Biblia - info, linki etc.

[amm06]

Tutaj mozna dzielic sie informacjami, linkami, artykulami, etc.
dotyczacymi Biblii :)

Wiki o Biblii

[amm06]

Link do stronki z Wikipedii z ogolnymi informacjami na temat Biblii:

pl.wikipedia.org/wiki/Biblia

Biblia Internetowa

[amm06]

Ostatnio czesto korzystam z tej stronki, daje mozliwosc szybkiego
porownania przekladow:

www.biblia.info.pl/biblia.php

Frazeologizmy Biblijne

[amm06]

pl.wikipedia.org/wiki/Frazeologizmy_biblijne

Forum Biblijne

[amm06]

biblia.webd.pl/forum/index.php

O polskich przekladach Biblii

[amm06]

biblijna.strona.pl/teksty/przeklad_pol.htm

Biblia wiara

[kaczy.i.indyczy]

biblia.wiara.pl/

Dzieło Biblijne im. Jana Pawła II

[kaczy.i.indyczy]

www.biblista.pl/

Pytania dotyczace Biblii

[smuga7]

www.gotquestions.org/Polski/pytania-dotyczace-Biblii.html

Moc Biblii

[smuga7]

www.zwiastun.pl/numery/202007/moim_zdaniem20.pdf

[smuga7]

Bardzo ciekawe rozprawki, dziekuje za link :)

[smuga7]

To mialo byc pod Anna Swiderkowna oczywiscie.

BIBLIA A CZŁOWIEK WSPÓŁCZESNY - Anna Świderkówna

[kaczy.i.indyczy]

BIBLIA A CZŁOWIEK WSPÓŁCZESNY (5)

Anna Świderkówna
EMMANUEL

www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TB/emmanuel.html


Anna Świderkówna
BIBLIA A CZŁOWIEK WSPÓŁCZESNY (4)
Powrót do Boga
www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TB/powrot_do_boga.html

Biblia a człowiek współczesny (6)
Anna Świderkówna
CZY MAMY BAĆ SIĘ BOGA?
www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TB/bac_sie_boga.html
Anna Świderkówna
BIBLIA A CZŁOWIEK WSPÓŁCZESNY (5)

CO NALEŻY DO BOGA?
www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TB/co_do_boga.html


BIBLIA A ŚWIAT WSPÓŁCZESNY (8)


Anna Świderkówna
BÓG I "NINIWICI"
www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TB/bog_i_niniwici.html

Hymn do Biblii-(Roman Brandstaetter)

[kaczy.i.indyczy]

Bądź pozdrowiona
I pochwalona,
I błogosławiona,
Biblio,
Stworzona przed Stworzeniem,
Gdy nic jeszcze nie było stworzone,
Przed czasem,
Gdy czasu nie było,
Przed przestrzenią,
Gdy przestrzeni nie było,
A Duch Boży unosił się
Nad szaleństwem i zamętem pustki.

Powstałaś z gorącego oddechu Pana,
Z Jego rozpalonego tchnienia, Z Jego Głosu,
Będącego Istotą,
Zalążkiem i kiełkiem
Wszechbytu,
Biblio,
Ziemio wiecznych wulkanów,
Gorących źródeł
I kipiących gejzerów
Bijących z głębi Wiekuistego,
Księgo, Potężny lądzie
Wyrzucony na powierzchnię niewidzialnych wód
Wybuchem wrzącej lawy
Zastygłej w niebotyczne góry,
Księgo,
Do której codziennie wracam
Coraz uboższy o świat
I coraz bogatszy
O ciebie,
O ciebie,
O ciebie,
Kosmiczny monologu Boga.

Na skrzyżowaniu niezliczonych czasów
– Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość
Są tylko ich znikomym odpryskiem –
Pan wywiódł cię ze swej pamięci
Na użytek ludzkiego umysłu,
W marę rozległego i w miarę ciasnego,
I według prawideł,
Rządzących nieporadnością ludzką,
Pomniejszył niewyrażalne do wymiarów wyrażalnych,
Niewidzialne do wymiarów widzialnych,
I tam gdzie i te wymiary
Okazały się niedostępne dla człowieka,
Stworzył
Symbole,
Podobieństwa,
Przypowieści
I obrazy,
I uczynił je
Służebnicami ludzkiej nieporadności,
Usiłującej wyrazić niewyrażalne.

