cytaty świętych, błogosławionych, mistyków

List św. Jana od Krzyża

[kaczy.i.indyczy]

List św. Jana od Krzyża
DO PANI JOANNY DE PEDRAZA
W GRANADZIE

(Segowia, 12 października 1589)

Niech Jezus będzie w twej duszy i dzięki Mu czynię za tę łaskę, że nie zapominam
w ukryciu, jak ty piszesz, o biedakach. Byłoby mi bardzo trudno znieść tę myśl,
że myślisz tak rzeczywiście, jak piszesz. Byłoby niewdzięcznością z mej strony,
zapomnieć o tobie właśnie teraz, po tylu okazanych mi dowodach przychylności,
gdy na nie wcale nie zasłużyłem. I pomyśl, jak można o kimś zapomnieć, kogo się
ma tak głęboko w sercu, jak ja ciebie?

Ponieważ jesteś wśród ciemności, pustki i ogołocenia duchowego, zdaje ci się, że
wszystko i wszyscy cię opuścili; nie jest to zbyt dziwne, bo w takim stanie
zdaje się nam, że i Bóg nas opuścił. Otóż nie masz potrzeby zajmować się niczym,
nie wiesz nawet czego byś chciała i nic nie znajdziesz, bo wszystko to jest
tylko bezpodstawnym przypuszczeniem. Kto nie pragnie innej rzeczy, tylko Boga,
nie chodzi w ciemnościach, choćby się widział wśród największych mroków i nędzy.
I kto nie szuka przyjemności własnej i pociech ani od Boga, ani od stworzeń i w
niczym nie czyni własnej woli, nie ma się czego lękać ani czym przejmować.
Dobrze więc postępujesz, wytrwaj tylko i raduj się. Kimże bowiem jesteś, by dbać
o siebie? Okaż się odważną.

Nigdy nie byłaś na lepszej drodze niż teraz. Nigdy bowiem nie byłaś tak pokorna
i tak uległa, nigdy nie miałaś siebie i wszystkich rzeczy w tak małej cenie;
nigdy też nie czułaś tak głęboko nędzy swojej a z drugiej strony dobroci Bożej i
nigdy dotąd nie służyłaś Bogu tak całkowicie i bezinteresownie, jak to czynisz
teraz, nie idąc w niczym za niedoskonałościami swojej woli, jak to może dawniej
bywało. Czegóż więc chcesz? Jakichże jeszcze dróg chcesz szukać w tym życiu?
Czymże myślisz, że można służyć Bogu jak nie unikaniem złego, zachowywaniem Jego
przykazań i przykładaniem się o ile możności do rzeczy boskich?

A gdy to wszystko spełnisz, czemuż miałabyś pragnąć innych poznań, innego
światła, innych pociech stąd czy stamtąd? Wszakże w tym wszystkim pełno jest
podstępów i niebezpieczeństw dla duszy, która się nasyca i oszukuje swymi
chęciami i pożądaniami, a nawet własne jej władze często ją oszukują. Wielkie to
więc dobrodziejstwo Boga, gdy zaciemnia te władze i zuboża duszę tak, że nie
może przez nie błądzić. A gdy nie błądzisz, czegóż ci potrzeba jak tylko iść tą
prostą drogą prawa Bożego i kościelnego i żyć w wierze mrocznej, lecz
prawdziwej, w nadziei pewnej i w miłości istotnej? Po tamtej stronie oczekujemy
naszego dobra, a tu żyjemy jak pielgrzymi biedni, wzgardzeni, opuszczeni,
spragnieni, bez drogi i pozbawieni czegokolwiek, spodziewający się wszystkiego
stamtąd.

Ciesz się więc i ufaj w Panu, bo otrzymałaś znaki, że wszystko jest dobrze, może
ci jeszcze Pan przyda, a jeśli nie, nie trap się zbytnio, widząc się tak
niedołężną. Pan bowiem poprowadzi cię gdzie będzie najlepiej i zostawi cię
zupełnie bezpieczną. Nie pragnij więc innej drogi, utrzymuj duszę w pokoju, a
Komunię św. przyjmuj jak zwykle. Spowiadaj się, jak masz coś pewnego, a nie
roztrząsaj tych spraw. Jeżeli będziesz miała jakie niepokoje, napisz mi, a
napisz wnet i częściej, bo możesz przesłać list przez panią Annę, jeśli nie
będzie można przez zakonnice.

Czułem się trochę słaby, teraz już jest lepiej, lecz brat Jan Ewangelista jest
chory. Polecaj go Bogu i mnie również, moja córko w Panu.

Z Segowii, 12 października 1589.
Br. Jan od +

św. Faustyna

[kaczy.i.indyczy]

62.
ŻYCIE SZARE I MONOTONNE JEST PEŁNE SKARBÓW
O życie szare i monotonne, ile w tobie skarbów. Żadna godzina nie jest podobna
do siebie, a więc szarzyzna i monotonia znikają, kiedy patrzę na wszystko okiem
wiary. Łaska, która jest dla mnie w tej godzinie, nie powtórzy się w godzinie
drugiej. Będzie mi dana w godzinie drugiej, ale już nie ta sama. Czas
przechodzi, a nigdy nie wraca. Co w sobie zawiera, nie zmieni się nigdy,
pieczętuje pieczęcią na wieki. (Dz 62)


140.
CZYSTA MIŁOŚĆ ZDOLNA JEST PRZEZWYCIĘŻYĆ WSZELKIE TRUDNOŚCI
Miłość czysta zdolna jest do czynów wielkich i nie łamią jej trudności ani
przeciwności, jak miłość mocna – wielkich trudności – tak też jest wytrwała w
szarym, codziennym, żmudnym życiu. Ona wie, że by się Bogu przypodobać, jednego
potrzeba, to jest, aby najdrobniejsze rzeczy czynić z wielkiej miłości, - miłość
i zawsze miłość.

Miłość czysta nie błądzi, ona ma dziwnie dużo światła i nic nie zrobi, co by się
Bogu miało nie podobać. Przemyślna jest w czynieniu tego, co milsze Bogu i nikt
jej nie dorówna; szczęśliwa gdy może się wyniszczać i płonąć, jak czysta ofiara.
Im więcej czyni z siebie, tym jest szczęśliwsza, ale też nikt nie umie wyczuć
niebezpieczeństw tak z daleka, jak ona; umie zdzierać maskę i wie z kim ma do
czynienia. (Dz 140)

145e.
W CZASIE DUCHOWEGO SPOKOJU NALEŻY ĆWICZYC WOLĘ NA CZAS KOLEJNEJ WALKI
W czasie spokoju dusza tak samo robi wysiłki jak i w czasie walki. Musi się
ćwiczyć i to bardzo, bo inaczej nie ma mowy o zwycięstwie. Czas pokoju uważam za
czas przygotowania do zwycięstwa. Musi ustawicznie czuwać – czujność, jeszcze
raz czujność. Dusza, która się zastanawia, otrzymuje wiele światła. Dusza
rozproszona, sama siebie naraża na upadki i niech się nie dziwi, że upada. O
Duchu Boży, kierowniku duszy, mądry jest ten, kogo Ty wyćwiczysz. Ale, aby mógł
Duch Boży działać w duszy – trzeba ciszy i skupienia. (Dz 145)

275.
PAN JEZUS KOCHA DUSZE UKRYTE
Jezus kocha dusze ukryte. Kwiat ukryty najwięcej zawiera w sobie woni. Starać
się o zacisze dla serca Jezusowego we własnym wnętrzu. W chwilach ciężkich i
bolesnych nucę Ci, o Stwórco, hymn ufności, bo bezdenna jest przepaść ufności
mojej ku Tobie, ku Twemu Miłosierdziu. (Dz 275)

DUSZA KOCHAJĄCA BOGA JEST WOLNA BEZ LĘKU
+ Kiedy dusza szczerze kocha Boga, to nie powinna się niczego lękać w swym życiu
duchownym. Niech się podda wpływowi laski i niech się nie ogranicza w łączeniu z
Panem. (Dz 292)

450.
PAN JEZUS WYNAGRADZA TAKŻE ZA DOBRE PRAGNIENIA
Adoracja nocna.
Czułam się bardzo cierpiąca i zdawało mi się, że nie będę mogła pójść na
adorację, jednak zebrałam cała siłę woli i chociaż upadłam w celi, nie zważałam
na to, co mi dolega, mając przed oczyma Mękę Jezusa. Kiedy przyszłam do kaplicy,
odczułam wewnętrzne zrozumienie, jak wielka Bóg nam gotuje nagrodę nie tylko za
czyny dobre, ale i za szczere pragnienie spełnienia ich. Co to za wielka łaska
Boża. (Dz 450)

510.
ŚW. FAUSTYNA ODKRYWA W EWANGELII NIEWYCZERPALNE BOGACTWO DOSKONAŁOŚCI CZYNÓW
PANA JEZUSA
Nigdzie ciekawie nie szukam doskonałości, ale wnikam w ducha Jezusa i wpatruje
się w Jego czyny, jakie mam streszczone w Ewangelii i chociażbym tysiąc lat
żyła, nie wyczerpię tego co w niej zawarte. (Dz 510)

532.
PAN JEZUS MA UPODOBANIE W SERCACH PROSTYCH
Po Komunii św. ujrzałam Pan Jezusa, który mi rzekł te słowa: - Dziś wniknij w
ducha ubóstwa Mojego i tak urządź wszystko, aby najubożsi nie mieli ci czego
zazdrościć. – Nie w gmachach i we wspaniałych urządzeniach, ale w sercu czystym
i pokornym podobam sobie. (Dz 532)

589.
MIŁOŚĆ UWALNIA OD LĘKU
Miłość wypędza z duszy bojaźń. Odkąd umiłowałam Boga całą istotą swoją, całą
mocą swego serca, od tej chwili ustąpiła bojaźń i chociażby mi nie wiem już jak
mówiono o Jego sprawiedliwości, to nie lękam się Go wcale, bo poznałam Go
dobrze; Bóg jest Miłość, a Duch Jego - jest. spokój. I widzę teraz, że czyny
moje, które wypłynęły z miłości, doskonalsze są, niż czyny, które spełniam z
bojaźni. Zaufałam Bogu i nie lękam się niczego, zdana jestem na Jego świętą
wolę; niech czyni ze mną co chce, a ja Go i tak kochać będę. (Dz 589)

800.
PAN BÓG PATRZY NA INTENCJE NASZYCH DOBRYCH CZYNÓW
Zasada moralna
Jak się nie wie co lepsze, trzeba się zastanowić i rozważyć i zasięgnąć rady, bo
nie wolno działać w niepewności sumienia. W niepewności powiedzieć sobie:
cokolwiek zrobię, będzie dobrze, mam intencję zrobienia dobrze, Pan Bóg
przyjmuje co my uważamy za dobre, to i Pan Bóg przyjmuje i uznaje za dobre. Nie
martwić się, jeżeli po czasie sprawy te okażą się niedobre, Pan Bóg patrzy na
intencję, z jaką zaczynamy i według tej będzie nagradzał. Jest to Zasada. której
powinniśmy się trzymać.(Dz 800)

W dzień św. Michała Archanioła widziałam tego wodza przy sobie, który mi
powiedział te słowa: Zlecił mi Pan, abym miał o tobie szczególne staranie.
Wiedz, że jesteś nienawidzona przez zło, ale nie lękaj się. Któż jak Bóg! - i
znikł. Jednak czuję jego obecność i pomoc.

sw. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Twoim obowiązkiem jest dążenie do świętości. - Tak, także i twoim. - Jak można
myśleć, że jest to zadanie wyłącznie kapłanów i zakonników?

Do każdego, bez wyjątku, Pan powiedział: "Bądźcie więc wy doskonali, jak
doskonały jest Ojciec wasz niebieski". (Droga, 291 )

Wierność Bogu wymaga walki. I to walki ciała z ciałem, człowieka z człowiekiem -
człowieka starego z człowiekiem Bożym - kawałek po kawałku, bez kapitulacji.
(Bruzda, 126 )

Dziś nie wystarczy, by kobiety i mężczyźni byli dobrymi. - Co więcej, nie jest
dostatecznie dobry ten, kto jedynie zadowala się tym, żeby być prawie... dobrym:
Trzeba być "rewolucjonistą".

Wobec hedonizmu, wobec pogańskiego i materialistycznego ciężaru, który nam się
proponuje, Chrystus pragnie antykonformistów, buntowników Miłości! (Bruzda, 128 )

Jeżeli nie chodzi o budowanie dzieła bardzo wielkiego, prawdziwie Bożego -
świętość - nie warto ponosić ofiar.

Dlatego Kościół - kanonizując świętych - ogłasza heroiczność ich cnót. (Bruzda,
611 )

sw. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Różaniec Święty to potężna broń. Używaj jej z ufnością, a skutek wprawi cię w
zadziwienie. (Droga, 558 )

Początkiem drogi, u kresu której odnajdziesz siebie całkowicie zatopionego w
miłości do Jezusa, jest ufna miłość do Maryi.

Czy pragniesz miłować Matkę Bożą? Jeśli tak, to spotykaj się z Nią. Jak? Przez
pobożne odmawianie różańca.

Ale - powiesz –-odmawiając różaniec, stale powtarzamy to samo... Czy aby na
pewno to samo...? A czy zakochani nie mówią sobie ciągle o tych samych
sprawach...? Czy może przypadkiem nie jest tak, że różaniec stał się dla Ciebie
zbyt monotonny, ponieważ zamiast wymawiać po ludzku słowa modlitwy, mamroczesz
coś pod nosem, będąc myślami daleko od Boga?

Poza tym pamiętaj, że przed każdą dziesiątką wskazuje się na tajemnicę, która
będzie rozważana.

Czyś kiedykolwiek rozważał tajemnice różańcowe?

Stań się małym. Chodź ze mną i - to jest najistotniejsze w tym, co chciałem Ci
powiedzieć - będziemy razem towarzyszyć Jezusowi, Maryi i Józefowi.

Każdego dnia oddamy im nową posługę. Będziemy przysłuchiwać się ich rodzinnym
rozmowom. Zobaczymy, jak dorasta Zbawiciel. Będziemy podziwiać trzydzieści lat
Jego ukrytego życia... będziemy obecni przy Jego męce i śmierci... zachwycimy
się chwałą Jego Zmartwychwstania. Jednym słowem: porwani Jego Miłością (jedyną
prawdziwą miłością jest ta właśnie Miłość) będziemy rozważać każdą chwilę życia
Jezusa Chrystusa. (Różaniec święty, Do Czytelnika )

św Franciszek Salezy

[kaczy.i.indyczy]

Nie tylko ci radzę, ale najusilniej zalecam: nie opuszczać żadnego dnia bez
odmówienia różańca, ponieważ ten rodzaj modlitwy jest najprzyjemniejszy Bogu i
Najświętszej Marii Pannie.

Św. Teresa od Jezusa (Teresa de Cepeda y Ahumada)

[kaczy.i.indyczy]

Jak środkiem do najwyższego stopnia modlitwy ma być człowieczeństwo Chrystusa Pana

Jasno to widzę i później jeszcze tego doświadczyłam, że nie inaczej służba nasza
może podobać się Bogu i nie inaczej Bóg postanowił użyczać nam wielkich łask,
jak tylko przez ręce tego najświętszego Człowieczeństwa, w którym jak sam to
oznajmia w boskiej łaskawości swojej, dobrze sobie upodobał. Po niezliczone razy
przekonałam się o tym z własnego doświadczenia i słyszałam to z ust Pańskich.
Poznałam jasno, że przez tę bramę potrzeba nam wchodzić, jeśli chcemy, aby Boski
Majestat Jego objawił nam swoje wielkie tajemnice.

7. Niech, więc wasza miłość nie szuka innej drogi, chociażbyś już stanął na
szczycie modlitwy myślnej. Tą drogą idzie się bezpiecznie. Pan nasz sam jest
tym, przez którego wszystkie dobra nam przychodzą. On sam cię nauczy. Patrz na
Jego życie, bo to jest wzór najlepszy. Czego jeszcze może nam brakować, gdy mamy
przy boku takiego wiernego Przyjaciela, który nas nie opuści w naszych pracach i
utrapieniach, jak to czynią przyjaciele światowi? Szczęśliwy, kto prawdziwie Go
miłuje i zawsze Go ma przy sobie! Wspomnijmy na chwalebnego świętego Pawła, z
którego ust nigdy, nie schodziło Imię Jezus, tak je miał głęboko zapisane w
sercu. Od czasu, jak zrozumiałam tę prawdę, pilnie rozważałam życie wielu
Świętych, a żaden z nich nie szedł inną drogą. Tak św. Franciszek, noszący na
sobie znaki pięciu ran Chrystusowych. Tak św. Antoni, rozmiłowany w Dzieciątku
Jezus. Tak św. Bernard, lubujący się w rozważaniu świętego Człowieczeństwa. Tak
św. Katarzyna ze Sieny... i wielu innych, których wasza miłość zna ode mnie lepiej.

8. Zapewne, że to odwracanie wyobraźni od wszelkiego dobra przystępnego zmysłom
musi być rzeczą dobrą, skoro mężowie tak wysoce duchowni je zalecają. Do tego
jednak, zdaniem moim, potrzeba duszy bardzo już wysoko posuniętej w
doskonałości. Dopóki, kto do tego szczytu nie dojdzie, rzecz jasna, że musi
szukać Stworzyciela za pomocą stworzeń. Wszystko to zależy od stopnia i rodzaju
łaski, jaką Pan daje każdej duszy osobno i w to nie wchodzę. To jedno tylko
chciałam wykazać, że najświętszego Człowieczeństwa Chrystusowego nie powinno się
żadną miarą uważać za przeszkodę do kontemplacji. Dla należnego wytłumaczenia
tej prawdy pragnęłabym umieć wyrazić się jak najjaśniej.

9. Gdy Bogu się podoba zawiesić wszystkie władze duszy, jak to czyni na
wyłożonych wyżej stopniach modlitwy, wtedy rzecz jasna, że obecność tego
świętego Człowieczeństwa, choćbyśmy nie chcieli, od nas się usuwa. W takim razie
nie masz w tym nic złego i owszem, szczęśliwa taka utrata, skutkiem której tym
rozkoszniej cieszymy się tym, cośmy na pozór stracili. Wówczas, bowiem dusza
cała przykłada się do miłowania Tego, którego rozum mozolnie poznać usiłował,
miłuje to, czego nie zrozumiała i cieszy się tym, czym nie mogłaby tak doskonale
się cieszyć, gdyby nie poniosła tej straty, z której jak mówiłam, większy tylko
dla niej zysk wynika. Ale byśmy sami, rozmyślnie i samowolnie chcieli oswoić się
z takim opuszczeniem i nie starali się ze wszystkich sił swoich zawsze -a dałby
Bóg, by to mogło być zawsze - mieć obecne przed oczyma duszy to przenajświętsze
Człowieczeństwo, to mówię, nie jest, zdaniem moim, rzeczą dobrą. Byłoby to, że
użyję pospolitego wyrażenia, zawieszeniem duszy w powietrzu, bo nie miałaby
wówczas na czym się oprzeć, jakkolwiek by jej się zdawało, że jest wysoko
uduchowioną i pełną Boga. Niezmiernie wiele na tym zależy, byśmy póki żyjemy w
tym ludzkim ciele, mieli przed oczyma Chrystusa Pana w Jego ludzkiej postaci.
Ten jest właśnie drugi z dwóch powodów, o których mówiłam na początku.
Pierwszym, jak już objaśniłam, jest pewien brak pokory, że dusza chce się
wznieść wysoko wpierw niż Pan ją sam podniesie. Nie chce poprzestać na
rozmyślaniu o rzeczy tak drogiej, jaką jest święte Człowieczeństwo i chce być
Marią, choć jeszcze nie pracowała z Martą. Gdy Pan zechce, aby nią była,
chociażby zaraz od pierwszego dnia, nie ma obawy, ale niedobrze, gdy sami siebie
zapraszamy, jak o tym zdaje mi się, na innym miejscu mówiłam. Ten mały brak
pokory, ten pyłek na pozór nic nie znaczący, wielką przecież szkodę wyrządza
duszy, pragnącej postąpić w kontemplacji.

Cyryllonas, IV w.

[kaczy.i.indyczy]

"Pan przywdział prawdziwe kapłaństwo i złożył pełną ofiarę. Stał i niósł siebie
w miłości. W swych dłoniach trzymał własne Ciało, Jego prawica była świętym
ołtarzem, Jego wzniesiona ręka – stołem łaski. Niósł siebie bez zmęczenia,
trzymał chleb, nie odczuwając głodu. Obejmował bogactwo, nie potrzebując go
wcale, mieszał swą krew, nie czując pragnienia. Chleb stał się Jego żywym
Ciałem, a wino Jego świętą Krwią. Jego myśli były diakonami, Jego wszechmoc
prawdziwym kapłaństwem. Święcił i błogosławił samego siebie, modlił się i czynił
dzięki nad swym Ciałem. Złożył ofiarę z samego siebie, wylał swą Krew, która
daje życie. Dokonał tego, za czym tęsknił; to wypełnił, czego pragnął; to
ogłosił, co przyrzekł:
„Gorąco pragnąłem pożywać z wami tę Paschę, zanim będę cierpiał.” (Łuk. 22:15)
Przystąpcie, przyjmijcie mnie, proszę was, pożywajcie mnie, bo chcę tego! Zębami
ognia kruszcie moje kości, cielesnym językiem pijcie moją krew gorącą! To jest
Ciało, na które patrzeć nie mogą aniołowie dla jego blasku. To jest Chleb Boży,
który dałem z miłości mieszkańcom ziemi. Oto największa świętość, co uświęca
serafinów w niebie. To jest owoc, po którego spożyciu Adam zapragnął stać się
Bogiem.
Przystąpcie i przyjmijcie mnie, dzielcie na części Mnie, ukrytego pod
postaciami. Dla zbawienia świata stałem się pokarmem i prawdziwym chlebem dla
zaspokojenia głodu. Przystąpcie, uczniowie, i bierzcie Mnie! Pragnę spocząć na
waszych rękach. Oto jestem tutaj, zupełnie prawdziwie, i wy Mnie spożywajcie
zupełnie, prawdziwie! Nie tego spalam, kto mnie spożywa, ale tego, kto jest
daleko ode Mnie. Mój ogień zadaje ból nie temu, kto Mnie spożywa, lecz temu, kto
Mnie mija.
Pójdźcie, ukochani, pijcie moją Krew! Jest ona Krwią Nowego Przymierza (Mat.
26,28 par.). Pijcie Kielich płomienia, pijcie Krew, co zapala wszystkich
pijących. Oto Kielich dzięki któremu doznał pociechy pierwszy Adam. Oto Krew,
która zastąpiła krew ofiarnych zwierząt na ziemi. Oto Kielich, w którym kryje
się ogień, jaki wzięła w drodze Tamar (Rdz. 38,14). Oto Krew, co uświęca ciało i
dzuszę w boski sposób. Oto Kielich podobny do kielicha Józefa, z któregfo on
wróżył (Rdz. 44:5). Oto Krew, co przywraca jedność i pokój między niebem a
ziemią. Oto Kielich, w którym kryje się sąd i miłosierdzie, śmierć i życie. Oto
Krew, dla której Bóg przyjdzie i zażąda krwi swych ukochanych od tych, co ją
wylali. Bierzcie i pijcie z tego Kielicha, abyście zapomnieli o cierpieniach!
Upijcie się nim i posiądźcie siłę, byście wobec prześladowców stali
nieustraszeni! Pijcie z niego i napełniajcie całe stworzenie gorliwością! Jego
siłą będziecie deptać węże, jego przyjmowaniem śmierć zwyciężycie. Starzy
prorocy tęsknili za mną, sprawiedliwi modlili się, by Mnie widzieć. Zasnęli oni
w żalu i smutku, bo nie mieli Mnie widzieć mimo modlitw.
Jesteścvie szczęśliwi, moi uczniowie, żeście Mnie spożywali swymi ustami! Nie
zapomnijcie tego wieczoru! Winien on być dla was droższy od dnia. Nie
zapomnijcie tej chwili, w której zakosztowaliście Boskości! To wam jeszcze
rozkazuję, moi drodzy: Pamiętajcie o mych tajemnicach! Ta pamięć nie powinna
ustać do końca świata!
To, moi bracia, powinniście czynić po wszystkie czasy i pamiętać o Mnie.
Pożywaliście me Ciało, nie zapominajcie o Mnie! Piliście moją Krew, nie
przestańcie o Mnie myśleć! Niech trwa w Kościele ma wzniosła pamiątka. Niech na
całym świecie obchodzą tę Paschę. Niech się święci dzień dzisiejszy,
błogosławiony, piękniejszy od innych. Niech w nim szukają ulgi wszyscy
cierpiący. Niech w nim odetchną wszyscy uciskani. Niech w nim znajdą pociechę
wszyscy udręczeni. Niech w nim wyjdą na wolność wszyscy uwięzieni. Niech w nim
się uświęci chrzecielna woda, niech w nim będzie udzielany chrzest święty. Niech
w nim się zrodzi lud doskonały. Niech w nim się odmłodzą z grzechów starcy.
Niech w nim się rozmnożą na ziemi dzieci, niech w nim wejdą ludzie do nieba."

św. Jan od Krzyża

[kaczy.i.indyczy]

Zważ, że im kwiat delikatniejszy, tym prędzej więdnie i traci swój zapach;
dlatego strzeż się, byś nie pragnął iść drogą pociech duchowych, gdyż przez to
nie będziesz wytrwały. Pragnij raczej ducha silnego, nieprzywiązanego do
niczego, a znajdziesz słodycz i pokój w obfitości, smaczny bowiem owoc i trwały
znajduje się w zimnej i twardej ziemi.

Wejdź głębiej w swój rozum, byś wypełnił to, co ci on wskazuje na drodze do
Boga, a to ci więcej pomoże przed twym Bogiem, niż wszystkie dzieła, które bez
uwagi wykonujesz i wszystkie smaki duchowe, których pragniesz.

św. Jan od Krzyża - LIST DO PEWNEGO ZAKONNIKA

[kaczy.i.indyczy]

św. Jan od Krzyża - LIST DO PEWNEGO ZAKONNIKA
SWOJEGO UCZNIA, fragment

(Segowia, 14 kwietnia 1589)

Byłby więc bardzo nieroztropny, kto by sądził, że gdy mu brak słodyczy i
rozkoszy duchowych, brak mu i Boga, a gdy je ma, raduje się nimi i rozkoszuje,
ma również w nich Boga. A jeszcze bardziej byłby nieroztropny, gdyby szukał tej
słodyczy w Bogu, radował się nią i zatrzymywał się na niej. Tym sposobem nie
szukałby Boga wolą pogrążoną w czystej wierze i miłości, tylko smaku i słodyczy
duchowej, co jest rzeczą stworzoną i w ten sposób szedłby za swoim smakiem i
pożądaniem. Tak więc nie kochałby Boga wyłącznie ponad wszystkie rzeczy, co
czyni się przez kierowanie wszystkiej siły woli do Boga, bo wola opierając się
swym pożądaniem na tej rzeczy stworzonej nie wznosiłaby się ponad nią do Boga,
który jest niedostępny. Jest bowiem niemożliwą rzeczą, by wola mogła dojść do
słodyczy i rozkoszy w boskim zjednoczeniu i do odczucia słodkich i miłosnych
uścisków Boga, jeżeli się wpierw nie wyzbędzie i nie ogołoci z wszystkiego smaku
cząstkowego, wyższego czy niższego.

św. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Każdy z was, jeśli zechce, znajdzie właściwy dla siebie sposób rozmowy z Bogiem.
Nie lubię mówić o metodach ani formułach, gdyż nigdy nie byłem zwolennikiem
nakładania gorsetów. Starałem się zachęcać wszystkich, by zbliżali się do Pana,
szanując każdego człowieka takim, jakim jest, z jego indywidualnością. Proście
Go, by wprowadził swe zamierzenia w nasze życie. Nie tylko do naszych myśli,
lecz w głąb serc i całej naszej działalności. Zapewniam was, że w ten sposób
zaoszczędzicie sobie wielu rozczarowań i smutków spowodowanych egoizmem,
poczujecie się na siłach, by szerzyć dobro w swoim otoczeniu. Ileż przeciwności
znika, kiedy powierzamy się całkowicie w ręce Boga, który nigdy nas nie
opuszcza! W różny sposób przejawia się ta miłość Jezusa do swoich: do kalekich,
chorych... On zapytuje: Co cię boli? Odpowiadamy: Boli mnie... I natychmiast
przychodzi światło, albo przynajmniej pogodzenie i pokój.

