Wróciłem do mojego miasta

[nomolas]

Miło mi było przeczytać Twój wywiad Piotrze. Choć znamy sie długo,
nie wiedzialem o Tobie zbyt wiele. Że masz ciekawe życie, to wiem,
ale nie wiedziałem, że aż takie. Nie zazdroszcze Ci, ale podziwiam.
Może ten mój komentarz przeczytasz, więc Cię pozdrawiam. R.D.

Wróciłem do mojego miasta

[Gość: W.P.]

Popatrzmy merytorycznie na te opowieści. W pewnym momencie
czytam: "...Cztery lata od 1987 r. spędziłem w Indiach, gdzie
edukowałem specjalistów od wiertnictwa w zakresie sterowanych
mostków tyrystorowych. Pracowałem tam przy czterech wiertniach.
Uczyłem lokalnych elektryków."

A co można przeczytać dzisiaj na stronie internetowej firmy Gazstal?
No coś takiego, co choćby w odniesieniu do agregatów prądotwórczych,
określających zasady ich doboru zostało tam przedstawione. Oto mały
fragment:

"UWAGA
Moc jednofazowych agregatów prądotwórczych określamy w kW przy
współczynniku mocy cos φ = 1. Niekiedy producenci tę moc podają w
kVA przy współczynniku mocy mniejszym niż 1. Przy doborze agregatu
tę moc należy przeliczyć w kW z uwzględnieniem podanego
współczynnika mocy.

Moc trójfazowych agregatów prądotwórczych określamy jako moc bierną
i podajemy ją w kVA przy współczynniku mocy cos φ = 0,8. Przy
doborze agregatu moc bierną przeliczyć na czynną podawaną w kW.
Jeżeli np. producent podaje moc agregatu równą 10 kVA, to moc czynna
wówczas będzie wynosić: 10 kVA x 0,8 = 8 kW."

Przypomnę, że wg Międzynarodowego Układu Jednostek SI - MOC POZORNA
to VA (voltampery), MOC BIERNA to var (vary), a MOC CZYNNA to W
(waty). A dalej w tekście dziwaczna propozycja - "Przy doborze
agregatu moc bierną przeliczyć na czynną podawaną w kW." Jaką MOC
BIERNĄ?

CZY TO OZNACZA, ŻE MAMY DO CZYNIENIA Z FACHOWCEM - ELEKTRYKIEM,
który o sobie mówi: "...Cztery lata od 1987 r. spędziłem w Indiach,
gdzie edukowałem specjalistów od wiertnictwa w zakresie sterowanych
mostków tyrystorowych. Pracowałem tam przy czterech wiertniach.
Uczyłem lokalnych elektryków." Jak zostali wyedukowani, to inna
sprawa, bo w zwierzeniach nie brakuje odniesień do waluty i
kamyczków. Ciekawsze to zapewne zainteresowania !!! Tak, Okrągły
Stół niektórym zapewnił, że żyje im się lepiej mimo, że mylą często
moc bierną z pozorną.

[Gość: Paul63]

Czepiasz się właśnie merytorycznie słów człowieka, który napisał co myślał!! ... Dla mnie liczy się treść a nie przerost formy nad treścią .. Takich jak Ty potrzeba nam w Parlamencie... Będą wtedy sobie tacy podobni do Ciebie dużo rozmawiali ... niestey bez skutku !!

Wróciłem do mojego miasta

[Gość: W.P.]

Jeszcze mały drobiazg - cos φ to WSPÓŁCZYNNIK MOCY CZYNNEJ, wyrażony
jako stosunek MOCY CZYNNEJ (P) do MOCY POZORNEJ (S) - cos φ = P/S
dla przebiegów sinusoidalnych. I tego się trzymajmy.