Wtedy Pan ukształtował twoje gardło,
Wyrzeźbił twoje podniebienie
Na podobieństwo niebieskiego sklepienia,
Twoim wargom i językowi
Dał umiejętność tworzenia dźwięków
I tchnąwszy w ciebie swój Głos
Uczynił go Głosem twoim,
Głosie,
Głosie,
Widzialny Głosie,
Wyłaniający się spoza gór Moabu,
Wschodzący zza piasków pustyni,
Pierwszym wersetem Genesis[5]
Bereszit bara Elohim[6],
Świętym początkiem liter,
Zalążkiem zdań, rozdziałów i ksiąg,
Które w rytmie Bożego oddechu
Posuwają się równocześnie
We wszystkich kierunkach
Jak wóz chwalebnego tronu,
Gdy go na ziemi chaldejskiej
Nad rzeką Kebar
Ujrzał w zachwyceniu
Przerażony Ezechiel[7].

O Biblio,
Biblio,
Biblio,
Stolico Pana,
Wschodząca nad szaleństwem bezładu
I przepaściami zamętu,
Módl się za tych, którzy w ciebie wierzą,
I za tych, którzy o tobie wątpią,
Módl się za tych, którzy cię czytają,
I za tych, którzy nie umieją cię czytać,
Módl się za tych, którzy cię wielbią,
I za tych, którzy na ciebie plwają,
Módl się za tych, którzy cię znaleźli,
I za tych, którzy nie umieją cię znaleźć,
Módl się za tych, którzy żyć bez ciebie nie mogą,
I za tych, którym nie jesteś potrzebna do życia,
Módl się za tych, dla których jesteś Prawdą,
I za tych, dla których jesteś zbiorem
Orientalnych baśni.
Módl się za nami,
Biblio,
Która trwać będziesz do końca czasów,
Aż w Dniu Ostatecznym,
Wyznaczonym i utwierdzonym,
Wrócisz za góry Moabu
I za wydmy pustynne,
Tam gdzie przebywałaś przed Stworzeniem,
Gdy nic jeszcze nie było stworzone,
Do miejsca bez miejsca,
Do czasu bez czasu,
Ty,
Pozdrowiona
I pochwalona,
I błogosławiona,
Księgo,
Księgo,
Księgo,
Ocieniona przez Boga,
Matko ukrzyżowanego Mesjasza.

(Roman Brandstaetter)

Lament nie czytanej Biblii (Roman Brandstaetter)

[kaczy.i.indyczy]

