kwisniewski
16.09.07, 10:28
Jan Papczyński urodził się 18 maja 1631 r. w Podegrodziu koło
Starego Sącza, w rodzinie rzemieślniczo-chłopskiej. O. Leporini,
pierwszy jego biograf pisze, że Janek "od najwcześniejszych lat
zdradzał niezwykłe znamiona przyszłej świętości [...]. Bogurodzicę
Dziewicę czcił jak Matkę, polecając się codziennie Jej opiece i
darząc synowską ufnością. Od Niej też wiele łask otrzymał" (M.
Leporini, Vita Fundatoris, 3).
Po ukończeniu szkoły parafialnej Janek Papczyński musiał
szukać możliwości dalszych studiów poza Podegrodziem. W r. 1647 w
kolegium pijarów w Podolińcu na Spiszu ukończył pierwszy etap szkoły
średniej. Wtedy to w jego duszy zasiane zostało ziarno powołania do
Księży Pijarów, synów duchowych świętego Józefa Kalasantego. Pijarzy
to zakon poświęcający się nauczaniu - przede wszystkim ubogiej
młodzieży. I temu powołaniu pozostał wierny, chociaż dla
kontynuowania studiów musiał przenieść się do kolegiów jezuickich -
najpierw we Lwowie, a następnie w Rawie Mazowieckiej. Tu ukończył
ostatni etap szkoły średniej, retorykę, a w r. 1654 - dwuletni kurs
filozofii.
Po ukończeniu szkół Papczyński powrócił do rodzinnego
Podegrodzia. Tu stanowczo musiał oprzeć się rodzinie, swatającej go
z posażną panną. Po krótkim odpoczynku udał się do Podolińca, do
pijarów - tym razem jako kandydat do ich zakonu. Przy wstąpieniu do
nowicjatu otrzymał imię zakonne "Stanisław od Jezusa Maryi" - imię,
przy którym pozostał do końca życia.
Ukończywszy pierwszy rok nowicjatu w Podolińcu, Papczyński
udał się do Warszawy, gdzie zaczął uczęszczać na studia teologiczne.
Był to czas "potopu" szwedzkiego. Pewnego dnia nowicjusz Stanisław
natknął się na ulicy na żołnierza szwedzkiego. Gdy ten na widok
młodzieńca w habicie zakonnym dobył miecza, Papczyński, pragnąc
przelać krew za swą wiarę, padł na kolana i nastawił kark do
ścięcia. O dziwo, trzy razy z całą siłą uderzony mieczem,
zrządzeniem Opatrzności Bożej, nie odniósł żadnej rany. Owszem, ból
mu to sprawiło szalony; minął on jednak po półtorej godziny, a wraz
z nim minęła... i cała nadzieja na męczeńską śmierć.
W lipcu 1656 r. złożył śluby zakonne, a w r. 1661 został
wyświęcony na kapłana. Po święceniach nauczał retoryki w kolegium
pijarskim w Podolińcu, potem w Rzeszowie, a od r. 1663 w Warszawie.
Opierał się na opracowanym przez siebie podręczniku,
dedykowanym "Przedwiecznego Słowa Rodzicielce, Pobożnie Wymownej
Dziewicy Maryi Bez Żadnej Zmazy Poczętej".
stolicy o. Papczyński rychło stał się popularnym kaznodzieją,
cenionym kierownikiem duchowym i spowiednikiem. Brał też żywy udział
w życiu wewnętrznym swego zgromadzenia. Jego troskę o należyte
wypełnianie prawa zakonnego poparło szereg członków prowincji. Nie
widząc możliwości wywalczenia ścisłej obserwancji zakonnej w duchu
Założyciela, postanowił odzyskać przynajmniej jedność i pokój w
prowincji, i dlatego zdecydował się na opuszczenie Zgromadzenia.
Zwolnienie ze ślubów i przyrzeczenia wytrwania w Zakonie Pijarów
otrzymał od Stolicy Świętej w grudniu 1670 r.
W ciągu roku oczekiwania na to zwolnienie o. Stanisław
jasno zrozumiał, że Pan Bóg powołuje go do założenia nowego zakonu
ku czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Toteż Panu
Bogu uroczyście przyrzekł dokonać tego w dniu, w którym otrzymał
zwolnienie ze Zgromadzenia Pijarów. Wkrótce potem opracował "Regułę
Życia" dla przyszłego zgromadzenia, któremu jako cel zasadniczy
postawił szerzenie kultu Maryi Niepokalanej.
Kolebką nowej wspólnoty zakonnej stała się pustelnia w
Puszczy Korabiewskiej koło Skierniewic (nazwana później Puszczą
Mariańską). O. Papczyński został tam mianowany przełożonym przez
władze kościelne 24 października 1673 r. Dzień ten przyjmuje się
jako datę założenia Zgromadzenia Księży Marianów. Był to pierwszy (z
istniejących dziś w Kościele zakonów) zakon męski pod tytułem
Niepokalanego Poczęcia. Był to też pierwszy zakon męski założony w
Polsce.
