Nie umiem gotowac..

[sylwusia87.0]

...i zle mi z tym.Mąż się drze,że w końcu by chciał zjeść porządny obiad.Umiem
tylko kotlety,klopsy,wątróbkę..No i wsio.Najgorsze jest to,że ja nie lubię w
ogóle stać w kuchni,więc jak mam się tego nauczyć.Córcia ma już 5
miesięcy-niedługo będzie mogła jeść to co my i co jej dam?Codziennie
kotlety..eh..książki nie pomagają..Czytam,czytam i nic z tego nie
rozumiem.Dzisiaj się wzięłam za makaron z sosem pomidorowym i właśnie przed
chwilą rozgotowałam makaron...Jakieś rady?

[marghe_72]

Zapędzić męża do kuchni. Skoro się drze..

[Gość: x]

Zmien meza na takiego, ktory lubi stac w kuchni.

[Gość: Gość]

Metodą małych kroków. Najpierw spróbuj zrobić rzeczy łatwe, korzystaj z przepisu
krok po kroku np. jeśli makaron trzeba gotować 8 min, to tyle go gotuj, jeśli
podane są 4 szczypty soli to tyle daj. Zobaczysz, że później sama stwierdzisz co
jest dobre i ile dodać np. przypraw żeby wyszło smaczne. Z łatwiejszych rzeczy
na początek to np. pierś z kurczaka (przyprawić i usmażyć, zapiec) + ziemniaki
np pieczone i mizeria. CZasem wystarczy zmieniać surówki sałatki żeby było
inaczej (np. marchewka z groszkiem, kapusta z marchewką, sałatka z pora, sałata
z oliwą). Ja też jestem poczatkująca. Najważniejsze, żeby się nie poddawać.
Trzymam kciuki. ;-)

[eeela]

Z tego co piszesz, to problem nie tkwi w tym, że nie umiesz, tylko w tym, że nie
lubisz. Gotowanie to nie fizyka kwantowa, każdy się może tego nauczyć i robić to
dobrze. A jeśli ma się chociaż trochę zapału, to można to robić bardzo dobrze i
z polotem :-)

Czytaj sobie przepisy. Bez presji, bez myślenia 'i jak ja to mam niby zrobić'.
Czytaj dla odprężenia, najlepiej na głodnego. Zobaczysz, jak ci się zaczną w
głowie roić zapachy ;-) Próby zaczynaj od najłatwiejszych przepisów - zbyt duża
liczba początkowych niepowodzeń potrafi zniechęcić. Ustaw sobie w kuchni radio
na ulubioną stację. Ozdób kuchnię miłymi dla oka przedmiotami. Musisz się tam
czuć dobrze, żeby chcieć tam być, czyż nie? :-)

[mhr-cs]

hej,
a kto napisal ze mezczyzna nie gotuje,
niestety to twoj problem,
a co bylo przed slubem?
moze jeszcze sie tobie uda,
nie daj sie ponirzac,
ty jestes osoba ktora ma prawa,
jak ci sie nie podoba to wyrzuc,
albo zrozumie co znaczy rodzina,
moj maz zawsze robil kanapki sobie i dla dzieci,
bo od pierwszego dnia wiedzial,
albo razem albo nie,

[qubraq]

Chyba Eela ma rację, Ty po prostu nie lubisz gotowania i całej tej
kuchennej magii, czarów, fantazji i jeszcze czegoś takiego czego nie
potrafię nazwac a co jest znacznie trudniejsze niz fizyka kwantowa i
co sie dostaje przy narodzeniu od Tego Tam Na Górze; niektóre to
mają - pytanie: czy Ci sie uda polubić kucharzenie; osobiscie raczej
wątpię; ale kobiety tak maja, że czasem jak coś im odbije to wchodzą
bez tlenu na Sagarmathę (8848 m) wiec moze to kwestia motywacji :-)
Pinos na przykład moze całymi dniami siedziec w kuchni i co chwila
pichcić boskie żarełko - bo ONA TO KOCHA, ONA TO UWIELBIA!!! Ale Ona
równie dobrze potrafi orać na traktorze, wydoić krowę, naprawić
Jeepa jak i świetnie tłumaczyć ksiązki a do tego jest naprawde ładna
ciepła i sympatyczna! Napisz do niej - moze Ci cos podpowie :-))

[eeela]

> co sie dostaje przy narodzeniu od Tego Tam Na Górze; niektóre to
> mają - pytanie: czy Ci sie uda polubić kucharzenie; osobiscie raczej
> wątpię


Ja nie lubiłam gotować, wcale a wcale. Najpierw zaczęłam się tym interesować
teoretycznie, w końcu, przyciśnięta życiową koniecznością, stopniowo zabrałam
się do praktyki, co skończyło się całkiem ważną pasją :-) U mojej Mamy podobnie
- gotowanie prez długi czas jej nie interesowało, było przykrą życiową
koniecznością, ale z czasem zaczęło być przyjemnością - dziś jest w wielu
rzeczach mistrzynią i jednym z głównych źródeł mojej wiedzy, szczególnie w
wypiekach :-)

