludami
w obecnych czasach wielkiego przemyslu i militaryzmu.
Zazwyczaj cechy te nie ida w parze z oszczednoscia, przedsiebiorczoscia,
umiarkowaniem i mieszczanska rozstropnoscia(...)".

[Gość: Swarozyc]

POLAK CZY KATOLIK? JANUSZ P. WALUSZKO


Przyzwyczajono nas do łączenia tych pojęć w jedną zbitkę słowną, mającą być
wyrazem nie tylko pewnej ideologii, ale i stanu faktycznego. Czy jest to
uzasadnione? Nie sądzę. Zacznę swój wywód od tego, że przez bycie Polakiem
rozumiem nie tylko mówienie po polsku czy mieszkanie w Polsce; to za mało, tyle
potrafi i papuga. Cóż zresztą różniłoby poza tym "Polaka - katolika"
od "Niemca - katolika", Murzyna - katolika" czy (hi hi) " Żyda - katolika ?!"
Czyż nie lepiej byłoby mówić po prostu o katoliku w ogóle, ewentualnie o
katoliku w Polsce, Niemczech czy Murzynii?! Jeśli zaś chcemy mówić o Polaku -
katoliku czy Murzynie - katoliku, to musimy znaleźć jakieś cechy kulturowe,
które ich różnią ot choćby, że Polak katolik je bigos i pije wódkę, a Murzyn
katolik gra na bębnach i śpiewa blusa na chwałę Pana. Otóż uważam, że cechy
wyróżniające kulturę polską spośród innych kultur są co najmniej niespójne
(jeśli nie sprzeczne) z katolicyzmem takim, jakim jest. A że tak jest,
wielokrotnie mieliśmy się okazję przekonać w ciągu naszych dziejów. I mamy
nadal! Przez polskość rozumiem bowiem sprawy, o które zawsze walczyliśmy: jak
dobro, wolność, samorządność, tolerancja dla innych, rola jednostki w
zbiorowości, umiłowanie pokoju (już nie za wszelką jednak cenę), patriotyzm,
aktywny udział w rzeczy pospolitej, a przede wszystkim przyczynę i skutek
powyższych - wielowymiarowość naszej kultury. To u nas nie spalono na stosie
Kopernika za obalenie systemu geocentrycznego, Budnego - za usunięcie z Biblii
rzeczy sprzecznych z rozumem, J. Wiszowatego i Przypkowskiego J za uznanie
objawienia za równorzędne rozumowi, a więc zbędne. To u nas - w czasie, gdy
Europa płonęła w ogniu wojen religijnych - podpisano akt konfederacji
warszawskiej (1573), gwarantujący wolność wyznania nawet skrajnie radykalny m
sektom; nie obalono go w okresie nawet największego "ciemnogrodu". To Polacy
odmówili pójścia na krucjatę (bo w Ziemi Świętej piwa brakło). To w
Rzeczypospolitej już w XV wieku stworzono ustrój demokracji parlamentarnej (z
odchyleniami ku demokracji bezpośredniej - rokosze, sejmiki). To nasza szlachta
odpowiedziała (hetmanowi Tarnowskiemu, mówiącemu, że nie czas radzić o
swobodach, gdy państwo w potrzebie, ale o podatkach na obronę), że jeśli nie ma
wolności w ojczyźnie, to już nie ma czego bronić! (bo ojczyzna to nie slogan,
ale konkretne sprawy). To, wreszcie w Sarmacji (jak nazywano Rzeczypospolitą
wielu narodów) żyli obok siebie Litwini i Polacy-katolicy, arianie, kalwini,
Bracia Czescy, Niemcy-luteranie, prawosławni Rusini i greko-katolicy,
muzułmańscy Tatarzy, monofizyci-Ormianie, karaimowie, Żydzi, Cyganie i wielu,
wielu innych. I żyli zgodnie - mieli często własny samorząd, sądy, a nawet
osobny sejm, podległy tylko królowi, jak żydowski Waad w Lublinie. I było tak,
póki nie pojawił się potrydencki katolicyzm - "pierwej kościoła i dusz ludzkich
bronić (trzeba) niźli ojczyzny! Jeśli zginie (ojczyzna) doczesna, przy wiecznej
się ostoim" wołał Piotr Skarga, nie tyle wieszcz, co współautor upadku
Rzeczypospolitej. I udało się, zahamowano reformy ze strachu przed absolutyzmem
(szlachta), lub uznaniem równouprawnienia między rozróżnionymi w wierze
(jezuici), nie dopuszczono do unii z prawosławiem i kozakami (co otworzyło
Rosji drogę do podboju Europy), zamiast powstrzymać rosnące w siłę Prusy i
Moskwę - wdano się w bezsensowne, choć słuszne "religijnie", wojny z
potencjalnymi sojusznikami - Szwecją i Turcją (tą samą Turcją, która nigdy nie
uznała rozbiorów Polski), napadami nienawiści religijnej odepchnięto od
Rzeczypospolitej nie tylko bitnych Kozaków i Tatarów czy pracowitych mieszczan
Prus (lutry!), lecz i uczonych kalwinów czy arian (tych ostatnich nie bez racji
uważa się za prekursorów oświecenia), a w końcu dano pretekst do zamordyzmu i
