myśle ze nigdy nie powinnam zostac matką !

[julkalodz]

[jufalka]

chyba wiele matek czuje się ograniczona, gdy są z dzieckiem non stop
bez niczyjej pomocy, u Ciebie są tez inne myśli i odczucia
wskazujące na depresję poporodową... miałam podobnie, i czasem nadal
się zdarzają, też jestem z dzieckiem niemal non stop, ja radzę jeśli
to możliwe - znajdź kogoś do pomocy przy dziecku, byś mogła zająć
się też sobą, albo/i idż do DOBREGO psychologa, ja sądzę, że kochasz
dziecko, tylko ta depresja i zmęczenie Ci zakłuca te pozytywne
odczucia... ja też jestem z Łodzi jak chcesz to napisz do mnie
Pozdrawiam

[triss_merigold6]

No, nie powinnaś ale treaz trochę za późno. Pomóc Ci moze psychiatra
+ leki antydepresyjne, psycholog i opiekunka na parę godzin
dziennie. Bicie niemowlęcia to zwyczajne maltretowanie, za to idzie
się do więzienia i pozbawiają praw rodzicielskich. Przestan się
mazać, zaszłas, urodziłaś więc bądź odpowiedzialna a męża poinformuj
bez histerii o stanie w jakim jesteś. Dla bezpieczeństwa dziecka.

[dsz27]

Wita,

Zgadzam się z pierwszą przedmówczynią, wydaje mi się, że to objawy
depresji i pomoże lekarz, może leki a już na pewno jakas odskocznia.
To da się zwalczyć więc głowa do góry, a mamą jesteś pewnie cudowną
tylko dostrzeżesz to jak się wszystko poukłada. A mężowi o tym
powiedz koniecznie! On też może Ci pomóc.
Pozdrawiam

[jufalka]

Tris nie wiem czy Ty nie za ostro, ale te klapsy są rzeczywiście
niepokojące, jednak zależy czy te klapsy się zdarzają pod wpływem
emocji, w afekcie i czy matka ich żałuje - jeśli tak to są one
wynikiem rozstroju nerwowego, któremu trzeba zaradzić, a nie tego że
ona nie powinna byc matką

[triss_merigold6]

Wiesz, nie ma co głaskac panny po głowie, za chwilę może potrząsnąć
dzieckiem albo rzucić nim o łóżko. W tym momencie średnio istotne co
nią kieruje, bo może zrobić dziecku nieodwracalną krzywdę. Żalem
dziecku zdrowia nie przywroci jak mu uszkodzi kręgosłup.
Cokolwiek ma w głowie, nadaje się do natychmiastowej pomocy
psychiatrycznej i brania wyciszających emocje leków + szczerego!
poinformowania męża o swoim stanie zdrowia.

[jufalka]

nie chodzi o głaskanie, tak, trzeba wyraźnie powiedzieć, że jej
postępowanie wobec dziecka tzn bicie jest złe, ale nie przytakiwać
jej złej myśli o sobie "nie powinnam zostać matką", bo to może jej
stan pogorszyć, a nie polepszyć, a pomóc jej mogą słowa otuchy, że
nadaje się na matkę, tylko teraz ma ciężki okres i musi się starać
to zmienić

[Gość: Diana]

Dajcie spokoj z ta subtelnoscia. Dziewczyna musi isc sie leczyc
zanim nie bedzie za pozno. Dziecku zdrowia nie zwroci swoimi
rozwazaniami.
Moze temat jej watku jest zasadny. Moze nie powinna, skoro tlucze 5
miesieczne malenstwo!

[asia.sthm]

Potrzebujesz natychmiastowej pomocy. Na twoim miejscu odwazylabym
sie powiedziec pielegniarce w przychodni tam gdzie chodzisz na
kontrole z dzieckiem. Ona powinna skierowac cie tam gdzie pomoc
uzyskasz.Zdaje sie ze masz przechodzona psychoze poporodowa,
nastepne jej stadium.
Nie mysl, ze jestes jedyna matka na swiecie majaca takie odczucia.
To sie zdarza dosc czesto, po prostu nikt nie chwali sie tym i
dlatego wydajesz sie sobie wyjatkiem.
Co hamuje cie przed szczera rozmowa z mezem, bo rozumiem ze on
pojecia nie ma co sie z Toba dzieje.
Na twoim miejscu nie czekalabym ni minuty.
Walcz o siebie i dziecko.
Serdecznosci.