Veto

[turzyca]

Umiem i w sumie lubie gotowac. Ale to lubie jest pochodna umiem!
Pamietam jaka niechecia napelnialy mnie kolejne porazki. Gdybym musiala
prowadzic wlasny dom i zaspokojac zadania zirytowanego meza, to pewnie
znienawidzilabym gotowanie. Ale mialam to szczescie, ze jak cos mi nie
wychodzilo, to mialam sie do kogo zwrocic i poprosic o pomoc i ew. pocieche -
kurs smazenia nalesnikow by Tata, kurs prawidlowego robienia pierogow by Babcia,
kurs kuchennej niefrasobliwosci i tworzenia jedzenia z dowolnej zawartosci
lodowki by Mama ;) to wszystko powoduje, ze teraz wiele przepisow umiem ocenic
na oko ("o to bedzie smaczne", "o nie, tego do ust nie wezme", "ten przepis
wyglada na fajny pomysl, ale cos nie styka, trzeba bedzie pokombinowac"), nie
boje sie porazek, wiem, ze czasem cos sie schrzani, nawet jak wszystko zrobie
dobrze, wiem, gdzie moge sobie pozwolic na dowolnosc, a gdzie musze dokladnie
zwracac uwage na przepisy. To tylko praktyka, ale bez niej cieszenie sie kuchnia
jest trudne. Na pewno sa ludzie, ktorzy sa w stanie opanowac pewne zagadnienia
szybciej i lepiej i to sie nazywa talent. Ale do gotowania domowego nie trzeba
byc artysta, wystarczy byc dobrym rzemieslnikiem.



A autorce watku bym doradzila, zeby sie nie przejmowala. Trzeba przezyc iles
porazek, zeby wyszlo dobrze, trzeba tylko pamietac, co sie robilo i wyciagac
wnioski. Rozgotowalas kluski? To nastepnym razem przygotuj durszlak, wez
widelec, stoj nad kluskami i probuj je co jakis czas, jak uznasz, ze sa gotowe,
to wyrzuc na durszlak. Zapamietaj jak wygladaly, co sie dzialo, jak sie
zachowywaly. Nastepnym razem wystarczy Ci polowa prob. A w ktoryms momencie
bedziesz umiala ocenic, czy sa dosc ugotowane tylko po wygladzie. :) Probuj i
nie boj sie, cwiczenie czyni mistrza. :)

[dzioucha_z_lasu]

Niech mąż coś ugotuje. Co to znaczy "drze się"?? Na gosposię się
drze czy co?

[Gość: miu]

Ja tez nie lubilam gotowac. I nie umialam. W ogole uwazalam to za
strate czasu.

Mysle, ze po prostu nie lubimy robic rzeczy, ktorych... nie umiemy
robic. Jak bedziesz widziala sukcesy, to zaczniesz to cos lubic.

Sama zaczynalam od roznych pomocy w postaci polproduktow, mieszanek
przypraw, fixow, itp. Na opakowaniach jest łopatologicznie wylozone
co z czym i w jakiej kolejnosci. Dania zawsze wychodza, poza tym
robi sie je szybko.

Po jakichs dwoch latach zaczelam eksperymentowac, dokladac wlasne
pomysly. Dzis wszycy chwala moja kuchnie. W dodatku robie to
naprawde szybko. Fixow juz nie kupuje, mrozonki - tak. Nauczylam sie
tez sama tak przygotowywac polproduty, zeby miec baze pod reka, a
wtedy normalny obiad podaje w pol godziny.

Jak to wyglada? Np. zestawy wloszczyzny do zup przygotowuje hurtem i
mroze w porcjach potem jedny ruchem wrzucam do kolejnych zup.
Zamiast ciaglego podawania zmieniakow (brudne, trzeba obierac, itp.)
czesto uzywama makaronow, kuskusu, ryzu. To o wiele szybsze. Itp.
itd. Jesli robie dania pracochlonne jak rolady wolowe, pieczen, itp.
przygotowuje duza ilosc i mroze w porcjach, potem wystarczy tylko
wyjac rano.

[thiessa]