[Gość: nnmm]

Jak to mówią : Spieprzaj dziadu z tymi amperami !
Mysle ze moznaby zapytac jeszcze kilku (ludzi sukcesu) dlaczego
wrócili do Zielonej Góry. Niekoniecznie polityków, księży ,
wojskowych , lekarzy. Warto zapytac tych którzy krążyli w czasach
komuny pomiedzy bliskim nam Berlinem a Zieloną , Rudiaka może. Tych
autentycznych ludzi sukces.
Pzd

[Gość: W.P.]

Napisałem o faktach i do nich można się odnosić MERYTORYCZNIE. Mówię
krótko, te opisy "autentycznych sukcesów" w połączeniu z takim oto
kolejnym fragmentem zwierzeń:"... Najpierw byłem elektrykiem na
statku. Potem byłem "chefem" elektrykiem i to mi bardzo
schlebiało.... To, że byłem inżynierem, właściwie nie miało
znaczenia." wyglądają tak, jakby liczyło się tylko to, co może
SCHLEBIAĆ. Śmiesznie to wygląda, gdy porównamy przygotowane na
stronie internetowej "techniczne opisy" odnoszące się do URZĄDZEŃ
ELEKTRYCZNYCH w firmie prowadzonej przez człowieka sukcesu.

[Gość: ryba]

eche he , a bo on jest troche bufon . a snob to jeszcze bardziej .
no ale nie czepiajmy sie ...

Niezły pożytek z pańskiego powrotu ma to miasto...

[Gość: klimaszewski]

Lepszego piewcy Okrągłęgo Stołu i przemian nie dało się znależć:)

Gazowa pijawka

Data publikacji: sobota 07.06.2008
energia.org.pl/plugins/content/content.php?content.700
Dopiero prywatyzacja i wejście na giełdę przerwały epokę bezkarnego
dojenia PGNiG przez prywatną spółkę. Na co dzień jesteśmy dalecy od
spiskowych wizji Jarosława Kaczyńskiego o układach pętających
polskie państwo, ale w zeszłym tygodniu i nas w redakcji naszły
wątpliwości. Lektura raportu sporządzonego przez firmę Ernst & Young
na zlecenie zarządu i rady nadzorczej PGNiG każe inaczej spojrzeć na
mechanizmy rządzące niektórymi segmentami gospodarki. Dokument
pokazuje jak na dłoni technologię uwłaszczania się nomenklatury na
państwowym majątku i czerpania zysków z pozorowanej działalności
gospodarczej. Pasożytem jest mała spółka założona przez grupę osób
związanych z kierownictwem przedsiębiorstwa, która tylko z niego
żyje. Do wielu dużych polskich przedsiębiorstw państwowych przyssały
się takie spółki-pijawki. W PGNiG pasożyt nosi nazwę Gazstal.

Przedsiębiorstwo Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo jest
największą w Polsce firmą zajmującą się poszukiwaniem i wydobyciem
ropy naftowej i gazu oraz przesyłem i dystrybucją gazu. A rurociągi
i odwierty to rury, setki kilometrów rur. Przez lata PGNiG sam sobie
je kupował. W kraju węgla i hut zdobycie rur nie jest specjalnie
trudne. Się dzwoni, się zamawia i rury są - okładzinowe i
wydobywcze, do wyboru, do koloru. A potem się płaci. I to jest ten
element łańcucha pokarmowego, który zwrócił uwagę pasożyta - właśnie
tu znajduje się życiodajne źródło, do którego należało się przyssać.

W 1994 roku PGNiG założył spółkę córkę Gazstal w Zielonej Górze z
kapitałem zakładowym w wysokości 100 tys. złotych. „Ojcem
założycielem" z ramienia PGNiG był Tadeusz Kulczyk, wieloletni
pracownik firmy, wtedy szef zielonogórskiego oddziału tego
przedsiębiorstwa, potem wiceprezes całego koncernu. I to on
sprawował przez lata bezpośredni właścicielski nadzór z ramienia
przedsiębiorstwa nad Gazstalem.

