Nie chcę, ale muszę.

[dreammy]

Na początek bardzo proszę o zrozumienie: nie jest to wątek ironiczny, tylko
mam poważny problem i proszę o poważne odpowiedzi. Mój synek miał okazję
zacząć naukę w szkole podst. w Irlandii - doszła do tego sytuacja rodzinna -
więc zaczął. Jest mu dobrze (mieszka z moją rodziną), w szkole idzie mu
świetnie. Irlandczycy są w ogóle fajnymi ludźmi, podoba mi się tam (gdy
przyjeżdżam w odwiedziny). Synek miał tam być pół roku, ale widzę, że
powinien kontynuować naukę - znów: z przyczyn rodzinnych ma tam o niebo
lepsze warunki, niż miałby tu - w Polsce. Teraz dochodzimy do problemu: po
wakacjach powinnam przeprowadzić się do Irlandii, by dziecko mogło
kontynuować naukę, ale... Boję się. Tutaj mam pracę - wyuczonych kilka
szanowanych dobrze płatnych zawodów (lubię się uczyć i zdobywać doświadczenie
w wielu dziedzinach, nie poprzestaję na jednej pracy i jednym zawodzie), tam
będę nikim. Nie wiem czy samotnie utrzymam siebie i dziecko z pracy
sprzątaczki (bo dyplomów, referencji, praktyk polskich mi pewnie nie uznają),
po angielsku dogadam się, ale nie władam tym językiem biegle, z kolei
zabójcze byłoby mieszkać w Irlandii i przylatywać do pracy w Polsce (np. na
trzy dni w tyg) - już jedna noc spędzona na lotnisku przyprawiła mnie o
rozpacz i totalne wyczerpanie, a mając takie połączenie autobusowe jakie mam
tych nocy byłoby więcej.
Zrozumcie: nie narzekam, los dał mi po kulach i jestem twarda. Jeśli trzeba
będę tą sprzątaczką, będę zachrzaniała na zmywaku bez słowa skargi, ale to
takie... smutne i jednak trochę przerażające.
Mam pomysł na życie TAM: skończyć kurs, czy szkołę (tylko jakieś krótkie,
żebym dożyła z oszczędności do końca) zawodową, w zawodzie który mnie
interesuje (jest jeszcze parę takich:), przy okazji szkoląc język. Myślę, że
dla wybitnych absolwentów (a zawsze, jeśli już coś zaczynałam, kończyłam jako
jedna z najlepszych, ten typ tak już ma) praca się znajdzie. Słyszałam o
praogramie "back to school". Miał ktoś z Was jakieś doświadczenia z tym
programem? Powrotu dorosłych do szkół? Ma ktoś jakieś dobre pomysły, co
zrobiłby w mojej sytuacji? Wierzcie mi: nigdy nie planowałam emigracji, bo
mimo wszystko kocham naszą macochę-Polskę, ale też nie odbiorę dziecku szansy
na dobry start, na normalne dzieciństwo - a tam taką dostał. Zrobię wszystko
co będę musiała, żeby mógł się tam uczyć, nawet jeśli dla mnie będzie to nie
krok, ale kilometr wstecz. Jeśli sprzedam mieszkanie w Polsce, to długo mogę
szukać pracy (bo widzę, że z pracą wcale nie jest tak łatwo, jak to wszyscy
mówią, szczególnie, że będę związana z miasteczkiem, gdzie chodzi do szkoły
mój synek), więc nie obawiam się bezrobocia (choć brak pracy chyba by mnie
zabił, nie potrafię nic nie robić), ale... No po prostu się boję.