Problem polega na tym, ze nie lubisz, bo to nudne robic na okraglo 3 te same
rzeczy. Ja nie lubie zabierac sie za cos jesli wiem jaki efekt osiagne, no
chyba, ze smam bardzo malo czasu i robie to samo po raz kolejny, ale nie wiecej
niz 3 razy do roku (taka mam zasade). Cala magia gotowania polega na tym, ze
czytajac sklad jakiegos dania zastanawiam sie jak moze smakowac polaczenie
wszystkich skladnikow i ten moment oczekiwania, kiedy potrawa sie gotuje jest
najbardziej fascynujacy.
Na poczatek do dan, ktore potrafisz robic dodaj jakis nowy skladnik. Dla
przykladu na kotlety poloz podsmazone na cebulce pieczarki, przykryj plastrem
sera i zapiecz, do srodka klopsow wloz nadzienie, moze to byc podsmazona
papryka, pieczarki, badz inne warzywa. Z tego samego miesa zrob malutkie
klopsiki (kuleczki) i gotuj z dodatkiem pomidorow z puszki i na sposob grecki
mieszanki mielonych gozdzikow, cynamonu i ziela angielskiego (po szczypcie) a
zobaczysz jak inny uzyskasz rezultat. Watrobke tez mozesz przyrzadzac na rozne
sposoby z jablkiem i cebula smazona na masle, z papryka i ananasem. Za kazdym
razem uzyskasz inny smak. Radze sie tez zainteresowac zupami, bo sa proste i
szybkie i daja wiele mozliwosci. Wywarem miesnym sie nie przejmuj, ja uzywam go
malo kiedy.
Sprobuj nadziewanych warzyw, nie jest to skomplikowane i wiele jest mozliwych
wariantow. Zapiekanki tez prosta sprawa. Wystrczy jakas baza, tzn. ugotowane
ziemniaki, czy tez ryz, kasza i dodatek miesa, lub innych warzyw.
Mozesz sobie zrobic zalozenie, ze postarasz sie np. przez 2 tyg. nie ugotowac
tego samego, pozniej mozesz te okresy czasu wydluzac.
I jeszcze jedna sprawa. Umow sie z mezem, ze raz w tygodniu gotuje on. Jak
troche postoi przy garach to doceni Twoje checi i trud.
Powodzenia.

[myszz]

po pierwsze zapomnij że gotowanie to pół dnia stania w kuchni....
czesem pyszne danie można wyczarować w kwadrans /polędwiczki grilowane z makaronem na szpinaku/ , gotujesz zupe i tez nie musisz stać w kuchni... ja wrzucam wszystko do gara, nastawiam pikanie na kuchence i tak co kwadrans idę pomieszać w garnku lub coś dodac...
pieczeń się robi sama , kluski śląskie zrobic dla dwóch osób to na prawde zaden wysiłek :)

nie musisz przecież od razu robić jakiegoś wydziwionego jedzenia... :)

mój mąż mnie nauczył gotować, matka w kuchni cierpiała... a teraz często idę do kuchni, biore mięso do ręki, otwieram lodówkę patrzę czym nafaszerować czy tylko rozbić i usmażyć, zgrilować czy ususić :)
powiem tez że jeśli pół dnia myslę co zrobi i jak to potem często wychodzi kaplica nie do zjedzenia :)

Moze dlatego nasza forumowiczka sie meczy???

[Gość: miu]

Z tym ze zeby komponowac dania z tego co jest w lodowce, potrzeba
DOSWIADCZENIA, bo nie wszystko ze soba sie laczy. A nasza
Forumowiczka narazie chcialaby polubic gotowanie. Jak widac
metody "kija" nie lubi (maz naklaniajacy do gotowania obiadku), wiec
potrzebna jest "marchewka": sukcesy i przyjemnosci plynace z
gotowania.

Przyszlo mi do glowy jeszcze jedno: zeby gotowanie bylo OK,
potrzebne sa odpowiednie warunki. Na wlasnej skorze przekonalam sie
ze nie cierpie gotowac w malej, zle wyposarzonej kuchni, gdzie nie
ma miejsca do pracy, gdzie sa kiepskie noze, male deski, slaby
sprzet. Kuchnia to warsztat pracy. Blat musi byc duzy, potrzeba
odpowiednich nozy, sprzetu, tarek, desek, dobrych garnkow i patelni,
roznych przypraw. Latwego dostepu do tego sprzetu. Wtedy czujemy sie
jak mistrzowie stajacy przed orkiestra: to frajda! W malych
kuchenkach walczymy z materia, przekladamy miecho zeby obrac
marchewke, z malego zlewu wszystko sie wylewa i chlapie, itp. itd.
Moze dlatego nasza forumowiczka sie meczy w kuchni???

[Gość: myszz]

dlatego mówię, ze to przyszło z czasem...
a co do warunków w kuchni masz rację... ja mam kuchnię otwartą, dużą , gdy była mala i ciasna /zwaliliśmy jedną ściane/ to wcale tak miło nie było :)

[Gość: kija]

A ja dodam inny powód. Ja na przykład potrafię gotować, bo tak
zostałam wychowana. Ale jak się często słyszy komentarze
niezadowolonego męża, że akurat dzisiaj wolał coś innego, albo
więcej mogłam dodać papryki, albo...itp itd. to naprawdę odechciewa
się stać w kuchni. Często długo stać, bo niektóre potrawy z mięska
są naprawdę pracochłonne. "Zupa nigdy nie była za słona", bo
teściowa nauczyła swoje dzieci jeść tylko mięso, hehe. No i
pogoniłam lenia (bo poza tym to straszny z niego leń był).

[Gość: myszz]

widzisz więc u ciebie nie tylko o zupe chodziło. a jak nie chodzi o
zupe to wszystko przeszkadza łącznie z zupą...

mój na szczęscie cmoka jak je :) nie w sensie mlaskania żeby nie
było...