Kiedy zachęcam cię do tych poufnych spotkań z Nauczycielem, mam na myśli w
sposób szczególny twoje osobiste trudności. Większość trudności na drodze do
naszego szczęścia rodzi się z bardziej lub mniej ukrytej pychy. Uważamy samych
siebie za ludzi szczególnie wartościowych i uzdolnionych, a kiedy inni tak nie
sądzą, czujemy się upokorzeni. Jest to dobra okazja, by uciec się do modlitwy z
myślą o wewnętrznej przemianie, z przekonaniem, że nigdy nie jest za późno na
zmianę kierunku. Trzeba jednak zacząć tę przemianę możliwie jak najrychlej.
(Przyjaciele Boga, 247 )

św. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

"Prawdziwa miłość to wyjście poza siebie samego"

Radość chrześcijańska nie jest uczuciem fizjologicznym: jej podstawa jest
nadprzyrodzona i jest silniejsza niż choroba i przeciwności. - Radość nie jest
wesołością dzwoneczków, czy zabawy ludowej. Prawdziwa radość jest czymś głębszym
czymś co zapewnia nam spokój, napełnia zadowoleniem, choć czasami twarz
pozostaje surowa. (Kuźnia, 520 )

Niektórzy cały dzień żyją w goryczy. U takiego człowieka wszystko budzi
niepokój. Śpi z fizyczną obsesją, że ta jedynie możliwa "ucieczka" nie potrwa
długo. Budzi się z wrogim i przygniatającym uczuciem, że ma przed sobą kolejny
dzień.

Wielu zapomina, że Pan postawił nas w tym świecie na drodze do wiecznej
szczęśliwości; i nie myślą o tym, że mogą ją osiągnąć jedynie ci, którzy idą po
ziemi z radością dzieci Bożych. (Bruzda, 305 )

Prawdziwa miłość to wyjście poza siebie samego, oddanie się. Miłość niesie ze
sobą radość, ale jest to radość, której korzenie mają kształt krzyża. Dopóki
przebywamy na ziemi i nie osiągnęliśmy pełni przyszłego życia, nie może być
prawdziwej miłości bez doświadczenia ofiary i cierpienia. Cierpienia, w którym
się zasmakowuje, które jest miłe, które jest źródłem wewnętrznej radości, ale
cierpienia rzeczywistego, ponieważ zakłada ono przezwyciężanie własnego egoizmu
i przyjęcie Miłości jako zasady wszystkich i każdego z naszych poczynań.

Sylwan z Góry Athos

[kaczy.i.indyczy]

"Zapamietaj dwie myśli i lękaj się ich. Jedna powie: "Jesteś
święty", druga: "Nie zbawisz się". Obie te myśli pochodzą od
Nieprzyjaciela i nie ma w nich prawdy. Ty raczej myśl tak: jestem
wielkim grzesznikiem, ale Pan jest łaskawy, bardzo ludzi kocha i
przebaczy mi grzechy moje."

św. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Staraj się trzymać wytrwale określonego planu życia: kilka minut
modlitwy myślnej, udział we Mszy świętej - w miarę możności
codziennie - i częsta Komunia święta; regularne przystępowanie do
Sakramentu Pokuty, nawet kiedy sumienie nie wyrzuca ci grzechu
ciężkiego; nawiedzenie Jezusa obecnego w Tabernakulum; odmawianie i
rozważanie tajemnic Różańca świętego - i tyle innych dobrych
praktyk, które już znasz lub których możesz się nauczyć. (...)

św. Faustyna

[kaczy.i.indyczy]

Jak się nie wie co lepsze, trzeba się zastanowić i rozważyć i
zasięgnąć rady, bo nie wolno działać w niepewności sumienia. W
niepewności powiedzieć sobie: cokolwiek zrobię, będzie dobrze, mam
intencję zrobienia dobrze, Pan Bóg przyjmuje co my uważamy za dobre,
to i Pan Bóg przyjmuje i uznaje za dobre. Nie martwić się, jeżeli po
czasie sprawy te okażą się niedobre, Pan Bóg patrzy na intencję, z
jaką zaczynamy i według tej będzie nagradzał. Jest to Zasada. której
powinniśmy się trzymać.(Dz 800)

Św. Katarzyna ze Sieny

[kaczy.i.indyczy]

Jakikolwiek urząd zajmuje się w prawie cywilnym czy w prawie Boskim,
nie można się na nim utrzymać w stanie łaski bez świętej
sprawiedliwości (por. Prz 16, 12)*. Kto nie jest karcony i nie
karci, jest jak członek, który zaczyna gnić; gdy zły lekarz
przykłada od razu tylko maść do rany, nie wypaliwszy jej przedtem,
wtedy całe ciało zakaża się i gnije.

To samo dotyczy prałatów i innych dostojników, którzy widzą, że
poddany ich zakażony jest zgnilizną grzechu śmiertelnego; jeśli
poprzestaną na przyłożeniu maści pochlebstwa, nie uciekając się do
nagany, chory członek nie ozdrowieje nigdy, lecz zakazi inne
członki, zjednoczone z pierwszym w tym samym ciele, pod jednym
pasterzem. Gdyby natomiast byli prawdziwymi i dobrymi lekarzami,
jakimi byli ci chwalebni pasterze, użyliby maści dopiero po
wypaleniu rany ogniem nagany. Gdyby zaś członek ten upierał się przy
swym występku, odcięliby go od zgromadzenia, aby nie zakażał innych
zarazą grzechu śmiertelnego.

Oni jednak tak nie postępują: udają raczej, że nic nie widzą. Wiesz
czemu? Bo korzeń miłości własnej żyje w nich i wydaje złą odrośl
służalczej bojaźni. Boją się utracić stanowisko, dobra doczesne i
wysokie urzędy, więc milczą. Czynią jak ślepcy, którzy nie wiedzą,
jak utrzymać się na stanowisku. Gdyby wiedzieli, że zachowuje się je
tylko przez sprawiedliwość, przestrzegaliby jej. Lecz ponieważ są
pozbawieni światła, nie rozumieją tego. Wydaje się im, że zachowają
się przez niesprawiedliwość, nie karcąc błędów swych poddanych. Ale
zwodzi ich własna namiętność zmysłowa, żądza władzy i przewodzenia.

Nie karcą i dlatego, że czują w sobie te same błędy lub jeszcze
większe. Świadomość własnych błędów odbiera im zapał i stanowczość.
Spętani służalczą bojaźnią, udają, że nic nie widzą. A jeśli nie
mogą nie widzieć, wstrzymują się od nagany, dając się ująć
pochlebstwom i licznym darom, nawet sami wynajdują
usprawiedliwienia, byle nie karać. Do nich odnoszą się słowa, które
wyrzekła moja Prawda: Ślepi są i wodzowie ślepych; a ślepy jeśliby
ślepego prowadził, obaj w dół wpadają (Mt 15, 14; Łk 6, 39)

sw. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Bohaterstwo, świętość, odwaga wymagają stałego przygotowania ducha.
Możesz dać innym tylko to, co sam posiadasz, a jeżeli chcesz dawać
Boga, musisz z Nim obcować, żyć Jego Życiem, służyć Mu.
(Kuźnia, 78 )

św. Jan od Krzyża

[kaczy.i.indyczy]

Zważ, że im kwiat delikatniejszy, tym prędzej więdnie i traci swój
zapach; dlatego strzeż się, byś nie pragnął iść drogą pociech
duchowych, gdyż przez to nie będziesz wytrwały. Pragnij raczej ducha
silnego, nieprzywiązanego do niczego, a znajdziesz słodycz i pokój w
obfitości, smaczny bowiem owoc i trwały znajduje się w zimnej i
twardej ziemi.

Wejdź głębiej w swój rozum, byś wypełnił to, co ci on wskazuje na
drodze do Boga, a to ci więcej pomoże przed twym Bogiem, niż
wszystkie dzieła, które bez uwagi wykonujesz i wszystkie smaki
duchowe, których pragniesz.

św. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

"Bóg nigdy nie przegrywa bitew"

Jeżeli upadłeś, podnoś się z większą nadzieją. Jedynie miłość własna
nie rozumie tego, że błąd, kiedy się go poprawia, pomaga poznać
samego siebie i upokorzyć się. (Bruzda, 724 )

Naprzód! Niech się dzieje, co chce! Trzymaj się mocno ręki Pana i
pamiętaj, że Bóg nigdy nie przegrywa bitew. Jeżeli kiedykolwiek
oddalisz się od Niego, powróć z pokorą i zacznij od początku; bądź
jak powracający syn marnotrawny, codziennie, nawet wielokrotnie w
ciągu dwudziestu czterech godzin doby; uładź swoje skruszone serce w
spowiedzi, tym prawdziwym cudzie Miłości Bożej. W tym cudownym
sakramencie Pan oczyszcza twoją duszę i napawa cię radością i siłą,
byś nie osłabł w walce i niestrudzenie powracał do Boga, nawet gdyby
wszystko zdawało ci się ciemnością. Nadto broni cię Matka Boża,
która jest także naszą Matką; Jej macierzyńska opieka utwierdzi twe
kroki. (Przyjaciele Boga, 214 )

Pismo święte przestrzega, że nawet prawy siedmiokroć upadnie.
Ilekroć czytam te słowa, zawsze moją duszą wstrząsa miłość i ból.
Pan po raz kolejny wychodzi nam naprzeciw wskazując na swoje
miłosierdzie, swoją czułość, swoją łaskawość, które są
niewyczerpane. Bądźcie pewni: Bóg nie chce naszej nędzy, ale jej nie
pomija i posługuje się naszymi słabościami, byśmy stawali się
świętymi.

Padam przed Bogiem i przedstawiam Mu swoją sytuację. Natychmiast
uzyskuję pewność Jego opieki i w głębi swego serca słyszę, jak On
powtarza mi wyraźnie: meus es tu! - mój jesteś! Wiedziałem -i wiem -
jaki jesteś, ale naprzód! (Przyjaciele Boga, 215 )

św. Jan od Krzyża

[kaczy.i.indyczy]

św. Jan od Krzyża - LIST DO PEWNEGO ZAKONNIKA
SWOJEGO UCZNIA, fragment

(Segowia, 14 kwietnia 1589)

Byłby więc bardzo nieroztropny, kto by sądził, że gdy mu brak
słodyczy i rozkoszy duchowych, brak mu i Boga, a gdy je ma, raduje
się nimi i rozkoszuje, ma również w nich Boga. A jeszcze bardziej
byłby nieroztropny, gdyby szukał tej słodyczy w Bogu, radował się
nią i zatrzymywał się na niej. Tym sposobem nie szukałby Boga wolą
pogrążoną w czystej wierze i miłości, tylko smaku i słodyczy
duchowej, co jest rzeczą stworzoną i w ten sposób szedłby za swoim
smakiem i pożądaniem. Tak więc nie kochałby Boga wyłącznie ponad
wszystkie rzeczy, co czyni się przez kierowanie wszystkiej siły woli
do Boga, bo wola opierając się swym pożądaniem na tej rzeczy
stworzonej nie wznosiłaby się ponad nią do Boga, który jest
niedostępny. Jest bowiem niemożliwą rzeczą, by wola mogła dojść do
słodyczy i rozkoszy w boskim zjednoczeniu i do odczucia słodkich i
miłosnych uścisków Boga, jeżeli się wpierw nie wyzbędzie i nie
ogołoci z wszystkiego smaku cząstkowego, wyższego czy niższego.

św. Filip Neri

[kaczy.i.indyczy]

"Nic nie pomaga człowiekowi bardziej niż modlitwa"

Znakomitym środkiem do tego, aby nauczyć się dobrze modlić, jest
upokorzenie samego siebie i wiedza o własnej niegodności tak
wielkiego daru. Trzeba całkowicie rzucić się Panu w ramiona, aby On
nauczył nas modlić się"



"Nawet wśród tłumu można być na drodze prowadzącej do doskonałości"

św. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Każdy z was, jeśli zechce, znajdzie właściwy dla siebie sposób
rozmowy z Bogiem. Nie lubię mówić o metodach ani formułach, gdyż
nigdy nie byłem zwolennikiem nakładania gorsetów. Starałem się
zachęcać wszystkich, by zbliżali się do Pana, szanując każdego
człowieka takim, jakim jest, z jego indywidualnością. Proście Go, by
wprowadził swe zamierzenia w nasze życie. Nie tylko do naszych
myśli, lecz w głąb serc i całej naszej działalności. Zapewniam was,
że w ten sposób zaoszczędzicie sobie wielu rozczarowań i smutków
spowodowanych egoizmem, poczujecie się na siłach, by szerzyć dobro w
swoim otoczeniu. Ileż przeciwności znika, kiedy powierzamy się
całkowicie w ręce Boga, który nigdy nas nie opuszcza! W różny sposób
przejawia się ta miłość Jezusa do swoich: do kalekich, chorych... On
zapytuje: Co cię boli? Odpowiadamy: Boli mnie... I natychmiast
przychodzi światło, albo przynajmniej pogodzenie i pokój.

Św. Grzegorz Wielki

[kaczy.i.indyczy]

„Jeżeli idzie o mniejsze przewinienia, musimy wierzyć, że przed
dniem Sądu Ostatecznego będzie dla nich oczyszczający ogień. Ten,
który jest prawdą, mówi, że ktokolwiek bluźniłby przeciwko Duchowi
Świętemu, nie uzyska przebaczenia ani w obecnym wieku, ani w tym,
który nadejdzie. Z tego stwierdzenia można domniemywać, że są złe
uczynki, które mogą być darowane w tym wieku, ale są i takie, które
będą darowane w wieku przyszłym”.

św. Tereska od Dzieciątka Jezus

[kaczy.i.indyczy]

"Odbieramy coś Bogu, kiedy niepokoimy się o przyszłość. Nie dajemy
Mu wolnej ręki i nie pozwalamy Mu stwarzać nas takimi, jakimi On
chce nas mieć"

św. Jan od Krzyża

[kaczy.i.indyczy]

...przed Bogiem więcej znaczy jeden czyn czy akt woli spełniony w
miłości, niż wszystkie widzenia i obcowania niebieskie. Nie są one
bowiem ani zasługujące, ani naganne i wiele dusz, chociaż nie
doświadcza tych rzeczy, stoi o wiele wyżej niż inne. które wiele ich
doznają.

św. Josemaria Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Masz braki w życiu wewnętrznym: ponieważ nie obejmujesz swoją
modlitwą spraw ludzi najbliższych i prozelityzm; ponieważ nie
starasz się widzieć jasno, podejmować konkretnych postanowień i
realizować je; ponieważ nie masz przed oczyma sensu nadprzyrodzonego
studiów, pracy, swych rozmów, obcowania z innymi... Jak to jest z
twoją pamięcią na obecność Boga, która ma być konsekwencją i wyrazem
twojej modlitwy? (Bruzda, 447 )

[kaczy.i.indyczy]

Nie bądź rozlazłym, mięczakiem. - Najwyższy czas, ażebyś pozbył się
tego osobliwego współczucia, jakim darzysz samego siebie. (Droga,
193 )

Mówiliśmy wcześniej o walce. Ale walka wymaga zaprawy, odpowiedniego
pokarmu, szybkiego zastosowania lekarstwa w przypadku choroby,
kontuzji czy ran. Sakramenty, podstawowe lekarstwo Kościoła, nie są
czymś zbędnym: kiedy porzuca się je dobrowolnie, nie można
postępować na drodze naśladowania Chrystusa: potrzebujemy ich jak
oddechu, jak krążenia krwi, jak światła, żeby w każdej chwili
dostrzec to, czego chce od nas Pan.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus

[kaczy.i.indyczy]

Tak, czuję, że choćbym na sumieniu miała wszystkie możliwe grzechy,
to i tak bym poszła, ze skruszonym z żalu sercem, rzucić się w
ramiona Jezusa, gdyż wiem, jak drogi jest Mu syn marnotrawny, który
do Niego powraca. To prawda, że w swym uprzedzającym miłosierdziu
dobry Bóg uchronił mnie od grzechu śmiertelnego, lecz nie dlatego,
wcale nie dlatego, idę ku Niemu z ufności i miłości (Rkp C 36v°).

[kaczy.i.indyczy]

Zapewniam cię, że dobry Bóg jest lepszy niż myślisz. Zadowala się
spojrzeniem, westchnieniem miłości. Osobiście uważam, że tak
naprawdę doskonałość nie jest trudna, zrozumiałam bowiem, że
wystarczy ująć serce Jezusa. Spójrz na dziecko, które właśnie
rozgniewało matkę swym wybrykiem czy nieposłuszeństwem. Jeśli schowa
się w kącie pełne dąsów i będzie krzyczeć w strachu przed karą,
matka na pewno mu kary nie daruje. Lecz jeśli wyciągnie do niej ręce
i, uśmiechając się, powie: „Ucałuj mnie, już nigdy nie zacznę”, to
czy matka nie przytuli go do serca i nie puści w niepamięć jego
dziecinnych występków? Choć przecież wie, że przy najbliższej okazji
jej maleństwo znów narozrabia. Lecz to niczego nie zmieni. Dopóki
[dziecko] będzie trafiać do niej przez serce, nigdy nie ściągnie na
siebie kary (LT 191).

św. Jan Klimak

[kaczy.i.indyczy]

Wielu otrzymało zbawienie bez przepowiedni i olśnień, bez znaków i
cudów, ale bez pokory nikt nie wstąpi do pałacu niebiańskiego.


Gdy długo modlisz się i nie dostrzegasz tego płodów nie mów, iż nie
otrzymałeś niczego, bowiem już samo przebywanie w modlitwie jest
korzyścią. Jakie jest dobro większe od przylgnięcia do Pana i
nieustannego przebywania w jedności z Nim?

św. o. Pio

[kaczy.i.indyczy]

Szatan ma tylko jedną bramę, aby wejść do naszej duszy: wolę. Bramy
ukryte nie istnieją. Nie ma żadnego grzechu, jeśli nie został on
popełniony za zgodą woli. Skoro w grę nie wchodzi wola, to nie jest
to grzech, a tylko słabość ludzka (AdFP, s. 549)




Kiedy człowiek lęka się i cierpi, by nie obrazić Boga, wówczas nie
obraża Go i jest bardzo daleko od popełnienia grzechu (Epist. II, s.
61).

W życiu duchowym trzeba ciągle iść do przodu i nigdy się nie cofać.
W przeciwnym razie stanie się [z nami] tak, jak dzieje się z łodzią,
która zamiast płynąć do przodu, zatrzymuje się, a wówczas wiatr ją
cofa (AdFP, s. 554).


Miłość jest miarą, według której Pan będzie sądził nas wszystkich
(AdFP, 560).

Św. Ambroży

[kaczy.i.indyczy]

Chcesz więc jeść, chcesz pić? Przyjdź na ucztę Mądrości, która
wszystkich zaprasza głośno wołając: „Chodźcie, jedzcie mój chleb i
pijcie wino, które wam wymieszałam”. Czy cieszą cię pieśni, które
głaszczą pożywiającego? Słuchaj tego, co zachęca, słuchaj, jak
śpiewa Kościół, już nie tylko pieśni, ale nawet Pieśń nad
Pieśniami: „Jedzcie bliscy, upijajcie się bracia moi” (Pnp 5,1).
Lecz to upicie czyni trzeźwych; to jest trzeźwe upicie, nie
opilstwo; rodzące łaskę, a nie zataczanie się. Nie lękaj się, że na
uczcie w Kościele braknie ci słodkich zapachów, miłych pokarmów,
napojów różnorodnych, gości znakomitych lub godnych sług. Któż jest
bardziej godny od Chrystusa, który na tej uczcie Kościoła zarówno
sam służy, ale i Jemu służą. Połóż się przy boku tego Ucztującego,
przyłącz się do Boga. Nie gardź ucztą, którą wybrał Chrystus
mówiąc: „Wszedłem do ogrodu mojego, siostro, moja oblubienico,
zbierałem mirrę z moim balsamem, jadłem chleb mój z moim miodem i
wypiłem wino z mlekiem moim” (Pnp 5,1). W ogrodzie, to znaczy w
Raju, odbywa się ta uczta Kościoła; tam znajdował się dawny Adam,
zanim grzech popełnił, tam znajdowała się Ewa, zanim grzech zrodziła
i na świat wydała. Tam będziesz zbierał mirrę, to jest pogrzeb
Chrystusa, abyś z Nim przez chrzest pogrzebany na śmierć,
zmartwychwstał tak, jak On z martwych powstał.

(z „Eucharystia pierwszych chrześcijan”, Kraków, 1997)

św. Grzegorz z Nyssy

[kaczy.i.indyczy]

68. Jeżeli zatem jesteście świadomi pożytku pokory, a także szkody,
jaką wyrządza pycha, naśladujcie Pana, miłując się wzajemnie. Ku
wspólnemu dobru, nie obawiajcie się śmierci ani jakiegoś innego
doświadczenia. Idźcie do Boga drogą, która On przyszedł pośród nas.
W jednym ciele i jednej duszy zdążajcie ku niebiańskiemu powołaniu,
miłując Boga i siebie nawzajem. Miłość i bojaźń Pana są bowiem
pierwszym wypełnieniem Prawa.

69. Każdy z was powinien umieścić w swej duszy bojaźń i miłość jako
silny i trwały fundament; i umacniać je dobrymi uczynkami i wytrwała
modlitwą.

Miłość względem Boga nie powstaje w nas tak po prostu i samoczynnie,
lecz dzięki wielu trudom, usilnym staraniom oraz współdziałaniu
Chrystusa, ajka powiedziała Mądrość: „Jeżeli szukasz jej jak
pieniędzy, jeżeli poszukujesz jej jak skarbu, wtedy zrozumiesz
bojaźń Pana i dojdziesz do poznania Boga” (Prz 2,4-5).

70. Kiedy zaś dojdziesz do poznania Boga i bez trudu zrozumiesz
bojaźń, wtedy wypełnisz także to, co następuje po tym: czyli miłość
bliźniego. Gdy bowiem swym trudem pozyskasz pierwsze i
największe ‘dobro’, drugie, będąc mniejszym, przyjdzie łatwiej.
Jeśli zaś nie masz pierwszego, drugie również nie może istnieć w
sposób czysty. Kto bowiem nie miłuje Boga całym swoim sercem i całym
swoim umysłem, jak może należycie i szczerze wypełniać miłość wobec
braci? Przecież nie ma miłości do Boga, ze względu na którego winien
myśleć o bliźnich.

71. Kto tak postępuje, czyli nie oddaje Bogu całej duszy oraz nie
staje się uczestnikiem Jego miłości, ten jest bezbronny wobec
wynalazcy grzechu, który z łatwością go opanuje i pokona
przewrotnymi myślami: raz sprawi, że przykazania Pisma wydają się
ciężkie, a służba braciom nieznośna, innym razem wynosi go aż do
chełpliwości i pychy, biorąc za powód tę samą służbę wobec
współsług. Albo też przekonuje go, że wypełnił przykazania Pana i
będzie wielkim w niebie. A jest to niemała krzywda.

72. Gorliwy i życzliwy sługa powinien więc ocenę własnej dobroci
powierzyć Bogu. A nie czynić się – w miejsce Pana – sędzią czy kimś
chwalącym własne życie. Jeżeli stanie się sędzią lekceważącym
prawdę, nie otrzyma nagrody. Nie czekając bowiem na swój sąd, już
wynagrodził siebie poprzez pochwały i próżność. Zgodnie ze
wskazaniem Pawła trzeba, by „sam Duch Boży wspierał swym świadectwem
naszego ducha” (Rz 8,6), a nie, by samemu osądzać nasze czyny. „Nie
ten jest bowiem wypróbowany, kto się sam przechwala, lecz ten, kogo
uznaje Pan” (2 Rz 10,18).

( fragment z „O naśladowaniu Boga”, Kraków, 2001)

Św. Maksym Wyznawca

[kaczy.i.indyczy]

z Rozdziałów o miłości:

4. Kto miłuje Boga, ten ponad wszelkie Jego stworzenia stawia
poznanie Jego samego. Swoim pragnieniem nieustannie dąży do
obcowania z Nim.

19. Szczęśliwy umysł, który wzniósł się ponad wszystkie rzeczy i
nieustannie cieszy się Bożym pięknem

23. Kto miłuje Boga, ten całym sercem kocha także bliźniego. Taki
człowiek nie może zachowywać dla siebie tego, co posiada, ale z
prawdziwie Bożą hojnością dzieli się z potrzebującymi

24. Kto udziela pomocy, naśladując samego Boga, ten nie czyni
różnicy między dobrym i złym człowiekiem, między sprawiedliwym i
niesprawiedliwym. Wszystkich obdarowuje stosownie do ich potrzeb,
jakkolwiek, ze względu na prawość, bardziej ceni człowieka dobrego
niż niegodziwca.

26. Miłość wyraża się nie tylko w rozdawaniu mienia, ale jeszcze
bardziej, w dzieleniu się Bożą nauką i w osobistej posłudze
bliźniemu.

Symeon Nowy Teolog

[kaczy.i.indyczy]

Z Rozdziałów praktycznych i teologicznych:

Wielu uważa za błogosławione życie pustelnicze, inni - życie we
wspólnocie, a więc cenobityczne, inni zaś - sprawowanie rządów,
wychowanie, nauczanie, zakładanie kościołów, przynosi to bowiem
pożytek duszy i ciału różnych ludzi. Ja natomiast nie przekładam
jednego rodzaju życia nad drugi, ani też nie mówię, że jeden jest
godny pochwały, drugi zaś wzgardy. Jakiejkolwiek więc byłyby czyny i
dzieła, błogosławione jest życie dla Boga i według Boga.

Egzystencję człowieka wypełniają różne rodzaje wiedzy i
umiejętności. Każdy zajmuje się określoną dziedziną i spełnia swoja
rolę. Ludzie żyją w ten sposób, ze służą jedni i drugim i pomagają
sobie nawzajem, zaspokajając wszelkie potrzeby. Podobnie jest w
sprawach ducha. Ktoś praktykuje jeden rodzaj cnoty, drugi zaś inny.
Drogi życia bywają różne. Wszyscy jednak zmierzaj do tego samego
celu.

Celem tych, którzy żyją i trudzą się dla Boga, jest podobanie się
Chrystusowi, naszemu Bogu, pojednanie z Ojcem przez wspólnotę Ducha
Świętego, a przez to osiągnięcie zbawienia. Na tym właśnie ono
polega, w odniesieniu do każdego człowieka. Jeżeli jednak ten cel
nie został osiągnięty, ludzkie wysiłki staja się próżne, wszelkie
działania zaś daremne. Bez pożytku też jest każda droga życia, która
kroczących nią ludzi nie prowadzi do zbawienia.

(„Filokalia.. Teksty o modlitwie serca”, Kraków, 1998.)

Św. Jan od Krzyża

[kaczy.i.indyczy]

Śpiew duszy, cieszącej się poznaniem Boga przez wiarę

Znam dobrze źródło, co tryska i płynie
Choć się dobywa wśród nocy.

1.Wiem gdzie swe wody ma ten zdrój kryniczny
Ukryty w głębi tajemnic i wieczny,
Choć się dobywa wśród nocy.

2.Początku jego nie znam, bo go nie ma,
Lecz wiem, że każdy byt swą mocą trzyma,
Choć się dobywa wśród nocy.

3.Wiem, że nie może być nic piękniejszego,
Że wszelka piękność pochodzi od niego,
Choć się dobywa wśród nocy.

4.Wiem, że w nim nie ma nic z ziemskich istności,
Że nic nie zrówna jego wszechmocności,
Choć się dobywa wśród nocy.

5.Blask jego światła nigdy nie zachodzi,
Bo wszelka światłość od niego pochodzi,
Choć się dobywa wśród nocy.

6. A tryskające z niego życia wody
Zraszają otchłań, niebiosa, narody,
Choć się dobywa wśród nocy.

7. Potok istności w tym źródle wezbrany
W potędze swojej jest niepowstrzymany,
Choć się dobywa wśród nocy.

8. To wieczne źródło znalazło ukrycie
W Chlebie Żywota, aby nam dać życie,
Choć się dobywa wśród nocy.

9. A potok, który od tych dwóch pochodzi,
Żadnej istnością swoją nie przechodzi,
Choć się dobywa wśród nocy.

10. I stąd podnosi głos, wzywa stworzenia,
By się syciły w zdrojach Utajenia,
Co się spełniły wśród nocy.

11. To jest to źródło, którego pożądam,
To jest Chleb życia, który tu oglądam,
Choć się dobywa wśród nocy.

(Św. Jan od Krzyża, Dzieła, Kraków, 1986.)

Tomasz a Kempis

[kaczy.i.indyczy]

O życiu cichym ( fragment ).

Jakim to dzieje się sposobem: że koniecznie chcemy kimś być i coś
znaczyć. Nie pozostajemy jednak w prawdzie, cokolwiek sami o sobie
mniemamy. Czemuż chcesz uskarżać się wiele i biegać tędy i owędy;
dokądkolwiek podążysz i pójdziesz, nie wszystko znajdziesz
pomyślnym: ponieważ wszędzie musi się trochę cierpieć. I jeśli z
tego nie potrafisz się cieszyć, możesz jednak wszystko znosić i w
taki sposób pozyskać spokój: ostatecznie wszystko cierpliwością
przezwyciężać. Wszystko na nic się zda: jeśli nie zaprzestaniesz
szukać samego siebie pośród stworzenia. Dopokąd tu żyjesz, winieneś
z samym sobą walczyć i znosić przeciwności.[...] Bądźże przeto
cierpliwszy: jeśli chcesz podobać się Bogu i wiele otrzymać.
Albowiem wszystko będzie ci przemienione w dobro: jeśli z ręki Boga
przyjmiesz wszelkie nieszczęście jako zysk dla duszy. Najpewniejsza
droga do nieba: być cierpliwym ze względu na Boga. W pokornym
cierpieniu: poznaje się życie mężne i mądrość niebieską.