PGNiG zadowolił się 27 proc. udziałów w spółce, resztę objęły trzy
prywatne firmy zajmujące się handlem wyrobami hutniczymi: Forem z
Katowic, FeREX z Krakowa i Nystal ze Świętochłowic oraz jako jedyna
osoba fizyczna - Piotr Pudłowski, inżynier z Zielonej Góry, niegdyś
związany z PGNiG (w zielonogórskim oddziale firmy wciąż pracuje jego
żona jako kadrowa). Udział w przedsięwzięciu i objęcie prezesury
zaproponował mu szef Tadeusz Kulczyk.

Firmy z Katowic, Krakowa i Świętochłowic sprzedały z czasem swoje
udziały osobom prywatnym. I tak się jakoś dziwnie złożyło, że te
wszystkie osoby były związane pośrednio lub bezpośrednio z
kierownictwem PGNiG. Udziałowcem została m.in. Maria Hinderer,
wieloletnia dyrektor pionu handlowego w centrali PGNiG SA. - No cóż,
kupuje się udziały, raz się wygrywa, raz się przegrywa - tak Tadeusz
Kulczyk tłumaczy dziś wejście do spółki ludzi z PGNiG. Nie widzi też
nic niewłaściwego w tym, że współwłaścicielami prywatnej firmy,
pracującej na rzecz PGNiG, zostali ludzie zatrudnieni w firmie i
pełniący w niej wysokie stanowiska. - Inaczej się pracuje na etacie,
inaczej dla siebie. To jest wyższość kapitalizmu - mówi.

Sam Kulczyk formalnie nigdy nie był udziałowcem, choć w raporcie
Ernsta znajdują się stwierdzenia wskazujące, że to on może stać za
innymi udziałowcami. Oficjalnie udziały w Gazstalu w maju 2005 roku
kupił za to jego syn Tomasz. Nabył je od wieloletniego udziałowca,
Wandy Ulatowskiej, której zresztą prezes Pudłowski, jak twierdzi,
nigdy przez U lat prezesowania nie widział, co sugeruje, że mogła
być tylko tzw. słupem, za której udziałami w rzeczywistości stał
ktoś ^^ inny. A kto? No właśnie.

Tak oto Gazstal stał się spółką osób prywatnych i jednego dużego
udziałowca - PGNiG. Marka tego dużego przedsiębiorstwa była swoistą
rekomendacją, otwierającą spółce drzwi w hutach i bankach. Ta mała
firemka zatrudniająca w sumie 13 osób, w tym jednego handlowca,
mieszcząca się w niewielkim budyneczku, z małym magazynem i
niewielkim placem składowym, stała się monopolistą w dostawach rur
dla PGNiG.

Jej zyskiem była marża. Jak ustalili audytorzy, Gazstal kupował
towar bez rabatów i upustów i odsprzedawał je PGNiG nawet z blisko 9-
procentową marżą. Dla porównania - w niewielkiej liczbie kontraktów,
jakie Gazstal zawierał z innymi odbiorcami niż PGNiG, marże sięgały
najwyżej 3 procent.

Dostawy były ogromne, więc i zyski niemałe. Na przykład w 2004 roku
Gazstal sprzedał PGNiG rury za ponad 30 mln złotych, a w 2005 roku
za ponad 60 mln.

Gazstal i druga spółka Gazstal Sanok, w której występują ci sami
udziałowcy, zdominowały przetargi na dostawy rur okładzinowych i
wydobywczych dla PGNiG. Wielokrotnie do przetargów stają tylko one w
różnych konfiguracjach - osobno, wymiennie czy wspólnie jako
konsorcjum. I zawsze któraś z nich wygrywa. Później okazało się, że
obie firmy ze sobą współpracowały przy przetargach, co umożliwiało
ich ustawianie. Raport Ernst &Young cytuje jednego z uczestników
tych przetargów, który mówi, że gdy przez jakiś czas spółki były
skłócone i przestały ze sobą współpracować w dojeniu PGNiG, ceny rur
momentalnie spadły.