Lament nie czytanej Biblii
Stoję na najwyższej półce twojej domowej biblioteki, wciśnięta między stare,
pożółkłe, od wielu lat nie tknięte tomy encyklopedii Orgelbranda, do których
jestem podobna formatem i objętością. I tak stojąc od wielu lat nie dostrzeżona,
nieomal niewidzialna, spokojnie medytuję na moim niewesołym losem. Tematem moich
najczęstszych medytacji jest pytanie: po co kupiłeś mnie, człowieku, po co
zapłaciłeś za mnie trzysta złotych, po co dźwigałeś mnie w teczce przez miasto i
po co mnie przyniosłeś do domu? Po co? Czy po to, aby przerzucić kilka moich
stronic, przeczytać pobieżnie na chybił trafił kilka wybranych wersetów,
spojrzeć na mnie z bogobojnym drżeniem i odstawić nabożnie na najgórniejszą
półkę w księgozbiorze?
Pamiętam, jak raz podczas przyjęcia w twoim domu, ktoś w towarzyskiej
rozmowie błędnie zacytował słowa Chrystusa, ktoś inny je sprostował, a gdy
wybuchła między rozmówcami sprzeczka, który z cytatów jest właściwy, jeden z
adwersarzy prosił cię o przyniesienie Pisma Świętego. Podniosłeś głowę i
spojrzałeś w moim kierunku. Pomyślałam z radością, że wreszcie wybiła moja
godzina, że podejdziesz do półek, i wspiąwszy się nieco na palcach, ujmiesz mnie
za gruby grzbiet i wyciągniesz spomiędzy pożółkłych tomów encyklopedii
Orgelbranda. Ale próżna była moja nadzieja. Twój wzrok obojętnie mnie minął,
prześlizgnął się po mnie jak po niewidzialnym duchu, przez ułamek sekundy błąkał
się po niższych półkach i – zatrzymał się bezradnie na twarzach twoich
rozmówców: „Nie wiem, gdzie jest... Nie wiem, gdzie ją postawiłem...” – rzekłeś.
Był czas, gdy przypuszczałam, że nabyłeś mnie po to, by móc w razie
potrzeby pochwalić się moją obecnością w twojej bibliotece. Teraz dowiodłeś
swoją odpowiedzią, że nie miałeś zamiaru stosować wobec mnie snobistycznego
nawyku, który mimo wszystko mógłby być częściowym wytłumaczeniem mojej
egzystencji pod twoim dachem. Twoją odpowiedzią rozwiałeś jeszcze jedno moje
złudzenie. Nie wiesz, gdzie jestem... Zapomniałeś, gdzie mnie postawiłeś...
Słowa te wypowiedziałeś obojętnie, bez niepokoju, który zazwyczaj towarzyszy
myślom o przedmiotach zaginionych, zawieruszonych, zapodzianych. Z bólem
zrozumiałam, że minęła mnie wielka szansa wyjścia z tego kraju wygnania, jakim
jest dla mnie twój księgozbiór. Czy nigdy nie nastąpi mój exodus? Czy nigdy już
nie będę strażować na twoim nocnym stoliku, czy nigdy nie spocznę na twoim
biurku, przy którym pracujesz, albo na twoim stole, na którym krajesz chleb?
Więc, po co kupiłeś mnie, człowieku? Po co zapłaciłeś za mnie trzysta
złotych, po co dźwigałeś mnie w teczce przez miasto i po co przyniosłeś do domu?
Po co?
A potem zdarzyło się coś, co wzbudziło we mnie znowu nadzieję na moje
rychłe wyzwolenie z zapomnienia, na które mnie lekkomyślnie skazałeś. Twoje
jedyne dziecko ciężko zachorowało. Wzywałeś lekarzy, sławnych profesorów. Nic
nie pomogły lekarstwa i zabiegi. Dziecko twoje umarło, a ty pogrążony w bólu i
rozpaczy siedziałeś w swoim gabinecie, w fotelu, przy zapuszczonych zasłonach i
nieruchomym wzrokiem patrzałeś w mrok zalęgający pokój. Nie mogłeś zrozumieć
sensu śmierci twojego dziecka, począłeś wątpić o sensie własnego życia, nie
umiałeś dociec, dlaczego cierpi niewinne dziecko, a grzesznik żyje i bezkarnie
tuczy się krzywdą bliźniego, dlaczego bezlitosny los na ślepo w człowieka
uderza. I wtedy serce we mnie gwałtownie zabiło, bo pomyślałam, że właśnie teraz
nadeszła chwila, gdy wstaniesz z fotela, zapalisz światło elektryczne i
zaczniesz mnie szukać, pospiesznie szukać, gorączkowym wzrokiem biec będziesz po
ozdobnych grzbietach książek, i wreszcie po tylu, tylu latach znajdziesz mnie
wciśniętą między tomy starej encyklopedii, strząśniesz ze mnie siwy pył,
otworzysz i wyczytasz w moich wersetach słowa pociechy o życiu, śmierci i
nieśmiertelności. I znowu się rozczarowałam. I znowu przeżyłam jeszcze jedno
złudzenie. Ostatnie. Nie wstałeś z fotela i nie zaświeciłeś światła
elektrycznego. Siedziałeś bez ruchu, pogrążony w rozpaczy z niezliczonymi
zapytaniami na ustach, które nie umiały ci udzielić odpowiedzi.
Więc, po co kupiłeś mnie, człowieku? Po co zapłaciłeś za mnie trzysta
złotych, po co dźwigałeś mnie w teczce przez miasto i po co przyniosłeś do domu?
Po co?
A potem umarła twoja żona, a ty ugiąłeś się pod nowym ciosem, stałeś się
niedołężnym starcem, przestałeś wychodzić na miasto i tylko przechadzałeś się po
pustym mieszkaniu, od czasu do czasu przystawałeś w oknie, patrzałeś na ulicę,
na spieszących przechodniów, nie rozumiejąc, po co oni żyją, po co sam jeszcze
żyjesz i po co istnieje świat.
I pewnego dnia umarłeś.
Szybko zjawili się spadkobiercy i likwidując mieszkanie, kiwali smutnie
głowami nad twoim doczesnym majątkiem. Jeden znalazł mnie wśród książek
zrzuconych bezładnie na podłogę. Schylił się, podniósł mnie i obejrzał, otrzepał
mnie z grubej warstwy pyłu i rzekł drżącym od tkliwego wzruszenia głosem do
stojącego obok młodzieńca: „Widzisz? Twój stryj nieboszczyk, Panie świeć nad
jego duszą, był pobożnym człowiekiem. Miał Biblię. Weź sobie z niego przykład”.