rozbiorów (szło rzekomo o nietolerancję - choć swobód, jakimi cieszyli się
innowiercy w Polsce, gdzie indziej doczekano się w połowie XIX wieku - w
rzeczywistości, zaś chodziło o stłumienie "polskiej rewolucji" 3 Maja, dziwnie
zbieżnej z wiekiem anty-klerykalizmu i robionej, choć to paradoks, przez
spadkobierców Konfederacji Barskiej). Rzeczypospolita upadła, za to Kościół
nigdy nie miał się tak dobrze jak teraz - od "potopu" katolicyzm zaczęto
utożsamiać z polskością (psychologia wrogiego otoczenia: nic to, że katolicka
Austria załatwiła nas szybciej niż sąsiedzi innowiercy), a w okresie nie woli
Kościół mógł zająć miejsce po utraconej "ojczyźnie doczesnej" . Nic dziwnego,
że wolał lojalizm wobec zaborców, potępiał powstania i usuwał radykalnych
księży. Dopiero antykościelna polityka Rosji i Prus oraz narodziny ideologii
nacjonalistycznej (przeciw "socyalizmowi", pod którym w XIX wieku rozumiano i
anarchizm) przypomniały Kościołowi o jego "polskości".
Tu zaraz usłyszę, że może politycznie Kościół błądził stojąc przy tronach, lecz
walczył też o zachowanie kultury polskiej. Owszem, ale była to polskość
rozumiana szczególnie, pozbawiona swej wielowymiarowości, przykrojona do
potrzeb politycznych kleru i grup z nim związanych. To nie kto inny jak oni
właśnie cenzurowali radykalnych romantyków (w czym szczególnie zasłużyli się
księża zmartwychwstańcy) oraz rubasznych sarmatów i sprośnych sowizdrzałów tak
ongiś indeksem ksiąg zakazanych, jak i potem edycjami dzieł "umoralnianymi"
przez wydawców, boć przecie ojcowie nasi nie mogli zajmować się rzeczami
płochymi i nieobyczajnymi.(...) To kler i jego wspólnicy każdą myśl nową
ciemnogrodzkimi oskarżeniami o zdradę, żydomasonerię, socjalizm...(a kiedy nie
pomagały słowa, to i pałki nie żałowali - jak endecja w 1905). To oni odpychali
od polskości nie-katolickich Mazurów i Ślązaków Cieszyńskich, bo "lutry". Bo
nie szło o polskość prawdziwą, żywą, a o polityczny slogan, o pranie mózgu, by
wpoić wierność wobec kleru, a do tego nikt nie nadaje SIĘ tak, jak ludzie bez
korzeni (bo cóż dla większości z nas znaczy "bycie Polakiem"?). Katolicyzm uczy
nas bierności, ugodowości, liczenia na cud i łaskę władzy. Nauczył nas też
swoistej schizofrenii. A nie można służyć jednocześnie dwum panom, to raz, a
dwa - to niezgodność słów i czynów: zaczęło się to wraz z kontrreformacją, gdy
kler poparł absolutystyczne dążenia do władzy. Kiedy Zygmunt, III Waza chciał
przeprowadzić wzmocnienie i tak już silnej monarchii - szlachta zgodziła się na
to stawiając za warunek uchwalenie praw przeciw tumultom i egzekucję
konfederacji warszawskiej, jednak sprzeciw jezuitów Bartscha i Skargi
doprowadził do rozejścia się sejmu bez uchwały. Protestanci, prawosławni
i "politycy" (starzy katolicy, spokój w kraju ceniący ponad nawracanie siłą)
poparli nielegalny - zdaniem króla - zjazd szlachty, który przekształcił się
w "rokosz Zebrzydowskiego". W 1607 do szło do starcia szlachty z wojskami
królewskimi (które zeszły z granic) pod Guzowem, którego efektem był trwający
po dziś dzień zgniły kompromis i polska schizofrenia: król i kościół, nie mogąc
pobić szlachty, zrezygnowali ze swych absolutystycznych tendencji, uznając
oficjalnie "złotą wolność" i staczając się z pozycji kierowników państwa do
poziomu czołowych magnatów, dbających tylko o swe prywatne interesy, zaś
szlachta powróciła na łono kościoła (okazując to ostentacyjnie od święta, a co
dzień żrąc się z klerem o dziesięcinę i uprawnienia sądowe do końca
Rzeczypospolitej). Obłuda polityczna, która od tego czasu w Polsce panuje, jest
główną przyczyną jej upadku. Zarówno dawniej jak i dziś w imię wspólnej wiary
zapominamy o różnicy interesów elit i społeczeństwa. Elity chcąc umocnić swą
władzę nie zawahały się odwołać do po mocy obcych mocarstw, przede wszystkim
Rosji. Nawet ta ich część, która była w opozycji przeciw władzy czy jej obcym
mocodawcom - nigdy nie dążyła do zmiany systemu, a jedynie ekipy rządzącej.
Społeczeństwu zaś mówion