W marcu ubiegłego roku do Andrzeja Arendarskiego, szefa rady
nadzorczej PGNiG, wpłynęła skarga od firmy spoza układu, która
przegrała przetarg. Firma informowała, że ceny, jakie PGNiG płaci
Gazstalowi, są zawyżone o blisko 30 procent, a przetargi mają
korupcjogenny charakter. Sprawę od razu przekazano do zbadania
Departamentowi Kontroli PGNiG. Kontrola trwała aż pięć miesięcy - do
sierpnia 2005 roku i potwierdziła wiele spośród stawianych zarzutów.

Jednak zanim to nastąpiło, w PGNiG nastąpiło trzęsienie ziemi -
firma zaczęła się przygotowywać do prywatyzacji i wejścia na giełdę
23 września 2005 r. Władze PGNiG musiały zdawać sobie sprawę, że
Komisja Papierów Wartościowych starannie prześwietli całe
przedsiębiorstwo, ujawniając przyczepionego do niego pasożyta.
Trzeba było pomóc kolegom w zrobieniu ostatniego skoku na kasę.

11 maja 2005 roku zarząd PGNiG podjął niezwykle łaskawe dla Gazstalu
decyzje. Po pierwsze, spółka otrzymała gigantyczny kontrakt na 50
mln zł, mimo że wcześniej PGNiG zamierzał wydać na rury 11 mln zł
mniej. Po drugie PGNiG postanowił szybko sprzedać udziały w
Gazstalu. Teraz Komisja Papierów Wartościowych mogła sobie kopać i
przeświedać, co chciała - nie ma udziałów, nie ma pasożyta, nie ma
problemu. Na tym samym posiedzeniu 11 maja 2005 roku zarząd PGNiG
gotów już był sprzedać udziały w Gazstalu. Rzecz jasna swoim
ludziom. 1 po okazyjnej cenie. 20 proc. udziałów za 228 tys.
złotych. W spółce, która w 2005 r. przyniosła 4 mln złotych zysku.
Do transakcji zapewne by doszło, gdyby nie wtrącił się dyrektor
Departamentu Kontroli PGNiG, który zaczął kręcić nosem, że to coś za
tanio. Wtedy uczestnicy posiedzenia odłożyli sprawę „do ponownej
analizy".

Wrócili do niej w sierpniu 2005 roku. 27 proc. udziałów kupił od
PGNiG Piotr Pudłowski za 700 tys. zł. W ten sposób w jego rękach
znalazło się już 52 proc. udziałów. I pewnie cisza by zapadła, gdyby
się wspólnicy nie pokłócili. Tadeusz Kulczyk poczuł się oszukany i
zaczął głośno protestować przeciw sprzedaży udziałów Pudłowskiemu.
Stwierdził, że inni udziałowej' nie mieli w tej walce równych szans,
i złożył doniesienie do prokuratury, a jego prawnicy poprosili o
nadzór nad śledztwem ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę.

Tadeusz Kulczyk sugeruje, że zakup udziałów przez Pudłowskiego jest
wynikiem jego układów i politycznego poparcia. - Pewnych rzeczy mogę
się domyślać, bo jeżeli ktoś kupuje akcje i na drugi dzień mianuje
szefem rady nadzorczej Piotra Czyżewskiego, ministra skarbu

[Gość: mojito]

Panie Pudłowski, któremu z tych 2 bardziej jesteś Pan "wdzięczny":

www.youtube.com/watch?v=6RAJ53gZ03g&eurl=http%3A%2F%2Fkpgizbo%2Esalon24%2Epl%2F105813%2C1989%2D2009%2D20%2Dlat%2Dodcinek%
2D1&feature=player_embedded

Gazowa pijawka

[Gość: /////////]

Dopiero prywatyzacja i wejście na giełdę przerwały epokę bezkarnego
dojenia PGNiG przez prywatną spółkę.