[ditlenek]

w IRL mozesz robic to co w PLtylko za wieksza kase- warunek- angielski +
sprzedaz siebie na rozmowie kwalifikacyjnej. Nikt o dyplomy nie pyta - to co w
cv sie liczy ( oczywiscie w glowie musi byc)
A znasz powiedzenie..nie w 1 dzien Rzym zbudowano. Wielu ludzi w ciagu roku
robi tu kariery. Wielu upada...z tego co piszesz jestes uparta wiec zapewne
bedziesz w 1szej grupie

[north.east]

wychodzisz z kilku blednych zalozen

>(bo dyplomów, referencji, praktyk polskich mi pewnie nie uznają), - blad,
uznaja

>nie odbiorę dziecku szansy na normalne dzieciństwo - blad, dla dziecka zycie
bez matki nie jest normalnym dziecinstwem

>skończyć kurs, czy szkołę (tylko jakieś krótkie,
> żebym dożyła z oszczędności do końca) zawodową, w zawodzie który mnie
> interesuje (jest jeszcze parę takich:), przy okazji szkoląc język. - w
krotkim okresie czasu jezyka nie podszkolisz rownolegle konczac szkole zawodowa
i opiekujac sie dzieckiem - watpliwe zebys uzyskala zawod dobrze platny.


zainwestuj w swoj angielski w kraju do 'po wakacjach' jest bardzo duzo czasu -
6 miesiecy
wejdz na irlandzkie portale pracy i rozejrzyj sie jak wyglada rynek w twoim
zawodzie
przetlumacz dokumenty, zacznij wysylac CV - i na Boga nie stan sie jeszcze
jedna Polka chambermaid

[aznar33]

Nie pozostaje mi nic innego, tylko podpisac się pod tą wypowiedzią.

Dodam jeszcze tylko, że nie rozumiem, dlaczego za wszelką cenę starasz się
kształcic dziecko w IRL. To nie jest zły pomysł, ale moim zdaniem wszystko u
Ciebie opiera się na błędnych założeniach.

Tu chyba nie tylko o szkole dla dziecka idzie

[Gość: Doctor]

Cos mi sie wydaje, ze jest jakis glebszy powod niz "lepszy start zyciowy", dla
ktorego twoje dziecko uczy sie w IRL. Ojciec dziecka jest tam? Macie shared
custody? Ty nie masz w ogole custody? Wszystko powyzsze tlumaczyloby dlaczego
syn jest w IRL, a ty w PL. Bo inaczej - wychowywanie dziecka bez matki nie
bedzie mialo zadnego usprawiedliwienia. Tak wiec - choc nie chcesz- powinnas
byc przy dziecku w IRL. Pakuj manatki.

[Gość: dreammy]

Właśnie to napisałam: nie wyobrażam sobie dłuższego rozstania, więc pojadę do
dziecka, angielski szkolę pilnie - jak ktoś wspomniał przez pół roku można
wiele. Nie wiem co to znaczy shared custody - juz wiem: po rozwodzie powierzono
mi oczywiście opiekę nad dzieckiem, tatuś się nie interesuje potomkiem.
Dzięki za rady, ale w moich zawodach raczej nie mam szans - nie widziałam ani
jednej oferty na Jobseekerze zbieżnej z moim wykształceniem czy praktyką. A
księgowej (trzeci zawód) cudzoziemki ze średnim angielskim nikt nie zatrudni (i
wcale się nie dziwię).

[north.east]

to ze nie ma ogloszen pracy dla osob w twoim zawodzie nie znaczy nic. jakiz to
znowu zawod ze w irlandii go sie nie wykonuje?

co do ksiegowych w srednim wieku - wiek nie ma zadnego znaczenia. ludzie tu
pracuja do 65 lat. to nie tak jak w Polsce ze kazdy aplikant musi byc mlody,
piekny, z workiem doswiadczenia i dyspozycyjny.

nadal twierdze ze zle podchodzisz to tego - jak bedziesz myslec ze cie nikt nie
zatrudni - to cie nie zatrudni

[Gość: asia]

co do ksiegowosci ,to w Anglii ,wiec pewnie w Irlandii tez mozna robic kursy
ksiegowosci,ktore trwaja okolo 2 miesiecy /nie drogie/,sa tez kursy obslugi
programu komp.,ktorego sie uzywa w ksiegowosci ,a pozniej jak bedziez znala
lepiej jezyk .,mozesz studiowac ksiegowosc i dasz sobie rade.