[Gość: Swarozyc]

Społeczeństwu zaś mówiono o chrześcijańskiej solidarności i narodowej jedności
w obliczu wroga. Taka obłuda i dwoistość nie mogły pozostać bez wpływu na wiarę
i moralność. Więc także i religia stała się sloganem: paciorek, msza w
niedzielę, kazanie czy cuda, dla okrasy (choć to już nie te czasy, kiedy Polacy
na pokaz "się modlą lub mszy słuchają, chrapią lub charkają, wzdychają tak, że
z dala już ich słychać, upadają na ziemię, biją głową o mur i o ławki, uderzają
sami siebie w twarz i wyprawiają inne w tym rodzaju dziwactwa, z których się
papiści z innych narodów naśmiewają": dziś Wystarcza Matka Boska w klapie
marynarki. I wiara..., że " ksiądz ma rację zawsze", bo "nie ma zbawienia poza
kościołem"). W totalitarnym katolicyzmie nie ma miejsca na rozważania
teologiczne, a i z etyką chrześcijańską lepiej nic wyjeżdżać. Nie pytaj
katolika o Biblię, bo powie, żeś "Jehowy. Tak było tu zresztą zawsze: "ten
rodzaj mało się nabożeństwem porządnym wedle Boga bawi, okrom swych zwyczajów a
nałogów dawnych. A wolą do lasu iść niż do kościoła, gdy na nie za dzwonią; a
idą i do kościoła, tedy się cmentarzem zabawią na rozmowach, pokładszy się
drudzy, takieć ich nabożeństwo. A bedąli w kościele, a spytaż nich którego,
czego się nauczył, wnet odpowie: a zać ja ksiądz? Tak ten rodzaj niepojęty w
nauce bożej; nie darmo powiadano o nim: chłop w kościele głuchy", pisano w
sprawozdaniu z 1595 roku, a po ponad stu latach "misji wewnętrznej", w 1720,
wspominał jeden z księży, iż "nastawszy do kościoła godzieskiego (koło Kalisza)
zastałem ludzi tak bezbożnych jak w Sodomie i Gomorze (ledwo) się tak wieś z
nimi nie zapadła. Nie spowiadali się po lat dziesięciu, dwudziestu. O pacierzu
trudno było pytać i o przykazaniu boskim, bo go nie umieli...".
Sytuację "uratowały" rozbiory, a potem komuna. Do kościoła szło się przeciw
obcym, a nie szukać Boga, ale się szło. Pan Bóg stał się pistoletem, z którego
chcieliśmy zabić Marksa, jak pisał Gombrowicz, a "wiarę odzyskała" nawet lewica
laicka. (Ale czy to zwycięstwo Boga, czy Marksa?). Tak, czy owak, nie była
Polska Rusią, gdzie o chłopach mówiono "kriestianie", Ale cóż, my religię
przyjęliśmy w wersji gotowej, z Zachodu. Nikt nie chciał naszego w nią wkładu.
Dawna kultura szła w zapomnienie, nowa nie powstawała. Łacińsko-Niemieckich
księży nie zajmowało słowiańskie pogaństwo, chyba że jako obiekt ataków. Także
i potem polskie rozumienie chrześcijaństwa było herezją. Tak stało się i z XV
wiecznym koncyliaryzmern (negującym prawo cesarza i papieża do nawracania pogan
siła i zaboru ich ziem), i z tolerancją (w czym Zachód był wyjątkowo
zgodny: "sumieniom wolności dopuszczać i dozwalać, aby kto się chce gubić,
zginął - jest to dyjabelska nauka. Tać jest wolność dyjabelska, którą dziś
polską i siedmiogrodzką ziemię takimi zarazami napełniła, których by żadna
religija pod słońcem nie cierpiała" powtarzali za "papieżem kalwinów" -
Teodorem Bezą, jezuici), i z arianizmem ("sarmacką zarazą", która w ideach
totalitarnych Zachodu pełniła tę rolę, jaka dziś jest udziałem "żydów i
masonów"), ba - nawet z Kopernikiem potępionym przez lutra - Melanchtona i
przez papieża...!
Co zaś dotyczy etyki, to istnieje takie przysłowie: "Jeśliś Polak i katolik -
to pewne, żeś alkoholik". Bo możesz być i świnią, byle naszą polsko-katolicką.
Moralność katolicka jest czczą formalnością, niemal zabobonem (jeśli "pościsz
sprawiedliwie jużeś święty i wolnoć wszystko" mawiano na Mazowszu). Można w
kółko grzeszyć i spowiadać się, niczego nie zmieniając w życiu, byleby dać na
tacę i głosować na Lecha. (Kiedyś traktowanie przykazań bożych, zwłaszcza zaś
ubóstwo "śmierdziało siarką" i szczęśliwy był człowiek, o którym powiedziano
tylko jak o św. Franciszku w jednym z donosów, że "żyje u nas jeden wariat,
który czyni wszystko zgodnie z nauką Chrystusa"). O "moralności" kościół
przypomina sobie głównie wtedy, gdy trzeba przygotować kampanię polityczną dla
podtrzymania wpływów, jak w sprawie pod ręcznika życia w rodzinie, krzyży i
religii w szkole, czy przerywania ciąży... Na politycznej zbitce sloganów
polako-katolickich cierpi więc i patriotyzm i wiara. I stąd pytanie w tytule...

[swarozyc]

wlasnie skonczylem czytac "Bogactwo i nedza narodow".
Latwa, z zacieciem napisana praca z dziedziny historii ekonomi, dla kazdego.
Nie mam zamiaru pisac recenzji tejze ksiazki, chce jednak zasygnalizowac fakt
jej pojawienia sie na rynku polskim i kilku refleksji odnosnie konkluzji autora
odnosnie gospodarki katolickiej versus gosp. protestancka.

Protestantyzm mial stworzyc nowego czlowieka - racjonalnego, uporzadkowanego,
rzetelnego i produktywnego. Zalety te , choc nie nowe, nie byly bynajmniej
powszechne. Proestantyzm upowszechnil je wsrod swoich wyznawcow, ktorzy
oceniali sie wzajemnie wedlug tych wlasnie standartow.
Protestanci przywiazywali wielka wage do ksztalcenia dzieci plci obojga i
uczenia ich czytania i pisania. Byl to niejako produkt uboczny czytania
biblii. Dobrzy protestanci powinni sami czytac pismo swiete. Katolicy
podlegali katechezie, ale czytac nie musieli, zniechecano ich otwarcie do
samodzielnej lektury biblii.
Reformacja protestancka przyczynila sie do rozpowszechnienia umiejetnosci
czytania i pisania, pobudzila ruchy dysydenckie i herezje, propagowala
sceptycyzm i sprzeciw wobec auterytetu, bedacy podstawa tworczosci naukowej.
Kraje katolickie zamiast sprostac wyzwaniu, odpowiedzialy zamknieciem i
cenzura.
Posypaly sie niezliczone zakazy dotyczace nie tylko publikowania, ale i
czytania heretyckich tekstow.
W rozdziale dotyczacym krajow Ameryki poludniowej jezdzi autor po kreaturkach
katolickich niczym ja na tym forum...:-)

PS Link do powazniejszej:-)] recenzji dla ciekawskich zalaczam...

www.uni.wroc.pl/~turowski/frank-landes.htm

zapomnialem dodac...

[swarozyc]

www.wne.uw.edu.pl/smil/k_1rok/morawski_landes_2000.html

Czysbysmy byli zgodni, dlaczego ? ntx

[swarozyc]

Obowiazkiem pospolstwa jest cierpiec

[swarozyc]

Z Forum Kraj;
Autor: Gość: Informator IP: *.gen.twtelecom.net
Data: 21-09-2003 12:02 + dodaj do ulubionych wątków




słowa Piusa X z r. 1906:
"Kościół jest z natury społeczeństwem zróżnicowanym;
zawiera on dwie kategorie osób: pasterzy i trzodę.
Jedynie hierarchia kieruje,....co się tyczy
pospólstwa, to jego obowiązkiem jest cierpieć, być
rządzonym i wykonywać posłusznie rozkazy tych, którzy
kierują"

Bez dogmatu - z dyskusji redakcyjnej...

