JAN PAWEL II WIELKI

[Gość: Ania Barys]

Chociaz lzy splywaja po policzkach,a serce jest napelnione bolem,to dusza
moja sie cieszy ,ze mialam ta mozliwosc poznac i spedzic czas osobiscie z tak
wielkim i bliskim mi sercu Czlowiekiem.Tych wspomnien nikt nie usunie z mego
serca i z mej pamieci.Zawsze ten Ojcowski dotyk Jego delikatnej dloni bede
czula na mojej glowie.
Wiem,ze gdy przekroczyl "Bramy Niebieskie" Nie tylko Jego Rodzina czekala na
Niego,ale i Jego przyjaciel,a moj Tato Stanislaw Barys i ze razem beda sie
modlic za mnie i za moja Rodzine ,a sila tej modlitwy bedzie ogromna.Moze
knot w Swieczce sie z czasem wypali,ale swiatlo milosci jakie nosze w moim
sercu nigdy nie wygasnie,a nauka ktora otrzymalam od nich nabrala wiekszej
wartosci.
Dzieki Ci dobry Boze za To.
"Wieczne Odpoczywanie Niechaj Im Swieci i Niech Odpoczywaja W Pokoju
Wiecznym" -Amen.
P.S
Kochany Ojcze Swiety
Praca Twoja tu na ziemi sie skonczyla i teraz czas na zasluzony odpoczynek.
Spij spokojnie Synu Kosciola ,zamknij swe oczy ,niech Matula Boza czymajac
Cie w ramionach utuli Cie do snu.
DOBRANOC............i do zobaczenia..........................

Ania

[salettekl]

Naszemu kochanemu papieżowi
Jan Paweł II Karol Wojtyła
18-05-1920 16-10-1978 2-04-2005

Nie wiem, czyś za dziecka, miał wyobrażenie,
że, tam z niebiosów, niebieskie spojrzenie,
na tobie dziecko drogie już się zatrzymało,
aby cię, jako to ziarnko małe,
promieńmi otaczało - słońce Boga samego.

Pieszczot matczynych długoś nie doświadczał,
i już, za młodu łez przelałeś zdroje,
a w swych zabawach, niczym jak dojżałe
zmieszane uczucia radości i smutku - myśli twoje.

A w te czarne dni, wojennej niedoli,
gdzie przyjaciół i ojca brakować poczęło,
i w tym czasie młodości, skrzydła twe spętane,
tyś jak Prometeusz, swój płomień zachował,
który w sercu trzymałeś - jak rozpaloną ranę.

I gdyby nie nadzieja i ta wiara twoja,
cóż byś uczynił, gdzież byś teatr stworzył,
jak nie u Tego, coś bardziej miłował,
a przecież to On cię od małego w miłości wychował,
i prowadził,
byś ze swojego serca miłością Jego - świat obdarzył.

I w modlitwie trwałeś przed obliczem świata,
który nie rozumiał pielgrzymiego trudu,
cierpienia i krzyża, na ramionach Pana,
i słów Jego wiecznego płomienia,
by ogarnąć ludzkość całą - pragnieniem Boga.

O, niech obejmie go teraz, Twoje zmartwychwstanie,
przez płomień wiary w Ciebie, miłościwy Panie,
a Twoja miłość niech w nas tak zapłonie,
byśmy wraz z Tobą poszli w żelazne podwoje - choćby na
ukrzyżowanie.
O daj nam Panie, moc Twojego Ducha,
życia na codzień według Twego słowa,
abyśmy, zbawieni przed obliczem Twoim,
rzekli - spójrz, Boże Ojcze, oto dzieci twoje.

[Gość: Ania Barys]

Jakzesz piekny jest ten wiersz i jego slowa sa tak glebokie.
Prosze nie zmarnowac swego talentu.
Dziekuje bardzo.

[Gość: serduszko]

Niech Cie Bozia ma w swojej opiece Aniu.
Ladnie to napisalas.
Pozdrawiam