Lęki po pobycie w szpitalu - jak pomóc dziecku?

[azja44]

Moja 2,5 roczna córeczka dostała bardzo ostre zaparcie. W wyniku
tego córce pękną bardzo głęboko odbyt. Przebywała w szptalu przez 2
tygodnie. Miała robione lewatywy, na które nie chciała się zgodzić,
więc odbywało się to wszystko na siłę ( cztery osoby trzymał
wrzeszczącą córeczkę). Córka bardzo to przeżyła. Po powrocie do domu
przez całe dnie chowa się pod kocem (nie bawi się) i chyba z 1000
razy mówi, że się boi. Jak pytam czego się boi, to nic nie
odpowiada, ale czasem po chwili mówi"To było straszne" lub "Bolało
mnie".
Jak mogę pomóc dziecku, czy ten uraz już zostanie w jej psychice?

[mooh]

Biedna mała, ciarki przechodzą na samą myśl, jak bardzo to przeżyła.
Bardzo współczuję i jej, i Tobie, bo wyobrażam sobie jak musisz się
czuć, nie mogąc jej pomóc. Gdyby to dotyczyło mojej córki (prawie
rówieśniczki), poszukałabym psychologa dziecięcego, poważnie. Małej
trzeba pomóc. Mówi się, że dzieci mają krótką pamięć i szybko
przechodzą do porządku dziennego z przykrymi szpitalnymi
wspomnieniami, ale to, co opisujesz, to coś więcej niż uraz do
szpitala i personelu. Nie jestem psychologiem, kieruję się intuicją,
ale ja bym rozmawiała z dzieckiem na temat jej przeżyć za każdym
razem, kiedy ona do nawiązuje do swoich wspomnień. Zachęciłabym do
rysowania, jeśli mała już troche potrafi posługiwać się kredkami.
Najgorsze, co można zrobić, to zamilczeć problem. Rozmawiając
mówiłabym, że rozumiem, jak bardzo to było straszne, ale już się
skończyło, już jesteście w domu. Wytłumaczyłabym, w prostych
słowach, co się stało i dlaczego te wszystkie zabiegi były
konieczne, że chociaż przysporzyły cierpienia, uratowały ją od
ciężkiej choroby i że teraz jest już zdrowa.

Moja córka, kiedy miała 20 miesięcy, była przez 2 tygodnie w
szpitalu. Dostawała dożylnie antybiotyki, była cewnikowana. Potem
dwukrotnie przechodziła diagnostykę w znieczuleniu ogólnym. Nie
doświadczyła takich traumatycznych przeżyć z obezwładnieniem,
pozbawieniem kontroli nad własnym ciałem i naruszeniem intymności,
przynajmniej nie do tego stopnia, ale za każdym razem bardzo
pomagało wyjaśnianie sensu tych czynności. Oczywiście bez detali, z
uwzględnieniem zdolności rozumienia takiego malucha. Pamiętam
jednak, że wiedza co się działo i dlaczego jakoś ją uspokajała.

[justyna_dabrowska]

To bardzo traumatyczne przezycie. Nie rozumiem dlaczego tak przykre
zabiegi nie odbywały się w znieczuleniu...lub choćby pod osłoną
leków uspokajających - tak się to robi w cywilizowanych krajach.
Teraz trzeba dac dziecku jak najwięcej spokoju, oparcia, czułości.
pozowlic na odreagowanie traumy - niech płacze jak najwięcej w
ramionach mamy lub taty, niech tuli się kiedy tylko chce. Niech tez
ma okazję złościć się na lekarzy jesli - taka złośc przychodzi.
Można kupic lakę "szpitalną" by na niej dziecko odgrywało to co
stało się z nim w szpitalu. Nie ma co tłumaczyć, pytać. Przeciez
wiemy czego dziecko sie boi. sami byśmy sie bali.... Ważne tez by
dbac teraz o to by zaparcie sie nie powtórzyło. Dieta, syrop,
pojenie są bardzo bardzo istotne.
W razie gdyby stan nie mijał prosze poradzić się doradcy rodzinnego.