[akabe]

> po pierwsze zapomnij że gotowanie to pół dnia stania w kuchni....
> czesem pyszne danie można wyczarować w kwadrans /polędwiczki >grilowane z makaro
> nem na szpinaku

Ja właśnie zawsze mam problem z takimi wyliczeniami, ponieważ obiad "w 15 minut" zamienia się w obiad w 40 minut.
Wchodzę do kuchni, myję mięso, doprawiam je, wrzucam na grill.
Wstawiam wodę na makaron.
Zanim woda się zagotuje, przygotowuję garnki, szpinak, obieram czosnek, itd.
Woda gotuje się (po 10 minutach), wrzucam makaron, który gotuje się 9-12 minut.
Sporo przekraczam przepisowe i magiczne 15 minut i nie wiem, czy to po prostu taki utarty zwrot na forach kulinarnych, czy ja rzeczywiście kupuję zły makaron.

Z przymrużeniem oka, pytam szczerze: komu udała się sztuka podania na talerz w/w dania po 15-stu minutach od wejścia do kuchni.

Pozdrawiam
akabe

[eeela]

Ja mam jedno takie danie: pasta primavera. Spaghetti z mrożonymi warzywami w
białym sosie. Makaron gotuje się 10 minut, warzywa w osobnym garnku jeszcze
krócej, sos się robi bardzo szybko: posiekane ząbki czosnku na oliwe, podsypać
mąką, podlać mlekiem, wrzucić dużo koperku i czarnego pieprzu, pomieszać z
odcedzonymi warzywami i makaronem. Da się zrobić w 15 minut. Podobnie ulubiony
sos pomidorowy mojego lubego: znów spaghetti, posiekany czosnek na oliwe, zalać
pomidorami z puszki, do tego pokrojone liście bazylii, papryczka chili, anchois
ze słoiczka, sól. Również nie więcej niż 15 minut. Prawda, że te 15-mnutowe
zazwyczaj będą zawierać makaron, bo jego się najszybciej obrabia termicznie :-)

[eeela]

Aha, a wodę wystarczy zagotować w czajniku elektrycznym i wlać do nagrzanego już
na kuchence garnka - zajmuje to wówczas dwie minuty, nie dziesięć.

[akabe]

Nie korzystam z czajnika, więc pozostaje mi garnek :(

[eeela]

Jeśli chcesz oszczędzać czas i móc robić 15-minutowe obiady, powinnaś
zainwestować w czajnik :-)

[akabe]

Eeelu!

Dążę właśnie do tego, że nie mam zamiaru zagracać kuchni niepotrzebnymi urządzeniami.
O ile, czajnik zwyczajny mógłby stać na kuchence, elektryczny wylądowałby w łazience [tam para (wodna) jest pożądana;)].
Jednakże na kuchence żal mi miejsca, wodę na herbatę gotuję w garnku.
Wiocha wiochą, ale my mamy teraz Konferencję Klimatyczną :)

[panistrusia]

No i chyba lepiej gotować wodę 2 minuty przy użyciu energii
odnawialnej niż 10 minut na gazie.

I o jakiej parze wodnej mówisz???

[Gość: ptasiekm]

panistrusiu jeśli prąd jest dla ciebie energią odnawialną dziękuję
Bogu że nie kończyliśmy tej samej podstawówki

[panistrusia]

No cóż, raz na jakiś czas trzeba byka trzasnąć:)

Ale mam nadzieję, że mimo wszystko dało się odczytać moje intencje

[akabe]

Ok, zacznijmy od początku:
wodę na gazie wystarczającą na 1 szklankę gotuję mniej, niż 2 minuty.

Czajnik przeniosłabym do łazienki, aby wytwarzał mi parę podczas kąpieli (taki trik), ponieważ szkoda mi miejsca w kuchni na trzymanie tam przedmiotów bezużytecznych. Próbowałam znaleźć praktyczne zastosowanie dla tego przedmiotu, ale, jak widzę, także dla Ciebie jest ono wątpliwe.

Pozdrawiam serdecznie.
akabe

[coralin]

Te 15 minut to nie utarte wyrażenie. Ale faktycznie kiedy robi sie te szybkie
dania to od razu po wejściu do kuchni trzeba nastawić wodę. Przykryta pokrywką i
na duzym ogniu gotuje sie w mig (a nie 10 minut:)

ja dam Ci jedna rade: BADZ CZUJNA ;)

[Gość: senin]

bo, jak dowodzi Twoja przygoda z gotowaniem makaronu, prze gapilas
po prostu moment kiedy powinnas byla wylaczyc palnik

a to dlatego, ze NIE PROBOWALAS czy makaron jest juz dobry

podobne z wszelkimi innymi potrawami - wg mnie na poczatku trzeba
probowac/smakowac - nawet jak sie ma tzw niezawodny/sprawdzony
przepis

i nie boj sie ksiazki kucharskiej na blacie kuchni - jest ok, nie
tylko na poczatku ale i w pozniejszych etapach kucharzenia

a kluczowe 'nielubienie' oszukuj, gotuj potrawy szybkie - tzw 15
minutowe, coby to nielubienie nie roslo w sile wobec wystawania w
kuchni godzinami- bo wtedy to naprawde gotowanie znienawidzisz

i jeszcze jedna rada: przygotuj wszystkie skladniki wczesniej, w
malych pojemnikach/miseczkach - to naprawde pozwala uniknac
dodatkowego stresu w czasie gotowania i daje ci swiadomosc, ze to ty
kontrolujesz sytuacje a nie odwrotnie

ale co do tej jednej, jedynej rady ;DDD - czujnosc i probowanie
pozwola ci osiagnac w kuchni, to co zamierzylas... z reguly, bo
wpadki wszystkim sie zdarzaja