(Roman Brandstaetter)

Życiorys własny Boga (Roman Brandstaetter)

[kaczy.i.indyczy]

Życiorys własny Boga

Gdy otwieram pierwszą stronicę Pisma Świętego, zanim jeszcze zdołam odczytać „Na
początku... ”, ogarnia mnie niezachwiana pewność, że tam, na olbrzymich
obszarach bezczasu, w Miejscu poza wszelkim miejscem, o którym nic nie wspomina
natchniony autor opowieści o powstaniu wszechrzeczy, czuwa Chrystus. Wraz z
naszym systematycznie posuwającym się czytaniem Chrystus stopniowo coraz
wyraźniej wyłania się ze Starego Testamentu, w niektórych księgach Jego
wizerunek jest wyraźniejszy, w innych mniej wyraźny, w jeszcze innych ukrywa się
za podobieństwem różnych postaci, w jeszcze innych – jak na przykład w Psalmie
22 i w 53 rozdziale Izajasza – właściwie jest już tak bliski i cielesny, że
poznajemy rysy Jego twarzy, dzieje ziemskiego życia i męczeństwa.[1] I znów
odcieleśnia się, tu i tam z większą lub mniejszą wyrazistością wynurza się z
tekstu, a w niektórych wersetach przypomina stary fresk, nieco zatarty, co na
pewno nie jest bez swoistego uroku, bo pobudza naszą czujność do jeszcze
większej czujności i wzmożonej uwagi. To oddalanie się i zbliżanie Chrystusa na
kartach Starego Testamentu może wydać się wystawianiem na próbę naszej
cierpliwości, w rzeczywistości jest z góry zamierzonym działaniem Boga, który
czas i miejsce przyjścia Syna Człowieczego naznaczył i utwierdził, dopuszczając
równocześnie Jego Obecność w różnych układach poprzedzających Jego przyjście na
świat. Dlatego dla mnie[2] Stary i Nowy Testament stanowią niepodzielną całość i
dopiero razem z sobą złożone dają pełny wizerunek Boga-Człowieka.
Wiarę w Chrystusa musiałem zdobywać własnym wysiłkiem. Ale wydaje mi się,
że przyszedłem do Niego w sposób organiczny, ewolucyjny, od Starego Testamentu
do Nowego, dlatego jestem uczulony na łączące je z sobą historyczne i sakralne
związki, które potwierdzają prawdę mojej wiary.[3] Trudno mi zrozumieć tych
wszystkich, dla których Stary Testament jeszcze do niedawna był niepotrzebnym, a
niekiedy nawet niebezpiecznym, bo łatwo zapalnym, wyrostkiem robaczkowym
chrześcijaństwa. Wyłączne czytanie Nowego Testamentu, a uporczywe pomijanie
Starego[4] przypomina mi zwyczaj niektórych młodocianych czytelników, którzy
chętnie rozpoczynają lekturę fascynującej opowieści od jej zakończenia. „Nowy
Testament kryje się w Starym- powiedział św. Augustyn, - Stary wyjaśnia się w
Nowym.” Dla mnie Bogiem obu Testamentów jest Chrystus, a całe Pismo Święte
życiorysem własnym Boga, który napisał o sobie powieść w dwóch nierozłącznych
częściach. Każda próba ich rozdzielenia – ta, dokonywana rozmyślnie, i ta,
wynikająca z nieuctwa – zuboża Boga o całą Jego Boskość.