Pozdrawiam

JD

[slonko1335]

Właśnie weszłam na forum, żeby napisać takiego posta.
Jutro zabieramy naszą 20 miesięczniaczkę po 16 dniowym pobycie,
poprzednio (półtora miesiąca wcześniej) po 10 dniach w szpitalu
dziecko przez dwa tygodnie dochodziło do siebie, jak już wydawało
się że jest w porządku, znowu trafiła na ten sam oddział. Córka jest
znerwicowana, wszystkiego się boi, nie schodzi mi z rąk, nie jest w
stanie przez moment zostać sama w pomieszczeniu, nawet jak idzie na
drugi koniec sali, bierze mnie za rękę, budzi się kilkanaście razy w
ciągu nocy strasznie krzycząc, a mi serce się kraje i nie wiem co
robić, tym bardziej, ze w poniedziałek musze ją zostawić (z babcią
na szczęście) i iśc do pracy...

Pani Justyno

[mooh]

Może "Dziecko" zainicjowałoby kampanię edukacyjną, skierowaną i do
personelu szpitali, i do rodziców hospitalizowanych dzieci. Personel
często wykazuje kompletny brak elementarnej wiedzy psychologicznej i
równie elementarnego wyczucia. Przykład - pani doktor radiolog, z
doktoratem, próbująca uspokoić przerażone widokiem aparatury usg
dziecko, podająca maluchowi pluszową owieczkę - nie bój się, bo
owieczka będzie się ciebie śmiała. Wiem, próbowała być miła i
empatyczna, ale pocieszanie kogoś, że ktoś inny będzie się z niego
śmiał ... strzał kulą w płot, moim zdaniem. Przykład innego rodzaju -
pani anestezjolog z dużym doświadczeniem w znieczulani dzieci,
pracująca w dużym ośrodku akademickim, która wyrywa płaczące dziecko
z rąk mamy, mamę wyprasza ze słowami - im szybciej pani wyjdzie tym
lepiej dla dziecka, nie o pani dobro tu chodzi, tylko o dobro
dziecka. W moim przekonaniu, skoro życie dziecka nie zależało od
szybkiej interwencji chiruga, narokza była potrzebna do
przeprowadzenia planowego rezonansu, to nic nie stało na
przeszkodzie, by podać dziecku wstępne znieczulenie na rękach matki
i poczekać te 15 sekund, aż mu wszystko będzie obojętne. Przykład
podany przez autorkę postu jest tak drastyczny, że szkoda gadać.
Zwyczajne barbarzyńswto, już nie brak wiedzy czy wyczucia.
Rodzice też bywają bezradni wobec postawy personelu, nie znają
swoich praw, są traktowani jak pięte koło u wozu i czynnik
zakłócający porządek na oddziale, choć przecież wykonują masę pracy
za średni personel medyczny. Jako mama przebywająca z dzieckiem w
szpitalu, starałam się być rzecznikiem praw mojej córki i dbać o jej
interesy najlepiej, jak potrafiłam, nigdy jednak nie wiedziałam,
czego mogę WYMAGAĆ, a o co tylko PROSIĆ lekarzy lub pielęgniarki.
Taka kampania byłaby bardzo pożyteczna.

[lebot]

Mooh, gorąco popieram pomysł takiej akcji! Moje dziecko na szczęście
nigdy nie wylądowało w szpitalu, ale zdarzyło się, że pani pediatra
podczas wizyty powiedziała do dziecka: "Trzymaj mocno misia, bo ci
ucieknie do lasu i nikt go nigdy nie znajdzie." Na dodatek zapisała
córce lekarstwo, które (dowiedziałam się o tym z ulotki, bo zawsze
uważnie czytam ulotki na lekach przed podaniem) wolno stosować
wyłącznie u dorosłych i tylko w przypadku zdecydowanej konieczności!
Skonsultowałam się wtedy z innym lekarzem, który absolutnie zabronił
podawania tego lekarstwa!! Przy okazji piszę to pod rozwagę
rodzicom: Czytajcie ulotki! Jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości,
konsultujcie się z innym lekarzem!!!

[justyna_dabrowska]

Juz kiedyś mielismy taka akcje ale widac niewiele sie zmienia.
Obiecuje że w 2008 zajmiemy się tym. Strasznie mi przykro z powodu
tych wszystkich skrzywdzonych dzieci. Wściekłośc miesza sie z
bezradnością. Tym bardziej że mozna było tego uniknąć. Być może
występowanie z pozwami cywilnymi tez jest jakąs drogą...sama nie
wiem.

Na szczęscie dzieci, kóre sa kochane , potrafią znieśc wiele i z
wieloma rzeczami sobie poradzić.

