Czterolatek i nocne koszmary

[jestem.incognito]

Ja mam drobne pytanie. Córcia ostatnio śni w nocy koszmary (3 noce) i nie
bardzo wiem jak reagować. Ja ją utulam i nie wypytuję, ale mama sugeruje, że
lepiej żeby mała się "wygadała". Ja sądzę, że to "wygadywanie się" sprawia, że
dziecko ponownie przeżywa zły sen i utrwala sobie jego treść.

No i kto ma rację? Albo inaczej jak złagodzić dziecku takie strachy żeby nie
bało się ponownie zasnąć?

[justyna_dabrowska]

Strachy w tym wieku to niestety rzecz naturalna. Swoiste odreagowywanie
nagromadzonych emocji....Czy "odgadywac" dziecko? To zalezy troche od dziecka,
jesli ma ochote opowiadac to warto go wysłuchać, jesli nie, to nie.

Pozdrawiam
JD

[aggu]

Mój synek miał takie problemy w okolicy 4tych urodzin, przez parę
miesięcy nawracały koszmary, nie dało się nic zrobić, był niby
obudzony, ale cały czas spał...

Nie wpadła mi wtedy w ręce żadna dobra lektura, ale ostatnio
słyszałam, że GWP ma parę książeczek do poczytania dzieciom śniącym
koszmary, polecam.

[mooh]

To taki wiek, na różne strachy na Lachy. Część z nich potrafi być
naprawdę przerażająca i dla dziecka, i dla osoby obserwującej.
Pamiętam, jak po pewnym mało znaczącym (z punktu widzenia dorosłego)
incydencie, u mojej córki pojawiły się nocne koszmary. Trwały 10
nocy z rzędu i choć nasilenie słabło, już byłam gotowa skonsultować
je ze specjalistą. Śniły jej się owady. Sprawiała wrażenie
obudzonej, rozmawiała ze mną, ale jednocześnie wycofywała się w róg
łóżka, jakby coś w jej kierunku pełzło. Potrafiła się budzić z tego
samego powodu po kilka razy w ciągu jednej nocy. Z czasem ilość
owadowych alarmów spadała, aż w końcu ustąpiły zupełnie. Rano
doskonale pamiętała te przerażające sny, opowiadała o nich. Przy
czym incydent, który jej wywołał nie miał nic wspólnego z insektami
(była to niewielka stłuczka samochodowa), a córka nie ma żadnej
fobii. Owady ją interesują, lubi je obserwować przez lupę. Ale
wiadomo, we śnie wszystko może się ukazać w przerażającym
kontekście, nawet sympatyczne pluszaki.
Pomogło nam rozmawianie o snach. Opowiadałam, co mi się przyśniło,
czasem miłego, czasem strasznego, czasem niedorzecznego. Wspólnie
śmiałyśmy się z głupawych snów. Córka próbowała zrozumieć, dlaczego
ona nie widzi tego co mi się śni. W końcu pojęła, że to wszystko
dzieje się w głowie, że nie jest rzeczywiste. Przerażający,
realistyczny sen każdego potrafi przestraszyć, również dorosłego.
Dziecko, jeśli zrozumie, że sny nie dzieją się naprawdę, szybciej
upora się ze swoim strachem.

[anna_sla]

u nas działa obgadanie koszmaru.. swoją drogą, ja poprzez to co śniły moje
dzieci odgadywałam co tak naprawdę ich trapi i np. kiedy mojej córce śnił się
potwór/dinozaur/duch z czerwonymi oczami lub językiem to znaczyło, że przeżywała
wcześniejszy upadek, podczas którego powstała rana do krwi. Jeśli we śnie coś ją
złapało albo ugryzło to przeżywała rozłąkę ze mną..