Na co dzień jesteśmy dalecy od spiskowych wizji Jarosława
Kaczyńskiego o układach pętających polskie państwo, ale w zeszłym
tygodniu i nas w redakcji naszły wątpliwości. Lektura raportu
sporządzonego przez firmę Ernst & Young na zlecenie zarządu i rady
nadzorczej PGNiG każe inaczej spojrzeć na mechanizmy rządzące
niektórymi segmentami gospodarki. Dokument pokazuje jak na dłoni
technologię uwłaszczania się nomenklatury na państwowym majątku i
czerpania zysków z pozorowanej działalności gospodarczej. Pasożytem
jest mała spółka założona przez grupę osób związanych z
kierownictwem przedsiębiorstwa, która tylko z niego żyje. Do wielu
dużych polskich przedsiębiorstw państwowych przyssały się takie
spółki-pijawki. W PGNiG pasożyt nosi nazwę Gazstal.

Przedsiębiorstwo Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo jest
największą w Polsce firmą zajmującą się poszukiwaniem i wydobyciem
ropy naftowej i gazu oraz przesyłem i dystrybucją gazu. A rurociągi
i odwierty to rury, setki kilometrów rur. Przez lata PGNiG sam sobie
je kupował. W kraju węgla i hut zdobycie rur nie jest specjalnie
trudne. Się dzwoni, się zamawia i rury są - okładzinowe i
wydobywcze, do wyboru, do koloru. A potem się płaci. I to jest ten
element łańcucha pokarmowego, który zwrócił uwagę pasożyta - właśnie
tu znajduje się życiodajne źródło, do którego należało się przyssać.

W 1994 roku PGNiG założył spółkę córkę Gazstal w Zielonej Górze z
kapitałem zakładowym w wysokości 100 tys. złotych. „Ojcem
założycielem" z ramienia PGNiG był Tadeusz Kulczyk, wieloletni
pracownik firmy, wtedy szef zielonogórskiego oddziału tego
przedsiębiorstwa, potem wiceprezes całego koncernu. I to on
sprawował przez lata bezpośredni właścicielski nadzór z ramienia
przedsiębiorstwa nad Gazstalem.

PGNiG zadowolił się 27 proc. udziałów w spółce, resztę objęły trzy
prywatne firmy zajmujące się handlem wyrobami hutniczymi: Forem z
Katowic, FeREX z Krakowa i Nystal ze Świętochłowic oraz jako jedyna
osoba fizyczna - Piotr Pudłowski, inżynier z Zielonej Góry, niegdyś
związany z PGNiG (w zielonogórskim oddziale firmy wciąż pracuje jego
żona jako kadrowa). Udział w przedsięwzięciu i objęcie prezesury
zaproponował mu szef Tadeusz Kulczyk.

Firmy z Katowic, Krakowa i Świętochłowic sprzedały z czasem swoje
udziały osobom prywatnym. I tak się jakoś dziwnie złożyło, że te
wszystkie osoby były związane pośrednio lub bezpośrednio z
kierownictwem PGNiG. Udziałowcem została m.in. Maria Hinderer,
wieloletnia dyrektor pionu handlowego w centrali PGNiG SA. - No cóż,
kupuje się udziały, raz się wygrywa, raz się przegrywa - tak Tadeusz
Kulczyk tłumaczy dziś wejście do spółki ludzi z PGNiG. Nie widzi też
nic niewłaściwego w tym, że współwłaścicielami prywatnej firmy,
pracującej na rzecz PGNiG, zostali ludzie zatrudnieni w firmie i
pełniący w niej wysokie stanowiska. - Inaczej się pracuje na etacie,
inaczej dla siebie. To jest wyższość kapitalizmu - mówi.