(Roman Brandstaetter)

"Krąg biblijny" - Brandstaetter

[kaczy.i.indyczy]

Jeszcze kilka fragmentów z tej pięknej(moim zdaniem) książki :


Testament, jaki pozostawił mu jego dziadek, na kilka dni przed swoją śmiercią:

"Będziesz Biblię nieustannie czytał. Będziesz ją kochał więcej niż rodziców.
Więcej niż mnie. Nigdy się z nią nie rozstaniesz. A gdy zestarzejesz się,
dojdziesz do przekonania, że wszystkie książki, jakie przeczytałeś w życiu, są
tylko nieudolnym komentarzem do tej jedynej Księgi."[1]


"Biblia leżała na biurku mojego dziadka. Biblia leżała na stołach moich
praojców. Nigdy w bibliotece. Zawsze na podorędziu. W naszym domu nikt Biblii
nigdy nie szu­kał, nigdy też nie słyszałem, aby ktokolwiek pytał, gdzie ona
leży. Wiadomo było, że u dziadków na biurku, u nas na małym stoliku obok fotela,
w którym wieczorami zwykł siadywać ojciec. Miejsce, na którym leżała Biblia,
było dla mnie miejscem wyróżnionym. Gdyby mnie wówczas spytano, w czym upatruję
owo wyróżnienie, na pewno nie umiałbym odpowiedzieć, mimo to odczuwałem
niezwykle wyraźnie nadzwyczajność tego miejsca. Było ono dla mnie środkiem
całego mieszkania, wyniesionym wysoko nad całe mieszkanie, punktem, dokoła
którego wszystko się obracało. Gdy ojciec wieczorem czytał Biblię, chodziłem po
pokoju na palcach. Dziadkowi nigdy bym się nie ośmielił przer­wać jej lektury.
[.] Ojciec opowiadał mi, że pradziadek, ilekroć sięgał po Biblię, mył uprzednio
ręce i modlił się o łaskę mądrego czytania."[2]

Pewnego wiosennego dnia dziadek i ja wybraliśmy się na przechadzkę za miasto. (…)

Dziadek przystanął.

- Jest tak pięknie, że warto pomówić o Biblii - powiedział.

I począł mówić o sztuce jej czytania:

(…) Symeon ben Jochaj zwykł mawiać, że każde słowo Pisma kryje tajemnicę - mówił
dziadek. - A ponieważ do tajemnicy wiedzie zazwyczaj wiele dróg, staraj się
Biblię czytać na różne sposoby. Niekiedy czytaj „z mędrca szkiełkiem i okiem”,
badaj uważnie każde słowo tekstu, innym zaś razem popuść wodze wyobraźni i
rozważaj z bystrością nieco mniej badawczą i wyostrzoną, ale za to z sercem
bardziej otwartym, wypadki dziejące się na kartach Księgi. Za każdym razem
odnajdziesz w tych fragmentach inne wartości. Jeżeli przeczytasz ten i ów
rozdział dwadzieścia razy, powinieneś przynajmniej dziesięć razy czytać go
inaczej i za każdym razem odkrywać w nim inne obszary. Nigdy jednak nie bądź
pewny, że dotarłeś do właściwego jego sensu, do sedna sprawy. Nie popadaj w
popłoch, jeżeli za każdym czytaniem inne wartości wydobędziesz z tego samego
tekstu, nawet takie, które sobie nawzajem przeczą. Biblia jest żywiołem bez dna
i granic. Nikt z badaczy, egzegetów, teologów, uczonych i pisarzy nie dotarł do
jej najgłębszych źródeł. Dlatego nie zrażaj się, jeżeli w Biblii czegoś nie
zrozumiesz. Mądrzejsi od ciebie również nie rozumieli wszystkiego. Ale bądź
zawsze przygotowany na nieprzewidziane odkrycia i znaleziska, które podczas
poprzednich lektur wymknęły się twojej uwadze. Ten sam rozdział czytać będziesz
wielokrotnie i nie wpadniesz na ślad tego, czego szukasz, aż nagle, za którymś
razem, nie tylko otrzymasz jasną odpowiedź na trapiące cię pytania, ale trafisz
na dotychczas nie zauważone przez ciebie pokłady obrazów i myśli, i wtedy
ujrzysz to, co było całkowicie zasłonięte przed tobą podczas wszystkich
poprzednich lektur. Biblia jest podobna do Boga. Nie pozwala, by ją poznawano i
zgłębiano do samego dna.