[Gość: Iza]

Tutaj jest wiele mozliwosc. tak jak mowilas mozesz zaczac od zmywaka i w
miedzyczasie robic sobie kursy i takie raznosci. Warto chodzic po roznych
miejscach i sie pytac o prace, pokazac, ze jestes w stanie sie poswiecic.
Pamietaj, ze to co robilas w Polsce bedzie mialo duze znaczenie dla twojego
pracodawcy. Bedzie w stanie cie ocenic i uznac, ze jestes ambitna. Zaplanuj
sobie wszystko, rozpisz opcje. Uda ci sie. Powodzenia.

[Gość: maliniak]

„....mimo wszystko kocham naszą macochę-Polskę.... „

Masz u mnie duży plus na starcie !

Więc słuchaj uważnie....

Po przeczytaniu Twojego (umówmy się dość „chaotycznego” postu) mam tzw mieszane
uczucia....

Albo PANIKUJESZ chociaż „masz jaja”
albo „masz jaja”, a jednak PANIKUJESZ

Dobra wiadomość jest taka, że MUSI się udać bo wg mnie „masz jaja” więc nie
PANIKUJ !!!.

Powinno to wyglądać całkiem normalnie....

1) Zakuwaj angielski w PL , wiedz jednak że rozczarowanie będzie wielkie
(choćbyś nie wiem jak się starała). Różnica z grubsza polega na tym , że po
półrocznym zakuwaniu w PL po dwóch latach w IRL będziesz nawijała „ledwo
przyzwoicie”, w przeciwnym wypadku dojście do tego „ledwo przyzwoicie” zajmie
Ci lat 4+ (niewielu ma ten komfort jak nauka w formie lekcji na emigracji, a
niemal na pewno „matka karmiąca”)

2) Olej wszystkie „back to scool” itp. kursy. Jeżeli NAPRAWDĘ jesteś dobra w
tym co robisz zatrudnią Cię pomimo Twoich niewątpliwych wad wymowy, a na
papierki nikt nie będzie patrzył (mówię z autopsji= przerobiłemto BARDZO
dokładnie.,..). Jeśli jednak nie czujesz się tak pewnie skup się na języku-
rynek pracy jest ogromny i może się np. okazać że zapragniesz zostać
konduktorką co w zupełności wystarczy na zapewnienie spokojnego życia Tobie i
Twojemu synowi do cazsu aż zostanie rekinem finansjery lub innym znanym
aktorem.....

3) NIE SPRZEDAWAJ MIESZKANIA W PL dopóki nie będziesz pewna, że stać Cię na
kupno nowego w IRL i że chcesz porzucić „macochę”. Moim zdaniem taki „back door
exit” znakomicie pomaga gościom, którzy „mają jaja”, a jak ustaliliśmy na
wstępie Ty się do nich zaliczasz....

Uszy do góry

Dzięki Wam

[Gość: dreammy]

wszystkim za rady. Szczególnie post Maliniaka ładnie mnie spionizował. Jaja mam
większe niż niektórzy znani mi faceci, więc powinnam dać sobie radę.
Stwierdziłam, że spokojnie poczekam na rozwój wydarzeń - do rozpoczęcia roku
szkolnego 2007/2008 pozostało sporo czasu, a problemy mają to do siebie, że się
rozwiązują same: czy się coś robi, czy nie (choć nie zawsze tak, jak by się
chciało). Na razie gryplan mam taki, że pracuję ciężko i na zapas w Polsce oraz
uczę się angielskiego - to zawsze zaprocentuje, czy wyjadę czy nie.
Myślę, że osoba która chce i lubi pracować zawsze i wszędzie znajdzie pracę.
Dzięki za wsparcie. Już nie panikuję! :)