Sam Kulczyk formalnie nigdy nie był udziałowcem, choć w raporcie
Ernsta znajdują się stwierdzenia wskazujące, że to on może stać za
innymi udziałowcami. Oficjalnie udziały w Gazstalu w maju 2005 roku
kupił za to jego syn Tomasz. Nabył je od wieloletniego udziałowca,
Wandy Ulatowskiej, której zresztą prezes Pudłowski, jak twierdzi,
nigdy przez U lat prezesowania nie widział, co sugeruje, że mogła
być tylko tzw. słupem, za której udziałami w rzeczywistości stał
ktoś ^^ inny. A kto? No właśnie.

Tak oto Gazstal stał się spółką osób prywatnych i jednego dużego
udziałowca - PGNiG. Marka tego dużego przedsiębiorstwa była swoistą
rekomendacją, otwierającą spółce drzwi w hutach i bankach. Ta mała
firemka zatrudniająca w sumie 13 osób, w tym jednego handlowca,
mieszcząca się w niewielkim budyneczku, z małym magazynem i
niewielkim placem składowym, stała się monopolistą w dostawach rur
dla PGNiG.

Jej zyskiem była marża. Jak ustalili audytorzy, Gazstal kupował
towar bez rabatów i upustów i odsprzedawał je PGNiG nawet z blisko 9-
procentową marżą. Dla porównania - w niewielkiej liczbie kontraktów,
jakie Gazstal zawierał z innymi odbiorcami niż PGNiG, marże sięgały
najwyżej 3 procent.

Dostawy były ogromne, więc i zyski niemałe. Na przykład w 2004 roku
Gazstal sprzedał PGNiG rury za ponad 30 mln złotych, a w 2005 roku
za ponad 60 mln.

Gazstal i druga spółka Gazstal Sanok, w której występują ci sami
udziałowcy, zdominowały przetargi na dostawy rur okładzinowych i
wydobywczych dla PGNiG. Wielokrotnie do przetargów stają tylko one w
różnych konfiguracjach - osobno, wymiennie czy wspólnie jako
konsorcjum. I zawsze któraś z nich wygrywa. Później okazało się, że
obie firmy ze sobą współpracowały przy przetargach, co umożliwiało
ich ustawianie. Raport Ernst &Young cytuje jednego z uczestników
tych przetargów, który mówi, że gdy przez jakiś czas spółki były
skłócone i przestały ze sobą współpracować w dojeniu PGNiG, ceny rur
momentalnie spadły.

W marcu ubiegłego roku do Andrzeja Arendarskiego, szefa rady
nadzorczej PGNiG, wpłynęła skarga od firmy spoza układu, która
przegrała przetarg. Firma informowała, że ceny, jakie PGNiG płaci
Gazstalowi, są zawyżone o blisko 30 procent, a przetargi mają
korupcjogenny charakter. Sprawę od razu przekazano do zbadania
Departamentowi Kontroli PGNiG. Kontrola trwała aż pięć miesięcy - do
sierpnia 2005 roku i potwierdziła wiele spośród stawianych zarzutów.

Jednak zanim to nastąpiło, w PGNiG nastąpiło trzęsienie ziemi -
firma zaczęła się przygotowywać do prywatyzacji i wejścia na giełdę
23 września 2005 r. Władze PGNiG musiały zdawać sobie sprawę, że
Komisja Papierów Wartościowych starannie prześwietli całe
przedsiębiorstwo, ujawniając przyczepionego do niego pasożyta.
Trzeba było pomóc kolegom w zrobieniu ostatniego skoku na kasę.