[swarozyc]

T. Ż.: Ale większość religii dyskryminuje kobiety. Wreszcie weźmy przykład nam
najbliższy: kościół katolicki. Po 89 roku nastąpiło ogromne pogorszenie
sytuacji kobiet, bo ograniczono dotacje do środków antykoncepcyjnych, odebrano
kobietom prawo do aborcji; wzmocniono propagandowe wsparcie dla tradycyjnego
modelu rodziny, co współgra z neoliberalnym podejściem do rynku pracy...
Kobiety wyrzuca się z pracy, kiedy urodzą dziecko, wymaga się od nich
zaświadczeń od ginekologa, że nie są w ciąży, gdy podejmują pracę itp. Zmiana
ta wyraźnie nastąpiła pod wpływem nacisku mizoginicznego światopoglądu
religijnego na państwo. W PRL-u nacisk ten był z pewnością mniejszy.
Klerykalizacja państwa wyraźnie przekłada się na brutalną dyskryminację
kobiet. To kwestia tak zwanego "piekła kobiet", podziemia aborcyjnego itp.
M. K.: Czy jest jakaś realna szansa na laicyzację Polski?
A. D.: W tej sprawie moję uwagę zwrócił ostatnio przykład Holandii. Jeszcze w
pierwszej połowie lat sześćdziesiątych sytuacja w tym kraju była pod wieloma
względami podobna do sytuacji w Polsce. Religia i oba głowne kościoły
chrześcijańskie trzymały się mocno. Laicyzacja dokonała się nagle. W epoce
powszechnego wyzwolenia, w latach siedemdziesiątych. Holendrzy nagle odkryli
wartości liberalne, zaczęli krytykować brak demokracji w kościołach... Można
to uznać za pewną podstawę do optymizmu. Okazuje się, że taki proces może się
dokonać i w krótkim czasie może doprowadzić do głębokich zmian w kulturze i
obyczajowości.
P. R.: Siła fundamentalizmów dzisiaj bierze się głównie z kompleksów wobec
Zachodu. Czy są tu jakieś reguły w tych przemianach, czy można je przewidzieć?
Może te komleksy stracimy po wejściu do Unii i gdy się poprawi poziom życia? W
Stanach fundamentalizm wprawdzie nasilił się po 11 IX, ale przypadek USA nie
podważa zasady ogólnej.
M. K.: Dawniej siłą laicyzującą społeczeństwa był marksizm. W latach 50. i 60.
przywódcy krajów arabskich byli sympatykami marksizmu. Dziś wpływy lewicy są
tam niewielkie. Ale tamte teorie, choć z pewnością nienajlepsze, są lepsze niż
dzisiejszy fundamentalizm islamski...
K. N.: Nagła i pozorna zmiana tematu z szans na laicyzację w Polsce na
sytuację w krajach arabskich ujawnia chyba to, co naprawdę myślimy o naszej
sytuacji...
A. D.:Warto się zastanowić nad zeświecczeniem Europy Zachodniej. Poza procesem
liberalizacji, który zrodził się z kontrkultury przełomu lat 60. i 70., w tym
samym mniej więcej okresie dokonał się tam cud gospodarczy. Nagle wzrosła
liczba ludzi zamożnych i umocniła się obyczajowść konsumpcyjna. Ludzie odkryli
przyjemność płynącą z nabywania i posiadania dóbr i uzależnili się od tych
doznań. To konsumpcjonizm w dużej mierze wyrwał społeczeństwa Zachodu z
tradycji, również religijnej. Można mieć nadzieję, że u nas zajdzie podobny
proces.
M. K.: Tak było z Quebekiem. W latach 50. skrajny klerykalizm, kilkanaście lat
później nic z niego nie zostało.
K. N.: Może to zabrzmi pesymistycznie, ale raczej nie można liczyć, że ten sam
proces zachodzi w Polsce. W Europie Zachodniej protestantyzm przyczyniał się
od dziesiątków lat do prywatyzacji a wreszcie marginalizacji religii w sferze
publicznej. Nasz fundamentalizm jest szczególnego rodzaju. Jest to wprawdzie
relikt w tym sensie, że nasze społeczeństwo nigdy nie odeszło od czegoś, co
Charles Taylor nazywa porządkiem paleo-durkhaimowskim, typowym dla
społeczeństw katolickich - nie dokonało się u nas nigdy oddzielenie sfery
publicznej od sfery wiary. Wiara działa właśnie w sferze publicznej, właśnie w
niej musi się manifestować, bo inaczej nie byłaby katolicyzmem! Z drugiej
strony to zjawisko wzmacniane jest dzisiaj przez jakiś neo-fundamentalizm,
podobny do neofundamentalizmów w islamie - jest on właśnie reakcją na
industrializację i modernizację. Wrogość wobec nich jest jego tożsamością.
Realne bogacenie się społeczeństwa i konsumpcyjny styl życia (wielu Arabów też
tak de facto żyje) nie przeszkadza dominacji dyskursu fundamentalnego w sferze
publicznej. Ta dwutorowość myślenia i działania jest trudna do usunięcia.
A.D. To nieprawda, że protestantyzm, zwłaszcza kalwinizm, wycofał się ze sfery
publicznej, zwłaszcza na szczeblu społczności lokalnych. Po dziś dzień w
Europie istnieją gminy, w których życie codzienne jest niemal całkowicie
podporządkowane kalwińskim normom obyczajowym i moralnym. Fundamentalizm jest
rakcją na zmiany społeczne, które zdają się religii zagrażać � tak w Polsce,
jak w wielu krajach arabskich. Badania nad religijnością młodzieży w Polsce
pokazują, że rośnie liczba niewierzących i jednocześnie � choć w mniejszym
stopniu � liczba głęboko wierzących. Podobna polaryzacja zachodzi także w
krajach arabskich, o czym mało wiadomo, bo fundamentaliści z oczywistych
względów bardziej rzucają się w oczy.
T. Ż.: W Polsce postawa religijna i skrajnie prawicowa idą ze sobą w parze,
myślę, że są zjawiska analogiczne do sukcesu Heidera w Austrii. Zatem
klerykalizacja będzie tylko narastać. Niezależnie od postępów kapitalizmu, czy
wzrostu gospodarczego.
M. K.: Europa zachodnia to dość laickie społeczeństwa. Coraz bardziej laickie.
Ale jest też model amerykański. On przeczy tezie, że kapitalizm wypiera
religię. W Ameryce wpływy kościoła są większe niż w Polsce i wszyscy tam bez
przerwy mówią jakimś językiem parareligijnym. Jakaś demokracja w Ameryce
oczywiście jest, ale jak na kraj rozwinięty, to w sumie niewielka. Z
religijnością Amerykanów ma związek ich wybitnie represywny system karny. Kraj
ma 30 000 dolarów PKB na głowę, 2 miliony więźniów i 50 mln
nieubezpieczonych , a w OECD jest drugi po Meksyku jeśli chodzi o ilość dzieci
żyjących w nędzy poniżej 5 roku życia. Czy to się nie łączy z ich typem
religijności?
K. C.: Czynników można by wskazywać krocie, trudno tu jednoznacznie
rozstrzygać.
AD. Wysoki wskaźnik religijności w USA tow dużej mierze skutek
wielokulturowości, której towarzyszy kultura rywalizacji między jednostkami i
grupami, również etnicznymi i narodowościowymi. Religia, zwłaszcza w kulturze
konkurencji, "wygranych i przegranych", stanowi ważny składnik tożsamości
grupowej i wydaje się niezbędna do jej utrzymania. W Polsce możemy mieć do
czynienia z podobnym zjawiskiem po wejściu do Unii Europejskiej. Katolicka
etykieta może się okazać jedynym źródłem grupowej wartości, czy dumy.
M. K.: Pozycję religii w Polsce mogłyby osłabić tylko pewne mechanizmy
indywidualne - nawyk krytycznego myślenia, a także poczucie, że można
dokonywać wolnych wyborów. Co do prognoz dla Polski cały czas jesteśmy
pesymistyczni.
K. C.: Nawet gdyby u nas modernizacja łączyłaby się z marginalizacją postaw
religijnych, władza polityczna, jaką zdobył w Polsce kościół jako instytucja,
podtrzyma cały system.
T. Ż.: W Polsce nie ma żadnej siły politycznej, która dążyłaby do laicyzacji,
nie ma republikańskich partii laickich, nie ma żadnej lewicy, nie ma
liberalizmu. Kościół daje silne poczucie tożsamości grupowej, wspólnoty, które
maskuje i zaciera różnice interesów. Podziękowania premiera Millera dla
papieża to ukłony w stronę Kościoła za wytwarzanie i podtrzymywanie
świadomości potrzebnej rządzącym do akceptacji nieegalitarnego modelu
społeczneństwa. W tym przejawia się sprzeczność demokracji z religią: religia
tworzy fałszywą świadomość, która niszczy demokrację, zastępuje prawa socjalne
dobroczynnością; nie potrzebujemy redystrybucji dóbr, bo mamy miłosierdzie,
ani wspólnoty politycznej, bo mamy wspólnotę narodu i religii.
M. K.: I nie potrzebujemy wolności, bo mamy prawdę.
T. Ż.: To jest polskie nieszczęście.