I to jest wszystko, co zachowałem w pamięci z monologu dziadka o sztuce czytania
Biblii. Wskazówki te stały się dla mnie drogowskazem podczas każdorazowej
lektury księgi, ochroniły mnie przed niejednym błądzeniem i zaoszczędziły mi
wielu rozczarowań. (…)

[smuga7]

Kaczorku, jak wspaniale czyta sie te teksty, dziekuje :)

[kaczy.i.indyczy]

Nie ma za co , Smużko kochana :)

św. Augustyn o Piśmie Świętym

[kaczy.i.indyczy]

"Z tego Miasta, do którego dążymy, list przyszedł do nas. Jest nim
Pismo Święte, które nas wzywa do dobrego życia. Co ja zresztą mówię,
że list przyszedł? Sam Król zstąpił, aby stać się nam Drogą w tej
pielgrzymce: jeśli tej Drogi będziemy się trzymać, nie zbłądzimy ani
nie osłabniemy, nie wpadniemy też w ręce zbójców, ani nie damy się
złapać w zasadzki"

"Mądrość Chrystusa zawsze obecna była w Piśmie Świętym. Ale było ono
zamknięte, nikt go nie rozumiał. Kiedy Pan został ukrzyżowany,
stopniało ono niby wosk, tak że mogą je rozumieć wszyscy chorzy i
słabi. Również zasłona świątyni rozdarła się i odsłoniło się to, co
było zakryte."

"Pismo Święte nie mogłoby nas podnosić, gdyby się do nas nie
zniżyło. Tak jak Słowo, stawszy się ciałem, zniżyło się do nas, aby
nas podnieść"

"Pismo Święte w ten sposób przemawia, że wszystkim jest dostępne,
chociaż nieliczni mogą je zgłębić. Kiedy poucza otwarcie, jest jak
bliski przyjaciel, który w prostych słowach rozmawia z prostaczkami
i uczonymi. Tajemnic zaś, jakie w sobie ukrywa, nie podnosi w
wyniosłych słowach, gdyż wówczas umysł nieporadny i niewykształcony
nie odważyłby się do nich przystąpić, tak jak biedak nie śmie
przystąpić do bogacza. Lecz wszystkich pokornie zaprasza, aby
karmili się zarówno jawną prawdą, jak wprowadzali w czyn prawdę
ukrytą. Prawda bowiem zawiera się zarówno w tym, co w Piśmie Świętym
jawne, jak w tym, co ukryte. Żeby nie znudziły się prawdy jawne,
tęsknimy za ukrytymi, aby nas odnowiły i słodko przeniknęły. Przez
nie dokonuje się zbawienna naprawa tego, co wypaczone, one są
pokarmem maluczkich i radością uczonych. Toteż ten tylko jest
nieprzyjacielem Pisma Świętego, kto w swoich błędach nie poznał jego
zbawczej mocy albo w chorobie znienawidził lekarstwa."