Św. Katarzyna ze Sieny

[kaczy.i.indyczy]

Z listu do króla Ludwika Węgierskiego (nr 357)
Prawdziwa miłość kocha to, co Bóg kocha, a nienawidzi tego, czego
Bóg nienawidzi. Kto posiądzie taką miłość, porzuca ubiór starego
człowieka, to znaczy szaty grzechu (jest on tak nienawistny i
wstrętny Bogu, że pomścił go na ciele swego Syna), a przyobleka się
w nowego człowieka, czyli w Chrystusa, słodkiego Jezusa. Bez względu
na to, jakiego jest stanu i jaki urząd sprawuje, przestrzega nauki
Chrystusa i naśladuje Go. Kochający człowiek zawsze idzie śladami
Chrystusa. Gardzi światem ze wszystkimi jego rozkoszami, ceniąc je
według ich prawdziwej wartości, czyli jako rzeczy nietrwałe i
zmienne. Posiada je i używa jako rzeczy wypożyczone, a nie swoje
własne, gdyż widzi i wie, że albo mu zostaną odebrane, albo sam je
porzuci w godzinę śmierci.
Miłość sprawia, że człowiek staje się łagodny i miłuje swoich
nieprzyjaciół, bo chociaż świat za takowych ich uważa, to w
rzeczywistości nimi nie są. Prawdziwymi nieprzyjaciółmi człowieka
są: świat, szatan oraz słabe ciało i ludzka natura. Buntują się oni
stale przeciwko duchowi.

(Św. Katarzyna ze Sieny, Miasto duszy, Poznań, 2001.)

Izajasz Pustelnik

[kaczy.i.indyczy]

Z Rozdziałów o straży umysłu
Proszę cię, byś nie przestawał strzec swego serca, dopóki żyjesz.
Rolnik nie może pokładać nadziei w plonie, który jeszcze rośnie na
polu. Do czasu, gdy nie zgromadzi go w swych spichlerzach, nie wie,
co może się zdarzyć. Tak też nikt, dopóki ma oddech w sobie (Hi
27,3), nie powinien ustawać w czuwaniu nad myślami. Do ostatniego
tchnienia nie wie, jaka choroba go spotka. Także jak długo żyje, nie
może zaprzestać strzec swego serca. Zawsze natomiast powinien wołać
do Boga, prosząc Go o pomoc i zmiłowanie.
Bacz na siebie samego, aby nic nie oddaliło cię od miłości Boga.
Kontroluj swe serce i nie ulegaj zniechęceniu, mówiąc: "Jakże mogę
go strzec, będąc grzesznym?" Gdy człowiek porzuca swe występki i
zwraca się ku Bogu, przez nawrócenie odradza się i staje się nowym.

( z: Filokalia. Teksty o modlitwie serca, Kraków, 1998.)

Św. Marek Eremita

[kaczy.i.indyczy]

Z traktatu O prawie duchowym
Mocna wiara to wieża warowna (Ps 61,4). Chrystus zaś dla człowieka
wierzącego jest wszystkim.
Wszelkie twoje zamierzenia rozpoczynaj z Tym, który jest początkiem
wszelkiego dobra, tak by twe plany realizowały się zgodnie z wolą
Boga.
Zawiłego problemu nie próbuj rozwiązać, z uporem stawiając na swoim,
lecz przez to, co nakazuje prawo duchowe (Rz 7,14): cierpliwość,
modlitwę i trwałą nadzieję.
U początków każdej cnoty znajduje się Bóg, jak słońce u początku
dnia.
Gdy dokonałeś cnotliwego dzieła, pomyśl o tym, który powiedział:
Beze Mnie nic nie możecie uczynić (J 15,5).

(z: Filokalia. Teksty o modlitwie serca, Kraków,1998)

Dietrich von Hildebrand

[kaczy.i.indyczy]

Pokora jest nie tylko warunkiem autentyczności i prawdziwości
wszystkich cnót, lecz także warunkiem przemienienia w Chrystusie.
Ale ma ona w sobie samej wysoką wartość, nadaje człowiekowi
szczególne piękno.

[s-7]

"Albowiem o ile jesteś w Bogu, o tyle jesteś w pokoju, a o ile
jesteś poza Bogiem, o tyle jesteś poza pokojem. Jeśli coś jest tylko
w Bogu, to ma pokój. O ile w Bogu, o tyle w pokoju. To, jak dalece
jesteś w Bogu, jak też to, czy tak nie jest, poznawaj po tym, czy
żyjesz w pokoju czy w niepokoju. Albowiem gdzie żyjesz w niepokoju,
tam z konieczności musisz żyć w niepokoju, gdyż niepokój pochodzi od
stworzeń, a nie od Boga. Również nie ma w Bogu niczego, czego
należałoby się bać; wszystko, co jest w Bogu, można tylko kochać.
Podobnie nie ma w Nim niczego, czym należałoby się smucić." - Mistrz
Eckhart, Mowy Pouczajace

bł. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego (1846 - 1897)

[kaczy.i.indyczy]

"Modliłam się z Jezusem na pustyni. Kiedy tam wchodziłam, zobaczyłam
nagą ziemię, wyschnięte drzewa. Jak tylko Jezus się zjawił, ziemia
okryła się zielenią; na drzewach pojawiły się liście, kwiaty i
owoce. Zwierzęta poznały swego Boga; ptaki zaczęły śpiewać, ponieważ
widziały smutek Jezusa. Całe stworzenie starało się Go rozweselić i
pragnęło zatrzymać Jezusa. Każde stworzenie zastanawiało się, jak Mu
sprawić przyjemność; tylko kamienie trwały niewzruszone. Ani
światło, ani ciepło, ani rosa, ani deszcz nie mogły mieć na nie
dobrego wpływu...

Jezus mówił, patrząc na kamienie: Grzesznicy, tak właśnie
wyglądacie. Posyłam wam wodę mojej łaski, a wy nie korzystacie z
niej, tak jak te kamienie.

Dusze wierne mówiły Jezusowi: Panie, daj nam ducha modlitwy, abyśmy
mogły zdobyć dusze, które będą Ci służyły tak jak ziemia służy Ci na
pustyni. Panie, jesteśmy nagie, okryj nas Twoją miłością. Zachowaj
nas zawsze w Twojej obecności, abyśmy zawsze mogły Cię sławić, by
rozweselić Twe serce. Spraw, byśmy wydawali kwiaty i owoce dla
Kościoła.

Jezus pokazał mi na pustyni małe drzewka ciężkie od owoców i
powiedział mi: Popatrz na te małe drzewka; zobacz, jak woń tych
owoców napełnia pustynię. One są obrazem duszy pokornej i małej w
jej oczach. A teraz popatrz na te wyniosłe drzewa. Mają one same złe
owoce, a zapach ich owoców też jest przykry: one są obrazem duszy
wyniosłej...

Jezus powiedział mi jeszcze: Popatrz na te dwie osoby. Jedna z nich
szanowana jest przez wszystkich; ma wszystkie dary natury; jest
piękna, bogata. Znajduje upodobanie sama w sobie; szuka przyjemności
ziemskich; ale jej dusza jest brzydka przed Bogiem. Druga osoba jest
biedna, chora, pogardzana; ale jej serce jest zawsze przy Mnie; ona
szuka jedynie, jak mi się spodobać, jak czynić moją wolę. Och! Jak
bardzo ta dusza jest piękna i bogata w moich oczach! Jaka chwała
czeka na nią w niebie!...

Słyszałam, jak Jezus powiedział jeszcze: "Grzesznicy, nie pytam was,
dlaczego zgrzeszyliście", ale dlaczego w ogóle się nie nawracacie.
Nie będę patrzeć już na waszą przeszłość, jeśli tylko przyjdziecie
do Mnie. Mój Ojciec stworzył dla was, niebo i ziemię; przyjdźcie, Ja
was zbawię..."

Słowa Pana Jezusa do św. Faustyny

[kaczy.i.indyczy]

Napisz: Wszystko, co istnieje, jest zawarte we wnętrznościach mojego
miłosierdzia głębiej niż niemowlę w łonie matki. Jak boleśnie rani
mnie niedowierzanie mojej dobroci. Najboleśniej ranią mnie grzechy
nieufności (Dz. 1076).

Niech pokładają nadzieję w miłosierdziu moim najwięksi grzesznicy.
Oni mają prawo przed innymi do ufności w przepaść miłosierdzia
mojego. Córko moja, pisz o moim miłosierdziu dla dusz znękanych.
Rozkosz mi sprawiają dusze, które się odwołują do mojego
miłosierdzia. Takim duszom udzielam łask ponad ich życzenia. Nie
mogę karać, choćby ktoś był największym grzesznikiem, jeżeli on się
odwołuje do mej litości, ale usprawiedliwiam go w niezgłębionym i
niezbadanym miłosierdziu swoim. Napisz: Nim przyjdę jako Sędzia
sprawiedliwy, otwieram wpierw na oścież drzwi miłosierdzia mojego.
Kto nie chce przejść przez drzwi miłosierdzia, ten musi przejść
przez drzwi sprawiedliwości mojej... (Dz. 1146).

św. Faustyna Kowalska (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

Wyznał mi szatan, że jestem przedmiotem jego nienawiści. Powiedział,
że: Tysiąc dusz mniej mi robi szkody aniżeli ty, kiedy mó­wisz o
miłosierdziu wielkim Wszechmocnego. Najwięksi grzesznicy nabierają
ufności i wracają do Boga, a ja - mówi duch zły - tracę wszystko,
ale nadto mnie samego prześladujesz tym niezgłębionym miłosierdziem
Wszechmocnego. - Poznałam, jak bardzo szatan nienawidzi miłosierdzia
Bożego, nie chce uznać, że Bóg jest dobry. (Dz. 1167)

Ojcowie pystyni

[kaczy.i.indyczy]

Ktoś zapytał abba Pojmena o twardość serca. On odpowiedział:

„Woda z natury jest miękka, a kamień twardy: ale jeśli zawiesić
naczynie nad kamieniem, wyciekające krople drążą kamień. Tak też i
słowo Boże jest miękkie, a nasze serca twarde: ale jeżeli człowiek
często słucha słowa Bożego, serce mu się otwiera na bojaźń Bożą”.

[kaczy.i.indyczy]

„ Starzec rzekł: Jeśli ktoś straci złoto lub srebro, może zdobyć na
nowo inne w zamian za to, które stracił. Ten zaś kto stracił czas,
nie może niczym wyrównać tej straty”

[kaczy.i.indyczy]

Pewien starzec opowiadał, że którejś nocy zaczął się modlić na
pustyni swojej duszy, gdy nagle usłyszał donośne granie rogu, jak
gdyby wezwanie do walki.
Zdziwił się, mówiąc sobie, że pustynia jest pusta i nie ma tam
żadnego człowieka. Skąd więc pochodził dźwięk rogu na takim
pustkowiu? Czyżby toczyła się tu wojna? Wówczas zjawił się przed nim
szatan i powiedział: „Tak, mnichu, to jest wojna. Jeśli chcesz,
walcz, jeśli nie, poddaj się twoim nieprzyjaciołom”.

święty Franciszek Salezy

[kaczy.i.indyczy]

„Święty Paweł w jednej chwili został oczyszczony oczyszczeniem
doskonałym jak święta Katarzyna Genueńska, święta Magdalena, święta
Pelagia i inni. Jednak ten sposób oczyszczenia jest tak cudowny i
nadzwyczajny w porządku łaski, jak zmartwychwstanie umarłych w
porządku natury, dlatego nie powinniśmy się go spodziewać dla
siebie. Zwykle oczyszczenie i uleczenie tak ciała, jak i duszy
odbywa się powoli, stopniowo, krok za krokiem, z trudem – i
potrzebuje czasu. Aniołowie na drabinie Jakubowej mają skrzydła, ale
nie latają, tylko wstępują i zstępują kolejno szczebel po szczeblu.
Duszę, która przechodzi od grzechu do pobożności, porównuje Pismo
Święte do jutrzenki, która wschodząc, nie rozprasza ciemności w
jednej chwili, ale z wolna (por. Prz 4,18]. Uleczenie dokonujące się
stopniowo zawsze jest pewniejsze – mówi przysłowie. Choroby duszy a
także ciała przybywają konno i to galopem, a ustępują pieszo krok za
krokiem.”

[kaczy.i.indyczy]

„Jest możliwe, ze jakaś siostra, która często upada i popełnia wiele
błędów, jest bardziej cnotliwa i milsza Bogu od innej, mającej tuzin
cnót wrodzonych lub nabytych. Wysiłki i praca tej drugiej są
mniejsze, a w konsekwencji także jej odwaga i pokora mogą nie
dorównywać odwadze i pokorze pierwszej siostry, którą uważamy za tak
slabą. Tamta bowiem zachowuje odwagę w obliczu swoich braków, nie
trwożąc się nimi ani nie niepokojąc, dzieki pokorze, którą
uksztaltowały w niej okoliczności lub też dzięki umiłowaniu swojej
nędzy. Święty Piotr został wybrany na pierwszego spośród apostołów
chociaż miał wiele wad i popełnial błędy nawet po otrzymaniu darów
Ducha Świętego. Jednak mimo swych wad zachował wielką odwagę i nie
dziwił się temu, że nasz Pan uczynił go swoim namiestnikiem i
wyróżnił go spośród innych, tak że nikt nie mógł powiedzieć, iż nie
zasłużył on na postawienie go ponad świętym Janem oraz innymi
apostołami”

św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein) (1891

[kaczy.i.indyczy]

Chrystus jest mocą Boży i Bożą mądrością nie dlatego, że jest
wysłannikiem Boga, Jego Synem i że sam jest Bogiem, lecz szczególnie
dlatego, że jest ukrzyżowany. Albowiem śmierć krzyżowa jest w
niezgłębionej mądrości Bożej pomyślana jako środek odkupienia. Aby
okazać, że ludzka siła i mądrość nie są zdolne dokonać zbawienia,
dał Bóg zbawczą moc temu, który według kryteriów ludzkiego sądu
okazuje się słaby i głupi; który sam z siebie okazuje się niczym,
lecz pozwala w sobie działać samej mocy Bożej; który
siebie "opróżnił" i "stał się posłusznym aż do śmierci krzyżowej".

sługa Boży Dolindo Ruotolo ( 1882 – 1970)

[kaczy.i.indyczy]

Jezus mówi do duszy:

"Dlaczego zamartwiacie się i niepokoicie? Zostawcie mnie troskę o
wasze sprawy, a wszystko się uspokoi. Zaprawdę mówię wam, że każdy
akt prawdziwego, głębokiego i całkowitego zawierzenia Mnie wywołuje
pożądany przez was efekt i rozwiązuje trudne sytuacje. Zawierzenie
Mnie nie oznacza zadręczania się, wzburzenia, rozpaczania, a później
kierowania do Mnie modlitwy pełnej niepokoju, bym nadążał za wami;
zawierzenie to jest zamiana niepokoju na modlitwę. Zawierzenie
oznacza spokojne zamknięcie oczu duszy, odwrócenie myśli od udręki i
oddanie się Mnie tak, bym jedynie Ja działał, mówiąc Mi: Ty się tym
zajmij.

Sprzeczne z zawierzeniem jest martwienie się, zamęt, wola
rozmyślania o konsekwencjach zdarzenia. Podobne jest to do
zamieszania spowodowanego przez dzieci domagające się, aby mama
myślała o ich potrzebach gdy tymczasem one chcą się tym zająć same,
utrudniając swymi pomysłami i kaprysami jej pracę. Zamknijcie oczy i
pozwólcie Mi pracować, zamknijcie oczy i myślcie o obecnej chwili,
odwracając myśli od przyszłości jak od pokusy.

Oprzyjcie się na Mnie wierząc w moją dobroć, a poprzysięgam wam na
moją miłość, że kiedy z takim nastawieniem mówicie: „Ty się tym
zajmij”, Ja w pełni to uczynię, pocieszę was, uwolnię i poprowadzę.

A kiedy muszę was wprowadzić w życie różne od tego, jakie wy
widzielibyście dla siebie, uczę was, noszę w moich ramionach,
sprawiam, że jesteście jak dzieci uśpione w matczynych objęciach.
To, co was niepokoi i powoduje ogromne cierpienie to wasze
rozumowanie, wasze myślenie po swojemu, wasze myśli i wola, by za
wszelką cenę samemu zaradzić temu, co was trapi.

Czegóż nie dokonuję, gdy dusza, tak w potrzebach duchowych jak i
materialnych, zwraca się do mnie mówiąc: „Ty się tym zajmij”, zamyka
oczy i uspokaja się! Dostajecie niewiele łask, kiedy męczycie się i
dręczycie się, aby je otrzymać; otrzymujecie ich bardzo dużo, kiedy
modlitwa jest pełnym zawierzeniem Mnie. W cierpieniu prosicie, żebym
działał, ale tak jak wy pragniecie... Zwracacie się do Mnie, ale
chcecie, bym to ja dostosował się do was. Nie bądźcie jak chorzy,
którzy proszą lekarza o kurację, ale sami mu ją podpowiadają. Nie
postępujcie tak, lecz módlcie się, jak was nauczyłem w
modlitwie „Ojcze nasz”: Święć się Imię Twoje, to znaczy bądź
uwielbiony w tej moje potrzebie; Przyjdź Królestwo Twoje, to znaczy
niech wszystko przyczynia się do chwały Królestwa Twego w nas i w
świecie; Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi, to znaczy Ty
decyduj w tej potrzebie, uczyń to, co Tobie wydaje się lepsze dla
naszego życia doczesnego i wiecznego.

Jeżeli naprawdę powiecie Mi: „Bądź wola Twoja”, co jest równoznaczne
z powiedzeniem: „Ty się tym zajmij”, Ja wkroczę z całą moją
wszechmocą i rozwiąże najtrudniejsze sytuacje. Gdy zobaczysz, że
twoja dolegliwość zwiększa się zamiast się zmniejszać, nie martw
się, zamknij oczy i z ufnością powiedz Mi: „Bądź wola Twoja, Ty się
tym zajmij!”. Mówię ci, że zajmę się tym, że wdam się w tę sprawę
jak lekarz, a nawet, jeśli będzie trzeba, uczynię cud. Widzisz, że
sprawa ulega pogorszeniu? Nie trać ducha! Zamknij oczy i mów: Ty się
tym zajmij!”. Mówię ci, że zajmę się tym i że nie ma
skuteczniejszego lekarstwa nad moją interwencją miłości. Zajmę się
tym jedynie wtedy, kiedy zamkniesz oczy.

Nie możecie spać, wszystko chcecie oceniać, wszystkiego dociec, o
wszystkim myśleć i w ten sposób zawierzacie siłom ludzkim albo –
gorzej – ufacie tylko interwencji człowieka. A to właśnie stoi na
przeszkodzie moim słowom i memu przybyciu. Och! Jakże pragnę tego
waszego zawierzenia, by móc wam wyświadczyć dobrodziejstwa i jakże
smucę się widzę was wzburzonymi.

Szatan właśnie do tego zmierza: aby was podburzyć, by ukryć was
przed moim działaniem i rzucić na pastwę tylko ludzkich poczynań.
Przeto ufajcie tylko Mnie, oprzyjcie się na mnie, zawierzcie Mnie we
wszystkim. Czynię cuda proporcjonalnie do waszego zawierzenia Mnie,
a nie proporcjonalnie do waszych trosk.

Kiedy znajdujecie się w całkowitym ubóstwie, wylewam na was skarby
moich łask. Jeżeli macie swoje zasoby, nawet niewielkie lub staracie
się je posiąść, pozostajecie w naturalnym obszarze, a zatem
podążacie za naturalnym biegiem rzeczy, któremu często przeszkadza
szatan. Żaden człowiek rozumujący tylko według logiki ludzkiej nie
czynił cudów. Lecz na sposób Boski działa ten, kto zawierza Bogu.

Kiedy widzisz, że sprawy się komplikują, powiedz z zamkniętymi
oczami duszy: Jezu, Ty się tym zajmij! Postępuj tak we wszystkich
twoich potrzebach. Postępujcie tak wszyscy, a zobaczycie wielkie,
nieustanne i ciche cuda. To wam poprzysięgam na moją miłość."

sługa Boży o. Bernard Kryszkiewicz (1915 - 1945)

[kaczy.i.indyczy]

Jezus mówi do duszy:


"Cieszyć się pociechami, kiedy serce moje daje ci je, dobrze jest,
ale zbyt natrętnie ich szukać, i potem niepokoić się, kiedy ich
zabraknie, jest wielkim błędem, w który niestety wiele dusz nawet
spośród bliskich mi często wpada. Uczucia serca są najważniejsze,
nie dlatego że dają pociechę sercu twemu, ale tylko dlatego, że
naglą wolę do pracy nad sobą. Czy wiesz, synu mój, którzy są moi
najlepsi przyjaciele? Ci, którzy na modlitwie pociech mają bardzo
mało, albo wcale ich nie mają, a jednak nad sobą pracują ciągle.
Tacy kochają mnie dla mnie. Ci zaś, którzy szukają pociech, kochają
nie mnie, ale moje pociechy - kochają siebie..."

św. Faustyna Kowalska (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

W pewnej chwili usłyszałam te słowa: Córko moja, mów światu całemu o
niepojętym miłosierdziu moim. Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było
ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla
biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia
mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła
miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii
św., dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar; w dniu tym otwarte są
wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski; niech się nie lęka
zbliżyć do mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako
szkarłat. Miłosierdzie moje jest tak wielkie, że przez całą
wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski.
Wszystko, co istnieje, wyszło z wnętrzności miłosierdzia mego. Każda
dusza w stosunku do mnie rozważać będzie przez wieczność całą miłość
i miłosierdzie moje. Święto Miłosierdzia wyszło z wnętrzności moich,
pragnę, aby uroczyście obchodzone było w pierwszą niedzielę po
Wielkanocy. Nie zazna ludzkość spokoju, dopokąd nie zwróci się do
źródła miłosierdzia mojego (Dz. 699).

Niedziela Przewodnia, czyli święto Miłosierdzia Pańskiego,
zakończenie Jubileuszu Odkupienia. Kiedyśmy poszły na tę
uroczystość, serce mi biło z radości, że te dwie uroczystości z sobą
są tak ściśle złączone. Prosiłam Boga o miłosierdzie dla dusz
grzesznych. Kiedy się kończyło nabożeństwo i kapłan wziął
Przenajświętszy Sakrament, aby udzielić błogosławieństwa, wtem
ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jako jest na tym obrazie.
Udzielił Pan błogosławieństwa i promienie te rozeszły się na cały
świat. Wtem ujrzałam jasność niedostępną na kształt mieszkania
kryształowego, utkanego z fal jasności nieprzystępnej żadnemu
stworzeniu ani duchowi. Do tej jasności trzy drzwi - i w tej chwili
wszedł Jezus w takiej postaci, jako jest na tym obrazie, do onej
jasności - w drzwi drugie, do wnętrza jedności. Jest to Jedność
Troista, która jest niepojęta, nieskończoność. Wtem usłyszałam głos:
Święto to wyszło z wnętrzności miłosierdzia mojego i jest
zatwierdzone w głębokościach zmiłowań moich. Wszelka dusza wierząca
i ufająca miłosierdziu mojemu dostąpi go. - Cieszyłam się
niezmiernie dobrocią i wielkością Boga swego(Dz. 420).

Św. Josemaría Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

Najwyższa władza Biskupa Rzymu i jego nieomylność, kiedy mówi ex
catedra, nie są wymysłem ludzkim: zasadzają się na wyraźnej woli
założycielskiej Chrystusa. Zupełnie bezpodstawnym jest w tym
kontekście przeciwstawianie rządów Papieża, rządom biskupów, czy też
uzależnianie prawomocności Nauki papieskiej od uznania wiernych! Nic
bardziej mylnego jak pojęcie równowagi władz; choćby schematy
ludzkie były atrakcyjne i praktyczne nie służą nam. Nikt w Kościele
nie cieszy się przez siebie samego władzą absolutną, jako człowiek;
w Kościele nie ma innego zwierzchnika jak Chrystus; i to Chrystus
chciał ustanowić swojego Zastępcę – Biskupa Rzymu – dla swojej
Oblubienicy pielgrzymującej na tej ziemi. (...)

Przyczyniamy się do tego, aby uczynić apostolskość bardziej widoczną
dla wszystkich oczu, okazując z największą wiernością jedność z
Papieżem, która jest jednością z Piotrem. Miłość do Biskupa Rzymu
powinna być naszą piękną namiętnością ponieważ w nim widzimy
Chrystusa. Jeżeli obcujemy z Panem w modlitwie, będziemy kroczyć ze
spojrzeniem nieskrępowanym, które pozwoli nam poznawać działanie
Ducha Świętego, także w wydarzeniach, których czasem nie rozumiemy
albo które powodują nasz płacz lub ból. (Kochać Kościół)

Jan z Karpatos

[kaczy.i.indyczy]

„Z całych swoich sił strzeż się, by nie upaść. Upadek nie przystoi
bowiem temu, który jest silny i walczy. Jeśli jednak to ci się
zdarzy, natychmiast się podnieś i na nowo podejmij dobrą walkę.
Gdybyś nawet upadł niezliczoną ilość razy i utracił łaskę, to
niezliczoną ilość uczyń to samo: podnieś się z upadku. I tak aż do
śmierci. Napisano bowiem: Siedmiokroć upadnie sprawiedliwy – to
znaczy w ciągu całego życia – to i siedmiokroć powstanie (Prz 24,16)…
Rozpacz jest czymś gorszym niż grzech. Gdy bowiem Judasz zdrajca,
małoduszny i niedoświadczony w walce, popadł w rozpacz, wróg rzucił
się na niego i założył mu sznur na szyję. Gdy Piotr natomiast, owa
mocna skała, doznał straszliwego upadku, jako doświadczony w walce,
nie uległ ani nie poddał się rozpaczy, ale poderwał się i z sercem
skruszonym i pokornym płakał gorzkimi łzami. Kiedy dostrzegł to nasz
przeciwnik, jakby porażony gwałtownym ogniem, natychmiast wycofał
się i straszliwie krzycząc uciekł daleko.” Sto rozdziałów zachęt 84-
85

Św. Josemaría Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

“Módl się o prawdziwą pokorę”

Pokora rodzi się z poznania Boga i poznania siebie samego. (Kuźnia,
184)

Depresja z tego powodu, że widzisz swoje wady, albo że inni je
odkrywają, nie ma żadnych podstaw...
— Módl się o prawdziwą pokorę. (Bruzda, 262)

Uciekajmy od tej fałszywej pokory, która nazywa się wygodą. (Bruzda,
265)

Panie, zrób mi prezent: daj mi Miłość... Miłość, która mnie oczyści.
Ach i jeszcze coś: znajomość siebie samego, która napełni mnie
pokorą. (Kuźnia, 185)

Świętymi są ci, co walczą do końca swego życia: ci, którzy zawsze
potrafią podnieść się po każdym upadku, by dzielnie iść dalej z
pokorą, z miłością, z nadzieją. (Kuźnia, 186)

Jeśli błędy twoje sprawiają, że stajesz się bardziej pokorny, jeśli
prowadzą cię do usilniejszego szukania pomocnej Bożej dłoni,
stanowią drogę do świętości: felix culpa! – błogosławioną winę! –
jak śpiewa Kościół. (Kuźnia, 187)

Pokora pomaga każdej duszy nie zniechęcać się własnymi błędami.
– Prawdziwa pokora prowadzi... do prośby o przebaczenie! (Kuźnia,
189)

[kaczy.i.indyczy]

"Pycha... u ciebie? — Z jakiej racji?"

„Pycha... u ciebie? — Z jakiej racji?” (Droga, 600)
Kiedy duszę opanuje pycha, za nią, jak w zaprzęgu, zwykły iść
wszystkie inne wady: skąpstwo, wszelkiego rodzaju nieumiarkowanie,
zawiść, niesprawiedliwość. Człowiek pyszny usiłuje w bezsensowny
sposób zdetronizować Boga, który jest miłosierny, by sam, okrutny do
głębi serca, mógł zająć Jego miejsce.

Musimy błagać Boga, by nie pozwolił nam ulec tej pokusie. Pycha jest
grzechem najgorszym i równocześnie najbardziej ośmieszającym. Ten,
którego omami, zaczyna żyć coraz bardziej w świecie złudzeń, próżny,
puszy się jak owa ropucha z bajki, która w swej chełpliwości tak się
nadęła, że w końcu pękła. Pycha jest odrażająca także z czysto
ludzkiego punktu widzenia. Kto uważa siebie za wyższego od
wszystkich i wszystkiego, zapatrzony jest tylko w siebie i lekceważy
innych, ten spotyka się wreszcie tylko z kpiną na widok swej głupiej
próżności. (Przyjaciele Boga, 100

św. Katarzyna ze Sieny (1347 - 1380)

[kaczy.i.indyczy]

Bóg Ojciec do świętej Katarzyny:


Nikt nie powinien się bać walki z diabłem, czy jego pokusy, bo
uczyniłem wszystkich silnymi. Dałem im męstwo woli, umocnionej w
krwi Syna mojego. Woli tej żaden diabeł, ani żadna moc stworzona nie
może zmienić. Jest ona wasza, tylko wasza, dana przeze mnie wraz z
jej wolnością.


Jeśli człowiek nie wydaje diabłu tego miecza woli, to jest, jeśli
nie przystaje na pokusy i nalegania jego, nigdy pokusa nie dotknie
go i nie uczyni winnym grzechu. Raczej umocni go ona, otwierając oko
umysłu jego, aby widział miłość moją, która pozwala mu poznać, że
tylko z miłości dopuszczam was kusić - dla doprowadzenia was do
cnoty i wypróbowania jej.