[Gość: Gosc]

Nie wyobrazam sobie jak mozna bić 5 mies. niemowlę. Myslisz, ze to
powoduje, ze dziecko przestanie płakać?
Musisz panować nad sobą. Poszukaj pomocy. To nic zlego prosic o
pomoc. Porozmawiaj z mezem. Tylko błagam nie bij juz dziecka. To
mala niewinna istota, ktora nic nie rozumie. Ty jestes jego ostoją.
Moze ono placze, bo potrzebuje Twojej bliskosci. A zamiast tego
otrzymuje klapsy...

[majmajka]

Musisz powiedziec mezowi co sie dzieje i najlepiej razem z nim udaj sie do psychologa, niech facet uslyszy od postronnej osoby ze musi Cie odciazyc, wyreczyc. Wyjdz do ludzi, do znajomych. Wynajmijcie opiekunke i zacznij cos robic innego oprocz zajmowania sie dzieckiem. Ja sie wcale nie dziwie, ze jestes w takim stanie i dlatego dla dobra dziecka i swojego natychmiast musisz odpoczac. Psychicznie odpoczac. Na pewno pragniesz jakiejs odskoczni od pieluch, jakis zwyklych plotek o niczym , z nie tylko o dziecku. Macierzynstwo to cos pieknego, cos wspanialego, ale Ty tego nie przezyjesz jesli nie wyjdziesz z domu. A moze nie masz tam znajomych? Pomysl nad powrotem do kraju w takim wypadku. I nie bij tego dziecka!!! I to nie jest tak, ze nigdy nie powinnas zostac matka. Jestes nia i musisz zrobic wszystko, zeby odnalesc sie w tej trudnej dla Ciebie roli.

[maciejka_majowa]

Witaj,
Koniecznie, naprawdę koniecznie porozmawiaj z mężem o swoich
odczuciach, o swoich myślach. On może zupełnie nie zdawać sobie z
tego sprawy bo jest poza domem. Ja też tak miałam. Od pierwszych dni
w domu po szpitalu byłam praktycznie sama całymi dniami, do tego
mały miała prawie cały dzień kolki, na spacerze wogóle nie chciał
leżeć w wózku. Mój spacetr wyglądał tak, że wózek pchałam brzuchem a
dziecko trzymałam na tękach bo inaczej płakał ( to był wrzask) aż
ludzie sie oglądali co sie dzieje. Było mi okropnie wstyd, czułam,
że ludzie mnie obmawiają, że nie umiem sobie poradzić z dzieckiem. W
domu , w domu tylko dziecko, pieluchy, karmienie - cyc bo inaczej
płacz i gary, kuchnia. Nie miałam czasu aby zadbać o siebie umalować
się, ubrać się jakoś bardziej kobieco. Facetom jest wtedy dobrze, bo
widzą, że jesteś z dzieckiem, w domu wszystko przygotowane, do
niczego się przyczepić. Jednak nie zdają sobie sparawy jakim to jest
kosztem. Mąż ojciec dziecka powinien a nawet musi wiedzieć, że masz
złe samopoczucie, trzba się dzielić swoimi obawami on jest pierwszą
osobą, która Tobie pomoże. Mój cały czas zył w przeświadczeniu że
jest wszystko super. Kiedyś wrócił z pracy dość późno a ja w pokoiku
płakałam z dzieckiem na rękach- Mały nie chciał się dać połozyć,
płakał bo miał kolke a była 23. Nosiłam, tuliłam dziecko jak mogłam
prawie 3 godz nic nawet kropelki, herbatki na kolke nie pomagały one
poprostu były. Wtedy dopiero przy mężu "ulał" mi sie czar goryczy. W
weekend tatuś zajął się dzieckiem a ja wyskoczyłam na babskie zakupy
z koleżankami, częściej prosiliśmy o pomoc rodziców aby zostali z
wnuczkiem abyśmy razem poszli do kina itp. Również miałam okropne
myśli co do siebie i co do dziecka, nieraz miałam ochotę nim
potrząsnąć jak lalką. Czułam ogromną niemoc i bezradnośc. Po
rozmowie z mężem wszystko zaczeło się zmieniać na lepsze.
Porozmawiajcie, jeśli nic się nie zmieni to koniecznie poradź się
psychologa.
Powodzenia

[Gość: Kasia]

[Gość: Kasia]