Instytut o. Papczyńskiego wyróżniał się w Kościele również
tym, że był pierwszym zakonem, którego jednym z celów było
udzielanie pomocy duszom w czyśćcu cierpiącym. Marianie wspomagali
zwłaszcza dusze poległych na wojnach i od zarazy; a jedno i drugie
było częstym zjawiskiem w Polsce, szczególnie od połowy XVII wieku.
Świadom wielkich cierpień dusz czyśćcowych, o. Stanisław na wszelki
możliwy i dostępny sobie i swym zakonnikom sposób spieszył im z ulgą
i pomocą.
Pod względem prawnym marianom został narzucony stan
pustelników, co z początku znacznie ograniczało i utrudniało im
podjęcie apostolstwa na zewnątrz, do którego o. Papczyński ze swym
instytutem czuł się również powołany. Tym się tłumaczy fakt, że
dopiero pod koniec XVII wieku marianie bardziej wydatnie zaczęli
spieszyć z pomocą proboszczom w pracach duszpasterskich po
parafiach, zwłaszcza wśród wielce zaniedbanej wówczas pod każdym
względem ludności wiejskiej.
Wypełniając wiernie złożone śluby i przepisy zakonne, o.
Papczyński dał się wkrótce poznać jako wzór cnót zakonnych i
gorliwości apostolskiej. Wzrastając w łasce i miłości Bożej poprzez
życie ustawicznej modlitwy i umartwień, spieszył z pomocą nie tylko
duchową, ale i materialną bliźnim na każde zawołanie, okazywał
miłosierdzie w nieustannej ofierze własnych sił i zdolności,
nierzadko, jak to przekazała tradycja, w sposób świadczący o
cudownej interwencji Nieba. Nic więc dziwnego, że żył i umarł w
opinii świętości.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Fragment kości stopy ojca Stanisława Papczyńskiego wykorzystano na
relikwię umieszczoną w jego relikwiarzu beatyfikacyjnym. Relikwiarz
ten będzie niesiony w procesji w niedzielę w Sanktuarium Maryjnym w
Licheniu, gdzie założyciel Zgromadzenia Księży Marianów zostanie
ogłoszony błogosławionym.
Kości wyjęto po przeprowadzonej w lutym ekshumacji grobu ojca
Papczyńskiego, znajdującego się w kościele Wieczerzy Pańskiej w
Górze Kalwarii koło Warszawy. Znaleziono wówczas nieuszkodzony
szkielet zakonnika oraz biały habit, którym przykryto kości w
połowie XVIII wieku podczas poprzedniej ekshumacji.
Z doczesnych szczątków zmarłego 306 lat temu ojca Papczyńskiego
wyjęto też kilkanaście innych fragmentów kości. Zostaną one
przekazane jako relikwie parafiom i domom zakonnym dla celów kultu
nowego Błogosławionego.
Mierzący około 60 centymetrów wysokości relikwiarz beatyfikacyjny
zaprojektowano w kształcie płonącej świecy. Wieńczy ją
dziesięcioramienna gwiazda, nawiązująca do Gwiazdy Mariańskiej.
Symbolizuje ona 10 Cnót Najświętszej Maryi Panny i regułę 10 cnót
ewangelicznych, na podstawie których papież Innocenty XII
zatwierdził marianów w 1699 r.
W centrum gwiazdy umieszczono za szkłem relikwie o. Papczyńskiego.
Na odwrocie widnieje natomiast miniaturowy wizerunek klęczącego
Założyciela marianów z uniesioną ręką z krzyżykiem i z decymką u
pasa, czyli małego różańca składającego się z 10 paciorków.
W momencie ogłoszenia zakonnika błogosławionym relikwiarz poniesie
do ołtarza kilkanaście osób, pochodzących z krajów, gdzie pracują
obecnie marianie. Relikwiarz beatyfikacyjny po uroczystościach
zostanie umieszczony w kościele Wieczerzy Pańskiej przy grobie
Błogosławionego w Górze Kalwarii.
Urodzony w 1631 r. w Podegrodziu na Sądecczyźnie w chłopskiej
rodzinie Jan Papczyński wstąpił w młodości do zakonu pijarów, gdzie
przyjął imię Stanisław od Jezusa i Maryi. Po 16 latach opuścił
pijarów, by w 1673 r. założyć własne zgromadzenie, któremu zlecił
propagowanie pobożności maryjnej. Zmarł 17 września 1701 r. w Górze
Kalwarii.
Uroczystościom beatyfikacyjnym o. Papczyńskiego w licheńskim
sanktuarium, który od 1949 r. opiekują się marianie, przewodniczył
będzie Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej, kardynał Tarcisio
Bertone. We Mszy św. weźmie udział