Istotnie zdarza się często, że diabeł wybiera właśnie czas modlitwy,
aby niepokoić duszę i napastować ją. Stara się w ten sposób
zniechęcić ją do modlitwy, mówiąc często: - Modlitwa twa nic nie
jest warta, bo nie powinnaś myśleć o niczym innym, ani zważać na nic
innego, prócz tego, co mówisz. Diabeł poddaje jej takie myśli, aby
doszła do zniechęcenia, zamętu ducha i zaniechania modlitwy. Bo
modlitwa jest orężem, którym dusza broni się od wszelkich
nieprzyjaciół, jeśli trzyma go ręka miłości i jeśli walczy nim ramię
wolnej woli, kierowane światłem najświętszej wiary.


Wiesz, że pycha diabła nie może znieść widoku pokornego ducha, tak
samo jak wielkość mej dobroci i miłosierdzia mego, w których dusza
prawdziwie pokłada nadzieję, jest nieznośna dla jego rozpaczy.
Diabeł bada, co dusza skłonna jest przyjąć i daje jej to, czego ona
pragnie. ... Wtedy diabeł przybiera w tej duszy postać światłości.
Już to przyjmuje kształt anioła, już to mej Prawdy, już to postać
moich świętych. A czyni to, aby złowić tę duszę na wędkę radości
duchowej, której ona szuka w widzeniach i rozkoszach ducha. Jeśli
dusza nie podniesie się wtedy przez prawdziwą pokorę, odpychając z
pogardą wszystkie ofiarowane jej radości, złowi się na tę wędkę i
wpadnie w ręce diabła. Odrzucając natomiast z pokorą tę radość,
jeśli z miłością wybierze mnie, który jestem dawcą, a nie darem,
diabeł nie będzie mógł w swej pysze znieść ducha, który jest pokorny.


Prawda, że diabeł nie śpi nigdy. Niech to będzie nauką dla
niedbałych, przesypiających czas, z którego mogliby tak bardzo
korzystać. Ale czujność jego nie może szkodzić duszom doskonałym,
gdyż nie może on znieść żaru ich miłości, ani woni zjednoczenia,
którego dokonali ze mną, oceanem pokoju. Dusza nie może być
oszukana, dopóki trwa w zjednoczeniu ze mną; diabeł ucieka od niej,
jak mucha od kipiącego na ogniu garnka, z obawy, by się nie sparzył.
Lecz gdyby garnek był letni, mucha nie bałaby się i wleciałaby do
środka, ale często z niego ucieka, znajdując w nim większe gorąco,
niż sobie wyobrażała. Podobnie dzieje się z duszą, która nie doszła
jeszcze do stanu doskonałości. Diabeł sądząc, że jest letnia, wnika
w nią przez liczne i rozmaite pokusy. Lecz dusza poznając właśnie w
tej chwili siebie i gorąco żałując za grzechy, stawia opór i aby nie
ulec, zakuwa się wolą w pęta nienawiści grzechu i miłości cnoty.


Niech się raduje wszelka dusza, która czuje te liczne napaści, gdyż
to jest droga, która prowadzi do tego słodkiego i chwalebnego stanu.
Rzekłem ci już, że przez poznanie siebie i nienawiść do siebie i
przez poznanie mej dobroci dochodzicie do doskonałości. Dusza nigdy
nie poznaje lepiej, czy jestem w niej, jak w chwili tych walk.


Diabeł zaprasza ludzi do wody śmierci, jedynej jaką posiada; oślepia
ich rozkoszami i zaszczytami świata; na wędkę przyjemności chwyta
ich pozorem dobra. W inny sposób nie mógłby tego uczynić; ludzie
schwytać by się nie dali, gdyby nie znajdowali tam czegoś dobrego
lub przyjemnego, bo dusza z natury swojej zawsze pragnie dobra.

bł. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego (1846 - 1897)

[kaczy.i.indyczy]

Jezus powiedział mi jeszcze: Popatrz na te dwie osoby. Jedna z nich
szanowana jest przez wszystkich; ma wszystkie dary natury; jest
piękna, bogata. Znajduje upodobanie sama w sobie; szuka przyjemności
ziemskich; ale jej dusza jest brzydka przed Bogiem. Druga osoba jest
biedna, chora, pogardzana; ale jej serce jest zawsze przy Mnie; ona
szuka jedynie, jak mi się spodobać, jak czynić moją wolę. Och! Jak
bardzo ta dusza jest piękna i bogata w moich oczach! Jaka chwała
czeka na nią w niebie!...

Słyszałam, jak Jezus powiedział jeszcze: "Grzesznicy, nie pytam was,
dlaczego zgrzeszyliście", ale dlaczego w ogóle się nie nawracacie.
Nie będę patrzeć już na waszą przeszłość, jeśli tylko przyjdziecie
do Mnie. Mój Ojciec stworzył dla was, niebo i ziemię; przyjdźcie, Ja
was zbawię..."

św. Faustyna Kowalska (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

KORONKA DO BOŻEGO MŁOSIERDZIA

476.
PAN JEZUS DYKTUJE ŚW. FAUSTYNIE KORONKĘ DO MIŁOSIERDZIA BOŻEGO
Na drugi dzień rano, kiedy weszłam do naszej kaplicy, usłyszałam te
słowa wewnętrznie: - Ile razy wejdziesz do kaplicy – odmów zaraz te
modlitwę, której cię nauczyłem wczoraj. Kiedy odmawiałam te
modlitwę, usłyszałam w duszy te słowa: Modlitwa ta jest na
uśmierzenie gniewu Mojego, odmawiać ja będziesz przez dziewięć dni
na zwykłej cząstce różańca w sposób następujący: najpierw odmówisz
jedno Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo i Wierzę w Boga, następnie na
paciorkach Ojcze nasz mówić będziesz następujące słowa: Ojcze
Przedwieczny, ofiaruje ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Najmilszego
Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za
grzechy nasze i świata całego; na paciorkach Zdrowaś Maryjo,
będziesz odmawiać następujące słowa: dla Jego bolesnej Męki miej
miłosierdzie dla nas i świata całego. Na zakończenie odmówisz
trzykrotnie te słowa: Święty Boże, Święty Mocny, Święty
Nieśmiertelny – zmiłuj się nad nami i nad całym światem. (Dz 476)

687.
PAN JEZUS WZYWA SW. FAUSTYNĘ DO NIEUSTANNIE ODMAWIANIA KORONKI DO
BOŻEGO MIŁOSIERDZIA
W pewnej chwili, kiedy przechodziłam korytarzem do kuchni,
usłyszałam w duszy te słowa: odmawiaj nieustannie tę koronkę. której
cię nauczyłem. Ktokolwiek będzie ją odma­wiał, dostąpi wielkiego
miłosierdzia w godzinę śmierci. Kapłani będą podawać grzesznikom,
jako ostatnią deskę ratunku; chociażby był grzesznik
najzatwardzialszy, jeżeli raz tylko zmówi tę koronkę, dostąpi łaski
z nieskończonego miłosierdzia Mojego. Pragnę, aby poznał świat cały
miłosierdzie Moje; niepojętych łask Pragnę udzielać duszom, które
ufają Mojemu miłosierdziu. (Dz 687)

810.
ŚW. FAUSTYNA ODMAWIA KORONKĘ PRZY KONAJĄCYM
Na drugi dzień już po dwunastej, kiedy weszłam na salę, ujrzałam
osobę konającą i da wiedziałam się, że agonia zaczęła się w nocy.
Kiedy stwierdziłam - była ta wtenczas, kiedy mnie proszona a
modlitwę. Nagle usłyszałam w duszy głos: - odmów tę koronkę, której
cię nauczyłem. Pobiegłam po różaniec i uklękłam przy konającej i
zaczęłam z całą gorącością ducha odmawiać tę koronkę, Nagle konająca
otworzyła oczy i spojrzała się na mnie i nie zdążyłam zmówić całej ­
koronki, a ona już skonała z dziwnym spokojem. Gorąca prosiłam Pana,
aby spełnił obietnicę, którą mi dał za odmówienie tej koronki. Dał
mi Pan poznać, że dusza ta dostąpiła łaski, którą Pan mi
przyobiecał. Dusza ta była pierwsza, która doznała obietnicy
Pańskiej. Czułam, jak moc miłosierdzia ogarnia tę duszę. (Dz 810)

811.
PAN JEZUS PRZYPOMINA O WIELKIEJ DUCHOWEJ MOCY KORONKI
Kiedy weszłam do swej samotni, usłyszałam te słowa: każdą duszę
bronię w godzinie śmierci, jako swej chwały, która odmawiać będzie
tę koronkę, albo przy konającym inni odmówią, jednak odpustu tego
samego dostępują. Kiedy przy konającym odmawiają tę koronkę,
uśmierza się gniew Boży, a miłosierdzie niezgłębione ogarnia duszę i
poruszą się wnętrzności Miłosierdzia Mojego, dla Bolesnej Męki Syna
Mojego.O, gdyby wszyscy poznali, jak Wielkie jest miłosierdzie
Pańskie, ale jak bardzo my wszyscy potrzebujemy tego miło­sierdzia, a
szczególnie w tej stanowczej godzinie.(Dz 811)

847-848.
PAN JEZUS PRZYPOMINA SWOJE OBIETNICE ZŁOŻONE TYM, KTÓRZY ODMAWIAĆ
BĘDĄ KORONKĘ
Na drugi dzień Świąt, był u nas Ojciec Andrasz ze Mszą św., podczas
której także widziałam małego Jezusa. Po południu byłam u spowiedzi,
na pewne pytania nie dał mi Ojciec odpowiedzi, które dotyczyły
dzieła tego, powiedział: jak będziesz zdrowa, to wtenczas konkretnie
pomówimy, a teraz ­staraj się wykorzystać te łaski, których ci Bóg
udziela i staraj się wrócić do zupełnego zdrowia - a resztę ty
wiesz, jak się masz kierować i czego się trzymać w tych rzeczach. Za
pokutę zadał mi Ojciec abym odmówiła tę koronkę, której mnie nauczył
Jezus. Wtem usłyszałam głos podczas odmawiania tej koronki:O, jak
wielkich łask udzielę duszom, które odmawiać będą tę koronkę,
wnętrzności miłosierdzia Mego poruszone są­ dla odmawiających tę
koronkę. Zapisz te słowa, córko Moja, mów światu o Moim
miłosierdziu, niech pozna cała ludzkość niezgłębione miłosierdzie
Moje. Jest to znak na czasy ostatecz­ne, po nim nadejdzie dzień
sprawiedliwy. Póki czas niech uciekają się do źródła miłosierdzia
Mojego, niech korzystają z Krwi i Wody, która dla nich wytrysła. - O
dusze ludzkie, gdzie się schronicie w dzień gniewu Bożego?
Uciekajcie teraz do źródła miłosierdzia Bożego, O, jak wielką widzę
liczbę dusz widzę - uwielbiły miłosierdzie Boże i śpiewać będą pieśń
chwały na wieki.(Dz 847-848)

1035.
ŚW. FAUSTYNA KORONKĄ I ZNAKIEM KRZYŻA WYPROSIŁA PEWNEJ OSOBIE
SPOKOJNĄ ŚMIERĆ
+ Dziś wieczorem umierał pewien człowiek młody jeszcze, ale
strasznie się męczył. Zaczęłam za niego tę koroneczkę, której mnie
nauczył Pan. Zmówiłam całą, jednak konanie się przedłuża, chciałam
zacząć litanię do Wszystkich Świętych, ale nagle usłyszałam te
słowa: odmawiaj tę koronkę. Zrozumiałam, że dusza ta potrzebuje
wielkiej pomocy modlit­wy i wielkiego miłosierdzia. Zamknęłam się w
swojej separatce i padłam krzyżem przed Bogiem i żebrałam
miłosierdzia dla tej duszy; wtem odczułam wielki Majestat Boży i
wielką sprawied­liwość Bożą. Truchlałam z przerażenia, ale nie
przestawałam błagać Boga o miłosierdzie za duszę tą i zdjęłam
krzyżyk z piersi swoje[j], krzyżyk ten jest ślubny i położyłam go na
piersiach konającego, i rzekłam do Pana: Jezu, spójrz się na tę
duszę z taką miłością, z jaką się spojrzałeś na moją całopa1ną
ofiarę w dzień ślubów wiecznych i przez moc obietnicy, jakoś mi
przyrzekł dla konających, którzy będą wzywać miłosierdzia Twego za
nimi, i przestał się męczyć, skonał spokojnie. O, jak bardzo
powinniśmy się modlić za konających, korzystajmy z miłosierdzia,
póki czas zmiłowania.(Dz 1035)

1541.
KORONKĄ DO BOŻEGO MIŁOSIERDZIA MOŻNA WYPROSIĆ WSZYSTKIE ŁASKI
Córko Moja. zachęcaj dusze do odmawiania tej koronki, którą ci
podałem. Przez odmawianie tej koronki podoba Mi się dać wszystko o
co mnie prosić będą. Zatwardziali grzesznicy, gdy ją odmawiać będą,
napełnię dusze ich spokojem., a godzina śmierci ich będzie
szczęśliwa. Napisz to dla dusz strapionych; gdy dusza ujrzy i pozna
ciężkość swych grzechów. gdy się odsłoni przed jej oczyma duszy cała
przepaść nędzy w jakiej się pogrążyła, niech nie rozpacza ale z
ufnością niech się rzuci w ramiona Mojego miłosierdzia, jak dziecko
w objęcia ukochanej matki. Dusze te mają pierwszeństwo do Mojego
litościwego Serca, one mają pierwszeństwo do Mojego miłosierdzia.
Powiedz, że żadna dusza, która wzywała miłosierdzia Mojego nie
zawiodła się, ani nie doznała zawstydzenia. Mam szczególne
upodobanie w duszy, która zaufała dobroci Mojej. Napisz, gdy tę
koronkę przy konających odmawiać będą, stanę pomiędzy Ojcem, a duszą
konającą nie jako Sędzia sprawiedli­wy, ale jako Zbawiciel miłosierny.
(Dz 1541)

797.
PAN JEZUS PROSIŁ ŚW. FAUSTYNĘ, BY PRZEZ ODMAWIANIE KORONKI POMOGŁA
MU ZBAWIAĆ DUSZE
Dziś wszedł do mnie Pan i rzekł: - Córko Moja, dopomóż Mi zbawiać
dusze. Pójdziesz do konającego grzesznika i będziesz odmawiać tę
koroneczkę, a przez to wyprosisz mu ufność w Moje miłosierdzie, gdyż
już jest w rozpaczy.(Dz 1797)

źródło:
www.jezuufamtobie.pl/dzienniczek.php

święty Franciszek Salezy

[kaczy.i.indyczy]

„Święty Paweł w jednej chwili został oczyszczony oczyszczeniem
doskonałym jak święta Katarzyna Genueńska, święta Magdalena, święta
Pelagia i inni. Jednak ten sposób oczyszczenia jest tak cudowny i
nadzwyczajny w porządku łaski, jak zmartwychwstanie umarłych w
porządku natury, dlatego nie powinniśmy się go spodziewać dla
siebie. Zwykle oczyszczenie i uleczenie tak ciała, jak i duszy
odbywa się powoli, stopniowo, krok za krokiem, z trudem – i
potrzebuje czasu. Aniołowie na drabinie Jakubowej mają skrzydła, ale
nie latają, tylko wstępują i zstępują kolejno szczebel po szczeblu.
Duszę, która przechodzi od grzechu do pobożności, porównuje Pismo
Święte do jutrzenki, która wschodząc, nie rozprasza ciemności w
jednej chwili, ale z wolna (por. Prz 4,18]. Uleczenie dokonujące się
stopniowo zawsze jest pewniejsze – mówi przysłowie. Choroby duszy a
także ciała przybywają konno i to galopem, a ustępują pieszo krok za
krokiem.”

sługa Boży Dolindo Ruotolo ( 1882 – 1970)

[kaczy.i.indyczy]

Jezus mówi do duszy:

"Dlaczego zamartwiacie się i niepokoicie? Zostawcie mnie troskę o
wasze sprawy, a wszystko się uspokoi. Zaprawdę mówię wam, że każdy
akt prawdziwego, głębokiego i całkowitego zawierzenia Mnie wywołuje
pożądany przez was efekt i rozwiązuje trudne sytuacje. Zawierzenie
Mnie nie oznacza zadręczania się, wzburzenia, rozpaczania, a później
kierowania do Mnie modlitwy pełnej niepokoju, bym nadążał za wami;
zawierzenie to jest zamiana niepokoju na modlitwę. Zawierzenie
oznacza spokojne zamknięcie oczu duszy, odwrócenie myśli od udręki i
oddanie się Mnie tak, bym jedynie Ja działał, mówiąc Mi: Ty się tym
zajmij.

Sprzeczne z zawierzeniem jest martwienie się, zamęt, wola
rozmyślania o konsekwencjach zdarzenia. Podobne jest to do
zamieszania spowodowanego przez dzieci domagające się, aby mama
myślała o ich potrzebach gdy tymczasem one chcą się tym zająć same,
utrudniając swymi pomysłami i kaprysami jej pracę. Zamknijcie oczy i
pozwólcie Mi pracować, zamknijcie oczy i myślcie o obecnej chwili,
odwracając myśli od przyszłości jak od pokusy.

Oprzyjcie się na Mnie wierząc w moją dobroć, a poprzysięgam wam na
moją miłość, że kiedy z takim nastawieniem mówicie: „Ty się tym
zajmij”, Ja w pełni to uczynię, pocieszę was, uwolnię i poprowadzę.

A kiedy muszę was wprowadzić w życie różne od tego, jakie wy
widzielibyście dla siebie, uczę was, noszę w moich ramionach,
sprawiam, że jesteście jak dzieci uśpione w matczynych objęciach.
To, co was niepokoi i powoduje ogromne cierpienie to wasze
rozumowanie, wasze myślenie po swojemu, wasze myśli i wola, by za
wszelką cenę samemu zaradzić temu, co was trapi.

Czegóż nie dokonuję, gdy dusza, tak w potrzebach duchowych jak i
materialnych, zwraca się do mnie mówiąc: „Ty się tym zajmij”, zamyka
oczy i uspokaja się! Dostajecie niewiele łask, kiedy męczycie się i
dręczycie się, aby je otrzymać; otrzymujecie ich bardzo dużo, kiedy
modlitwa jest pełnym zawierzeniem Mnie. W cierpieniu prosicie, żebym
działał, ale tak jak wy pragniecie... Zwracacie się do Mnie, ale
chcecie, bym to ja dostosował się do was. Nie bądźcie jak chorzy,
którzy proszą lekarza o kurację, ale sami mu ją podpowiadają. Nie
postępujcie tak, lecz módlcie się, jak was nauczyłem w
modlitwie „Ojcze nasz”: Święć się Imię Twoje, to znaczy bądź
uwielbiony w tej moje potrzebie; Przyjdź Królestwo Twoje, to znaczy
niech wszystko przyczynia się do chwały Królestwa Twego w nas i w
świecie; Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi, to znaczy Ty
decyduj w tej potrzebie, uczyń to, co Tobie wydaje się lepsze dla
naszego życia doczesnego i wiecznego.

Jeżeli naprawdę powiecie Mi: „Bądź wola Twoja”, co jest równoznaczne
z powiedzeniem: „Ty się tym zajmij”, Ja wkroczę z całą moją
wszechmocą i rozwiąże najtrudniejsze sytuacje. Gdy zobaczysz, że
twoja dolegliwość zwiększa się zamiast się zmniejszać, nie martw
się, zamknij oczy i z ufnością powiedz Mi: „Bądź wola Twoja, Ty się
tym zajmij!”. Mówię ci, że zajmę się tym, że wdam się w tę sprawę
jak lekarz, a nawet, jeśli będzie trzeba, uczynię cud. Widzisz, że
sprawa ulega pogorszeniu? Nie trać ducha! Zamknij oczy i mów: Ty się
tym zajmij!”. Mówię ci, że zajmę się tym i że nie ma
skuteczniejszego lekarstwa nad moją interwencją miłości. Zajmę się
tym jedynie wtedy, kiedy zamkniesz oczy.

Nie możecie spać, wszystko chcecie oceniać, wszystkiego dociec, o
wszystkim myśleć i w ten sposób zawierzacie siłom ludzkim albo –
gorzej – ufacie tylko interwencji człowieka. A to właśnie stoi na
przeszkodzie moim słowom i memu przybyciu. Och! Jakże pragnę tego
waszego zawierzenia, by móc wam wyświadczyć dobrodziejstwa i jakże
smucę się widzę was wzburzonymi.

Szatan właśnie do tego zmierza: aby was podburzyć, by ukryć was
przed moim działaniem i rzucić na pastwę tylko ludzkich poczynań.
Przeto ufajcie tylko Mnie, oprzyjcie się na mnie, zawierzcie Mnie we
wszystkim. Czynię cuda proporcjonalnie do waszego zawierzenia Mnie,
a nie proporcjonalnie do waszych trosk.

Kiedy znajdujecie się w całkowitym ubóstwie, wylewam na was skarby
moich łask. Jeżeli macie swoje zasoby, nawet niewielkie lub staracie
się je posiąść, pozostajecie w naturalnym obszarze, a zatem
podążacie za naturalnym biegiem rzeczy, któremu często przeszkadza
szatan. Żaden człowiek rozumujący tylko według logiki ludzkiej nie
czynił cudów. Lecz na sposób Boski działa ten, kto zawierza Bogu.

Kiedy widzisz, że sprawy się komplikują, powiedz z zamkniętymi
oczami duszy: Jezu, Ty się tym zajmij! Postępuj tak we wszystkich
twoich potrzebach. Postępujcie tak wszyscy, a zobaczycie wielkie,
nieustanne i ciche cuda. To wam poprzysięgam na moją miłość."

źródło:
www.katolicki.net/wsparcie_ducho ... ajmij.html

sługa Boży o. Bernard Kryszkiewicz (1915 - 1945)

[kaczy.i.indyczy]

sługa Boży o. Bernard Kryszkiewicz (1915 - 1945)

Jezus mówi do duszy:

"Cieszyć się pociechami, kiedy serce moje daje ci je, dobrze jest,
ale zbyt natrętnie ich szukać, i potem niepokoić się, kiedy ich
zabraknie, jest wielkim błędem, w który niestety wiele dusz nawet
spośród bliskich mi często wpada. Uczucia serca są najważniejsze,
nie dlatego że dają pociechę sercu twemu, ale tylko dlatego, że
naglą wolę do pracy nad sobą. Czy wiesz, synu mój, którzy są moi
najlepsi przyjaciele? Ci, którzy na modlitwie pociech mają bardzo
mało, albo wcale ich nie mają, a jednak nad sobą pracują ciągle.
Tacy kochają mnie dla mnie. Ci zaś, którzy szukają pociech, kochają
nie mnie, ale moje pociechy - kochają siebie..."

źródło:
www.pasjonisci.v-net.pl/bernard.html

Św. Josemaría Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

“Jedność z Papieżem jest jednością z Piotrem”

Kochaj i czcij Ojca Świętego, módl się i umartwiaj się w jego
intencji – z coraz większym oddaniem – gdyż jest On fundamentalną
opoką Kościoła. Przez wieki i do końca naszych czasów kontynuuje
wśród ludzi owo dzieło uświęcenia i rządzenia, jakie Jezus powierzył
Piotrowi. (Kuźnia, 134)

Najwyższa władza Biskupa Rzymu i jego nieomylność, kiedy mówi ex
catedra, nie są wymysłem ludzkim: zasadzają się na wyraźnej woli
założycielskiej Chrystusa. Zupełnie bezpodstawnym jest w tym
kontekście przeciwstawianie rządów Papieża, rządom biskupów, czy też
uzależnianie prawomocności Nauki papieskiej od uznania wiernych! Nic
bardziej mylnego jak pojęcie równowagi władz; choćby schematy
ludzkie były atrakcyjne i praktyczne nie służą nam. Nikt w Kościele
nie cieszy się przez siebie samego władzą absolutną, jako człowiek;
w Kościele nie ma innego zwierzchnika jak Chrystus; i to Chrystus
chciał ustanowić swojego Zastępcę – Biskupa Rzymu – dla swojej
Oblubienicy pielgrzymującej na tej ziemi. (...)

Przyczyniamy się do tego, aby uczynić apostolskość bardziej widoczną
dla wszystkich oczu, okazując z największą wiernością jedność z
Papieżem, która jest jednością z Piotrem. Miłość do Biskupa Rzymu
powinna być naszą piękną namiętnością ponieważ w nim widzimy
Chrystusa. Jeżeli obcujemy z Panem w modlitwie, będziemy kroczyć ze
spojrzeniem nieskrępowanym, które pozwoli nam poznawać działanie
Ducha Świętego, także w wydarzeniach, których czasem nie rozumiemy
albo które powodują nasz płacz lub ból. (Kochać Kościół)

Św. Josemaría Escrivá

św. Faustyna Kowalska (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

W pewnej chwili usłyszałam te słowa: Córko moja, mów światu całemu o
niepojętym miłosierdziu moim. Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było
ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla
biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia
mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła
miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii
św., dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar; w dniu tym otwarte są
wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski; niech się nie lęka
zbliżyć do mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako
szkarłat. Miłosierdzie moje jest tak wielkie, że przez całą
wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski.
Wszystko, co istnieje, wyszło z wnętrzności miłosierdzia mego. Każda
dusza w stosunku do mnie rozważać będzie przez wieczność całą miłość
i miłosierdzie moje. Święto Miłosierdzia wyszło z wnętrzności moich,
pragnę, aby uroczyście obchodzone było w pierwszą niedzielę po
Wielkanocy. Nie zazna ludzkość spokoju, dopokąd nie zwróci się do
źródła miłosierdzia mojego (Dz. 699).

Niedziela Przewodnia, czyli święto Miłosierdzia Pańskiego,
zakończenie Jubileuszu Odkupienia. Kiedyśmy poszły na tę
uroczystość, serce mi biło z radości, że te dwie uroczystości z sobą
są tak ściśle złączone. Prosiłam Boga o miłosierdzie dla dusz
grzesznych. Kiedy się kończyło nabożeństwo i kapłan wziął
Przenajświętszy Sakrament, aby udzielić błogosławieństwa, wtem
ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jako jest na tym obrazie.
Udzielił Pan błogosławieństwa i promienie te rozeszły się na cały
świat. Wtem ujrzałam jasność niedostępną na kształt mieszkania
kryształowego, utkanego z fal jasności nieprzystępnej żadnemu
stworzeniu ani duchowi. Do tej jasności trzy drzwi - i w tej chwili
wszedł Jezus w takiej postaci, jako jest na tym obrazie, do onej
jasności - w drzwi drugie, do wnętrza jedności. Jest to Jedność
Troista, która jest niepojęta, nieskończoność. Wtem usłyszałam głos:
Święto to wyszło z wnętrzności miłosierdzia mojego i jest
zatwierdzone w głębokościach zmiłowań moich. Wszelka dusza wierząca
i ufająca miłosierdziu mojemu dostąpi go. - Cieszyłam się
niezmiernie dobrocią i wielkością Boga swego(Dz. 420).

re

[kaczy.i.indyczy]

Pewnego dnia św. Antoniego, w czasie pobytu w pustelni, opanował
smutek i cały gąszcz przykrych myśli. Zwrócił się wtedy do Boga: "O,
Panie! Chcę wyrwać się z tego nastroju, ale myśli mi na to nie
pozwalają. Cóż mam począć w moim udręczeniu?" Nagle, przechyliwszy
się nieco na bok, zobaczył kogoś, kto podobnie jak on siedział i
pracował, zaraz jednak przerwał pracę, wstał i pomodlił się, potem
znów wstał i zabrał się do splatania sznurka, a potem znów wstał i
modlił się. Był to anioł przysłany przez Boga, aby pouczyć św.
Antoniego i dodać mu otuchy. Usłyszał bowiem Antoni słowa
anioła: "Rób to samo co ja i uwolnisz się". Na te słowa doznał
wielkiej radości i nabrał odwagi; zrobił to samo i uwolnił się od
smutku."