Ja tez mieszkam juz od osmiu lat za granica i rozumiem Cie doskonale.
Wiem co to znaczy samemu 24 godziny na dobe zajmowac sie dzieckiem i nie miec do
kogo sie odezwac, sama jestem matka 12 letniego chlopca i
przerabialam twoje problemy.
Najpierw porozmawiaj ze swoim mezem o tym, ze masz problemy i sprobujcie znalezc
kogos do dziecka chociaz raz albo dwa razy w tygodniu, zebys mogla w tym czasie
zrobic cos dla siebie.
Porozgladaj sie za mlodymi matkami, ktore maja dzieci w wieku twojego,
moze jest gdzies w poblizu zlobek ?
Rozmawialas juz ze swoja mama, moze moglaby przyjechac do Ciebie na 2 -3
miesiace i troche Ci pomoc ?
Zrob przede wszystkim cos dla siebie i nie zamykaj sie w domu sama ze
swoimi problemami, idzcie wspolnie z mezem do lekarza i psychologa.
Jezeli to tak zostawisz bedzie jeszcze gorzej.
Dzialaj szybko i ciesz sie, ze masz zdrowe dziecko, inni cale zycie
o tym marza.
Problemy mina na pewno, poczatki zawsze sa trudne.
Trzymaj sie i nie zapominaj o sobie.
Pozdrawiam
Kasia

[Gość: Mama mojej córki]

Kochanie. Nie jesteś złą matką. jesteś normalnym człowiekiem. Rozumiem, że
czasami między małżonkami bywa, że nie chce sie rozmawiać o czymś tak trudnym.
Jakiś głupi tekst męża, że może sobie nie radzisz, trochę twojej zawziętości i
mur gotowy. Rozumiem to. Ale jesteś kobietką. Tworem pełnym emocji i uczuć. To,
że wydaje Ci się, że nie kochasz tego maleństwa, to tylko zmyłka dużej ilości
hormonów stresu wywołanych olbrzymim stresem porodowym, niewyspaniem, brakiem
wsparcia, tęsknoty do rodziny, męża itd. Też jestem za granicą. Rozumiem jak się
czujesz.
Pamiętam jak przy pierwszym dziecku wyłam, że będę cały dzień sama, jak
strasznie mnie to przerastało. KOchanie. Nie martw się. Te wszystkie rady moich
poprzedniczek są bardzo dobre. Nie będę się powtarzać.
Jednak jakakolwiek jest przyczyna nierozmawiania z mężem, pokonaj ją, bo to jest
najważniejsze. I jak Ci dzieciaczek płacze, pomyśl sobie jaka dzielna jesteś, że
dajesz i tak rade.Popatrz się na siebie jego oczyma. Że Cie bardzo potrzebuje,
że nie może bez Ciebie żyć, że jesteś dla niego całym światem, że nie ma jak MAMA!
KOchasz je, tylko jesteś tak zmęczona aż Ci niedobrze, aż się chce wymiotować.
Wiesz co ja robiłam żeby nie oszaleć. Brałam małą na ręcę, włączałam głośniej
muzykę z Dirty Dancing i z nią tańczyłam, śmiałam, śpiewałam i płakałam. PO
kilku piosenkach było lepiej.
Twoje dzieciątko jest już duże, że przy dobrym rozśmieszaniu zanosi się od
śmiechu. To też leczy dusze.
Mocno Cie ściskam, wspieram i pozdrawiam.

[justyna_dabrowska]

Bardzo bardzo namawiam PAnia na dwie rzeczy. Jedna to wizyta u
terapeuty, choćbby na jednea konsultację po to by usłyszała PAni od
fachowca że to co PAni przezywa jest normalne, naturalne i że
przezywa to wiele kobiet tylko niewiele sie do tego przyznaje...
Po drugie - MUSI pani tak przeorganizowac swój czas, by miec troche
go dla siebie. Codziennie. Ktoś musi odciązyć PAnia z opieki nad
dzieckiem choćby przez godzinę dziennie. Małe dziecko jest kimś
bardzo wymagającym, bezkompromisowym, "żarłocznym", doamagającym sie
ciagłej uwagi i to może być przygniatające. Warto - moim zdaniem -
oszczędzić na ubraniach a miec na opiekunkę by móc czasami
odetchnąc.
Pozdrawiam serdecznie

JD

[justyna_dabrowska]

I jeszcze jedno. Sygnałem że dzieje sie źle - bardzo źle jest to, że
ma PAni ochote uderzyc niemowlę a nawet zdarzyło sie PAni to zrobić.
To świadczy o dużym poziomie leku, bezradności agresji.
Obawiam się że jesli powiem że NIE WOLNO BIC dzieci, niewiele to
zmieni bo PAni świetnie o tym WIE.
To jest bezwględne wskazanie do szukania pomocy. Tak jak napisałam
NATYCHMIAST i najlepiej razem z męzem.