"Nie trzeba się niepokoić tym, czego w Piśmie Świętym jeszcze nie
rozumiecie. To zaś, co rozumiecie, niech was nie nadyma pychą. Lecz
to, czego nie rozumiecie, ze czcią przechowujcie, to zaś, co
rozumiecie, wypełniajcie z miłością
Uszanuj Pismo Święte, uszanuj słowo Boże, nawet jeśli go nie
rozumiesz. Niech pobożność wyprzedza rozumienie. Nie oskarżaj
pochopnie Pisma o zawiłość ani o przewrotność. Nie ma w nim nic
przewrotnego. Jeśli zaś jest w nim coś ciemnego, to nie tobie na
złość, lecz żebyś się ćwiczył w umiejętności jego przyjmowania.
Zatem jeśli jest w nim coś ciemnego, Lekarz to sprawił, abyś stukał;
chciał, abyś się ćwiczył w stukaniu, chciał, aby stukającemu zostało
otworzone (Mt 7,7). Przez stukanie nabierzesz doświadczenia,
rozszerzysz się, staniesz się zdolny do przyjęcia daru. Nie złość
się więc, że Pismo jest przed tobą zamknięte, bądź cichy, łagodny.
Nie denerwuj się na to, co ciemne. Nie mów: Lepiej by było, gdyby to
tak było napisane. Od kiedy masz prawo mówić i sądzić, jak powinno
być napisane? Tak zostało napisane, jak powinno być napisane."


"Czytamy w Psalmie 7, że Pan przygotuje do swego łuku nie tylko
strzały ogniste, ale również śmiertelne pociski. Albowiem heretycy,
zamiast kierować ku ludziom ogniste strzały zapalające miłością,
atakują ludzi wyciągniętymi z tego samego Pisma zatrutymi, zgubnymi
pociskami. Zresztą nawet to należy przypisać Bożej Opatrzności: nie
czyni ona ludzi grzesznikami, ale wprowadza porządek, kiedy ludzie
grzeszą. Kto bowiem w złej woli i w grzechu czyta Pismo, musi je źle
rozumieć i na tym tu polega kara za grzech."


"Jeśli ktoś wyciągnie z tych naszych Ksiąg rzeczy przeciwne wierze
katolickiej, to albo wykażemy cały ich fałsz, albo będziemy
niewzruszenie wierzyć, że jest to fałsz. Trzymajmy się mocno naszego
Pośrednika, w którym ukryte są wszystkie skarby mądrości i wiedzy,
abyśmy nie dali się zwieść wymownością fałszywej filozofii ani
zastraszyć przesądowi fałszywej religii. Kiedy zatem znajdujemy w
boskich Księgach wielość prawdziwych sensów, które zawierają się w
nielicznych słowach, a zdrowa wiara katolicka je potwierdza, ten
sens wybierzmy przede wszystkim, który wynika w sposób pewny z
przeczytanego tekstu. Jeśli jest on ukryty, wybierzmy ten, który nie
sprzeciwia się kontekstowi Pisma i zgadza się ze zdrową wiarą. Jeśli
zaś nawet z kontekstu nie da się go wydobyć, idźmy przynajmniej za
tym sensem, jakiego domaga się zdrowa wiara. Czym innym bowiem jest
nie rozpoznać tego, o co przede wszystkim chodziło natchnionemu
autorowi, czym innym zaś odejść od zasad pobożności."