www.medianet.pl/~kip/dyskusja55.htm

no widzisz, drogi katoliku tfaroszku...

[Gość: przecinack]

...jak sobie cos zacytujesz, to odrazu lepiej,
nie? jeszcze jeszcze!!!

Z katolickiego zascianka...

[swarozyc]

"Jak malo ludzi zadaje sobie pytanie, dlaczego zyjemy i dlaczego warto zyc.
Nasze spoleczenstwo nie ma sformulowanego programu[J.Stachniuk sformulowal,
patrz sygnaturka. przyp. Swarozyc]. Dzialalnosci brak hartu. Cala energie
zuzywa na zabawe, brak swiadomosci obowiazkow zyciowych. Kazdy zyje dla
siebie. Egoizm. Lenistwo. Brak zbiorowej pracy. Energia objawia sie tylko w
zabawach-rozrywkach."

z notatnika anonimowej Polki, rok 1900

nic nowego...

[Gość: przecinack]

...stare narzekania sprzd wielu lat...
tfaroszku, nawet cytowanie cos Ci ostatnio nie idzie,
zycze powrotu do jakiejkolwiek formy intelektualnej :)

[swarozyc]

Gość portalu: przecinack napisał(a):

> ...stare narzekania sprzd wielu lat...
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
A dlaczego nic sie nie zmienilo, mimo wojen, przewrotow i rebelii?
Dlaczego nie bylo TEJ rewolucji, ktoraby zrobila z nas obywateli
zamieszkujacych Polske i czynnych uczestnikow (a nie gapiow-przyglupow),gry
politycznej, rozwoju nauki i techniki w Europie?

> tfaroszku, nawet cytowanie cos Ci ostatnio nie idzie,
> zycze powrotu do jakiejkolwiek formy intelektualnej :)
''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
Ciesze sie ze za to ty, w niezmiennie swietnej kondycji intelektualnej...

rewolucja?

[Gość: przecinack]

swarozyc napisał:

> Dlaczego nie bylo TEJ rewolucji, ktoraby zrobila z nas obywateli
> zamieszkujacych Polske i czynnych uczestnikow (a nie gapiow-przyglupow),gry
> politycznej, rozwoju nauki i techniki w Europie?

moim zdaniem nie chodzi tu bowiem o rewolucje,
ale o zwykla codzienna chec rozwoju osobistego,
gdy sa i sukcesy i porazki, o cnote patriotyzmu
na co dzien, a to jednak trudna sztuka, rewolucja
to moim zdaniem pojscie na latwizne

> w niezmiennie swietnej kondycji intelektualnej...

a dzieki dzieki staram sie

[hanuta1]

Jak długo można pieprzyć Panowie?! Jak długo jeszcze...?(W. Młynarski)

Do Hanii

[swarozyc]

"Weszla Hania na drabine
udawala mandoline
Jozek myslal ze to skrzypce
i podrapal ja po pipce!