11 maja 2005 roku zarząd PGNiG podjął niezwykle łaskawe dla Gazstalu
decyzje. Po pierwsze, spółka otrzymała gigantyczny kontrakt na 50
mln zł, mimo że wcześniej PGNiG zamierzał wydać na rury 11 mln zł
mniej. Po drugie PGNiG postanowił szybko sprzedać udziały w
Gazstalu. Teraz Komisja Papierów Wartościowych mogła sobie kopać i
przeświedać, co chciała - nie ma udziałów, nie ma pasożyta, nie ma
problemu. Na tym samym posiedzeniu 11 maja 2005 roku zarząd PGNiG
gotów już był sprzedać udziały w Gazstalu. Rzecz jasna swoim
ludziom. 1 po okazyjnej cenie. 20 proc. udziałów za 228 tys.
złotych. W spółce, która w 2005 r. przyniosła 4 mln złotych zysku.
Do transakcji zapewne by doszło, gdyby nie wtrącił się dyrektor
Departamentu Kontroli PGNiG, który zaczął kręcić nosem, że to coś za
tanio. Wtedy uczestnicy posiedzenia odłożyli sprawę „do ponownej
analizy".

Wrócili do niej w sierpniu 2005 roku. 27 proc. udziałów kupił od
PGNiG Piotr Pudłowski za 700 tys. zł. W ten sposób w jego rękach
znalazło się już 52 proc. udziałów. I pewnie cisza by zapadła, gdyby
się wspólnicy nie pokłócili. Tadeusz Kulczyk poczuł się oszukany i
zaczął głośno protestować przeciw sprzedaży udziałów Pudłowskiemu.
Stwierdził, że inni udziałowej' nie mieli w tej walce równych szans,
i złożył doniesienie do prokuratury, a jego prawnicy poprosili o
nadzór nad śledztwem ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę.

Tadeusz Kulczyk sugeruje, że zakup udziałów przez Pudłowskiego jest
wynikiem jego układów i politycznego poparcia. - Pewnych rzeczy mogę
się domyślać, bo jeżeli ktoś kupuje akcje i na drugi dzień mianuje
szefem rady nadzorczej Piotra Czyżewskiego, ministra skarbu w
rządzie Leszka Millera, to nie jest przypadek - mówi Kulczyk. Gdy o
tej nominacji napisała prasa, Czyżewski odszedł, a jego miejsce w
radzie nadzorczej Gazstalu zajął Krzysz

W Newsweeku też był na ten temat artykuł. Gzie są oragny kontroli?
np. NIK?


Ab

Bajarz pospolity

[Gość: W.P.]

Spróbujmy spojrzeć na tekst wnikliwiej,

CYTAT nr 1:
"Teraz się manipuluje historią, mówi się, że ten był Bolek, a tamten
to inny TW. A ci ludzie zrobili najlepszą robotę. Łatwo jest teraz
przypinać łatki, ale trudniej było wtedy widzieć światło w tunelu i
widzieć wyjście."

A JA WIEM, ŻE SIĘ MANIPULUJE MÓWIĄC TO ZAWIERA CYTAT nr 1 !!!

CYTAT nr 2:
"Nie ma takich rzeczy, których bym żałował. Dziś mi się dobrze żyje.
Zawdzięczam to personalnie również panu Wałęsie, za którym nawet nie
przepadałem. Wydawało mi się, że porwał się na rządzenie Polską, nie
mając kwalifikacji w tym kierunku. Ale jak dziś na to patrzę, to mój
stosunek do niego nie był uzasadniony. Oczywiście głosowałem na
Wałęsę, bo na kogo miałem głosować, jak do wyboru był jeszcze
Tymiński."

JA TEŻ GŁOSOWAŁEM NA WAŁĘSĘ, PRZYZNAJĘ ZE SKRUCHĄ - NIE WIEDZIAŁEM
WTEDY, ŻE TO ZWYKŁY KAPUŚ. TAK MANIPULOWANO PRZEKAZ DO
SPOŁECZEŃSTWA, TAK KŁAMANO, ŻE DZISIAJ MAM ODRUCH WYMIOTNY, GDY
SŁYSZĘ CO MÓWI I ROBI TW BOLEK.