"Gdy Sara dręczona jakąś pokusą "weszła do celi, aby sie pomodlić",
ukazał się jej duch kuszący ją i rzekł: "pokonałaś mnie, Saro". A
Sara natychmiast odpowiedziała: "Nie ja cię pokonałam, lecz mój Pan,
Chrystus"

żródło:
Andrzej Tomkiel OFMCap. "Ojcowie Kościoła uczą nas modlitwy" Wyd.
Sióstr Loretanek, Warszawa 1995

Jan z Karpatos

[kaczy.i.indyczy]

„Z całych swoich sił strzeż się, by nie upaść. Upadek nie przystoi
bowiem temu, który jest silny i walczy. Jeśli jednak to ci się
zdarzy, natychmiast się podnieś i na nowo podejmij dobrą walkę.
Gdybyś nawet upadł niezliczoną ilość razy i utracił łaskę, to
niezliczoną ilość uczyń to samo: podnieś się z upadku. I tak aż do
śmierci. Napisano bowiem: Siedmiokroć upadnie sprawiedliwy – to
znaczy w ciągu całego życia – to i siedmiokroć powstanie (Prz 24,16)…
Rozpacz jest czymś gorszym niż grzech. Gdy bowiem Judasz zdrajca,
małoduszny i niedoświadczony w walce, popadł w rozpacz, wróg rzucił
się na niego i założył mu sznur na szyję. Gdy Piotr natomiast, owa
mocna skała, doznał straszliwego upadku, jako doświadczony w walce,
nie uległ ani nie poddał się rozpaczy, ale poderwał się i z sercem
skruszonym i pokornym płakał gorzkimi łzami. Kiedy dostrzegł to nasz
przeciwnik, jakby porażony gwałtownym ogniem, natychmiast wycofał
się i straszliwie krzycząc uciekł daleko.” Sto rozdziałów zachęt 84-
85

św. Jan Maria Vianney (1786 - 1859)

[kaczy.i.indyczy]

"Podczas swego ziemskiego życia Jezus Chrystus nigdy nie przechodził
przez żadne miejsce bez obfitości swoich błogosławieństw, z czego
możemy wnioskować, jak wielkie i bezcenne winny być dary, w których
uczestniczą ci, co mają szczęście przyjmować Go w Komunii świętej;
inaczej mówiąc, największe nasze szczęście na tym swiecie polega na
przyjmowaniu Jezusa w Komunii świętej." (Kazanie o komuni świętej)

św. Jan Chryzostom (+ 407)

[kaczy.i.indyczy]

"Zastanów się, jak wielki zaszczyt cię spotkał, z jakiego stołu
korzystasz. Karmimy sie Tym samym, na którego z drżeniem patrzą
aniołowie, a z powodu Jego blasku, nie odważają się spojrzeć Mu w
twarz, i my sami stajemy sie ciałem Chrystusa." (Homilie do
Ewangelii wg św. Mateusza)

św. Jan od Krzyża (1542 - 1591)

[kaczy.i.indyczy]

Dusze podlegające temu łakomstwu przy przyjmowaniu Komunii świętej
starają się raczej o wywołanie uczuć i smaków duchowych, niż o cześć
i pokorne uwielbienie w sobie Boga i tak przyzwyczajają się do tego,
że gdy nie zakosztują jakiejś słodyczy czy uczucia zmysłowego,
myślą, że nie odnoszą żadnej korzyści. Taki sposób traktowania
rzeczy Bożych jest bardzo niedoskonały. Nie rozumieją te dusze, że
to, co zmysły odczuwają przy Komunii świętej jest najmniejszą łaską,
największą zaś jest łaska niewidzialna, której udziela Najświętszy
Sakrament. By dusza zwróciła na tę łaskę oczy wiary, Bóg pozbawia ją
często smaku i odczuwalnego zadowolenia. Dusze łakome chciałyby
odczuwać i kosztować Boga nie tylko przy Komunii świętej, ale i w
innych ćwiczeniach duchowych tak, jak gdyby On mógł być zrozumiały i
dostępny dla nas. Takie pragnienie jest wielką niedoskonałością,
sprzeciwia się bowiem przymiotom Boga i czystości samej wiary. (Noc
ciemna)

św. Teresa benedykta od Krzyża (Edyta Stein)

[kaczy.i.indyczy]

"Jedynie moc łaski może uwolnić duszę od jej słabości, oczyścić ją i
opróżnić na przyjęcie życia Bożego. To boskie życie jest właśnie
motorem wszelkich dzieł miłości. Kto chce je trwale posiadać, musi
je zasilać nieustannie u źródeł, w których płynie niewyczerpanym
strumieniem, tj. z sakramentów św., zwłaszcza z Sakramentu Miłości.
(…) Kto się pozwala oczyszczać uświęcającej mocy ołtarza i sam w
ofierze Chrystusowej Mu się oddaje, kto Go w św. Komunii przyjmuje
do swego wnętrza, ten zanurza się coraz głębiej i silniej w prąd
życia boskiego i wzrasta w Mistyczne Ciało Chrystusa, kształtując
swe serce na wzór Serca Bożego".

bł. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego (1846 - 1878)

[kaczy.i.indyczy]

„Ja”

Owo ja prowadzi świat do zguby. Ci, którzy mają swoje ja niosą ze
sobą smutek, lęk.
Nie można mieć jednocześnie Boga i swojego ja. Jeśli mamy swoje ja,
nie mamy Boga; a jeśli mamy Boga, nie mamy swojego ja.
Nie macie dwóch serc, macie tylko jedno serce...
Wszystko się udaje temu, kto nie ma swojego ja, ze wszystkiego jest
zadowolony...
Tam, gdzie jest swoje ja nie ma pokory, ani łagodności, ani żadnej
cnoty. Modlą się, błagają, ale modlitwa nie unosi się, nie dochodzi
do Boga...
Ten, który nie ma swojego ja posiada wszystkie cnoty, pokój i
radość.

Źródło:
Błogosławiona Maria od Jezusa Ukrzyżowanego „Myśli”; tłumaczenie:
Dorota Śliwa; Wydawnictwo karmelitów Bosych, Kraków 2005

św. Jan od Krzyża (1542 - 1591)

[kaczy.i.indyczy]

Szatan cieszy się bardzo, gdy dusza pragnie objawień i jest skłonna
do nich; ma bowiem wówczas wiele sposobności, by ją łudzić i, jak
tylko zdoła, umniejszać wiarę. W takiej bowiem duszy, jak już
mówiliśmy, wielka jest nieczułość odnośnie do wiary. Cierpi ona
również rozmaite pokusy i dochodzi do różnych niedorzeczności. Droga
na Górę Karmel

św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein) (1891

[kaczy.i.indyczy]

"Bóg może, przez miłość do duszy, która przyjęła Go do siebie,
przyciągnąć do siebie inną duszę… Jest to jedna z najbardziej
niezwykłych rzeczy w życiu duchowym, że Boża wolność niejako
podporządkowuje się woli swoich wybranych, wysłuchując ich.
Przekracza to wszelkie zrozumienie"

Św. Jan od Krzyża (1542 - 1591)

[kaczy.i.indyczy]

„…dusza idąca drogą wiary postępuje naprzód ukryta i osłonięta przed
szatanem…” Droga na Górę Karmel


„Wiara bowiem jest jakby szatą wewnętrzną o tak jaśniejącej
białości, że uchodzi wzroku wszelkiego umysłu. Jeśli więc dusza
przyodziana jest wiarą, nie widzi jej ani nie dosięga szatan, by jej
przeszkadzać. Wiara chroni ją przed szatanem, zaciekłym
nieprzyjacielem, bardziej niż wszystkie inne cnoty.

Stąd też św. Piotr nie znalazł pewniejszego nad wiarę środka do
uwolnienia się od szatana, mówi bowiem: Cui resistite fortes in
fide; "Opierajcie mu się umocnieni w wierze" (1 P 5, 9). A przeto,
aby zyskać łaskę i zjednoczyć się z Umiłowanym, dusza nie ma lepszej
tuniki czy szaty wewnętrznej jak białość wiary, będącej początkiem i
oparciem, na którym spoczywają szaty wszystkich innych cnót. "Bez
wiary bowiem - według słów Apostoła - niepodobna podobać się Bogu"
(Hbr 11, 6). Również niemożliwe jest, by ktoś nie podobał się Bogu
mając wiarę, gdyż Bóg sam mówi przez proroka: Sponsabo te mihi in
fide; "Poślubię cię sobie w wierze" (Oz 2, 20). Słowa te oznaczają
niejako: "Jeżeli chcesz, duszo, złączyć się i zaślubić się ze mną,
musisz się do mnie zbliżyć okryta od wewnątrz wiarą.” Noc ciemna


„Przyczyną, dla której dusza znajdująca się w ciemnościach tej
kontemplacji postępuje wolna i zasłonięta przed zasadzkami
szatańskimi, jest to, że kontemplacja wlana, jaka się tu duszy
udziela, przenika ją biernie i tajemniczo z wykluczeniem zmysłów i
władz, zarówno wewnętrznych jak i części zmysłowej. Jest zatem
jasne, że dusza jest tu ukryta i wolna nie tylko od przeszkód, jakie
by jej mogły sprawiać swą naturalną słabością jej władze, lecz
również i od szatana. Szatan bowiem nie może dosięgnąć duszy ani
poznać, co się w niej dzieje, jeżeli to nie dokonuje się za
pośrednictwem jej władz części zmysłowej. To wszystko zatem, co
dusza otrzymuje bardziej duchowo, wewnętrznie i w oddaleniu od
zmysłów, mniej jest poznawalne i zrozumiałe dla szatana.

Wielce to więc jest korzystne i bezpieczne dla duszy, by jej
obcowanie z Bogiem było dalekie od zmysłów jej niższej części, by
one pozostawały w ciemności i nie kosztowały ani nie zaznawały tego.
Przede wszystkim bowiem udzielanie się duchowe może być większe,
jeśli nieudolność części zmysłowej nie przeszkadza swobodzie ducha.
Po wtóre, dusza jest tu bardziej bezpieczna, gdyż szatan nie może
przeniknąć jej do głębi. Do tego też możemy zastosować w znaczeniu
duchowym słowa naszego Zbawiciela: "Niechaj nie wie lewica twoja, co
prawica twoja czyni" (Mt 6, 3), czyli innymi słowy: o tym, co się
dzieje w prawej, czyli wyższej i duchowej części duszy, niech nie
wie lewa, czyli niższa i zmysłowa jej część. Niech to pozostanie
sekretem pomiędzy duchem a Bogiem.” Noc ciemna



Łoże nasze w kwieciu tonące,
Jaskiniami lwów wokół otoczone,
W purpurze całe,
Pokojem wzniesione,
Tysiącami złotych tarcz ozdobione!
Pieśń duchowa Strofa 24

Przez jaskinie lwów wyraża tu dusza cnoty, jakie posiada w tym
zjednoczeniu z Bogiem. A to dlatego, że lwie jamy są niebezpieczne i
niedostępne dla innych zwierząt. Obawiając się bowiem siły i
wściekłości lwa przebywającego wewnątrz jamy, nie tylko nie
ośmielają się wejść do niej, lecz nie odważają się nawet do niej
zbliżyć. Każda cnota, jaką dusza posiada już w tej doskonałości,
jest jakby lwią jamą, w której przebywa i odpoczywa Oblubieniec,
Chrystus zjednoczony z duszą, w tej cnocie i w każdej innej jak
mocny lew.
Również i sama dusza zjednoczona z Nim w tych samych cnotach jest
jak mocny lew. Otrzymuje tu bowiem właściwości Boga, a tym samym
jest bezpieczna i odważna we wszystkich swych cnotach i układa się
wygodnie na tym łożu kwitnącym zjednoczenia ze swym Bogiem, a
szatani nie tylko nie odważają się jej nękać, lecz nawet nie śmieją
się przed nią ukazać. Takim strachem napełnia ich ta dusza
wyniesiona, ożywiona i odważna z powodu doskonałości cnót na łożu
Umiłowanego. Gdy bowiem dusza jest w tym zjednoczeniu złączona i
przeobrażona w Umiłowanego, szatani tak się jej lękają, jak Jego
samego i nawet nie ośmielają się na nią wejrzeć. Szatan lęka się
bardzo duszy doskonałej. Pieśń duchowa - objaśnienie Strofy 24
(fragment)

źródło:
www.karmel.pl

bł. Elżbieta od Trójcy Świętej (1880-1901)

[kaczy.i.indyczy]

Zdaje mi się, że najbardziej wolną duszą jest ta dusza, która
najbardziej zapomina o sobie. Gdyby mnie ktoś zapytał o sekret
szczęścia, odpowiedziałabym, że jest nim niezdawanie sobie sprawy z
siebie, wyrzekanie się siebie w każdej chwili. Oto jest dobry
sposób, by uśmiercić pychę: bierzemy ją głodem! Widzisz, pycha jest
miłością nas samych. A więc trzeba, żeby miłość Boża była tak mocna,
aby zgasiła wszelką miłość własną.

źródło:
www.karmel.pl

św. Faustyna (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

+ Gdy się pogrążyłam w modlitwie i połączyłam ze wszystkimi Mszami,
jakie się w tej chwili odprawiają na całym świecie, błagałam Boga,
przez te wszystkie Msze św. o miłosierdzie dla świata, a szczególnie
dla biednych grzeszników, którzy w tej chwili zostają w skonaniu. I
w tej chwili otrzymałam Bożą odpowiedź wewnętrzną, że tysiąc dusz
otrzymało łaskę za pośrednictwem modlitwy, którą do Boga zanosiłam.
Nie wiemy, jaką liczbę dusz zbawić mamy swymi modlitwami i ofiarą,
dlatego módlmy się zawsze za grzeszników.(Dz 1783)

źródło:
Święta s. M. Faustyna Kowalska. Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w
duszy mojej. Wydawnictwo Księży Marianów. Warszawa 2000

sw. Teresa Benedykta od Krzyza (Edyta Stein)

[kaczy.i.indyczy]

1) "Sprawa ta wydaje mi się dziwna. Do synagogi i kościołów
protestanckich, które odwiedzałam, wchodzi się wyłącznie podczas
służby bożej. Widząc w kościele katolickim ludzi przychodzących
pomiędzy jednym a drugim zajęciem, tak zwyczajnie, dla spontanicznej
rozmowy, zostałam tak poruszona, że nie byłam w stanie zapomnieć tej
sceny".

2) "Było to moje pierwsze spotkanie z Krzyżem, z tą boską siłą,
którą daje Krzyż tym, którzy go niosą. Pierwszy raz objawił mi się
Kościół w sposób widzialny, zrodzony z męki Chrystusa i Jego
zwycięskiej śmierci. W tym samym momencie rozpadła się moja
niewiara, judaizm zbladł w moich oczach, podczas gdy wzmagało się w
moim sercu światło Chrystusa. Jest to powód, dla którego po
przyjęciu habitu karmelitańskiego, chciałam dodać do mojego imienia
imię Krzyża".

3) "Bez wybierania, wzięłam pierwszą książkę, która wpadła mi w
ręce. Był to wielki tom, który nosił tytuł: Życie świętej Teresy z
Avila, napisane przez nią samą. Rozpoczęłam czytanie i byłam tak nim
pochłonięta, że nie przerwałam, póki nie doszłam do końca. Kiedy ją
zamknęłam musiałam sama sobie wyznać: To jest prawda!"

4) "Nic nie pozostało dla mnie niejasnego - mówiła - zrozumiałam
każdą najmniejszą ceremonię. Na koniec poszłam do księdza, do
zakrystii i po krótkiej rozmowie poprosiłam go o Chrzest. Patrzył na
mnie z wielkim zdziwieniem i odpowiedział, że dla przyjęcia na łono
Kościoła konieczne jest pewne przygotowanie: "Od jakiego czasu
uczęszcza pani na naukę wiary katolickiej? - zapytał się mnie - i
kto panią uczy?" W odpowiedzi byłam tylko w stanie
wykrztusić: "Proszę czcigodnego ojca, aby mnie przepytał".

5) "Scientia Crucis" (Wiedzę Krzyża) można posiąść jedynie wtedy,
gdy czuje się ciężar krzyża w całym jego ogromie. Jestem tego pewna
od pierwszej chwili i powiedziałam sobie w sercu: 'Ave crux, spes
unica' (Witaj Krzyżu, jedyna nadziejo)"

6)"Była wigilia pierwszego piątku w kwietniu i tego Roku Świętego
męka Naszego Pana Jezusa Chrystusa była upamiętniana z najwyższą
powagą. O godzinie ósmej wieczorem zebrałyśmy się w kaplicy zakonnej
na Godzinę Świętą...
Kaznodzieja mówił bardzo dobrze... ale mój duch był zajęty bardziej
osobistym aspektem jego słów.
Zwróciłam się do Odkupiciela i powiedziałam mu, że rozumiem dobrze
Jego Krzyż, złożony w naszym czasie na ramiona ludu żydowskiego.
Większa część nie mogła tego pojąć, ale ci, którzy otrzymali łaskę
zrozumienia, winni przyjąć go dobrowolnie w imieniu wszystkich.
Czułam się na to gotowa i prosiłam jedynie Pana, aby mi pozwolił
zobaczyć, jak powinnam to zrobić.
Kończąca się Godzina Święta była ostatnim zapewnieniem, że zostałam
wysłuchana, chociaż nie rozumiałam jeszcze, na czym miał polegać ten
krzyż, który został mi dany."

"Cierpienia nigdy nie są za wielkie, a radość za mała."

sw. Teresa Benedykta od Krzyza (Edyta Stein) Patronka Europy

www.mateusz.pl/ludzie/edyta.htm

Św. Faustyna (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

1246 16.[VIII.37]. Po Komunii św. ujrzałam Pana Jezusa w wielkim
majestacie i rzekł mi Jezus: córko Moja, w tygodniach, w których
Mnie nie widziałaś ani czułaś Mojej obecności, głębiej byłem z tobą
zjednoczony aniżeli w chwilach uniesień. A wierność i woń twojej
modlitwy dosięgła Mnie.

1420 Kiedy się pogrążyłam w modlitwie, zostałam w duchu przeniesiona
do kaplicy i ujrzałam Pana Jezusa wystawionego w monstrancji; na
miejscu monstrancji widziałam chwalebne oblicze Pana i powiedział mi
Pan: co ty widzisz [w] rzeczywistości, dusze te widzą przez wiarę.
O, jak bardzo mi jest miła ich wielka wiara. Widzisz, [że] choć na
pozór nie ma we mnie śladu życia, to jednak w rzeczywistości ono
jest w całej pełni i to w każdej Hostii zawarte; jednak abym mógł
działać w duszy, dusza musi mieć wiarę. O, jak miła Mi jest żywa
wiara.

św. Jan Chryzostom (+ 407)

[kaczy.i.indyczy]

św. Jan Chryzostom (+ 407)

Jedno jest tylko nieszczęście - grzech; wszystko inne - wygnanie,
konfiskata majątku, aresztowanie i tym podobne rzeczy są swego
rodzaju cieniem, dymem, pajęczyną, czy jeszcze czymś bardziej
lichym. List 29

Nie upadek jest rzeczą najgorszą, lecz to, że ktoś po upadku leży i
nie wstaje, trwa w złości i słabości swej woli pokrywa myślami
zwątpienia. Do Teodora po jego upadku

Zgrzeszyć jest rzeczą ludzką, lecz trwać w grzechu nie jest rzeczą
ludzką, lecz wręcz szatańską. Do Teodora po jego upadku

Nigdy nie rozpaczajmy, bo żaden oręż szatana nie jest tak silny jak
rozpacz. Dlatego nie tak cieszymy go grzesząc, jak rozpaczając.
Homilia na słowa "Ciasna jest brama"

Więcej niż grzech, pobudza Boga do gniewu obojetność grzeszników.
Wykład ewangelii św. Mateusza, homilia 14

źródło:
Jan Hojnowski SCJ "Mądrość Ojców Kościoła" Wydawnictwo SPES, Kraków

[kaczy.i.indyczy]

Nic nas tak Bogu podobnymi nie czyni, jak gdy złym i takim, którzy
nam krzywdę czynią, przebaczamy, jak to Chrystus uczył mówiąc, że
słońce jego wschodzi nad złymi i dobrymi. Wykład ewangelii św.
Mateusza, homilia 19

Chrześcijanin nie dbający o zbawienie bliźniego jest najbardziej
nieczułym z ludzi. Homilie do Dziejów Apostolskich, Homilia 20

Ci są bogatszymi od wszystkich, którzy żądzę bogactw przytłumili.
Wykład ewangelii św. Mateusza, homilia 4

Ziemska walka trwa krótko, a nawet i w tym krótkim czasie często
zachodzą przerwy. Wnet bowiem noc zapada między walczących,
nadchodzi czas posiłku, i inne rózne rzeczy dają żołnierzowi
sposobność wytchnienia, tak że może on zdjąć zbroję i nieco
odetchnąć, pokrzepić się pokarmem i napojem i odzyskać pierwotne
siły. Tymczasem na wojnie ze złym duchem nigdy nie mozna złożyć
broni, ani snem się pokrzepić, jeśli się chce wyjść z niej cało. Z
dwóch bowiem rzeczy jedno tylko da się wybrać - zginąć bez broni,
lub z bronią w ręku stać i czuwać. On bowiem ustawicznie stoi ze
swym wojskiem, śledząc nasze lenistwo; i większego starania dokłada
on dla naszej zguby, niż my dla swego zbawienia. A ponieważ jest dla
nas niewidoczny i nagle się włamuje, dlatego tych, którzy
ustawicznie nie czuwają, spotyka cięższa klęska w tej wojnie, niż w
tamtej. O kapłaństwie

źródło:
Jan Hojnowski SCJ "Mądrość Ojców Kościoła" Wydawnictwo SPES, Kraków

Św. Faustyna (1905 - 1938)

[kaczy.i.indyczy]

1701 Prosiłam dziś Pana, aby raczył mnie pouczyć o życiu
wewnętrznym, bo sama z siebie nic rozumieć ani pomyśleć doskonałego
nie mogę. I odpowiedział mi Pan: — Byłem twoim Mistrzem — jestem i
będę; staraj się, aby serce twoje upodobniło się do pokornego i
cichego Serca Mojego. Nie upominaj się nigdy o swoje prawa.
Wszystko, co cię spotyka, znoś z wielkim pokojem i cierpliwością;
nie broń się, gdy całe zawstydzenie będzie spadać na ciebie
niewinnie; pozwól triumfować innym. Nie przestań być dobrą, gdy
spostrzeżesz, że nadużywają dobroci twojej; gdy będzie potrzeba, ja
sam się upomnę za tobą. Bądź wdzięczna za najdrobniejszą łaskę Moją,
bo ta wdzięczność zniewala mnie do udzielania ci nowych łask.

źródło:
św. s. M. Faustyna Kowalska
"Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w duszy mojej", Wyd. Księży Marianów
2001

św. o. Pio

[kaczy.i.indyczy]

"Jestem tylko bratem, który się modli"

św. Jan od Krzyża (1542 – 1591)

[kaczy.i.indyczy]

10. Młodzi miłośnicy mogą być porównani do młodego wina. Są to ci,
którzy dopiero rozpoczynają służyć Bogu. Burzliwość wina ich miłości
objawia się zbytnio na zewnątrz w zmysłach, gdyż męty słabych i
niedoskonałych zmysłów nie opadły w nich jeszcze. Siła ich miłości
leży w jej smaku zmysłowym, a i podnietą do wszelkich poczynań jest
dla nich smak tej miłości. Na taką miłość nie należy zbytnio liczyć,
dopóki nie opadną te fermenty i niedoskonałe smaki zmysłowości. Ta
burzliwość i gorącość zmysłów może skłaniać dusze do dobrej i
doskonałej miłości i być odpowiednim do niej środkiem, byle się
oddzieliły męty jej niedoskonałości. Lecz bardzo łatwo może również
w tych początkach i w odczuwalnej nowości braknąć wina miłości i
zagubić się gorliwość i smak nowego. Ci początkujący w miłości
doznają zawsze wielu udręczeń i utrudzeń zmysłowych miłości. Powinni
zatem ograniczać picie tego młodego wina, gdyż jeśli zbyt wiele
zaczną działać jak wino burzliwe, natura ich może się znużyć tą
udręką i utrudzeniem miłości, to jest smakiem młodego wina. Jest ono
bowiem, jak mówiliśmy, cierpkie i przykre, nie złagodzone jeszcze
dostałością, w której się kończą te udręki miłości, jak to zaraz
powiemy.

11. To samo porównanie daje Mędrzec w Księdze Eklezjastyka,
mówiąc: "Nowe wino, przyjaciel nowy; podstarzeje się, a z rozkoszą
pić je będziesz" (Syr 9,15).

Weterani miłości, wyćwiczeni już i wypróbowani w służbie Oblubieńca,
są jak stare wino. Męty w nich są już ustane, nie podlegają więc ni
burzliwości zmysłów, ni żadnym zewnętrznym zapałom namiętnym i
ognistym, lecz kosztują słodyczy wina miłości już dojrzałego w samej
jego istocie. Miłość ich nie opiera się na smakach zmysłowych, jak
miłość młodych, lecz kosztują jej w samej głębi duszy, w słodyczy
duchowej i w prawdzie czynów. Weterani miłości nie opierają się na
smakach i zapałach zmysłowych i nie pragną ich, a tym samym nie
odczuwają zniechęceń i utrudzeń. Kto bowiem idzie za pożądaniem
uczuć zmysłowych, tym samym musi odczuwać w zmysłach i w duchu
udręki i niesmak.

Weterani miłości nie doświadczają już słodyczy duchowej mającej swój
korzeń w zmysłach, a przeto nie odczuwają w tychże zmysłach ani w
duchu udręki ani udręk miłosnych. I tacy miłośnicy chyba cudem tylko
sprzeniewierzyliby się Bogu, wznieśli się już bowiem ponad to, co
jest źródłem błędów, tzn. ponad zmysłowość. Wino ich miłości nie
tylko jest wolne od mętów i ustałe, lecz jest przyprawione różnymi
rodzajami cnót doskonałych. Cnoty te, jak mówiliśmy, nie dopuszczają
zepsucia, które nastąpić może tylko w młodym winie.

Taki stary przyjaciel ma wielką wartość w oczach Boga i o nim mówi
Eklezjastyk: "Nie opuszczaj starego przyjaciela, bo nowy nie będzie
doń podobny" (9, 14).

źródło:
Pieśń duchowa
Św. Jan od Krzyża (Jan de Yepes)
www.karmel.pl/czytelnia/piesn/index.html

Sługa Boży Jan Paweł II (1920 - 2005)

[kaczy.i.indyczy]

"Walka z szatanem, tak charakterystyczna dla Archanioła Michała,
jest ciągle aktualna, gdyż szatan ciągle żyje i działa wśród ludzi.
Istniejące w świecie zło, nieład, jaki widzimy w społeczeństwie,
zagubienie człowieka, wewnętrzne rozdarcie, którego jest on ofiarą,
są nie tylko następstwem grzechu pierworodnego, lecz także skutkiem
deprawującego i mrocznego działania szatana, który w sposób
podstępny zagraża moralnej równowadze człowieka, a którego św. Paweł
nie waha sie nazwać "bogiem tego świata" (2Kor 4,4), gdyż jest on
przebiegłym kusicielem, bowiem potrafi wpływać na nasze
postępowanie, aby uczynić je szkodliwym, choć pozornie zgodnym z
naszymi zamiarami. Dlatego Apostoł Narodów przestrzega chrześcijan
przed zasadzkami diabła i jego niezliczonymi pomocnikami, wzywając
mieszkańców Efezu: "Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się
ostać wobec podstępnych zakusów diabła. Nie toczymy bowiem walki
przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom,
przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym
zła na wyżynach niebieskich" (Ef 6,11-12)

Monte sant'Angelo 24 V 1987

św. Paweł od Krzyża (1694-1775)

[kaczy.i.indyczy]

"Żadnemu z członków naszego niegodnego Zgromadzenia, który został
wybrany do głoszenia słowa Bożego, niech nie będzie wolno posługiwać
się w swych kazaniach stylem tak wzniosłym lub kwiecistym, iż staje
się niejasny i niezrozumiały dla prostych ludzi i nieuczonych
umysłów. Niechże łamie chleb słowa Bożego maluczkim, stosując jasny
i zrozumiały sposób mówienia tak, aby jego wywody nie pozostały
bezskuteczne, lecz przeciwnie obfity ich owoc przyczyniał się do
zwiększenia chwały Bożej"
Reguła, rozdz. XXIII, paragr. 191

"... nie szukam objawień - wystarcza mi wiara. Szukanie takich
rzeczy, to narażanie sie własnowolnie na złudzenia podsuwane przez
piekielnego wroga."

"...prawdziwym nauczycielem modlitwy jest Duch Święty. Należy się
tedy modlić tak, jak jemu się podoba."

"Kiedy byłem jeszcze zdrów i mogłem pracować dla zbawienia bliźnich,
główną moją troską było nakłaniać ludzi do rozpamietywania cierpień
Pana Jezusa. Uderzył mnie wówczas fakt, że ci, którzy wiernie
oddawali sie tym rozmyślaniom, rychło osiągnęli poprawę, nawet jeśli
byli niegdyś bandytami, lub prowadzili rozwiązłe życie."