[Gość: ania]

1. gotuj potrawy kolorowe i aromatyczne, takie, że przy minimum środków i niewielkim nakładzie pracy osiąga się smaczne efekty; spróbuj wyspecjalizować się w kolorowych, pachnących curry, gulaszach, leczo, itp. składniki kroisz, szybko podsmażasz, potem ewentualnie zostawiasz w garnku czy na patelni i dusisz pod przykryciem; w "międzyczasie" w drugim garnku gotujesz jakiś dodatek (ziemniaki, ryż, kasza itp)

2. używaj więcej warzyw, zwłaszcza tych pachnących
zwyczajne cebula, czosnek, papryka, pomidory, seler potrafią nadać potrawie właściwego tonu i sprawić, że będzie pyszna

3. przekop się przez świat przypraw, ziół, dodatków
potrafią nie do poznania zmienić dobrze znane dania

4. zakochaj się w aromatycznej kuchni, której potrawy nie są bardzo trudne i czasochłonne w robieniu (dobry kierunek to popularna i łatwa do odtworzenia w polskich warunkach kuchnia śródziemnomorska)

5. otwórz się na nowe smaki; zakładaj sobie, że np. w każdą sobotę, kiedy robisz większe zakupy, kupisz dodatkowo jedną rzecz, której zawsze chciała spróbować, ale się boisz; to może być gotowiec, np słoiczek muli w sosie albo dobre ravioli - może sama kiedyś zechcesz je sobie zrobić? wyrabiaj w sobie ciekawość smaków!

6. odrobiny uwagi i uważniejszej lektury opakowań przy gotowaniu, jak pisze senin, też nie zaszkodzi ;-)


spraw, żeby twoja kuchnia nabrała charakteru, była miejscem, w którym lubisz siedzieć, wdychając zapachy pyrkającej zupy :-)
od tego już tylko krok, żeby kucharzenie uczynić czynnością co najmniej znośną, a kiedyś może lubianą ;-)

powodzenia!

[Gość: senin]

ania, no co ty!

przeciez kobita nawet makaron rozgotowala a ty jakies 'currywizje'
roztaczasz

i gdzie ja napisalam o czytaniu opakowan!? - no gdzie?!

pisalam o czytaniu i sprawdzaniu przepisow - nie tych z opakowan

w IMHO to wlasnie UWAGA w kuchni jest NAJWAZNIEJSZA - bo jak nie
jestes uwazna w czasie gotowania (zwlaszcza kiedy sie uczysz) to
kurrywizje zawsze beda tylko wizjami

UWAGA w KUCHNI to:

co z czym
kiedy i jak
jak dlugo
ile

a jak juz sie umie wode na herbate zagotowac to wtedy mozna sie
otwierac, panie

[Gość: ania]

senin, ja wychodzę z założenia, że najpierw trzeba polubić kuchnię, chociaż
troszeczkę, żeby zacząć stosować pruską dyscyplinę >>co, z czym, kiedy i jak,
jak dlugo, ile stosować<< stąd emocjonalne podejście i currywizje ;-)

jak się coś chce robić, to człowiek próbuje
im więcej próbuje, to częściej zaczyna mu wychodzić
a jak zaczyna wychodzić, to zaczyna mu się to podobać
zaczyna gotowanie lubić i o to chodzi ;-)

pogodne nastawienie jest ważne, tak samo, jak dokładne stosowanie się do
przepisów, duzo rzeczy udaje się wtedy zupełnie nieoczekiwanie ;-)

sylwusia musi najpierw oswoić kuchnię i przestać się jej obawiać
reszta przyjdzie sama ;-)

[roseanne]

spokojnie i odwaznie

jak wspominano juz - dobra ksiazka to podstawa, najlepiej z dokladnymi opisami
i obrazkami poszczegolnych etapow przygotowania potrawy

nie zapominac o czasomierzach, glosnych, uzywac na okraglo - owszem wiekszosc
makaronow, ryzu gotuje sie probe, ale zawsze na opakowaniu jest zblizony czas
gotowania, wystarczy pamietac o sprawdzeniu jak minutnik zabrzeczy - nie ma mowy
o rozgotowaniu, czas podawany jest na al dente

moim zdaniem najbardziej wszechtrsonnym i najlatwiejszym do obrobki jest kurczak

w rybie, poza przesuszeniem tez ciezko cos zepsuc

[dzioucha_z_lasu]

Czemu wszyscy radzą, żeby ćwiczyła, ćwiczyła i ćwiczyła, chociaż
może akurat gotowanie nigdy nie będzie jej sprawiało radości? Może
jest dobra w czym innym? Czemu pan mąż oczekuje obiadków i
awanturuje się, zamiast samemu pofatygować się do kuchni? Czy
kobieta = kucharka? A z jakiej paki?