CYTAT nr 3:
"I dziś cieszę się, że przemiany się odbyły - może nie powiem, że
małym kosztem, bo zginęli górnicy - ale to były jedyne ofiary. W
końcu oddano tę władzę bez strzałów, no to jest ewenement. Cokolwiek
by dziś nie mówić i jakkolwiek by opluwać dziś te osoby, to one
jednak zmieniły nasze życie. Zupełnie! Z takiego zastraszonego
systemu dziś żyjemy w wolnej Polsce. Sam jako obywatel nie życzę
sobie, żeby ludzi Okrągłego Stołu opluwano. Jestem wdzięczny tym, co
ustrój zmienili. To nie było przecież łatwe dla obu stron. Dla tych,
co mieli władzę - oddać ją, i dla ruchu Solidarności - przyjąć."

TO KORESPONDUJE W PEŁNI Z TYM, CO PODANO W TEKŚCIE "Gazowa pijawka"
Z DNIA 07.06.2008.

Jeżeli ten sentyment do "naczelnego elektryka" - człowieka Okrągłego
Stołu, jest wyrażany tak BEZKRYTYCZNIE, to pewnie przez szacunek dla
jego osiągnięć zawodowych. Jak wykazałem wcześniej, na podstawie
obecnych informacji technicznych z strony internetowej, prezes firmy
Gazstal, merytorycznie w dziedzinie ELEKTRYKI prezentuje zbliżony
POZIOM WIEDZY do Lecha Wałęsy. Ten sławny TW Bolek zaczynał
przycinać kable w POM-ie, a w Stoczni Gdańskiej tylko oprawiał
końcówki kabli z izolacji, no i już wtedy KABLOWAĆ NAUCZYŁ SIĘ
DOSKONALE. Tak można powiedzieć BRATNIE DUSZE - lubią opowiadać
BAJKI.

A co robi w Gazstalu Urbaniak?

[Gość: ???]

W oświadczeniu za 2007 roku Urbaniak jest członkiem Rady Nadzorczej
Gazstalu z wynagrodzeniem rocznym ok.20000 zl. Co może nam Urbaniak
powiedzić na temat związków PGNiGe z Gazsstalem? Co nam powie o
transparentnych interesach?

[Gość: !!!]

Dobre odkrycie.
Radny Urbaniak - niezłe, niezłe.
Ale przecież mówili że chodzi tylko o lody i żeby im się żyło lepiej!
No i prawda.

[Gość: ???]

Czy sprawdzono już sposób powstania Gazstalu?

[Gość: rura]

Urbaniak w Gazstalu? Kto jeszcze z PO ?

Wróciłem do mojego miasta

[Gość: W.P.]

Obecnie pojawiły się na stronie internetowej firmy Gazstal zmienione
informacje w zakładce: "Dobór agregatu w zależności od wielkości
obciążenia". Prezes zapewne dotarł do wiedzy podręcznikowej szkół
zawodowych i stwierdził, że NIE UCHODZI być w takiej odległości od
szkolnej wiedzy z PODSTAW ELEKTROTECHNIKI. Może nie warto tak się
obnosić ze swoimi "kwalifikacjami" w wywiadach, bo te wszystkie
OFICJALNE teksty techniczne firmy OBNAŻAJĄ NIEKOMPETENCJĘ - głównie
prezesa. Niestety pozostał tylko TUPET - wiedzy zabrakło już dawno.
Ale trzeba się liczyć, że są tacy co czytają TAKIE GNIOTY
TECHNICZNE. Te nowe zapisy w omawianym tekście stanowią tzw.
bezpieczny poziom ogólnikowego prezentowania problemu, i tu
spuszczam nad tym co tam podano ZASŁONĘ ŻYCZLIWEGO MILCZENIA.

[Gość: ele uwaga !!!]

Pytanie ! kto to jest Kubicki Bis ? jak myslicie ?