"Bóg chciał, abyśmy mieli Jego Pismo. Czasem powiadasz komuś, komu
coś obiecujesz: daję ci to na piśmie. Pokolenia przychodzą i
odchodzą, a Pismo Boże powinno trwać. Jest ono pisemnym
zobowiązaniem Bożym, aby wszyscy, którzy przechodzą przez to życie,
przeczytali je i weszli na drogę Jego obietnicy. A jak wiele już
wypełnił Bóg z tego pisemnego zobowiązania! Wahają się ludzie, czy
wierzyć w Boga co do zmartwychwstania umarłych oraz przyszłego
życia, bo tylko to jedno pozostało do wypełnienia. Mógłby ci Bóg
powiedzieć: Masz w ręku moje zobowiązanie, w którym obiecałem Sąd,
rozdzielenie dobrych od złych, wieczne królowanie wierzącym, a ty
nie chcesz wierzyć? Przeczytaj wszystkie moje obietnice zawarte w
tym zobowiązaniu i wejdź w spór ze Mną. Na podstawie tego, co
wypełniłem, uwierz, że wypełnię to, co jeszcze pozostało. Znajdziesz
w tym pisemnym zobowiązaniu obietnicę, że dam wam Syna Jedynego i że
Go nie oszczędzę, ale Go za was wszystkich oddam - zapisz to wśród
tego, co wypełnione. Czytaj pisemne zobowiązanie: obiecałem, że
przez mojego Syna dam wam zadatek Ducha Świętego - zapisz to wśród
tego, co wypełnione."

"
Kiedy przyjdzie Pan nasz Jezus Chrystus, rozświetli - jak powiada
Apostoł Paweł - to co ukryte w ciemnościach i ujawni zamiary serc,
aby każdy otrzymał pochwałę od Boga (1 Kor 4,5). W tym Dniu nie będą
potrzebne pochodnie: nie będziemy słuchać proroków, otwierać pism
apostolskich, niepotrzebne nam będzie świadectwo Jana, nawet
Ewangelii nie będziemy już potrzebować. Całe Pismo zostanie spośród
nas wzięte. W nocy obecnego świata zapalono je nam jako pochodnię,
abyśmy nie pozostawali w ciemnościach. Gdyby obecnie nam je wzięto,
pod pozorem, że nie potrzebujemy jego światła, gdyby wzięto nam
mężów Bożych, przez których dokonuje się posługa Pisma, którzy wraz
z nami to światło prawdziwe i jasne oglądają - co byśmy wówczas
mogli widzieć? Czym karmiłaby się nasza dusza? Gdzie znaleźlibyśmy
radość dla naszych oczu?"

"Cała wielkość i szerokość słów Bożych mieści się w miłowaniu Boga i
bliźniego. Poucza nas o tym jedyny niebieski Nauczyciel: "Będziesz
miłował Pana Boga swego z całego serca, z całej duszy i ze
wszystkich myśli, a bliźniego swego jak siebie samego. Na tych dwóch
przykazaniach polega całe Prawo i prorocy" (Mt 22,37-40). Zatem,
jeśli brak ci czasu na studiowanie wszystkich świętych stronic, na
wyjaśnianie wszystkich zawiłości w zawartych tam naukach, na
zgłębianie wszystkich tajemnic biblijnych - zachowuj miłość, na
której wszystko polega. W ten sposób zachowasz to, czego się tam
nauczyłeś, a również to, czego się jeszcze nie nauczyłeś. Jeśli
bowiem znasz miłość, wiesz trochę, na czym i to polega, czego
jeszcze nie znasz. To, co w Piśmie rozumiesz, jaśnieje miłością; w
tym, czego nie rozumiesz, miłość jest ukryta. Tak więc, kto
zachowuje miłość w obyczajach, zachowuje i to, co w Piśmie Świętym
jest jasne, i to, co w nim ukryte."

"Apostoł Jakub wzywa nas, abyśmy byli wytrwałymi słuchaczami słowa
Bożego: "Bądźcie wykonawcami słowa, a nie słuchaczami tylko,
oszukującymi samych siebie" (Jk 1,22). Bo nie oszukujecie Tego,
który dał wam słowo, ani tego, przez którego posługę ono do was
przychodzi, ale samych siebie oszukujecie"

[smuga7]

www.biblia.wortale.net/index.php

[smuga7]

Link do watku z forum Religia:
forum.gazeta.pl/forum/w,721,99637016,99637016,Biblia_Tysiaclecia_Audio_na_mp3_CALA_.html

Biblia - ksiega na dzisiaj

[smuga-7]

www.eliasz.pl/mirror/3/stott.htm

Strona Poswiecona Biblii

[ray_7]

www.prorok.win.pl/czytelnia/sztuka-czytania-biblii.php

[kaczy.i.indyczy]

www.babelnet.pl/