źródło:
Edmund Burke CP Łowca dusz. Św. Paweł od Krzyża WAM Kraków 1983

Św. Franciszek z Asyżu (1182–1226)

[kaczy.i.indyczy]

1Tenże [br. Leonard] opowiadał, że pewnego dnia u Świętej Maryi
[Matki Boskiej Anielskiej] św. Franciszek zawołał brata Leona i
powiedział: “Bracie Leonie, pisz”. 2Ten odpowiedział: “Jestem
gotów”. 3Pisz - rzecze - czym jest prawdziwa radość. 4Przybywa
posłaniec i mówi, że wszyscy profesorowie z Paryża wstąpili do
zakonu; napisz to nie prawdziwa radość. 5Że tak samo uczynili
wszyscy prałaci z tamtej strony Alp, arcybiskupi i biskupi, również
król Francji i Anglii; napisz, to nie jest prawdziwa radość. 6Tak
samo, że moi bracia poszli do niewiernych i nawrócili wszystkich do
wiary; że mam od Boga tak wielką łaskę, że uzdrawiam chorych i
czynię wiele cudów; mówię ci, że w tym wszystkim nie kryje się
prawdziwa radość. 7Lecz co to jest prawdziwa radość? 8Wracam z
Perugii i późną nocą przychodzę tu, jest zima i słota, i tak zimno,
że u dołu tuniki zwisają zmarznięte sople i ranią wciąż nogi, i krew
płynie z tych ran. 9I cały zabłocony, zziębnięty i zlodowaciały
przychodzę do bramy; i gdy długo pukałem i wołałem, przyszedł brat i
pyta: Kto jest?. Odpowiedziałem: Brat Franciszek. 10A ten mówi:
Wynoś się; to nie jest pora stosowna do chodzenia; nie wejdziesz.
11A gdy ja znowu nalegam, odpowiada: Wynoś się; ty jesteś [człowiek]
prosty i niewykształcony. Jesteś teraz zupełnie zbyteczny. Jest nas
tylu i takich, że nie potrzebujemy ciebie. 12A ja znowu staję przy
bramie i mówię: Na miłość Bożą, przyjmijcie mnie na tę noc. 13A on
odpowiada: Nic z tego. Idź tam, gdzie są krzyżowcy i proś.
14Powiadam ci: jeśli zachowam cierpliwość i nie rozgniewam się, na
tym polega prawdziwa radość i prawdziwa cnota, i zbawienie duszy.
Prawdziwa i doskonała radość

Św. Jan Maria Vianney (1786-1859)

[kaczy.i.indyczy]

Nie ma nic równie wielkiego jak Eucharystia. Gdyby Bóg miał coś
cenniejszego - ofiarowałby nam to.

Wszystkie dobre dzieła razem wzięte nie dorównują Ofierze Mszy św.,
gdyż są to dzieła ludzi, podczas gdy Msza św. jest dziełem Boga.

Pan jest tu (w Eucharystii) ukryty, czeka, byśmy Go odwiedzili i
przedstawili Mu nasze prośby. Popatrzcie jak jest dobry! Dostosowuje
się do naszej słabości... Gdyby ukazał się nam w całej swej chwale,
nie odważylibyśmy się zbliżyć do Niego...

Bez boskiej Eucharystii nie byłoby szczęścia na tym świecie, a życie
byłoby nieznośne. Gdy przyjmujemy komunię świętą, dostajemy i
radość, i szczęście.

Tomasz a Kempis (1380-1471)

[kaczy.i.indyczy]

Tomasz a Kempis (1380-1471) O naśladowaniu Chrystusa

Księga I Zachęty pomocne do życia duchowego

Rozdział V

O CZYTANIU PISMA ŚWIĘTEGO


1. W Piśmie świętym szukajmy prawdy, a nie stylu. Biblia powinna być
czytana w tym samym duchu, w jakim została napisana. Winniśmy raczej
szukać w księgach świętych pożytku niż piękności języka. Tak samo
chętnie sięgajmy po książki pobożne i proste, jak po wzniosłe i
głębokie.
Niech cię nie obchodzi pozycja pisarza, czy jest wielki, czy mały w
sztuce pisarskiej, ale niech cię skłania do lektury samo umiłowanie
prawdy. Nie pytaj, kto powiedział, ale patrz, co powiedział.

2. Człowiek przemija, ale prawda Boża trwa na wieki. Bóg przemawia
do nas różnymi sposobami, nie zważając na to, czy podobają się nam
ludzie, przez których On mówi. Dociekliwość niekiedy przeszkadza nam
w czytaniu Pisma świętego, bo wolimy roztrząsać j dyskutować o tym,
co powinno w nas wnikać po prostu.
Jeśli chcesz czerpać korzyść z czytania, czytaj w pokorze, z
prostotą i wiarą; nie dbaj o opinię znawcy. Pytaj i słuchaj w
milczeniu słów świętych Pańskich, a nie lekceważ sobie wykładni
dawnych Ojców, bo nie były wypowiadane ot tak sobie, bez głębszej
przyczyny.

[kaczy.i.indyczy]

Tomasz a Kempis (1380-1471) O naśladowaniu Chrystusa (fragmenty)


Prawdziwie wielki jest ten, kto ma w sobie wielką miłość. Prawdziwie
wielki jest ten, kto w głębi czuje się mały i za nic ma najwyższe
godności. Prawdziwie mądry jest ten, kto wszystko, co ziemskie,
uważa za śmiecie, byleby Chrystusa pozyskać. I prawdziwie uczony
jest ten, kto pełni wolę Boga, a własnej woli się wyrzeka.

Trudno jest pozbyć się złych nawyków, a jeszcze trudniej postępować
wbrew własnej woli. Ale jeżeli nie zwyciężysz w rzeczach drobnych i
łatwych, jakże poradzisz sobie z trudniejszymi? Już na początku
staraj się opanować swoje skłonności i pozbyć się złych nawyków, bo
inaczej powoli zabrniesz w prawdziwe trudności.
Jeżeli to zrozumiesz, o, jaki spokój cię ogarnie, jaką radość
sprawisz innym, ile przybędzie ci żarliwości w nieustannym duchowym
doskonaleniu się.

[kaczy.i.indyczy]

Nie jest trudno gardzić ludzką pociechą, kiedy ma się Bożą. Ale to
rzecz wielka nie mieć żadnej pociechy, ani ludzkiej, ani Bożej, ale
dla chwały Boga chętnie dźwigać to wewnętrzne wygnanie i w niczym
nie szukać samego siebie ani oglądać się na własną zasługę.
Cóż w tym wielkiego, żeś wesoły i pobożny, gdy czujesz łaskę Bożą?
Wszyscy by sobie tego życzyli. Dobrze temu jechać, kogo unosi łaska.
I cóż dziwnego, że nie czuje się ciężaru, skoro niesie nas
Wszechmogący a prowadzi najlepszy Przewodnik?

Skąd więc mam czerpać nadzieję, komu ufać, jeśli nie wielkiemu
miłosierdziu Bożemu i jedynej nadziei łaski niebieskiej?
Bo choćby otaczali mnie sami dobrzy ludzie i bracia oddani, wierni
przyjaciele, święte książki, piękne rozprawy, słodkie śpiewy i
hymny, wszystko to niewiele pomoże ani nasyci, kiedy opuści mnie
łaska i stanę zdany na własną nędzę. Nie ma na to lepszego lekarstwa
niż cierpliwość i wyrzeczenie się swojej woli dla woli Bożej.

Pociecha Boża przychodzi, aby pokrzepić człowieka na przetrwanie
trudności. Przyjdzie i pokusa, abyś nie był zbyt pewny siebie.
Diabeł nie śpi, a ciało jeszcze nie umarło, dlatego nie ustawaj w
gotowości bojowej, bo wrogowie czyhają na prawo i lewo, a nigdy nie
spoczywają.

[kaczy.i.indyczy]

Szczęśliwy, kto zrozumiał, co znaczy miłować Jezusa i opuścić siebie
dla Jezusa.

Innych kochajmy ze względu na Jezusa. Jezusa zaś dla Niego samego.

Wielu ma dzisiaj Jezus tych, co kochają Jego Królestwo niebieskie,
ale mało takich, którzy dźwigaliby Jego krzyż. Wielu ma spragnionych
Jego pocieszenia, lecz mało pragnących dzielić z Nim ból. Wielu
znajdzie przyjaciół do stołu, ale mało do postu.
Wszyscy chcą się z Nim cieszyć, mało pragnie dla Niego i z Nim
cierpieć. Wielu idzie za Jezusem do momentu łamania chleba, lecz
niewielu aż do wychylenia kielicha męki. Wielu podziwia Jego cuda,
mało postępuje za hańbą krzyża.
Wielu kocha Jezusa, dopóki nie zjawią się trudności. Wielu Go chwali
i błogosławi, dopóki otrzymuje od Niego jakieś łaski. Gdy zaś Jezus
się ukryje i choć na chwilę ich opuści, skarżą się albo całkiem
upadają na duchu.

O, jak wiele może czysta miłość Jezusa bez domieszki żadnego
własnego dobra czy miłości!

Wawrzyniec Scupoli (ok. 1530 - 1610)

[kaczy.i.indyczy]

Tych, którzy zdali sobie sprawę z tego, że prowadzą zepsute życie, i
chcieliby je zmienić, szatan zazwyczaj zwodzi i pokonuje bronią,
która nazywa się "później, później- łac. cras, cras" (tak kracze
kruk). [...] Na tę przynętę złapało się wielu i wielu nadal się
łapie. Powodem tego jest nasze zaniedbanie i niepokój, bo w sprawie,
która dotyczy zbawienia duszy i czci Boga, nie sięga się z
gotowością po jakże potężną broń, zwaną: "teraz, teraz".
Dlaczego "później"? Teraz, już! Trzeba sobie powiedzieć: "Czy gdyby
zostało mi udzielone >później< i >jutro<, czy drogą do zbawienia i
zwycięstwa może być chęć odniesienia nowych ran i spowodowania
nowych nieporządków?". [...] Jedynym sposobem uniknięcia tej pułapki
oraz pokonania wroga jest natychmiastowe posłuszeństwo Bożym myślom
i natchnieniom. Mówię o czynach, a nie o postanowieniach, bo tych
ostatnich często się nie realizuje.

źródło:
Wawrzyniec Scupoli "Walka Duchowa", Przekład: Anna Dudzińska-Facca,
Klub Książki Katolickiej 2002

św. Jan od Krzyża (1542 – 1591)

[kaczy.i.indyczy]

"Wszystkie dobra zostały mi dane, odkąd nie poszukiwałem ich dla
zadowolenia miłości własnej"

Św. Faustyna Kowalska (1905-1938)

[kaczy.i.indyczy]

NOWENNA DO MIŁOSIERDZIA BOŻEGO (fragment)

Dzień ósmy: Dusze czyśćcowe


Dziś sprowadź mi dusze, które są w więzieniu czyśćcowym i zanurz je
w przepaści miłosierdzia mojego, niechaj strumienie krwi mojej
ochłodzą ich upalenie. Wszystkie te dusze są bardzo przeze mnie
umiłowane, odpłacają się mojej sprawiedliwości; w twojej mocy jest
im przynieść ulgę. Bierz ze skarbca mojego Kościoła wszystkie
odpusty i ofiaruj za nie... O, gdybyś znała ich mękę, ustawicznie
byś ofiarowała za nie jałmużnę ducha i spłacała ich długi mojej
sprawiedliwości.

Jezu najmiłosierniejszy, kóryś sam powiedział, że miłosierdzia
chcesz, otóż wprowadzam do mieszkania Twego najlitościwszego Serca
dusze czyśćcowe - dusze, które Ci są bardzo miłe, a które jednak
wypłacać się muszą Twej sprawiedliwości - niech strumienie krwi i
wody, które wyszły z Serca Twego, ugaszą płomienie ognia
czyśćcowego, aby się i tam stawiła moc miłosierdzia Twego.

Ze strasznych upałów ognia czyśćcowego
Wznosi się jęk do miłosierdzia Twego.
I doznają pocieszenia, ulgi i ochłody
W strumieniu wylanym krwi i wody.

Ojcze Przedwieczny, spójrz okiem miłosierdzia na dusze w czyśćcu
cierpiące, a które są zamknięte w najlitościwszym Sercu Jezusa.
Błagam Cię przez bolesną mękę Jezusa, Syna Twego, i przez całą
gorycz, jaką była zalana Jego przenajświętsza dusza, okaż
miłosierdzie swoje duszom, które są pod sprawiedliwym wejrzeniem
Twoim; nie patrz na nie inaczej, jak tylko przez rany Jezusa, Syna
Twego najmilszego, bo my wierzymy, że dobroci Twojej i litości
liczby nie masz . (1226-1227)

Koronka do Miłosierdzia Bożego.

www.faustina.ch/swieto_milosierd ... owenna.htm

św. Josemaría Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

"Jezus pozostał w Eucharystii z miłości"

Częstotliwość nawiedzenia Najświętszego Sakramentu jest funkcją
dwóch czynników: wiary i serca, widzenia prawdy i ukochania jej.
(Bruzda, 818)

Serce! Od czasu do czasu wciska się weń cień blichtru ziemskiego:
głupie, smutne, "zaściankowe" wspomnienia...

Przystąp natychmiast do Tabernakulum, fizycznie lub duchowo, a
powrócisz do światła, do radości, do Życia. (Bruzda, 817)

Zaglądaj często do kaplicy, aby powiedzieć Jezusowi: ... rzucam się
w Twoje ramiona.
– Pozostaw u Jego stóp, co posiadasz: swoją nędzę!
– W ten sposób, niezależnie od nawału spraw, które dźwigasz ze sobą,
nigdy nie stracisz pokoju. (Kuźnia, 306)

Jezus pozostał w Eucharystii z miłości... do ciebie.
– Pozostał wiedząc, jak ludzie Go przyjmą... i jak ty Go przyjmiesz.
– Pozostał, abyś Go spożywał, abyś Go odwiedzał i abyś Mu opowiadał
swoje sprawy i abyś, obcując z Nim przy Tabernakulum i przyjmując
Sakrament, rozpalał się z dnia na dzień coraz większą miłością i
przyczynił się, aby inne dusze – liczne! – szły tą samą drogą.
(Kuźnia, 887)

św. Jan Bosko (1815 - 1888)

[kaczy.i.indyczy]

"... Prawdziwą zemstą katolika jest przebaczenie i modlitwa za
osobę, która nas obraża ..." :)

św. Josemaría Escrivá

[kaczy.i.indyczy]

"Patrzeć czystym spojrzeniem"

Jakże piękna jest święta czystość! Ale jeśli ją odłączymy od miłości
nie jest ani święta, ani miła Bogu. Miłość jest ziarnem, które
wyrośnie i wyda smaczne owoce jeśli nawodnimy je czystością.
Czystość bez miłości jest bezpłodna a jej wyjałowione wody
zamieniają dusze w trzęsawisko, w cuchnące bajoro, z którego
wydobywa się odór pychy. (Droga, 119)

Oczywiście, cnotą najwyższą jest miłość do Boga, ale czystość jest
conditio sine qua non, czyli niezbędnym warunkiem dostąpienia
zażyłego dialogu z Bogiem. Gdy się jej nie przestrzega, jeżeli się o
nią nie walczy, ślepnie się; nie widzi się nic, człowiek zmysłowy
bowiem nie pojmuje tego, co jest z Bożego Ducha.

My jednak chcemy patrzeć czystym spojrzeniem, zachęceni nauką
Mistrza: Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać
będą. Słowa te Kościół pojmował zawsze jako zaproszenie do
czystości. Czyste serca zachowują ci, którzy mają sumienie
całkowicie czyste, którzy kochają czystość — pisze św. Jan
Chryzostom.— Żeby oglądać Boga, żadna inna cnota nie jest aż tak
potrzebna. (Przyjaciele Boga, 175)

[kaczy.i.indyczy]

"Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia"

Pewną drogą pokory jest zastanawianie się nad tym, jak nawet przy
braku talentu, rozgłosu i bogactwa, możemy być skutecznymi
narzędziami, jeżeli będziemy prosić Ducha Świętego, aby nam udzielił
swoich darów. Apostołowie, chociaż byli nauczani przez Jezusa przez
trzy lata, uciekli przerażeni przed nieprzyjaciółmi Chrystusa.
Natomiast po Zielonych Świątkach pozwolili się chłostać i zamykać w
więzieniach, i potrafili oddać życie swoje na świadectwo swej
wierze. (Bruzda, 283)

Na myśl o tej tajemnicy z ust świętego Pawła wyrywa się radosny
hymn, który możemy dziś zgłębiać słowo po słowie. To dążenie niech
was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On, istniejąc w
postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z
Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi,
stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za
człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do
śmierci — i to śmierci krzyżowej. (Przyjaciele Boga, 97)

Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje — uczy
Apostoł św. Piotr. W każdej epoce historii i w każdej ludzkiej
sytuacji pokora jest jedyną drogą, by żyć życiem Bożym. Czyżby Pan
cieszył się z naszego upokorzenia? Nie. Cóż bowiem nasze upokorzenie
dałoby Temu, który wszystko stworzył, wszystko podtrzymuje i kieruje
wszystkim, co istnieje? Bóg pragnie naszej pokory jako sposób
wyzwolenia się z pęt naszego własnego „ja” po to jedynie, aby mógł
nas całkowicie wypełnić sobą. On chce, byśmy nie stawiali miłość
żadnych przeszkód, by — mówiąc obrazowo — w naszym biednym sercu
zmieściło się jak najwięcej Jego łaski. Gdyż Bóg, który chce, abyśmy
byli pokorni, jest tym samym Bogiem, który przekształci nasze ciało
poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała, tą mocą, dzięki
której może On wszystko co jest, sobie podporządkować. Bóg ubóstwia
nas dobrym ubóstwieniem. (Przyjaciele Boga, 98 )

[kaczy.i.indyczy]

"Nasze męstwo jest zapożyczone"

Nie bądź rozlazłym, mięczakiem. — Najwyższy czas, ażebyś pozbył się
tego osobliwego współczucia, jakim darzysz samego siebie. (Droga,
193)

Mówiliśmy wcześniej o walce. Ale walka wymaga zaprawy, odpowiedniego
pokarmu, szybkiego zastosowania lekarstwa w przypadku choroby,
kontuzji czy ran. Sakramenty, podstawowe lekarstwo Kościoła, nie są
czymś zbędnym: kiedy porzuca się je dobrowolnie, nie można
postępować na drodze naśladowania Chrystusa: potrzebujemy ich jak
oddechu, jak krążenia krwi, jak światła, żeby w każdej chwili
dostrzec to, czego chce od nas Pan.

Ascetyka chrześcijańska wymaga męstwa; a to męstwo chrześcijanin
odnajduje u Stwórcy. Jesteśmy ciemnością, a On najjaśniejszym
blaskiem; jesteśmy chorobą, a On pełnią zdrowia; jesteśmy
niedostatkiem, a On nieskończonym bogactwem; jesteśmy słabością, a
On nas podtrzymuje, quia tu es, Deus, fortitudo mea, ponieważ zawsze
jesteś, o Boże mój, naszą mocą. Na tej ziemi nie istnieje nic, co
byłoby w stanie powstrzymać niecierpliwy strumień odkupieńczej Krwi
Chrystusa. Jednak ludzka małość może przesłonić oczy, tak iż nie
dostrzegą one Bożej wielkości. Stąd odpowiedzialność wszystkich
wiernych, a zwłaszcza tych, którzy mają zadanie kierowania –
służenia – duchowo Ludem Bożym – aby nie zamykać źródeł łaski, nie
wstydzić się Krzyża Chrystusa. (To Chrystus przechodzi, 80)

[kaczy.i.indyczy]

Trzeba, abyśmy często rozważali, po to, by tego nie zapomnieć, że
Kościół jest głęboką tajemnicą, która nie może być nigdy ogarnięta
na tej ziemi. Jeżeliby rozum zamierzał wytłumaczyć ją sam z siebie,
widziałby jedynie zgromadzenie ludzi, którzy przestrzegają pewnych
przepisów, którzy myślą w podobny sposób. Ale to nie byłby Kościół
Święty.

W Kościele Świętym my, katolicy odnajdujemy naszą wiarę, normy
naszego postępowania, naszą modlitwę, znaczenie braterstwa, łączność
ze wszystkimi braćmi, którzy zmarli i którzy przebywają w Czyśćcu -
z Kościołem cierpiącym, i Kościołem triumfującym - tymi, co radują
się już błogosławionym widzeniem - na wieki wieków miłującym Boga
trzy razy Świętego Jest to Kościół, który trwa tu, a zarazem
wykracza poza historię Kościół, który zrodził się pod płaszczem
Najświętszej Marii Panny i nie zaprzestaje - na ziemi i w niebie -
wychwalać Jej jako Matki.

Utwierdźmy się w wierze w nadprzyrodzony charakter Kościoła,
wyznajmy to - jeżeli trzeba - wielkim głosem, ponieważ dzisiaj wielu
jest takich, którzy -choć fizycznie są wewnątrz Kościoła, a często
nawet na górze - zapomnieli o tych podstawowych prawdach i usiłują
kreować wizję Kościoła, który nie jest Święty, który nie jest Jeden,
który nie może być Apostolski, ponieważ nie opiera się na skale
Piotrowej, który nie jest Katolicki, ponieważ jest popękany w wyniku
różnych nieprawidłowości będących często wymysłem zachcianek
ludzkich.

Nie jest to nic nowego. Odkąd Jezus Chrystus Nasz Pan założył
Kościół Święty, ta Matka nasza stale cierpiała prześladowania. Być
może w innych epokach napaści bywały organizowane bardziej otwarcie,
jawnie, teraz w wielu wypadkach chodzi o prześladowanie ukryte. Jak
wczoraj, tak dzisiaj prześladowanie Kościoła trwa.
Powiem wam to jeszcze raz: ani z temperamentu, ani z przekonania nie
jestem pesymistą. Jak można być pesymistą, jeżeli Pan Nasz
przyrzekł, że będzie z nami aż do skończenia świata?

Zesłanie Ducha Świętego uczyniło ze zgromadzenia uczniów w
Wieczerniku pierwszą publiczną manifestację Kościoła.
Nasz Bóg Ojciec - ten Ojciec kochający, który troszczy się o nas
jak "o źrenicę swego oka" - jak to obrazowo podaje Pismo, byśmy
lepiej pojęli - nie przestaje uświęcać, przez Ducha Świętego,
Kościoła założonego przez Swego najukochańszego Syna. Ale Kościół
przezywa obecnie trudne dni: są to lata wielkiego zamętu dusz. Wśród
hałasu i wrzawy ze wszystkich stron, odradzają się wszelkie błędy,
które zdarzały się juz na przestrzeni wieków.

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

[kaczy.i.indyczy]

Wiara. Potrzebujemy wiary. Jeśli patrzy się oczyma wiary, odkrywa
się, że "Kościół niesie w sobie samym i głosi wokół siebie swą
własną apologię. Kto go rozważa, kto studiuje oczyma miłującymi
prawdę, powinien przyznać, że on -niezależnie od ludzi, którzy się
nań składają, i praktycznych form działania, w których się
przejawia - niesie w sobie orędzie światła uniwersalnego i jedynego,
uwalniającego i potrzebnego, boskiego" (8 ).
Kiedy słyszymy głosy herezji - tak właśnie trzeba to nazwać, nigdy
nie lubiłem eufemizmów - kiedy obserwujemy, że atakuje się bezkarnie
świętość małżeństwa i świętość kapłaństwa, niepokalane poczęcie
Najświętszej Marii Panny Naszej Matki i jej dziewiczość wieczną ze
wszystkimi przywilejami i darami, którymi Bóg ją ozdobił; że atakuje
się cud nieustannej obecności Jezusa Chrystusa w Przenajświętszej
Eucharystii, prymat Piotra, samo Zmartwychwstanie Naszego Pana -jak
można nie czuć smutku duszy? Ale bądźmy ufni - Kościół Święty nie
może ulec zepsuciu. "Kościół zachwiałby się, gdyby jego fundament
się zachwiał, ale czy Chrystus może się zachwiać? Dopóki Chrystus
się nie zachwieje, dopóty Kościół nie osłabnie - nigdy aż do
skończenia czasów" (9).

8. Paweł VI, Przemówienie, 23 VI 1966.
9. św. Augustyn, Enarrationes in Psalmos, 103,2,5 (PL 37,1353).

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

[kaczy.i.indyczy]

To, co ludzkie i to, co boskie w Kościele

Tak, jak w Chrystusie są dwie natury - ludzka i boska, tak i w
Kościele, analogicznie, istnieje pierwiastek ludzki i boski. Element
ludzki nie umyka niczyjej uwadze - dla każdego jest oczywisty.
Kościół na tym świecie jest złożony z ludzi i dla ludzi. Gdy mówimy
o ludziach, to mówimy o wolności, o możliwościach wielkości i
małostkowości, bohaterstwa i upadków, jakie niesie ona ze sobą.
Gdybyśmy przyjęli tylko tę ludzką cząstkę Kościoła, nie
zrozumielibyśmy go nigdy, ponieważ nie doszlibyśmy do bram
tajemnicy. Pismo Święte używa wielu terminów wziętych z ziemskiego
doświadczenia, aby nazwać Królestwo Boże i jego obecność wśród nas,
w Kościele. Porównuje je do zagrody, do owczarni, do domu, do
nasienia, do winnicy, do pola, na którym Bóg sadzi lub buduje. Ale
wyróżnia się jedno określenie, które streszcza wszystko: Kościół
jest Ciałem Chrystusa.
"I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych
ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami dla przysposobienia
świętych do wykonywania posługi celem budowania Ciała Chrystusowego"
(10). Św. Paweł pisze także, że "wszyscy razem tworzymy jedno ciało
w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie
członkami" (11). Jak świetlana jest nasza wiara! Wszyscy jesteśmy w
Chrystusie, ponieważ "On jest Głową Ciała-Kościoła" (12).

10. Ef 4, 11-12.
11. Rz l2, 5. 12 Kor 1, 18.
13. św. Augustyn, Enarrationes in Psalmos, 56, 1 (PL 36, 662).

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

[kaczy.i.indyczy]

Rozumiecie teraz, dlaczego nie można rozłączyć Kościoła widzialnego
od Kościoła niewidzialnego. Kościół jest jednocześnie ciałem
mistycznym i ciałem prawnym. Przez "sam fakt, że jest ciałem,
poznaje się Kościół oczyma" (14), nauczał Leon XIII. W ciele
widzialnym Kościoła - w zachowaniu się ludzi, którzy się na niego
składają tu na ziemi - zauważamy wiele nędzy, chwiejności, zdrady.
Ale na tym Kościół ani się nie kończy, ani też tym bardziej z tak
błędnym zachowaniem się nie utożsamia. Z drugiej strony nie brakuje
tu i teraz przykładów wielkoduszności, heroicznych zachowań,
świętego życia, które bez rozgłosu spala się z radością w służbie
braciom w wierze i wszystkim duszom.
Zważcie nadto, że gdyby nawet upadki liczebnie przewyższały męstwo,
pozostawałaby jeszcze owa rzeczywistość mistyczna -
jasna,niezaprzeczalna, chociaż nie dostrzegamy jej zmysłami - to
jest Ciało Chrystusa, sam Nasz Pan, działanie Ducha Świętego, pełną
miłości obecność Ojca.
Kościół jest zatem jednocześnie ludzki i boski. "Jest społecznością
boską a przez swe pochodzenie nadprzyrodzoną ze względu na cel i
środki, które bezpośrednio do tego celu wiodą ale o tyle, o ile
złożony jest z ludzi, jest wspólnotą ludzką" (15). Żyje i działa w
świecie, ale jego cel i moc nie są na ziemi, lecz w Niebie.
Popełniają straszliwy błąd ci, którzy zmierzają do wydzielenia
Kościoła charyzmatycznego, który był tym naprawdę założonym przez
Chrystusa, od innego, prawnego czy instytucjonalnego, który byłby
dziełem ludzi i zwykłym wynikiem wypadków historycznych. Jest tylko
jeden Kościół. Chrystus założył jeden jedyny Kościół: widzialny i
niewidzialny, którego ciało jest hierarchiczne i zorganizowane,
osadzony w prawie bożym z własnym życiem nadprzyrodzonym, które go
porusza, podtrzymuje i ożywia
Trzeba więc pamiętać, ze kiedy Pan ustanowił swój Kościół, "nie
pojmował go, ani nie uformował w taki sposób, aby mieścił w sobie
mnogość wspólnot podobnych w swoim rodzaju, ale różnych i nie
złączonych owymi więzami, które czynią Kościół niepodzielnym i
jednym... I tak, kiedy Jezus Chrystus mówiło tym mistycznym gmachu,
wspominał tylko o jednym Kościele, który nazywał swoim: zbuduję
Kościół mój (Mt 16,18 ). Jakikolwiek inny Kościół, nie będąc
założonym przez Niego, nie może być Jego prawdziwym Kościołem" (16).
Jeszcze raz powtarzam: wiara. Pomnóżmy naszą wiarę prosząc o nią
Trójcę Przenajświętszą, której uroczystość dziś obchodzimy. Może
zdarzyć się wszystko, ale nie zdarzy się, ze Bóg trzy razy Święty
opuści swą Oblubienicę.