[Gość: senin]

dzioucha_z_lasu napisała:

> Czemu wszyscy radzą, żeby ćwiczyła, ćwiczyła i ćwiczyła

bo wyglada na to, ze chce sie nauczyc gotowac

co do radosci: mnie np prasowanie nie sprawia radosci, ale uwazam,
ze warto umiec prasowac

a pan maz powinien byc ustawiony do pionu tak czy owak - jedno
drugiego nie wyklucza ;D

[eeela]

> Czemu wszyscy radzą, żeby ćwiczyła, ćwiczyła i ćwiczyła, chociaż
> może akurat gotowanie nigdy nie będzie jej sprawiało radości?

Skoro przyszła tutaj i prosi o radę, to znaczy, że chce zmienić swój stosunek do
gotowania. A skoro prosi o rady, to ich udzielamy, to chyba logiczne?

Czemu pan mąż oczekuje obiadków i
> awanturuje się, zamiast samemu pofatygować się do kuchni?

Autorka wątku nie prosiła o rady w zakresie podziału obowiązków domowych czy
rozwiązywania małżeńskich konfliktów, więc normalne, że nikt się na tym
specjalnie nie skupiał. Mnie się też bardzo nie podoba 'drący się' mąż, ale może
to była tylko taka przesadna ekspresja? Przenośnia? Nie mam wystarczających
przesłanek, żeby oceniać małżeństwo autorki wątku po jednym zdaniu, w którym
prosi o pomoc w przekonaniu się do gotowania...

[Gość: ania]

dzioucho, gotowanie jest cenną i przydatną umiejętnością
dobrze to umieć, żeby w razie czego umieć przygotować coś smacznego nie temu
mężowi, co domaga się zmiany menu, ale sobie albo gromadzie przyjaciółek, co
mają wpaść na imieniny czy plotki ;-)

[dzioucha_z_lasu]

Więc niech mąż się nauczy, przyda mu się jak koledzy przyjdą :D

[Gość: ania]

mąż swoją drogą ;-)

ale dlaczego sylwia ma nie nauczyć się gotować dla przyjemności?
nie tylko męża, ale ich wspólnej ;-)

Sylwusiu :)

[j.o.a.q.u.i.n.a]

witaj :)
odnosnie porad jak nauczyc sie gotowac wiele dobrych porad dostalas
juz od kolezanek powyzej. wiec nie bede niczego powtarzac ale
chcialam napisac Ci, aby sie nie zniechecala nawet gdy Twoje
nastepne kulinarne kroki byly wpadkami, bo tak na pewno bedzie
jeszcze czesto ;)
ja sama zaczelam gotowac baaaaaardzo pozno i mniemam, ze o wiele
pozniej niz Ty teraz :)) gotowala zawsze Mama, ktora nigdy nie
chciala abym uczyla sie gotowac "za wczesnie" bo i tak wystarczajaco
wczesnie bede kiedys musiala sama gotowac - jak mowila ;)
mnie kuchnia tez dlugo nie interesowala, ksiazki kucharskie byly dla
mnie "czarna magia". nadal w wiekszosci gotuje Mama, bo Rodzice
mieszkaja tuz kolo nas. ALE: w miedzy czasie nauczylam sie gotowac -
niektore rzeczy gotuje sama, niektore z przepisow. oczywiscie, ze
nie umiem wszystkiego i nigdy nie bede umiala, nawet nie mam takich
ambicji a zwyklego ciasta biszkoptowego do dzis nie umiem i chyba
nigdy nie bede umiala...;))
ale jest jeszcze jeden aspekt nad ktorym moglabys sie zastanowic.
gdy ja wyszlam za maz tez nie umialam gotowac (i tak pare lat
jeszcze dluzej nie umialam) i moj maz nie umial. wiec oboje
zaczelismy sie wspolnie uczyc gotowac (prawde mowiac, to moj maz
troszke wiecej umial niz ja). jako ze oboje pracujemy nie ma tak, ze
tylko jeden z nas zajmuje sie kuchnia tylko oboje. rozumiem, ze
jezeli jedna osoba nie pracuje, obojetne czy kobieta czy mezczyzna,
dana osoba ma po prostu wiecej czasu na domowe obowiazki i tym sie
zajmuje. ale nawet gdybys byla w domu, to pomysl, ze kiedys i Ty
bedziesz moze pracowala i wtedy przeciez nie mozesz nosic wszystkich
obowiazkow na Twoich barkach: praca, kuchnia, dom. dlatego dobrze
byloby abyscie oboje wspolnie (uwierz mi, wspolnie uczyc sie gotowac
jest bardzo wesolo) uczyli sie. aby pozniej byc w stanie dzielic
codzienne obowiazki.

zycze Ci coraz wiekszych sukcesow kulinarnych oraz pozdrawiam
serdecznie :))

[Gość: myszz]

mój mąż gotuje gdy ja pracuje ale wspólnie w jednej kuchni to byśmy sie conajmniej pogryźli...