(tradycyjna przyspiewka ludowa, autor slow - nieznany)

[hanuta1]

swarozyc napisał:

> "Weszla Hania na drabine
> udawala mandoline
> Jozek myslal ze to skrzypce
> i podrapal ja po pipce!
Józek myślał..., a czemu Swaro go nie naśladuje, tylko przepisy=uje jakie
kalwinskie (durne) teksty?!

[swarozyc]

Haniu, jestes urocza jak jestes zla. ...I ten loczek rozsypany przez gniew po
czole...sliczne!:-)

[rozbojnik_rumcajs]

i jeszcze jedno

Gdy wieczorne wstają zorze
Zanim głowę do snu złożę
Modlitwę moją zanoszę
Bogu, Ojcu i Synowi
Dopierdolcie sąsiadowi

Dla siebie o nic nie wnoszę
Tylko mu dosrajcie proszę
Kto ja jestem?
Polak mały
Mały, zawistny i podły
Jaki znak mój?
Krwawe gały

Oto wznoszę moje modły
Do Boga, Marii i Syna
Zniszczie tego skurwysyna
Mojego rodaka sąsiada
Tego wroga
Tego gada
Żeby mu okradli garaż
Żeby go zdradzała stara
Żeby mu się żona z czarnym
I w ogóle, żeby miał marnie
Żeby mu spalili sklep
Żeby dostał cegłą w łeb
Żeby miał AIDSA i raka
Oto modlitwa Polaka

Jeśli Polska nie zginęła
My ją dobijemy
Czego obca moc nie wzięła
Sami rozgrabimy
Jeszcze Polska
Ojcze nasz
Póki my żyjemy
Nie będzie obcy pluł nam w twarz
Sami sobie naplujemy.

[swarozyc]

Przepraszam, ale to nie jest modlitwa Polaka lecz katolaka...

[rozbojnik_rumcajs]

Polaka katolika

czolgiem

[swarozyc]

rozbojnik_rumcajs napisał:
Polaka katolika
''''''''''''''''''
no przeca mowie ze KATO(lika)po(LAKA)
>
>

Bo zarozumiałe dupki jesteście! nt

[Gość: poznaniak]

Bracia polscy

[swantevit]