14. Leon XIII, Enc. Satis cognitum, AAS 28, s. 710.
15. Tamże, s. 724.
16. Tamże, s. 712-713.

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

[kaczy.i.indyczy]

W Kościele jest nasze zbawienie

Nie możemy zapominać, że Kościół jest czymś więcej niż drogą do
zbawienia: jest jedyną drogą. I nie jest to wymysłem ludzi, lecz
wyrazem woli Chrystusa: "Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie
zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony" (23). Dlatego właśnie
twierdzi się, że Kościół jest środkiem koniecznym do zbawienia. Już
w II wieku pisał Orygenes: "jeżeli ktoś chce się zbawić, niech
przyjdzie do tego domu, ażeby mógł to osiągnąć... Niech nikt nie
oszukuje samego siebie: z dala od tego domu, to jest z dala od
Kościoła, nikt się nie zbawi" (24) A Św. Cyprian mówił: "Jeśli ktoś
ocalał z potopu uciekłszy z Arki Noego, wówczas moglibyśmy przyjąć
ze ktoś, kto porzuca Kościół może uniknąć potępienia" (25).
EXTRA ECCLESIAM, NULLA SALUS. Jest to ustawiczne ostrzeżenie Ojców
Kościoła: "poza Kościołem katolickim można znaleźć wszystko -
przyznaje św. Augustyn - oprócz zbawienia. Można mieć godność, można
mieć sakramenty, można śpiewać alleluja, można odpowiadać amen,
można podtrzymywać Ewangelię, można mieć wiarę w Ojca, w Syna i w
Ducha Świętego, i głosić ją; ale nigdzie poza Kościołem katolickim
nie można znaleźć zbawienia" (26).
Mimo to, jak ponad dwadzieścia lat temu ubolewał Pius
XII, "niektórzy sprowadzają do pustej formułki konieczność należenia
do prawdziwego Kościoła dla osiągnięcia wiecznego zbawienia" (27).
Ten dogmat wiary stanowi bazę zbawczej misji Kościoła, on akcentuje
odpowiedzialność apostolską chrześcijan. Chrystus kategorycznie
podkreśla - pośród innych poleceń - konieczność włączenia się do
Jego Ciała Mistycznego przez chrzest. "I nasz Zbawiciel nie tylko
dał przykazanie, aby wszyscy wchodzili do Kościoła, ale także
postanowił, żeby Kościół był pośrednikiem zbawienia, bez którego
nikt nie może dojść do królestwa chwały niebieskiej" (28 ).
Jest obowiązkiem wierzyć, że nikt, kto nie należy do Kościoła nie
będzie zbawiony, i że nikt, kto się nie ochrzci, nie wchodzi do
Kościoła. Usprawiedliwienie "po ogłoszeniu Ewangelii, nie może mieć
miejsca bez odradzającego obmycia, lub pragnienia tego", postanowił
Sobór w Trydencie (29).

24. Orygenes, In Jesu nave hom„ 5, 3 (PG 12, 841).
25. św. Cyprian, De catholicae Ecclesiae unitate, 6 (PL 4, 503).
26. św. Augustyn Sermo ad Cassanensis ecclesiae plebem, 6 (PL 43
456)
27. Pius XII, Enc Humam genens AAS 42 s 570
28. Pius XII List S Of do abp Bostonu, Denzinger-Schon 3868
29. Deki et De lustificatione, roz 4, Denzinger-Schon 1524

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

[kaczy.i.indyczy]

Jest to stałe wymaganie Kościoła, które, z jednej strony, stanowi
dla naszej duszy zarzewie żarliwości apostolskiej, z drugiej,
okazuje także jasno nieskończone miłosierdzie Boże dla stworzeń.
Św. Tomasz tłumaczy to w sposób następujący: "w dwojaki sposób
rozumieć można brak sakramentu chrztu. Po pierwsze, kiedy nie
otrzymało się go ani faktycznie, ani pragnieniem; jest to przypadek
tego, kto ani się nie ochrzcił, ani nie chce się ochrzcić. Taka
postawa u osób, które osiągnęły wiek dojrzałości oznacza
lekceważenie sakramentu. I w konsekwencji, ci którzy z tej racji nie
są ochrzczeni nie mogą wejść do królestwa niebieskiego, ponieważ ani
sakramentalnie, ani duchowo nie wcielają się w Chrystusa; a jedynie
od Niego pochodzi Zbawienie. Po drugie, może brakować pewnej osobie
sakramentu chrztu, ale nie pragnienia go, jak jest w wypadku
pragnącego ochrzcić się, którego zaskakuje śmierć przed otrzymaniem
sakramentu. Człowiek ten może się zbawić nawet bez chrztu
rzeczywistego, przez samo pragnienie sakramentu, pragnienie, które
pochodzi z wiary działającej przez miłość, przez którą Bóg, który
nie związał swojej władzy z sakramentami widzialnymi, uświęca
wewnętrznie tego człowieka" (30).
Bóg nasz Pan, nie odmawia nikomu szczęścia wiecznego i
nadprzyrodzonego -jest to całkowicie darowane, to nam z żadnego
tytułu nie przysługiwało, zwłaszcza po grzechu: Jego
wspaniałomyślność jest nieskończona. "Jest rzeczą wiadomą, że ci, co
cierpią na nieprzezwyciężoną nieznajomość naszej przenajświętszej
religii, a starannie przestrzegają prawa naturalnego i jego
przepisów, wykutych przez Boga w sercach wszystkich, i są gotowi być
posłusznymi Bogu i prowadzą życie uczciwe i prostolinijne, mogą
osiągnąć życie wieczne przez skuteczne działanie światła bożego i
łaskę" (31).
Tylko Bóg wie, co się dzieje w sercu każdego człowieka i On nie
traktuje dusz jako masy, tylko każdą indywidualnie. Nikomu na tej
ziemi nie przysługuje prawo sądzenia o zbawieniu czy potępieniu
wiecznym w jakimś konkretnym przypadku.

30. św. Tomasz, S Th III, q 68, a 2
31. Pius IX Enc Quanto conficiamur moerore, 10 VIII 1863, Denzinger-
Schon 1677 (2866)

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

[kaczy.i.indyczy]

Ale nie zapominajmy, że sumienie może z własnej winy ulec spaczeniu,
stwardnieć w grzechu i opierać się zbawczemu działaniu Boga. Stąd
potrzeba głoszenia nauki Chrystusowej, prawd wiary i norm moralnych;
i stąd także potrzeba Sakramentów, ustanowionych przez Jezusa
Chrystusa jako narzędzie przyczynowe Jego łaski (32) i środek na
nędzę spowodowaną stanem naszej upadłej natury (33). Wynika z tego,
że korzystne jest częste przystępowanie do spowiedzi i Komunii
Eucharystycznej.
Stąd też, jasno skonkretyzowana przez rady Św. Pawła, ogromna
odpowiedzialność wszystkich w Kościele, a szczególnie
pasterzy: "Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie
sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego
królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę, w porę wykaż błąd, poucz,
podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz. Przyjdzie
bowiem chwila, kiedy zdrowej nauki nie będą znosili, ale według
własnych pożądań - ponieważ ich uszy świerzbią- będą sobie mnożyli
nauczycieli. Będą się odwracali od słuchania prawdy, a obrócą się ku
zmyślonym opowiadaniom" (34).

32. Por SW Tomasz, S Th III, q 62 a 1
33. Por Tamże, q 61, a 2 24 2 Tym 4 1
34. Por Łk 10,42

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

św. Doroteusz z Gazy (505 – 565)

[kaczy.i.indyczy]

Jeśli (...) sumienie nakazuje nam coś uczynić, a my nim wzgardzimy
i znowu się odzywa, a my tego nie czynimy, ale nadal je depczemy,
to ponownie zasypujemy tę iskierkę i nie może
już ona pouczać nas jasno spod ciężaru,
którym ją przysypaliśmy;
ale jak kopcąca lampa
zaczyna nam świecić ciemno i wskazywać niewyraźnie.
I tak stopniowo - podobnie jak w wodzie zmąconej błotem
nie można rozpoznać swojego odbicia, tracimy zdolność
słyszenia głosu sumienia, i w końcu prawie się nam wydaje,
że go wcale nie mamy. Ale nie istnieje człowiek,
który by go nie miał: jest ono bowiem czymś boskim, jak już
powiedzieliśmy i nigdy nie ginie,
ale zawsze przypomina nam nasz obowiązek; tylko że my już nie
słyszymy jego głosu,
bośmy nim pogardzili i podeptali je.
(...)
Pilnie więc starajmy się, bracia, strzec naszego sumienia,
dopóki jeszcze jesteśmy na tym świecie; niech ono nas o nic
nie musi upominać, ani nie gardźmy nim,
choćby chodziło o najmniejszy drobiazg;
bo wiemy, że od rzeczy małych i uważanych za nieważne
przechodzi sie do gardzenia i wielkimi.

źródło:
św. Doroteusz z Gazy "Nauki ascetyczne" ATK, Warszawa 1980

św. Josemaria Escriva de Balaguer

[kaczy.i.indyczy]

Czas próby

Nie potrafię powiedzieć, ile razy spełniły się te prorocze słowa
Apostoła. Ale tylko ślepy nie zauważyłby, że obecnie sprawdzają się
prawie co do joty. Odrzuca się wymogi przykazań Prawa Bożego i
Kościelnego, wypacza się sens błogosławieństw, napełniając je
treścią polityczno-społeczną. I ten, kto stara się być pokornym,
łagodnym, czystego serca, jest traktowany jako ignorant albo
zacofany prymitywny obserwant. Nie wytrzymuje się jarzma czystości i
wymyśla się tysiąc sposobów, aby ominąć boskie przepisy Chrystusa.
Jest pewien symptom, który zawiera w sobie wszystkie pozostałe:
zamysł zmiany nadprzyrodzonych celów Kościoła. Przez sprawiedliwość
niektórzy nie rozumieją już życia w świętości, tylko określoną walkę
polityczną, mniej lub więcej pokrewną marksizmowi, co nie jest do
pogodzenia z wiarą chrześcijańską. Wyzwolenie nie oznacza dla nich
podjęcia osobistych zmagań w ucieczce od grzechu, tylko zadanie
ludzkie, które może być szlachetne i słuszne samo w sobie, ale dla
chrześcijanina pozbawione jest sensu, jeżeli oznacza zniszczenie
tego, co jedynie jest potrzebne - zbawienia wiecznego dusz, każdej
pojedynczo.


Z powodu ślepoty spowodowanej odejściem od Boga: "ten lud czci mnie
wargami, lecz sercem swym daleko jest ode mnie" , tworzy się obraz
Kościoła, który nie ma żadnego związku z tym, który założył
Chrystus. Nawet Święty Sakrament Ołtarza - odnowa Ofiary dokonanej
na Kalwarii - jest profanowany, albo redukowany do zwykłego symbolu,
który zwą komunią ludzi między sobą. Co stałoby się z duszami, gdyby
Nasz Pan nie był oddał się za nas aż do ostatniej kropli Swojej
drogocennej Krwi! Jak to jest możliwe, że się wzgardzą tym
nieustannym cudem realnej obecności Chrystusa w Tabernakulum?
Pozostał, abyśmy z Nim obcowali, abyśmy Go uwielbiali, abyśmy
poznawszy przedsmak przyszłej chwały raz i na zawsze zdecydowali się
iść Jego śladami.
Czasy te są czasami próby i winniśmy błagać Pana, wołaniem
nieustannym , aby je skrócił, aby spojrzał miłosiernie na swój
Kościół i udzielił na nowo nadprzyrodzonego światła duszom pasterzy
i duszom wszystkich wiernych. Nie ma powodu, aby Kościół starał się
schlebiać ludziom, ponieważ ludzie - ani pojedynczo, ani zbiorowo -
nigdy nie dadzą zbawienia wiecznego. Jedynym, który zbawia jest Bóg.

św. Josemaria Escriva de Balaguer - Kochać Kościół

św. Cyryl Jerozolimski (+387)

[kaczy.i.indyczy]

"Pouczony o tym i pełen niezachwianej wiary, że to,
co się zdaje być chlebem, nie jest chlebami,
chociaż takie wrażenie daje smak, lecz ciałem Chrystusa,
a co się zdaje być winem, nie jest winem,
choć się tak smakowi wydaje, ale krwią Chrystusa,
umocnij serce twoje, pożywając ten chleb jako duchowy i rozwesel
oblicze twej duszy"
Św. Cyryl Jeroz., Katechezy 22,9. (Myst.4), PG 33,1103.

św. Cyryl Aleksandryjski (+444)

"Dobitnie przecież powiedział: To jest ciało moje, i to jest krew
moja,
byś tego, co widzisz, nie uważał za figurę lecz byś był przekonany,
że złożone dary zostały rzeczywiście przemienione przez Boga
wszechmogącego
w jakiś tajemniczy sposób w ciało i krew Chrystusa,
i że przez udział w nich otrzymujemy ożywczą i uświęcającą moc
Chrystusa”.
Cyryl Aleks., Kom. do Mt 26,27. PG 72,45.

św Tomasz z Akwinu

[kaczy.i.indyczy]

Wszystkie łaski, owoce, przywileje i dary, które otrzymujemy z rąk
Boga Ojca Niebieskiego pochodzą z zasług najświętszej męki i Smierci
Pana naszego Jezusa Chrystusa, której owoce trwają w bezkrwawej
Ofierze Mszy Swiętej.

Sługa Boży- Kardynał Stefan Wyszyński (1901 – 1981

[kaczy.i.indyczy]

Sługa Boży- Kardynał Stefan Wyszyński (1901 – 1981), Zapiski
więzienne(fragmenty)

4.VI.1954, piątek

Verbum Caro.

Od chwili, gdy Słowo w łonie Dziewicy Ciałem się stało, aby
się "Człowiek na świat narodził", Bóg tak upodobał sobie w tym
sposobie, że wraca do wnętrza ludzkiego, jakby ziarno pszeniczne, w
każdej Komunii świętej, by przez to ponowne wcielenie mógł się z
Boga rodzić każdy człowiek. Odtąd Chrystus ukrywa się starannie w
łonie ludzkim, aby się w każdym powtarzało Boże Narodzenie.
Eucharystyczny Bóg szuka nieustannie swego Betlejem, swego żłóbka.
Często brak dlań miejsca w gospodzie; ale kto Go przyjmie, stajnia
jego zmienia się w świątynię, a człowiek jest ubóstwiony.

Eucharystia rodzi nowy rodzaj ludzki. Jest kolebką nowej ludzkości -
ciężarnej Bogiem; ludzkości rodzącej Boga światu, roznoszącej Boże
Ciało do wszystkich zakątków życia, wnoszącej Boże życie do
wszystkich grobów. Dlatego Eucharystia jest Zmartwychwstaniem, bo
ona nieustannie kiełkuje w duszach ludzkich nowym życiem, które
odwala i rozsadza zmurszałe kamienie zamierającego świata. To
jest "Uroda życia", to jest "Przedwiośnie", to jest "Bunt
młodych", "Rewolucja niemowląt i ssących", "Zmartwychwstanie i
żywot".

bł. Matka Teresa z Kalkuty (1910 - 1997)

[kaczy.i.indyczy]

"Wypowiadając Bogu nasze 'tak' musimy dokładnie wiedzieć, co ono
oznacza. 'Tak' znaczy 'zawierzam' - całkowicie, w pełni, bez względu
na cenę, bez stawiania pytań: 'Czy to w porządku? Czy to się
opłaca?' Nasze 'tak' wobec Boga musi być bez zastrzeżeń. Na tym
polega życie kontemplacyjne. Należę do Niego tak całkowicie, że nie
mam zastrzeżeń. Nasze odczucia są bez znaczenia."

"Decyzja, by być świętym, kosztuje. Wyrzeczenia, pokusy, zmagania,
prześladowania i rozliczne poświęcenia osaczają zdeterminowaną
duszę. Boga można kochać jedynie na własny koszt."

"Trzeba pozwolić Ojcu, by był ogrodnikiem, by nas przycinał jak
winorośla. Zrobi to, bądźcie spokojni. Ma swoje sposoby, by nas
oczyścić. Pozwólmy Mu to robić."

"Trzeba wyrzec się prób kontrolowania Bożego działania; obliczania,
jak daleko już zaszłam w podróży, którą mi wyznaczył. Trzeba wyrzec
się pragnienia jasnego oglądania swoich postępów na tej drodze,
zgodzić się na niewiedzę, w którym punkcie drogi do świętości
znajduję się obecnie. Proszę Go, by uczynił mnie świętą, ale to do
Niego należy decyzja, jaka to będzie świętość, a tym bardziej
środków, jakie do niej prowadzą."

św. Maksym Wyznawca (+662)

[kaczy.i.indyczy]

"Ja zaś powiadam wam, miłujcie nieprzyjaciół waszych, czyńcie dobrze
tym, którzy was nienawidzą, módlcie sie za tych, którzy was
prześladują" - mówi Pan (Mt 5,44). Po co te przykazania? Abyś był
wolny od zawziętości, gniewu i obmowy i stał się godny najwiekszej
łaski, jaką jest miłość doskonała, której osiągnąć nie jest zdolny
ten, kto nie miłuje jednakowo wszystkich ludzi. Tego wymaga
naśladowanie Boga, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i
doszli do prawdy (1Tm 2,3). Księga miłości

Nie należy się zdumiewać, że Bóg Ojciec nikogo nie sądzi, oddając
władzę sądzenia Synowi. Syn zaś woła: "Nie sądźcie, a nie będziecie
sądzeni" (Mt 7,1). "Nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni" (Łk
6,37). Podobnie apostoł: "Nie sądźcie przed czasem aż Pan przyjdzie"
(1 Kor 4,5). "Czym bowiem sądzisz drugiego, sam na siebie wydajesz
wyrok" (Rz 2,1). Ludzie jednak zamiast płakać nad swoimi grzechami,
wydzierają sąd Synowi i sądzą siebie potępiając siebie nawzajem
będąc grzesznikami. Niebo oburza się na to, ziemia się wzdryga, a
ludzie się nie wstydzą. Księga miłości

[kaczy.i.indyczy]

"Pokorny uważa swoje osiągnięcia za podarunek łaski."

Sługa Boży ks. Michał Sopoćko (1888 - 1975)

[kaczy.i.indyczy]

"Możemy i musimy prosić o miłosierdzie Boże nie tylko dla siebie,
ale dla innych ludzi, dla Kościoła, Ojczyzny, rodziny naszej itp.
Modlitwa - to najskuteczniejsze apostolstwo. Bóg objawił pewnemu
słynnemu mówcy, że nawrócenia, jakich dokonał, nie były dziełem jego
talentu wymowy, lecz skutkiem modłów pewnej osoby, która w czasie
jego kazań odmawiała 'Zdrowaśki' w celu uproszenia łaski dla
słuchaczy"

św. Teresa od Jezusa (1515 - 1582)

[kaczy.i.indyczy]

„Kiedy słyszałam jak niektórzy mówili, iż chcieliby żyć w czasach
kiedy Chrystus – nasze dobro – chodził po ziemi, śmiałam się w mej
duszy, bo wydawało się mi, że jeśli mamy Go tak prawdziwie w
Najświętszym Sakramencie, to czegóż jeszcze potrzeba?”

bł. Maria Kandyda od Eucharystii (1884 - 1949)

[kaczy.i.indyczy]

Miałam około osiemnastu lat, gdy pojęłam coś z tej tajemnicy.
Spóźniłam się raz na Mszę świętą i nie mogłam przyjąć Komunii
świętej. Ponieważ kościół był już zamknięty, chciałam zawrócić, ale
jakaś uboga kobieta powiedziała mi: "Dlaczego Pani nie wejdzie do
zakrystii, aby choć na krótko nawiedzić Pana?". Te słowa, a także
przykład mojej starszej siostry, naprowadziły mnie na obecność
Jezusa w tabernakulum i tajemnica ta przeniknęła do głębi mój umysł
i serce: O Miłości, Miłości! Przebywasz tam jako Więzień, bo kochasz
do szaleństwa i chcesz zawsze być z nami, Twymi dziećmi; pragniesz
pozostawać w naszych kościołach, choć jesteś często samotny i
opuszczony!
Myślą i sercem rozpoczęłam nawiedzać Jezusa w tabernakulum w ciągu
dnia, a także nocą. Adorowałam Go we wszystkich świątyniach świata,
w tych zwłaszcza, w których pozostawał najbardziej zapomniany. Nocą
przerywałam sen, aby Go na klęczkach uwielbiać. Widziałam w duchu te
ciemne kościółki i zamknięte drzwiczki tabernakulum. Mówiłam
Jezusowi, że u stóp każdego ołtarza stawiam moje serce jak wieczną
lampkę, aby nieustannie Go adorowało, dziękowało Mu, kochało Go i
wynagradzało. Zawarłam przymierze z Jezusem, na mocy którego w
każdym kościele świata katolickiego, gdziekolwiek znajdowałoby się
tabernakulum, gdziekolwiek przebywałby On w Sakramencie Ołtarza,
moje serce będzie z Nim; by Go kochać, wielbić i wynagradzać w
imieniu własnym i całego stworzenia, które Go opuszcza i nie chce Go
poznać. To przymierze miało mnie obowiązywać nie tylko przez czas
mojego życia ziemskiego, ale tak długo, dopóki On pozostanie w
Najświętszym Sakramencie, czyli aż do skończenia wieków.

Źródło:
Immakulata Adamska OCD, W zadziwieniu Eucharystią, Borne Sulinowo
2004

Św. Jan od Krzyża (1542 - 1591)

[kaczy.i.indyczy]

List DO PANI JOANNY DE PEDRAZA
W GRANADZIE
(Segowia, 28 stycznia 1589) (fragment)


…jeśli ktoś chce kochać Boga nie dla słodyczy, jaką odczuwa, już
zostawia na boku słodycz, a miłość swą pokłada w Bogu, którego nie
odczuwa. Gdyby położył tę miłość w słodyczy i smaku, który odczuwa,
zatrzymując się i pozostając w nich, znaczyłoby to złożyć miłość w
stworzeniu lub jego przymiotach i pobudkę uczynić celem i kresem.
Konsekwentnie zaś działanie woli byłoby wadliwe, bo gdy Bóg jest
niepojęty i niedostępny, dusza, by w Nim położyć swoją miłość, nie
może pokładać tej miłości w tym, czego może dotknąć i pojąć
pożądaniem, tylko w tym, czego przez uczucie nie może pojąć ni
zakosztować. Z tego więc powodu wola kocha pewnie i prawdziwie, jak
tego wymaga wiara, również i wtedy, gdy jest opuszczona i pogrążona
w mrokach swych uczuć, kocha ponad wszystko, co może odczuć pojęciem
swych władz, wierząc i kochając ponad wszystko, co może pojąć.

św. Jan Maria Vianney (1786 – 1859)

[kaczy.i.indyczy]

"Człowiek to biedak, który wszystko musi wypraszać u Boga."

"Gdy modlisz się żarliwie, twoje serce i serce Boga stają się jak
dwa kawałki wosku, które stapiają się ze sobą!"

"Wcale nie trzeba wielu słów, aby się dobrze modlić. Wiarą wierzymy,
że tam, w św. Tabernakulum, obecny jest dobry Bóg; jemu otwierajmy
serce; że nas dopuszcza do siebie, z tego się radujmy; oto najlepszy
sposób modlitwy"

„najstraszliwszą pokusą jest nie być kuszonym; jest to stan tych,
których diabeł przygotowuje do piekła".

"Gdybyśmy, mając wiarę, całkowicie zobaczyli duszę skalaną ciężkim
grzechem, umarlibyśmy z przerażenia"

"Gdyby nie było dusz bardzo niewinnych, które wynagradzają Bogu,
znieważanemu naszymi występkami, ileż i jakie srogie kary
musielibyśmy ponieść!"



"Czyny pokutne opływają w takie radości i w takie pociechy, że gdy
się ich raz dozna, nigdy nie można się bez nich obyć... Na tej
drodze jedynie pierwsze kroki są trudne"

"Jakże wielu możemy nawrócić do Boga naszymi modlitwami"

"Kapłaństwo jest miłością Najświętszego Serca Jezusowego"

"kapłan nade wszystko musi być oddany stałej modlitwie"

"Co nam kapłanom przeszkadza w zdobyciu świętości - to brak
refleksji. Mamy wstręt odwracać duszę od rzeczy zewnętrznych. Nie
wiemy co prawdziwie należy czynić. Nam potrzeba skupionej refleksji,
nieustającej modlitwy, ścisłego zjednoczenia z Bogiem".

"Wielkim oczywiście nieszczęściem dla nas proboszczów jest , gdy
duch drętwieje lenistwem i obojętnością"

św. Ireneusz z Lyonu (+ ok. 202)

[kaczy.i.indyczy]

Skoro napój zmieszany w kielichu i zwyczajny chleb, otrzymując Słowo
Boże, stają się Eucharystią, to jest krwią i ciałem Chrystusa, i
jeśli dzięki nim wzrasta i umacnia się substancja naszego ciała, to
jak mogą [heretycy] zaprzeczać zdolności przyjęcia przez ciało daru
Bożego, jakim jest życie wieczne, skoro karmi się ono krwią i ciałem
Chrystusa i jest Jego częścią? Jak mówi błogosławiony Apostoł w
Liście do Efezjan: „gdyż jesteśmy członkami Jego ciała, z ciała Jego
i z kości Jego”. I nie mówi tego o jakimś duchowym i niewidzialnym
człowieku, „duch bowiem nie ma ani kości, ani członków ciała”, ale
mówi o organizmie prawdziwie ludzkim, który składa się z członków
ciała, z nerwów, kości. Ten właśnie organizm karmi się z kielicha,
który jest krwią Jego, i umocniony jest chlebem, który jest Jego
ciałem. I jak krzew winny zasadzony w ziemi w swoim czasie przynosi
owoc, a „ziarno pszenicy, padając w ziemię, rozkłada się”, ale pod
działaniem Ducha Bożego, który ogarnia wszystko, rozmnaża się i
wychodzi na powierzchnię, a potem przez Mądrość Bożą idzie na użytek
ludzi, zaś gdy przyjmuje Słowo Boże, staje się Eucharystią, to jest
ciałem i krwią Chrystusa, tak i nasze ciała, nią posilone, gdy
zostaną złożone w ziemi, rozkładają się wprawdzie, ale w swoim
czasie powstaną, gdy Słowo Boże obdarzy je zmartwychwstaniem „na
chwałę Boga Ojca”, który to, co śmiertelne, otoczy
nieśmiertelnością, a to, co zniszczalne, obdarzy za darmo
niezniszczalnością, ponieważ „moc Boża w słabości się doskonali”
Adversus haereses

św. Efrem Syryjczyk (+373)

[kaczy.i.indyczy]

„Nazwał chleb swoim żyjącym Ciałem, napełnił Go sobą samym i swoim
Duchem. A kto Go z wiarą spożywa, spożywa Ogień i Ducha. Bierzcie i
jedzcie z tego wszyscy, spożywajcie z tym Ducha Świętego. Prawdziwie
bowiem to jest moje Ciało, i kto je spożywa, będzie żył na wieki”.



“W Twym chlebie żyje ukryty Duch; w Twym winie płonie Ogień, który
nie może być wypity. Duch w Twym chlebie. Ogień w Twym winie, są
wielkimi cudami, jakie przyjmują nasze wargi.

Pan zstąpił na ziemię do ludzi, czyniąc ich nowymi stworzeniami. Jak
aniołom tak i ludziom dał Ogień i Ducha, by się stali wewnętrznie
Ogniem i Duchem (...)

Tu nowy cud Pana: Ogień i Duch do pożywania i picia. Niegdyś spadł
ogień jako kara na grzeszników, teraz spada Ogień łaski i mieszka w
chlebie.

Tamten ogień palił ludzi, teraz pożywacie w chlebie Ogień, co daje
życie. Ogień strawił ofiarę Eliasza; Ogień miłosierdzia stał się nam
ofiarą życia. Ogień niegdyś pochłonął ofiarę; Twój, Panie, Ogień
jemy przy Twej ofierze (...)

Ogień i Duch był w łonie, które Cię zrodziło; Ogień i Duch był w
rzece, która Cię ochrzciła. Ogień i Duch są w chrzcie, jak w chlebie
i kielichu jest Ogień i Duch..."

św. Jan Bosko (1815-1888)

[kaczy.i.indyczy]

Wizja sw. Jana Bosko - opowiedziana przez niego samego:

"Wyobraź sobie, że jesteś ze mną na brzegu morza, albo lepiej na
samotnej skale i że nie widzisz żadnego skrawka ziemi poza tym, jaki
masz pod stopami. Na rozległej toni morskiej dostrzegasz
niepoliczoną flotyllę okrętów ustawionych w szyku bojowym. Ich
dzioby są podobne do ostrych zakończeń włóczni, tak że w cokolwiek
uderzą, przebijają to na wylot i całkowicie niszczą. Okręty te są
wyposażone w armaty, na ich pokładach jest wiele karabinów, są
materiały zapalające i broń wszelkiego rodzaju, a także książki.
Zbliżają się one w stronę okrętu o wiele większego i wyższego od
nich i starają się uderzyć weń swymi dziobami. Próbują też go
podpalić albo w jakikolwiek inny sposób go zniszczyć.

W eskorcie tej pełnego majestatu okrętu płyną liczne mniejsze
statki, które otrzymują rozkazy za pomocą sygnałów i dokonują
manewrów mających udaremnić ataki ze strony floty nieprzyjaciela. W
pośrodku nieskończonej przestrzeni morskiej górują wysoko dwie
kolumny, znajdujące się jedna niedaleko od drugiej. Na szczycie
pierwszej znajduje się figura Niepokalanej Dziewicy, u której stóp
widnieje duża tablica z napisem Auxilium Christianorum - Wspomożenie
chrześcijan. Na drugiej, wiele wyższej i potężniejszej, umieszczona
jest Hostia proporcjonalna w swej wielkości do kolumny, a poniżej
widnieje inna tablica i słowa Salus Credentium - Zbawienie wiernych.

Dowódcą okrętu jest Najwyższy Pasterz. On to, widząc wściekłość
nieprzyjaciół i złych duchów, wśród których się znaleźli Jego
wierni, decyduje się zebrać przy sobie kapitanów mniejszych
jednostek, aby naradzić się, jak postąpić.