Myszko :)

[j.o.a.q.u.i.n.a]

oczywiscie, ze pozniej gdy maz juz umie gotowac mozna sie umowic kto
kiedy i jak gotuje - sam/a czy wspolnie - poniewaz jak piszesz, nie
kazdy lubi stac w dwojke w kuchni ;)
ale mysle, ze Sylwia powinna zaczac ten "kurs kucharski" razem z
mezem.

pozdrawiam :)

[Gość: myszz]

wnioskując ze słowa "drze się " to ja nie widzę jego ochoty pomaszerowania do kuchni....

[j.o.a.q.u.i.n.a]

masz racje Myszko. i wlasnie ten fakt, ze rowniez on nie ma ochoty
Sylwia powinna w domu wykorzystac: jej idzie ciezko i nie ma checi i
maz nie ma ochoty - wiec powinni wspolnie powedrowac do kuchni.
dlaczego tylko jedna osoba (Sylwia) ma sie przymuszac do czegos
czego nie lubi. rowne prawa dla kazdego...;)w koncu my kobiety nie
mamy "genow kulinarych" (hmm...przynajmniej moje dluuuuuugo sie nie
odzywaly).
rozumiem, gdyby miala plany w ogole nie pracowac, zostac jak sie to
u nas mowi "Hausfrau" - pania domu (a takich jest tu wiele i to tez
bardzo ciezki zawod), to kuchnia nalezalaby do niej. ale gdy po
urlopie macierzynskim wroci do pracy (czy tez kiedykolwiek pozniej),
to "troche nie tego", zeby sama musiala sie wszystkim zajmowac.
chyba ze obowiazki sa tak podzielone, ze maz pracuje i zajmuje sie
domem (sprzatanie etc etc) a Sylwia gotuje :)

pozdrawiam :)

[Gość: myszz]

my tu gaworzymy a autorka nam zwiała :) u nie dowiemy się jak maż się zapatruje na to wspólne kucharzenie...

ja w kuchni nie umiałam nic jak przyszłam do mojego meża, patrzyłam jak on robi i mnie "dopadło" gorzej jak się nie ma gdzie podejrzeć, może, może tego Pascala pooglądać...?

[j.o.a.q.u.i.n.a]

moze Sylwii jest nieprzyjemnie, ze padly uwagi na temat Jej
meza...ale czytajac te wypowiedzi nie powinna sie obrazic tylko
wziasc te uwagi jako konstruktywna krytyke.

Myszko, to Ty mialas wiecej szczescia :) my z mezem podpatrywalismy
moja Mame a to podpatrywanie wygladalo tak, ze stojac w kuchni pare
razy dzwonilismy do niej aby powtorzyla jak sie robi...ciasto na
nalesniki...;)))))

u mnie jest tak, ze sa potrawy, ktore lubie gotowac, lubie
poeksperymentowac w kuchni ale sa tez takie rzeczy, ktorych nie
lubie gotowac i jeszcze pare, ktorych nie umiem...:)

pozdrawiam :)

[Gość: myszz]

o, piec to w zyciu nie piekłam, na szczęcie małż nie lubi ciast... pewnie gdyby lubił, miała bym z 10 kilo wiecej :)

[Gość: Gosc]

Dam Ci dobra rade.Zapros do siebie jakas kolezanke czy kogos z rodziny i
wspolnie ugotujcie cos.Wspolnie jest troche latwiej i weselej.Popijajac kawke
mozna wyczarowac mase smakolykow.Dobrze by bylo,aby ten ktos lubil i umial
gotowac.Przy takim ukladzie mozna zalapac "bakcyla" i po pewnym czasie polubic
rzeczy,ktorych kiedys sie omijalo wielkim lukiem.

[fettinia]

Oprocz wielu dobrych rad powyzej to Gosc ma racje:)Tak wlasnie-zapros jakas
kolezanke lub kogos z rodziny dla kogo gotowanie jest pasja:)Podpatrzysz
tricki-jak owy nieszczesny makaron czy ryz ugotowac i bedzie to milsze niz
stanie samotnie w kuchni i zgrzytanie zebami nad kolejna nieudana potrawa:)

[smutas13]

Gość portalu: Gosc napisał(a):

> Dam Ci dobra rade.Zapros do siebie jakas kolezanke czy kogos z
rodziny i
> wspolnie ugotujcie cos.Wspolnie jest troche latwiej i weselej.