Bracia Polscy.
Korzenie naszej wiary
Jakie są korzenie naszej wiary? Kim byli nasi poprzednicy na ziemiach polskich?
Jak żyli i co głosili? Co się z nimi stało? Oto pytania na które niniejszy
artykuł postara się odpowiedzieć.
10 lipca 1658 r. rozpoczął w Warszawie obrady sejm - pierwszy od czasu
rozpoczęcia wojny polsko-szwedzkiej. Na początku obrad sejmowych, jezuita
Seweryn Karwat w swoim kazaniu wezwał do rozprawienia się z wszystkimi
wrogami "państwa i kościoła". Największymi wrogami Kościoła Katolickiego byli
oczywiście Bracia Polscy tzw. arianie. Całą winę za tragedię jaka spadła na
kraj zrzucono na nich. Oskarżono ich o zdradę. Ks. Jan Pigłowski wołał w swoich
kazaniach, że "za ich niedowiarstwo Bóg Polskę karze".
20 lipca uchwalono ustawę, która nakazywała Braciom Polskim w ciągu trzech lat,
albo przejść na katolicyzm, albo wyprzedaż majątków i opuszczenie kraju. Za
niewykonanie tego rozporządzenia dekret przewidywał karę śmierci. Pozbawiono
ich wszelkich praw politycznych i swobody wykonywania praktyk religijnych.
Hańba tej uchwały sejmowej polegała na tym, że na wygnanie nie skazano
przestępców politycznych, ale wyznanie religijne jako niebezpieczną herezję.
Hańba ta jest o tyle większa, że ten sam sejm ogłosił hojną ręką amnestię dla
wszystkich zdrajców narodu polskiego, zarówno katolickich jak i protestanckich.
Jedynym wyjątkiem byli tylko i wyłącznie Bracia Polscy ? arianie. Dekret ten
spowodował pierwszą w dziejach polskich Wielką Emigrację.
Czym zasłużyli sobie ci ludzie, na takie wyjątkowe traktowanie? Jaka była ich
wina i zbrodnia? Aby znaleźć odpowiedź na te i inne pytania oraz odkryć prawdę,
naszą opowieść musimy zacząć od początku, od chwili kiedy wszystko się zaczęło.
Można rzec, że symbolicznie Reformacja rozpoczęła się z chwilą przybicia przez
doktora Marcina Lutra, 95 tez wymierzonych przeciw odpustom, do drzwi kościoła
w Wittemberdze w 1517 roku. Sama Reformacja spowodowała powstanie silnego, ale
zróżnicowanego ruchu religijnego, który podkreślał z całą stanowczością, że
jedyną normą wiary, wystarczającą do zbawienia jest Pismo Święte. Takie
twierdzenie spowodowało, że wiele oczywistych i wyznawanych powszechnie
dogmatów katolickich zostało podważonych i obalonych, jako nie mających oparcia
w Biblii.
Między innymi podważano takie dogmaty katolickie jak chrzest niemowląt, Trójca
Św., realną i fizyczną obecność Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej, święcenie
niedzieli i innych świąt katolickich itp.
Michał Serwet w 1531 r. wydał swoje dzieło ""O błędach dotyczących Trójcy
Świętej". W roku 1553 zjawił się w Genewie gdzie został rozpoznany i
aresztowany przez zwolenników Jana Kalwina, reformatora szwajcarskiego.
Postawiono mu wiele nieprawdziwych zarzutów, między innymi o niemoralne
prowadzenie się. Ostatecznie jednak udowodniono mu dwie "zbrodnie": odrzucenie
chrztu dzieci i niewiarę w Trójcę Świętą. Skazano go na śmierć. Tuż przed
wejściem na stos zaproponowano mu życie w zamian za odwołanie swoich poglądów,
on jednak zdecydowanie odmówił. Spłonął żywcem na stosie w Genewie, 27
października 1553 roku. Wiele lat wcześniej wyznał: "za prawdę przyjdzie mi
umrzeć" i nie pomylił się. Ale prawda za którą umarł wybuchła nowym i
niespotykanym płomieniem w Polsce; i to jak na ironię w łonie kościoła gdzie
przywódcą był Jan Kalwin.
Już w 1556 r. na synodzie Kościoła Reformowanego w Seceminie, wystąpił minister
tego kościoła Piotr z Goniądza twierdząc, że Bogiem Najwyższym jest tylko Bóg
Ojciec, natomiast Chrystus jako Jego Syn jest znacznie mniejszy, ponieważ Jego
boskość pochodzi od Ojca. Występuje także przeciwko praktyce chrztu dzieci, a
na znak swoich pacyfistycznych przekonań przywiązał sobie do boku drewniany
miecz. Ale Prawda Boża, jeszcze wtedy nie trafiła na podatny grunt. Mimo to z
roku na rok przybywało zwolenników Bożej Prawdy.
W 1557 r. minister kalwiński Szymon Zacius bije na alarm, że w Polsce nauka
Serweta zdobywa coraz więcej zwolenników.
W 1558 r. na synodzie zboru małopolskiego pojawiają się skargi na ministra Jana
Falconiusa, że szerzy oficjalnie naukę Serweta dowodząc niższości Chrystusa od
Boga Ojca i ucząc, że był On jedynie człowiekiem.
Na synodzie pińczowskim w 1559 r. wystąpił szlachcic Remigiusz Chełmski z
twierdzeniem, że "modlitwa do Ducha Świętego nie jest wedle Pisma Świętego i
nie ma być we zborze czyniona". Razem z Piotrem Statoriusem, wykładowcą szkoły
pińczowskiej, nazywał taką praktykę bluźnierstwem.
W 1562 r. występuje Stanisław Paklepka z bardzo śmiałym twierdzeniem na temat
Trójcy Świętej: "Wszystkie inne artykuły (wiary) zostały z wielką siłą wydarte
z piekielnej paszczy tego potwora (papiestwa), a tylko ten jeden, na którym
opiera się podstawa życia wiecznego, ma pozostać nietknięty? Czy należy sądzić,
że tylko ten wyznaje Boga w należyty sposób, który zniszczył wszystkie prawa
boskie? Jak mogło wielu z naszych zapewniać, że tylko ten jeden artykuł jest w
papiestwie słuszny?".
W tym samym roku Grzegorz Paweł z Brzezin kieruje do teologów szwajcarskich z
Janem Kalwinem na czele dramatyczny apel: "Tymczasem napominam Was i
przestrzegam abyście zwracali uwagę na chwałę Bożą, na prostotę i czystość
Słowa Bożego; nie patrzcie na to, co inni napisali i jak wiele musieliby
odwołać (...) Nie oglądajcie się na wrogów, na zamieszanie. Niech się wali
świat, byleby ostała się chwała Boga i prawda Syna Jego, której bronimy (...)
Strzeżcie się, abyście się nie stali winni rozlania krwi przez utwierdzanie
przeciwników, bo krew rozlana będzie wołać do nieba".
Synod w Pińczowie 2 kwietnia 1562 r. większością głosów przyjmuje wyznanie
wiary odrzucające wiarę w Trójcę Świętą. Natomiast synod z października tego
roku nie dopuszcza do głosu Grzegorza Pawła i wyklucza go ze zboru. Zwołany
dokładnie rok później do Pińczowa synod generalny staje w obronie Grzegorza
Pawła i organizuje Polski Mniejszy Kościół Reformowany. Przezywano
ich "arianami", aby zohydzić ich w opinii kościołów chrześcijańskich. Oni sami
nazywali siebie "chrystianami" lub po prostu "Braćmi Polskimi".
Odrzucali dogmat o Trójcy Świętej bo Pismo Święte nic a nic o tym dogmacie nie
mówi. Synod pińczowski z 1564 r. tak to uzasadniał: "Takowe tedy sny rozumu
ludzkiego jako plotki i szaleństwo jasnością Słowa Bożego dobrześmy zrozumieli,
a zrozumiawszy mocą Ducha Świętego jako te, które są szkodliwe zbawieniu
naszemu, odrzuciliśmy precz".
Praktykowali chrzest dorosłych przez całkowite zanurzenie w wodzie na wyznanie
wiary dla tych, którzy porzucili swoje grzechy i rozpoczynali nowe życie. Oto
piękne świadectwo tego: "Lubieniecki Jędrzej opuścił dwór królewski, dał się
ochrzcić i został kaznodzieją Braci Polskich. Podobnie więc w świętych szatach
odbywał się chrzest dorosłej Braci Polskiej w Nowym Sączu na przedmieściu, za
rzeką Kamienicą, uroczyście z kazaniem o jedności Boga i nicości chrztu dziatwy
nierozumnej. Katolicy, a mianowicie duchowieństwo niewymownie zgorszone
kazaniem i obrzędem, miejsce ono zwali Piekłem. Jakoż piekłem zwie się każde
takie miejsce chrztu dorosłych, a jest ich niemało po kraju". Z powodu chrztu
przezywano ich pogardliwie "nurkami".
Głosili radykalne poglądy społeczne. Paweł z Wizny wołał: "Ja tak rozumiem i
tak wierzę, iż się wiernemu nie godzi mieć poddanych, a daleko mniej
niewolników i niewolnic; gdyż to jest rzecz pogańska panować nad swoim bratem,
potu jego abo raczej krwie używać. Ano Pismo Św. jaśnie świadczy, że Bóg z
jednej krwie uczynił wszystek rodzaj człowieczy; wedle czego wszyscy jesteśmy
sobie równi". W historii zapisał się piękny przykład praktycznej realizacji
tych haseł społecznych. Otóż zamożny szlachcic kujawski, Jan Niemojewski, pod
wpływem Marcina Czechowica, sprzedał swe majętności a pieniądze rozdał ubogim,
zrezygnował z urzędu sędziego inowrocławskiego, odpasał od boku szablę,
przywdział skromniejszy ubiór p