Pozdrawiam
JD

[asia.sthm]

Julko, z jakiego kraju piszesz ?
Moge postarac sie o jakies pozyteczne adresy do przychodni, do
specjalistow itp.
Mam wirtualne i realne znajomosci z Kobieca Polonia, nasze
dziewczyny sa wszedzie i czesto maja zlote serce do konkretnej
pomocy. Moze byc anonimowo, jak wolisz.
Serdecznosci.

[julkalodz]

[Gość: ooppp]

Kochana Aneto,
doskonale cię rozumiem. Bardzo prosze pogadaj z mężem o tym, jak się
czujesz. Co się dzieje z Tobą. Tak, jak pisałą Pani Justyna, wiele z
nas czuje to samo (włącznie ze mną) tylko niewiele sie przyznaje.
Trzymam bardzo kciuki za Ciebie i za czas, który musisz dla siebie
znaleźć.
Pisz, kiedy ci źle, pisz jesli poczujesz się lepiej.
Ściskam mocno,
kasia o-p

[asia.sthm]

> julkalodz napisała:
pisze ze Stanow , z Nowego Jorku. Jak znasz jakies polskie
poradnie...


Troche daleko ode mnie jestes, Sztokholm sie klania. Juz
rozpuscilam wici i jak dostane jakis namiar to zaraz ci wysle.
Trzymaj sie.

[justynaaadamczyk]

Nie zwlekaj ani sekundy, żeby porozmawiac z mężem!!! Dziwię się, że
jeszcze tego nie zrobiłaś. On nie jest dla Was obcym człowiekiem
tylko ojcem Twojego dziecka i Twoim mężem!!! Musi wiedzieć jak się
czujesz, jak sobie radzisz. Też miałam chwile zwątpienia, a mam
dwójkę dzieci (7 lat i 3 miesiące). Mąz zawsze stara mi się pomóc.
Teraz juz sie tak nie przejmuje porządkami, prasowaniem czy nawet
obiadem. Nawet pania do sprzatania raz w tygodniu znaleźliśmy, żeby
było łatwiej, to pomysł mojego męża.
Nigdy, przenigdy nie wolno podnieść ręki na dziecko. To przejaw
Twojej słabości i najgorsza rzecz jaka mozesz zrobić. Nie ma nic
gorszego niż uderzyć dziecko!!! Też czasem każda z nas przezywa
trudne chwile kiedy dziecko płacze i marudzi bez końca. Wtedy lepiej
wyjśc z pokoju, policzyć nawet do stu, poprosić kogoś o pomoc,
odetchnąć świeżym powietrzem. Weż potem dziciatko na ręce i przytul.
kiedy ty bedziesz spokojna, ono też takie będzie.

zajrzyj na forum Mamy w Stanach

[kobraluca]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=22057
tam jest pare dziewczyn z NJ, moze one beda w stanie ci pomoc.
Nie boj sie mowic o swoim problemie, na pewno spotkasz sie ze
zrozumieniem
Ja jestem z Chicago, do zobaczenia na Mamach w Stanach, mam nadzieje

Pzdr
Aska

[klaudona]

Julka, skad dokladniej jestes? Stan NY jest bardzo duzy.
Mam 8-miesiecznego synka i miesskam w NYC. Napisz e-maila na adres gazetowy.

Mamy w Stanach

[asia.sthm]

..juz sie znalazly.
Jaki ten swiat maly z pomoca internetu :)

Moja kolezanka z USA posluzyla taka rada:
"Jezeli ona ma swojego zwyklego
lekarza to ten moze jej od reki przepisac cos na depresje poporodowa
lub od razu skierowac do psychologa (a moze raczej psychiatry)
ktory specjalizuje sie wlasnie w depresjach. Z lekarzami
polskojezycznymi jest troche gorzej,
szczegolnie zwiazanych z psychiatria/psychologia to chyba w ogole
nie bedzie."

Pozdrawiam.

[majmajka]

No to jak te mamy ze Stanow juz sie znalazly, to niech moze odnajda te dziewczyne i wyciagna z domu czy cos.:) Moze jest ktos, kto jest blisko. Szkoda, ze ja nie mialam internetu kiedy corka miala 2 miesiace...:)

[klaudona]

Czekam na kontakt z Julka. A z tym spotkaniem to wszystko zalezy od odleglosci.
Stan Nowy Jork jest olbrzymi.

[julkalodz]

[klaudona]

To maga juz byc zabki zwlaszcza jesli innych objawow brak.

Wpadnij na forum Mam w Stanach. Znajdziesz tam sporo osob w swojej okolicy.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=22057

[klaudona]

Wyslalam e-maila.

[julkalodz]

[klaudona]

Sprawdz poczte gazetowa. Napisalam w e-mailu, jak sie mozesz ze mna skontaktowac.