Wszyscy kapitanowie wchodzą na pokład i stają przy Papieżu.
Naradzają się, ale w międzyczasie zrywa się gwałtowny wiatr, który
podnosi fale, tak więc dowódcy zostają odesłani z powrotem, by zająć
się swymi okrętami. Sztorm na chwilę ucisza się i Papież zbiera
kapitanów po raz drugi; tymczasem okręt flagowy płynie cały czas
swoim kursem. Lecz przerażający sztorm ponownie uderza. Papież staje
przy sterze i wszystkie siły poświęca sterowaniu okrętu ku dwóm
kolumnom, z których szczytów zwisają liczne kotwice i haki połączone
łańcuchami.

Wszystkie okręty nieprzyjaciela ruszają do ataku, usiłując za
wszelką cenę zatrzymać okręt i zatopić go: jedni rzucają weń
książkami i zapalnymi materiałami, których posiadają mnóstwo. Inni
strzelają z karabinów i dział. Walka robi się coraz bardziej
zacięta. Dzioby nieprzyjaciół uderzają gwałtownie, ale ich wysiłki i
ciosy okazują się nieskuteczne. Próżne są ich wysiłki, przy których
tracą siły i amunicję; wielki okręt płynie bezpiecznie i spokojnie
swoją drogą. Czasem zdarza się, że pod strasznymi uderzeniami w jego
burtach pojawiają się głębokie dziury. Ale w tej samej chwili
łagodna bryza zaczyna wiać od dwóch kolumn, pęknięcia zasklepiają
się, a przecieki natychmiast ustają.

Tymczasem wybuchają działa napastników, psują się strzelby i inne
rodzaje broni, łamią się dzioby i wiele okrętów rozsypuje się na
kawałki i tonie w morzu. Wówczas oszalali nieprzyjaciele rzucają się
do walki wręcz, uderzają pięściami, bluźnierstwami i przekleństwami.

Nagle Papież pada ranny. Natychmiast ci, którzy są wokół niego,
spieszą mu z pomocą i podnoszą go. Papież zostaje trafiony po raz
drugi, znowu pada na pokład i umiera. Wśród nieprzyjaciół wybucha
zwycięski, pełen radości okrzyk; z ich okrętów słychać nie do
powtórzenia wyzwiska.

Ale ledwo Papież umarł, już drugi zajmuje jego miejsce. Kapitanowie
zebrawszy się razem wybrali Papieża tak szybko, że wieść o śmierci
zbiegła się z wiadomością o wyborze następcy. Nieprzyjaciele
zaczynają tracić ducha.

Nowy Papież zmusza nieprzyjaciół do rozproszenia się i pokonując
wszelkie przeciwności, prowadzi okręt wprost na dwie kolumny i
ustawia go między nimi. Zakotwicza się szybko za pomocą lekkiego
łańcucha, który zwisa od dziobu okrętu do kotwicy na kolumnie
zwieńczonej Hostią. Za pomocą drugiego lekkiego łańcucha, który
znajduje się na rufie przywiązuje się do drugiej kotwicy, która
zwisa z kolumny z Niepokalaną Dziewicą na szczycie.

W tym momencie następuje ogromne poruszenie. Wszystkie okręty
walczące dotąd z Papieżem wpadają w panikę; uciekają, a w ucieczce
zderzają się ze sobą, łamiąc się na kawałki. Jedne toną i próbują
pociągnąć za sobą inne. Tymczasem kilka małych okrętów, które
dzielnie walczyły po stronie Papieża śpieszą, by przywiązać się do
kolumn. Wiele innych, przełamawszy strach przed bitwą, ostrożnie
obserwuje wszystko z oddali. Gdy wraki zniszczonych okrętów unoszą
się na wśród wirów morskich, te, gdy przychodzi na nie kolej żeglują
w skupieniu ku dwóm kolumnom, a dopłynąwszy przywiązują się do haków
z nich zwisających, tak że są bezpieczne przy flagowym okręcie, na
którym stoi Papież. Nad morzem zapada wielka cisza."

św. Bonawentura (1221 - 1274)

[kaczy.i.indyczy]

"Jeżeli chcesz znosić cierpliwie przeciwności i troski życia
doczesnego bądź człowiekiem modlitwy; jeżeli pragniesz mieć siłę do
zwalczania nieprzyjaciela duszy i natarczywości ducha, bądź
człowiekiem modlitwy; jeżeli chcesz umorzyć własną wolę z jej
skłonnościami i pożądliwościami, bądź człowiekiem modlitwy; jeżeli
chcesz poznać się na chytrości szatana i zniweczyć jego zasadzki,
bądź człowiekiem modlitwy; jeżeli chcesz być wesoły i z
przyjemnością pędzić życie pokutne, bądź człowiekiem modlitwy;jeżeli
chcesz odegnać od siebie te natrętne muchy, jakimi są próżne myśli,
bądź człowiekiem modlitwy; jeżeli chcesz karmić swą duszę miodem
słodkich pociech, mieć dobrą myśl, dobre pragnienia, bądź
człowiekiem modlitwy; jeżeli chcesz wzmocnić i zabezpieczyć swoją
odwagę w dziełach Bożych, bądź człowiekiem modlitwy; słowem: jeżeli
chcesz pozbyć się złych skłonności, a nabyć cnoty, bądź człowiekiem
modlitwy. Przez nią bowiem odbieramy łaskę Ducha Świętego
oświecającą nas we wszystkim..."

Św. Franciszek z Asyżu (1181-1226)

[kaczy.i.indyczy]

Pan mi powiedział i obdarza mnie tak wielką wiarą w kapłanów, którzy
żyją zgodnie z nauczaniem Kościoła Rzymskiego, że ze względu na ich
kapłaństwo, nawet gdyby mnie prześladowali, chcę się do nich
zwracać.

Szczęśliwy chrześcijanin, który wierzy kapłanom żyjącym godnie
według zasad świętego Kościoła Rzymskiego. Ale nawet gdyby byli
grzesznikami nikt nie może ich osądzać, ponieważ Bóg zastrzega sobie
sąd nad nimi.

Zaprawdę ich służba jest najwznioślejsza spośród wszystkich jakie
istnieją, ponieważ tylko oni konsekrują i rozdzielają Ciało i Krew
Pana. Tak więc ci, którzy ich nie szanują, popełniają większe zło od
tego, które uczyniliby lekceważąc wszystkich innych ludzi tego
świata.

św. Paweł od Krzyża (1694 - 1775)

[kaczy.i.indyczy]

„Czasami na jakiś okres, Bóg odbierze tym, którzy Mu służą,
wszystkie łaski pocieszenia. Czyni to, aby uczyć ich jak mają służyć
czystą miłością i tą drogą oni stają się naprawdę wiernymi Jego
sługami.”

bł. Matka Teresa z Kalkuty (1910 - 1997)

[kaczy.i.indyczy]

Pragnę Ciebie!

"Oto stoję u drzwi i kołaczę..."
To prawda, stoję u drzwi Twego serca dniem i nocą. Jestem tam, nawet
kiedy nie słuchasz, nawet kiedy wątpisz, że to mógłbym być Ja.
Oczekuję na najmniejszy znak Twojej odpowiedzi, przynajmniej na
wyszeptane zaproszenie, które pozwoli abym wszedł.

Chcę abyś wiedział, że kiedykolwiek mnie zapraszasz, przychodzę -
zawsze i niezawodnie. Przychodzę cichy i niewidzialny ale z
nieskończoną mocą i miłością, przynosząc wiele darów MOJEGO DUCHA.
Przychodzę z Moim miłosierdziem, z Moim pragnieniem przebaczenia i
uzdrowienia Cię, z miłością do Ciebie ponad Twoje zrozumienia -
miłością tak samo wielką jak ta, którą sam otrzymałem od Ojca ("Jak
Mnie umiłował Ojciec tak i Ja was umiłowałem..." J 15,9). Przychodzę-
pragnąc pocieszyć Cię i dodać Ci siły, podnieść Cię i opatrzyć
wszystkie Twoje rany. Przynoszę Ci Moje światło, aby rozproszyć
Twoje ciemności i wszystkie Twoje wątpliwości. Przychodzę z Moją
mocą, abym mógł nieść Ciebie i wszystkie Twoje problemy; z Moją
łaską, by dotknąć twego serca i przemienić Twoje życie, z Moim
pokojem, by uspokoić Twoją duszę.

Znam Cię na wskroś- wiem wszystko o Tobie. Policzyłem każdy włos na
Twej głowie. Nie ma nic w Twoim życiu co by nie było dla mnie ważne.
Przez lata podążałem za Tobą, zawsze kochając Cię, nawet w Twojej
tułaczce. Znam wszystkie Twoje problemy. twoje grzechy. Jednak
powtarzam, że Cię kocham nie za to co zrobiłeś, lub czego nie
zrobiłeś- kocham Cię dla Ciebie samego, za piękno i godność, które
Mój Ojciec Ci dał stwarzając Cię na swój własny obraz. To jest ta
godność, o której często zapominałeś, to piękno, które zacierałeś
grzechem. Ja Cię kocham takim jaki jesteś i przelałem nawet Moją
krew, aby Cię odzyskać. Jeżeli tylko poprosisz Mnie z wiarą, Moja
łaska dotknie wszystkiego co potrzebuje przemiany w twoim życiu; dam
Ci również siłę byś uwolnił się od grzechu i wszelkiej niszczącej
jego mocy.

Wiem, co kryje się w Twoim sercu - znam Twą samotność i wszystkie
Twe zranienia - odrzucenia, osądy, upokorzenia. Ja zniosłem to
wszystko dla Ciebie, abyś również i Ty mógł dzielić Moją moc i
zwycięstwo. W szczególny sposób znam Twą potrzebę miłości - tak
bardzo pragniesz być kochany i pielęgnowany. Jakże często pragnąłeś
nadaremnie, szukając tej miłości egoistycznie, starając się wypełnić
wewnętrzną pustkę przemijającymi przyjemnościami bądź grzechem,
który tylko pogłębiał tę pustkę. Czy pragniesz
miłości ?. "Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy spragnieni
jesteście.." (J 7,37). Ja Cię zaspokoję i wypełnię. Pragniesz być
otoczony czułością?. Kocham Cię bardziej niż możesz to sobie
wyobrazić - aż do śmierci na krzyżu - dla Ciebie.

PRAGNĘ CIĘ. Tak, to jedyny sposób, w jaki mogę rozpocząć opisywanie
Mojej miłości do Ciebie: PRAGNĘ CIĘ. Pragnę Cię kochać i być przez
Ciebie kochanym - oto jak drogim Mi jesteś. PRAGNĘ CIĘ. Przyjdź do
Mnie, a wypełnię Twoje serce i uzdrowię Twoje rany. Uczynię Cię na
nowo i dam Ci pokój, nawet we wszystkich Twych trudnościach PRAGNĘ
CIĘ. Nie wolno Ci nigdy zwątpić w Moje miłosierdzie, moją akceptację
Ciebie, moje pragnienie przebaczania, pragnienie błogosławienia Ci i
życia Moim życiem w Tobie. PRAGNĘ CIĘ, jeżeli czujesz się nieważnym
w oczach świata- to wiedz, że jest to w ogóle bez znaczenia. Dla
Mnie, w całym świecie nie ma nikogo ważniejszego od Ciebie. PRAGNĘ
CIĘ. Otwórz Mi, przyjdź do Mnie, pragnij Mnie, daj Mi swoje życie- a
udowodnię Ci jak bardzo ważnym jesteś dla Mojego serca.

Czy nie zdajesz sobie sprawy z tego, że Mój ojciec już posiada
doskonały plan przemiany Twojego życia, poczynając od chwili
obecnej ? Ufaj Mi. Proś Mnie każdego dnia, abym wszedł i pokierował
Twoim życiem- a uczynię to. Obiecuję Ci przed Moim Ojcem w niebie,
że będę czynił cuda w Twoim życiu. Dlaczego miałbym to robić ?-
ponieważ PRAGNĘ CIĘ. Wszystko o co Cię proszę to to, byś całkowicie
powierzył Mi siebie. Sam natomiast zajmę się resztą.

Już teraz troszczę się o miejsce, które Ojciec Mój przygotował dla
Ciebie w Moim królestwie. Pamiętaj, że jesteś pielgrzymem w tym
życiu zdążającym do domu. Grzech nigdy nie jest w stanie Cię
zadowolić, lub przynieść Ci pokój, którego poszukujesz. To wszystko
czego szukałeś poza Mną, uczyniło Cię jedynie bardziej pustym, tak
więc nie trzymaj się kurczowo rzeczy tego świata. Nade wszystko
jednak nie uciekaj przede Mną. Dając Mi zaś Twoje grzechy, dajesz Mi
radość bycia Twoim Zbawicielem. Nie ma niczego, czego nie mógłbym
przebaczyć lub uzdrowić więc przyjdź i ulżyj swojej duszy.

Nie ma znaczenia jak bardzo się oddaliłeś, nie ma znaczenia jak
często zapominasz o Mnie, nie ma znaczenia ile krzyży nosisz w tym
życiu, Jest tylko jedna rzecz, o której chcę, abyś zawsze pamiętał,
jedna rzecz, która nigdy się nie zmieni: PRAGNĘ CIĘ- takim jaki
jesteś. Nie potrzebujesz się zmieniać, by uwierzyć w Moją miłość, bo
to będzie Twoja wiara w Moją miłość, która Cię przemieni. Zapominasz
o Mnie, Ja jednak szukam Cię w każdej chwili dnia i nocy. Stoję u
drzwi twego serca i kołacze. Czy trudno Ci w to uwierzyć ? Popatrz
więc na Krzyż, popatrz na Moje Serce przebite dla Ciebie. Czyż nie
zrozumiałeś Mojego Krzyża ? Wsłuchaj się ponownie w wypowiedziane
tam słowa, ponieważ one mówią Ci wyraźnie dlaczego zniosłem to
wszystko dla Ciebie "PRAGNĘ..." (J 19,28]. Tak PRAGNĘ CIĘ- jak
werset psalmu, którym się modliłem mówi o Mnie: " na współczującego
czekałem, ale go nie było, i na pocieszających, lecz ich nie
znalazłem" (Ps 69,21). Całe Twoje życie czekałem na Twoją miłość.
Nigdy nie przestałem Cię kochać i pragnąć, aby być kochanym przez
Ciebie. w poszukiwaniu szczęścia próbowałeś wielu różnych. Dlaczego
więc nie spróbujesz otworzyć dla Mnie swego serca właśnie teraz, o
wiele bardziej niż kiedykolwiek przedtem ?

Gdy tylko otworzysz drzwi twego serca, gdy tylko podejdziesz
wystarczająco blisko wówczas usłyszysz Mnie, powtarzającego ciągle
nie w zwykłych ludzkich słowach, lecz w duchu: "Nie ma znaczenia to
co uczyniłeś, kocham Cię dla Ciebie samego. Przyjdź do Mnie z Twoją
nędzą i Twoimi grzechami, z Twoimi kłopotami i potrzebami, z całym
Twoim pragnieniem bycia kochanym, Ja stoję u drzwi Twego serca i
kołaczę... Otwórz Mi, ponieważ CIĘ PRAGNĘ. "

"Jezus jest Bogiem, dlatego Jego Miłość, Jego Pragnienie są
nieskończone. On, Stworzyciel wszechświata, prosi o miłość swoich
stworzeń. On pragnie naszej miłości... To słowo PRAGNĘ- czy dźwięczy
ono w naszych duszach ?"

św. Hilary z Poitiers († 367)

[kaczy.i.indyczy]

Jeżeli naprawdę "Słowo Ciałem się stało", a my rzeczywiście
przyjmujemy to Słowo, które Ciałem się stało, jako pokarm Pański, to
czyż nie należy przyjąć, że dzięki temu Pan istotnie w nas przebywa?
Bo gdy narodził się jako człowiek, przyjął na zawsze naszą ludzką
naturę, zjednoczył ją z naturą Boską, dał nam ją w sakramencie Jego
Ciała, który mamy przyjmować. W ten sposób stajemy się wszyscy
jedno: bo w Chrystusie jest Ojciec, a Chrystus jest w nas. Chrystus
jest w nas przez swoje Ciało, a my jesteśmy w Nim. Nasza zaś natura,
która jest w Chrystusie, jest w Bogu.

Pan sam stwierdza, jak dalece jesteśmy w Nim przez sakrament Jego
Ciała i Krwi. "Ten świat nie będzie Mnie już oglądał. Ale wy Mnie
widzicie, ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. Ponieważ Ja jestem w
Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was". Gdyby Pan chciał wskazać tylko
na zjednoczenie w jednej wspólnej woli, nie byłby wyliczał
kolejności i stopniowania w mającej zaistnieć jedności. A jeżeli tak
uczynił, to dlatego, by uwierzono, że On jest w Ojcu w jednej
Boskiej naturze, my zaś w Nim dzięki Jego cielesnemu narodzeniu, a
On znowu w nas przez tajemnicę sakramentu. W ten sposób zostaliśmy
pouczeni o pełnej jedności, która zaistniała dzięki Pośrednikowi. My
pozostajemy w Nim, a On jest w Ojcu, będąc zaś w Ojcu, pozostaje i w
nas. Tak więc dana nam jest jedność z Ojcem: Chrystus pozostaje w
naturze Ojca dzięki zrodzeniu Go przez Ojca; my jesteśmy w
Chrystusie przez wspólną Mu z nami naturę ludzką, a przez tę samą
naturę i On w nas trwa.

Oto Pan świadczy, że nasza jedność z Nim opiera się na tej
naturze: "Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a
Ja w nim". Nikt nie będzie w Nim trwał, jeżeli On pierwszy nie
przyjdzie do niego, i tylko tego włączy w swoje Ciało, kto Ciało to
będzie spożywał.

Pan odkrył tajemnicę tej doskonałej jedności we wcześniej
wypowiedzianych słowach: "Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, i Ja żyję
przez Ojca; a ten, kto spożywa moje Ciało, będzie żył przeze Mnie".
Chrystus żyje więc przez Ojca i jak On żyje przez Ojca, tak my
żyjemy przez Jego Ciało.

Każde porównanie zmierza ku temu, aby wyjaśnić na przykładzie istotę
rzeczy i przez przykład ułatwić jej zrozumienie. Przyczyną życia
Bożego w nas jest to, że w nas, ludziach cielesnych, przebywa
cieleśnie Chrystus. Dzięki temu żyjemy przez Niego tak, jak On żyje
przez Ojca. O Trójcy Świętej (księga 8, 13-16)

[kaczy.i.indyczy]

"Pewnego razu wściekły wilk napadł na dwuletnie dziecko w naszej
wiosce. Chwycił je w zęby i porwał. Zauważyli to ludzie zajęci
przycinaniem winnicy, pobiegli za zwierzęciem i wyrwali mu zdobycz z
pyska. Tak też skrament pojednania wyrywa nas ze szponów demona."

bł. Maria Angela Truszkowska (1825 - 1899)

[kaczy.i.indyczy]

"Prosiłam Pana, aby sam mi powiedział, co mam uważać za największą
łaskę. I przyszło mi na myśl, że Najświętszy Sakrament jest
największą łaską, bo w nim jest Dawca wszelkiej łaski. On jest
źródłem, z którego wszystkie łaski wypływają."

św. Teresa od Jezusa (1515 - 1582)

[kaczy.i.indyczy]

św. Teresa od Jezusa (1515 - 1582)

„Gdy Pan zaczyna użyczać nam jakiej cnoty, koniecznie potrzeba pilne
mieć o nią staranie i żadną miarą nie wystawiać się na
niebezpieczeństwo jej utracenia. Sprawdza się to, jak w żadnej innej
rzeczy, tak też mianowicie w tym, co się tyczy czci ludzkiej i
honoru światowego. Bo wierz mi, wasza miłość, nie wszyscy, którzy
się mają za zupełnie oderwanych od świata, są tacy w rzeczy samej.
Potrzeba tu ciągłej i nieustannej uwagi na siebie. Ktokolwiek czuje
w sobie najmniejsze przywiązanie do chwały ludzkiej, a chce przy tym
dążyć do doskonałości, niech będzie pewny, że nie postąpi naprzód o
krok, póki nie potarga tego pęta. Jest to łańcuch, którego żaden
pilnik nie przepiłuje, tylko sam Bóg przez naszą modlitwę i wielką
naszą natarczywość. Jest to zdaniem moim niewola, pociągająca za
sobą przerażające następstwa i szkody. Widzę ludzi tak świętych, tak
wspaniałymi czynami jaśniejących, że wzbudzają powszechny podziw.
Boże wielki, czemu taka dusza lgnie jeszcze do ziemi? Czemu nie
wzbiła się jeszcze na sam szczyt doskonałości? Co ją jeszcze
zatrzymuje, kiedy już tak wielkie rzeczy czyni dla Boga? Ach,
zatrzymuje ją jakiś punkt honoru...! I najgorsze to, że sama sobie
tego przyznać nie chce, albo jak nieraz bywa, diabeł w nią wmawia,
że o ten punkt honoru powinna dbać ze swego obowiązku.
(…)
Robak ten, jeśli go nie zgładzi, choć nie zniszczy jej całego drzewa
do szczętu, bo są na nim owoce innych cnót, ale będą to owoce
robaczywe. Nie będzie zdrowe jej drzewo, nie będzie się rozwijało i
innym jeszcze drzewom wkoło siebie rozwijać się nie dopuści. Owoc
dobrego przykładu, który na nim się rodzi, uszkodzony jest i szybko
się zepsuje. Powtarzam to po wiele razy: jakkolwiek by małe było to
przywiązanie do chwały, jest ono jakby fałszywy ton w organach,
który całą grę rozstraja. W każdym stanie wyrządza wielkie szkody
duszom, ale na tej drodze do doskonałości jest prawdziwie jadem
śmiertelnym.” Księga życia

bł. Michał Sopoćko (1888-1975)

[kaczy.i.indyczy]

Jak wywołać miłość ku Bogu? Przede wszystkim pamiętać trzeba, że
miłość ku Bogu siedzibę ma nie w sercu, lecz w woli i objawia się w
trwałym postanowieniu, aby wolę Bożą zawsze i wiernie spełniać
(...). Wprawdzie i uczuciowa miłość jest cennym darem Bożym, bo daje
zapał i polot, osładza trudy, łagodzi cierpienia, ułatwia wykonanie
prac i ofiar, ale te uczucia i wzruszenia nie są istotą miłości i
nie dowodzą jej istnienia. Często nie są darem Bożym, ale owocem
czułej i do wzruszenia skłonnej natury. Są osoby, co się do łez
rozrzewniają przy czytaniu żywotów świętych lub słuchaniu kazań, ale
miłości Bożej nie posiadają, gdyż woli Bożej nie pełnią. Niejedna
znowu osoba posiada miłość w wysokim stopniu, chociaż jej się zdaje,
że albo Boga nie kocha, albo mało kocha, bo wola jej jest z Bogiem
złączona, ale to złączenie pozostaje przed nią ukryte. Tak dzieje
się w duszach nawiedzanych oschłością, lub które są z natury
niezdolne do głębszych uczuć. bł. ks. M.Sopoćko, O wdzięczności za
Miłosierdzie Boże, AZSJM, rps, s. 15-17a

źródło:
www.jezuufamtobie.pl/

św. Jan Maria Vianney (†1859)

[kaczy.i.indyczy]

Pokusa to nie tylko zła myśl, którą trzeba wyrzucić, dotycząca nieczystości,
nienawiści czy chęci zemsty, to również wszystkie zmartwienia, jakie nas dotykają.

św. Józef Sebastian Pelczar (†1924)

[kaczy.i.indyczy]

Każdy winien prowadzić życie duchowe według swego stanu i powołania. Kto by
czynił inaczej, popadłby w smutne złudzenie i chybiłby celu. Gdyby np. zakonnik,
zamiast żyć w skupieniu, mieszał się do spraw świata, gdyby duszpasterz, zamiast
pracować nad uświęceniem dusz, z zapałem oddawał się nauce, gdyby matka rodziny,
zamiast troszczyć się o dzieci, całe dni poświęcała modlitwie, nie byłoby to
doskonałością, bo nie byłoby zgodne z wolą Bożą. Życie Duchowe 1, 32

św. Jan Maria Vianney (†1859)

[kaczy.i.indyczy]

"Grzech ściąga na nasz umysł straszliwe ciemności, zamykające oczy duszy."

"Dlaczego nieczuli jesteśmy na dobrodziejstwa płynące z sakramentu pokuty?
Dlatego, że nie poszukujemy tajemnicy miłosierdzia Bożego, które nie ma granic w
tym sakramencie."

św. Augustyn (†430)

[kaczy.i.indyczy]

Prosiłeś, a nie otrzymałeś tego, o co prosiłeś? Uwierz Ojcu, że dałby ci to,
gdyby ci to wyszło na pożytek. Sermo. 80,7 (PL 38,497n).

św. Jan Maria Vianney (†1859)

[kaczy.i.indyczy]

Szatan niewiele się lęka pobożności, której podstawą nie jest pokora, wie bowiem
dobrze, że ją zniszczy kiedy tylko zechce.

św. Augustyn (†430)

[kaczy.i.indyczy]

Chwalę Boga i sama Jego chwała mnie cieszy i nie będę się jej wstydził. Jest z
nią zupełnie inaczej, niż kiedy kibice chwalą jeźdźca albo poskramiacza
zwierząt, albo aktora: jedni chwalcy pociągają za sobą innych i zagrzewają się,
aby wołać wspólnie. A kiedy tak wszyscy krzyczą, częstokroć - jeśli ten zostanie
zwyciężony - wszyscy się wstydzą. Inaczej jest z Bogiem naszym. Chwalimy Go w
wolności, kochamy Go miłością, bezinteresownie kochamy Go i chwalimy. Co to
znaczy bezinteresownie? Ze względu na Niego samego, a nie dla czego innego.
Jeśli chwalisz Boga w tym celu, żeby dał ci co innego, nie kochasz Go
bezinteresownie. Byłoby ci wstyd, gdyby żona kochała cię ze względu na twoje
bogactwa; i gdyby przypadkiem przyszło na ciebie ubóstwo, myślała o kim innym.
Skoro więc ty chcesz być kochany przez żonę bezinteresownie, sam będziesz Boga
kochał ze względu na co innego? Jaką nagrodę zamierzasz wziąć od Niego,
chciwcze? Nie ziemię, ale samego siebie chce ci dać Ten, który stworzył niebo i
ziemię! Enarr. in Ps 53,10 (PL 36,626).

św. Jan Maria Vianney (†1859)

[kaczy.i.indyczy]

Gdy idziemy się wyspowiadać, musimy zrozumieć, co w ten sposób zrobimy. Można
powiedzieć, że wyjmiemy gwoździe ukrzyżowanemu Panu.

św. Katarzyna ze Sieny (†1380)

[kaczy.i.indyczy]

Dusza ogołocona całkowicie ze swojej woli, a przyobleczona w wolę Ojca, jest Mu
bardzo miła. Dusza taka galopuje, jak nieokiełznany koń, od łaski do łaski, od
cnoty do cnoty. Nic jej nie trzyma, może biec swobodnie, bo zerwała lejce
wszelkiego nieuporządkowanego pragnienia i pożądania własnej woli, które hamują
bieg osób pragnących poświęcić się sprawom duchowym. List do Giovanny oraz
innych córek w Sienie, grudzień 1375

Św. Teresa z Ávili, Twierdza wewnętrzna.

[kaczy.i.indyczy]

Uśmiechniecie się może, że o takiej rzeczy mówię i pomyślicie, że to żarty.
Wszak na to, aby wyjść za króla, nie potrzeba, powiecie, szczególnej odwagi i
nie ma takiej, choćby najniższego stanu niewiasty, która by się na takie męstwo
nie zdobyła. — Gdyby tu chodziło o poślubienie króla tej ziemi, miałybyście
słuszność, ale do zaślubin z Królem nieba wielkiej, upewniam was, większej niż
wam się zdaje, potrzeba odwagi. Do rzeczy tak wysokiej natura nasza zbyt jest
nieśmiała i niska. I jakkolwiek byście czuły i rozumiały, jak bardzo takie
zjednoczenie z Bogiem jest rzeczą dla nas pożądaną, pewna tego jestem, że bez
szczególnej łaski i pomocy Boga niepodobna byłoby je osiągnąć.
Św. Teresa z Ávili, Twierdza wewnętrzna.

[kaczy.i.indyczy]

Rozważmy to dobrze - a wiem, co mówię, bo sama tego na sobie doświadczyłam - że
gdy dusza wstąpi na tę drogę modlitwy wewnętrznej i odważnie nią idzie, gdy
zdobędzie się na to, by już nie troszczyć się zbytnio o pociechy i uczucia
pobożne - ani się zbytnio cieszyć, gdy Pan je da, ani się zbyt smucić, gdy ich
zabraknie - wtedy taka dusza przeszła już większą część drogi. Choć może nieraz
się potknie, niech się nie lęka, że cofała się wstecz, gdyż budowla, którą
wznosi, oparta jest na mocnym fundamencie. Miłość Boża, bowiem nie polega na
rozpływaniu się we łzach ani na tych pociechach i rozrzewnieniach, których
pragniemy i cieszymy się, gdy je mamy, ale na tym, byśmy służyli Mu w
sprawiedliwości, sercem mężnym i z pokorą. W pociechach zaś duchowych - zdaniem
moim - bierzemy tylko a nic ze siebie nie dajemy. - Księga życia