[swantevit]

... przywdział skromniejszy ubiór plebejski i poświęcił resztę życia pracy
kaznodziejskiej.
Głosili równość, braterstwo, tolerancję, wolność sumienia, rozdział kościoła od
państwa i całkowity prymat Pisma Św. w każdej dziedzinie ich życia.
Byli pacyfistami tzn. przeciwnikami jakiejkolwiek wojny. Grzegorz Paweł
pisał: "Ja jednak o Chrystusie czytałem coś wręcz przeciwnego, że mianowicie
zawsze był cichy, cierpliwy, pokorny i tych właśnie zalet kazał się wiernym od
siebie uczyć, nie żadnych wojen, jako, że sam nigdy nie toczył sporów, głosu
jego na ulicach nie słyszano (...), a tym bardziej był daleki by czyjąś krew
przelewać. Wisząc na krzyżu za nieprzyjaciół się modlił i obrzucony
zelżywościami nie złorzeczył, a gdy mu zadawano męczarnie, nie odgrażał się,
lecz sprawę swoją poruczał Bogu, pozostawiając nam przykład w tej mierze, byśmy
szli jego śladami".
Przestrzegali 10 Bożych Przykazań i zamiast niedzieli wielu z nich święciło
szabat (sobotę). Zachowało się takie oto świadectwo: "Zakon nad Ewangelię
przekładali i żydostwo wprowadzili. Z tych niektórzy już sabatowali, niektórzy
potraw tych nie jadali, których Żydowie nie jadają".
Praktykowali powszechne kapłaństwo wszystkich wiernych. Kaspar Wilkowski
przeciwnik Braci Polskich pisał, że "krawcom i szewcom" dawali miejsce na
kazalnicy i zachwalali sobie, "że się więcej jednej godziny słuchając ich
nauczyli niż przez wszystek wiek z ksiąg".
W 1569 r. założyli miasteczko Raków. To małe miasteczko nieco później zasłynie
na całą ówczesną Europę. To tam powstanie znana w całej Europie słynna Akademia
Rakowska, jedna z najbardziej światłych uczelni w owym czasie. Przybywali tam z
całej Europy ludzie, aby na własne oczy zobaczyć to co się wśród Braci Polskich
działo. Wielu z nich ? Niemców, Włochów,- przekonało się do Prawdy Bożej i
pozostało w Polsce do śmierci. A wszyscy oni z dumą nazywali się Braćmi
Polskimi.
Wracamy do pytań, które postawiliśmy na początku; czym zasłużyli sobie na tak
okrutne i haniebne potraktowanie, jakich to strasznych zbrodni się dopuścili,
że bez litości wygnano z ich kraju, jak najgorszych przestępców i zbrodniarzy?
Ludzi, którzy nigdy nikomu nie wyrządzili żadnej krzywdy, którzy woleli znosić
zniewagi i utratę swoich majątków niż iść do armii by zabijać bliźnich, którzy
prowadzili proste i pobożne życie. Jaka więc była ich zbrodnia?
Kochali Pismo Święte i jak tylko potrafili żyli według niego. Duchowe życie,
które w nich zapłonęło odtąd zaczęło szukać ujścia dla siebie i w rezultacie
musiało płynąć pod prąd wydarzeń ogólnych. Swoimi rewolucyjnymi hasłami
wyprzedzili swoją epokę o niemal 300 lat. Dzisiaj, takie sprawy jak; wolność
sumienia, rozdział kościoła od państwa, pacyfizm, równość, braterstwo, które
głosili, uważamy za rzeczy oczywiste, ale wtedy były uważane za zbrodnię.
Przyszło im za to srogo zapłacić. Byli w owym czasie w Polsce, Bożym Światłem,
które na krótko tylko zabłysło. Dlatego tak bardzo ich nienawidzono. Jezus
powiedział: "A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie
bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy
bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do
światła, aby nie potępiono jego uczynków" (Jana 3,19-20).
Wierne dzieci tego narodu, zdradzeni i opuszczeni przez wszystkich opuszczali
kraj. "Świat nie był ich wart - i błąkali się po pustyniach i górach,
jaskiniach i rozpadlinach ziemi" (Hebrajczyków 11,38). Mimo to nie mieli w
sercu żadnej urazy i nienawiści.
Jan Stoiński opuszczając kraj wołał: "Obyż Naród nasz chciał uważać czas
nawiedzenia i swego zbawienia! ... obwaruj go pokojem i błogosławieństwem...".
Wtórował mu Moskorzewski: "Pragniecie nas wyrzucić?...nie zdołacie odwrócić
serca naszego od Rzeczypospolitej. Gdziekolwiek będziemy, będziemy uważali, że
nie jesteśmy daleko od Pana naszego...Ojczyzny naszej najdroższej...Ciebie,
Królu i Was Senatorowie, błagamy, nie uważajcie nas za synów bluźnierczych...".
Opuszczali kraj całymi rodzinami. Straciła Polska, a zyskały inne kraje. Nigdy
o nich nie zapomnimy. Niewinni zostali wygnani, a prawdziwi zdrajcy narodu
polskiego pozostali. Na rezultat nie trzeba było długo czekać. Nadeszły
czasy "targowicy", rozbiorów, powstań - okazało się kto naprawdę był zdrajcą,
tylko, że było już za późno. Niesprawiedliwy wyrok do dzisiaj nie został
odwołany, hańba dalej unosi się nad Polską, a prawdziwi zdrajcy wciąż nie
ukarani żyją wśród nas.
Leszek Sołyga
Stronę Leszka możesz znaleźć pod adresem Wiara apostolska