Bardzo krępowałabym się przed koleżanką, że nie umiem gotować.
Wolałabym swoje ew. porażki kulinarne, przeżywać tylko z mężem ;)

[fettinia]

To juz zalezy od kolezanki:)Mnie by nie przeszkadzalo absolutnie gdyby ktos
chcial sie czegos nauczyc i staralabym sie aby ta osoba nie czula sie skrepowana:)

[etnolka]

Jak możesz pisać, że nie umiesz gotować. Przecież każdy to potrafi,
bo nauka tego to nic trudnego. Poprostu trzeba chccieć:) Przecież
teraz jest tyle przepisów, że nie trzeba się jak kiedyś trudzić.
Mojej znajomej córka na studiach tez ma ten problem i kupuje różne
produkty w opakowaniu i wchodzi sobie na stronę producenta i nie ma
problemu. Jak cos to jest tostrona frosta.pl. P.S. A ciekawe co Twój
mąż potrafi skoro tak narzeka :'?

[an_0]

to prawda. Ja też często korzystam z gotowych dań. Tym bardziej że
mozna je fajnie mieszać albo dodawać do czegoś innego. Naprawdę
fajne i prostę dania można z tego wyczarować dodając np ryz czy
makaron. Sa tez takie mrożonki juz z makaronem i sosami. Polecam.

[salsadura]

No nie wiem.Moja corka (jeszcze nie na studiach) "walczy"
sama...Jakos woli sama filet z kurczaka usmazyc i ryz do tego
ugotowac,niz wcinac gotowce.Wie po prostu,ze lepiej smakuje
jedzenie "domowe".Dluga droga przed nia,jada w McD.czasami(z braku
czasu),kebaba zje na ulicy,ale wie,co jest dobre.I na pewno duzo
tansze;-)

Pf!

[sylwusia87.0]

Wczoraj zabrałam się za sos pomidorowy z makaronem.No,więc poprosiłam
lubego,żeby mi pomógł..O dziwo zgodził się!i co?I W ogóle nie czuć było
koncentratu tylko samą mąkę i godzina czasu na kombinowanie poszła do kosza..I
jak tu się nie zniechęcać?

[paulina.galli]

Iii tam - nie umiesz.
ja cale zycie mowilam - ze nie umiem gotowac i "przypalam wode na herbate", a
tak naparwde to mialam gdzies gotowanie i zajmowalam sie czyms innym gdy
herbata, ziemniaki czy cos innego pyrkało sobie wesoło na ogniu i przechodzilo w
stan zweglenia.
I nie czytalam przepisow dokladnie.
teraz mistrzem nie jestem - i wiem ze nie umiem gotowac PEWNYCH potraw.
Wiekszosc takich ktore wymagaja zrecznosci (albo wprawy) - np katastrofa sa
nalesniki :( - nie umiem ładnie rozlac ciasta na patelni i moje nalesniki sa
bardzo smaczne ale malo estetyczne.
Inne - mniej lub bj. proste rzeczy umiem. Fakt ze musze miec bardzo dokladny
przepis i nie improwizuje ale umiem.
Nawet raz zrobilam kaczke. taka faszerowana jablkami. ku mojemuzdumieniu -
wyszla mi! I byla pyszna :)

[qubraq]

paulina.galli napisała:

> Iii tam - nie umiesz....
> .....

Czytałas moja propozycje w tamtym wątku odnosnie zebrania przeze
mnie porcji pigwowca dla Ciebie na jedną nalewkę?

[paulina.galli]

O rany nie! :(
Juz szukam watku!

[smutas13]

sylwusia87.0 napisała:

> Wczoraj zabrałam się za sos pomidorowy z makaronem.No,więc
poprosiłam
> lubego,żeby mi pomógł..O dziwo zgodził się!i co?I W ogóle nie czuć
było
> koncentratu tylko samą mąkę i godzina czasu na kombinowanie poszła
do kosza..I

I nie próbowaliście ratować sosu? Można było odlać połowę sosu
(jeszcze nie do kanału) do drugiej części dodać więcej koncentratu,
trochę soli, cukru i próbować.
Nie zniechęcaj się, ja też nie umiałam i nie lubiłam gotować.
Teraz już lubię :)
> jak tu się nie zniechęcać?

[thiessa]

Wybacz, bo nie che Cie zniechecac, ale koncentrat zageszczony maka nie moze
dobrze smakowac. Skad mialas przepis?
W sezonie zimowym wystarczy puszkowe pomidory gotowac, az zgestnieja. Przyprawic
sola, pieprzem, bazylia i wcisnac czosnek. Po wymieszaniu z makaronem i posypane
parmezanem pycha.

[coralin]

Tak jak napisała Thiessa koncentrat zagęszczony mąką nie ma prawa być dobry. W
ogóle moim zdaniem nie nadaje sie do zrobienia prostych sosów pomidorowych, bo
jest za kwaśny i trzeba umiejętnosci w doprawianiu np. cukrem, by podratować
smak. Podobnie jak wrzucisz pomidory z puszki i dodasz mąki to wyjdzie cos
ohydnego. To wymaga chwilowego gotowania tak,zeby woda odparowała i przyprawy
się uaktywniły smakowo. Czyli nie sos na bazie koncentratu tylko na bazie
pomidorów z puszki lub przecieru z kartonu. Kroisz cebulę,czosnek, dodajesz
przecier lub pomidory, przyprawy i gotujesz 15 minut na niewielkim ogniu i jest
pycha.