Pozdrawiam serdecznie
JD

[mooh]

justyna_dabrowska napisała:

> Obiecuje że w 2008 zajmiemy się tym.

To wspaniale! Kiedy się zastanawiam nad przyczynami problemu, to
myślę, że ma on szerszy kontekst społeczny. Jesteśmy społeczeństwem
ceniącym sobie hierarchię, mocno paternalistycznym. Lekarz (ale
również urzędnik czy nauczyciel) stawia się w pozycji nadrzędnej.
Rodzicowi często w ogóle nie przychodz do głowy, by ten porządek
kwestionować. Tymczasem lekarz i rodzic to współpracownicy, których
wspólnym zadaniem jest pomóc dziecku uporać się z chorobą. Właśnie
tak - pomóc dziecku, a nie tylko z.w.a.l.c.z.y.ć chorobę. Do lekarza
przychodzi pacjent, człowiek, nie zespół dysfunkcyjnych organów,
które trzeba naprawić. Spotykam się jednak na codzień z postawą
lekarzy wyraźnie dającą do zrozumienia, że żadego partnerstwa w
leczeniu dziecka oni sobie n.i.e ż.y.c.z.ą. Rodzic to laik, który
ma się po prostu zastosować do światłych zaleceń. Choć jest i druga
strona tego medalu - czasem czytam na eDziecku posty mam, które
zdają się mieć pretensje do lekarza, że nie podjął za nie jakiejś
decyzji lub strofujące inne uczestniczki, że jakoby decyzja w
sprawie leczenia należy wyłącznie do lekarza, a nie do matki. Czeka
nas pewnie długa droga, by zmienić myślenie wszystkich stron, dla
właściwie pojętego dobra dzieci.

[Gość: bylam_bita]

"Nie jest rzeczą dziecka strugać bohatera - rzeczą dorosłych jest za
to stworzyć świat, w którym dzieci nie muszą odgrywać bohaterów".
ben_shaprut

Nic wiecej nie dodam.

[daisy74]

Żeby oswoić dziecko z lękiem przed pobytem w szpitalu czyta się
bajki terapeutyczne.Jest książka,bodajże Krystyny Molickiej
pt "Bajki terapeutyczne".I jest tam parę bajek dedykowanych właśnie
dzieciom,które czeka wizyta w szpitalu.Ważne jest też aby po
przeczytaniu bajki porozmawiać z dzieckiem na jej temat(tym
bardziej,że Twoja córeczka jest jeszcze bardzo małym dzieckiem)

[Gość: anita]

ja mam 6tyg. pobyt z dzieckiem w szpiytalach. jak mial tydzien
trafil z duza zoltaczka do szpitala w Jastrzebiu zdroju. trafilismy
tam na intensywnEj terapii na cudownych lakarzy. kazda wizyta u
dziecka zaczynala sie rozmowa z lekarze,tam pracuja nie tylko dobrzy
fachowcy ale tez wspaniali ludzie,ktorzy rozumieli cierpienie matek
chorych dzieci.pielegniarki nas zapewnialy ,ze jak nas nie ma one
najlepiej jak potrafia beda dbac o nasze dziecko, bo one tez sa
matkami.potem trafilam na oddzial szpitala miejskiego -tam juz nie
bylo tak kolorowo.przy zabiegach wypraszano kategoryczne
matki,podawano leki nie informujac mnie o tym-to nie byl stan
zagrozenia. a najgorsze ,ze my matki nie wiemy jakie mamy prawa ma
nasze dziecko w szpitalu.

[slonko1335]

Anita problem w tym, że ja doskonale znam swoje prawa, tylko nie
zawsze je mogę egzekwować, a dokładniej "nie opłaca" mi się ich
egzekwować. Dobrze wiem, że na przykład nie muszę wychodzić z
zabiegowego jak moje dziecko dostaje zastrzyk, ma zakładany cewnik
czy zmianę wenflonu, (u nas w szpitalu od razu po przyjęciu rodzic
jest informowany, że do zabiegowego nie ma wstępu)co z tego...jeżeli
nie wyjdę bo się uprę to pielęgniarki w jakiś sposób "umilą" mi
pobyt w szpitalu. Niestety tak jest, że ja na niektóre rzeczy
musiałam przymykać oczy, choć wiedziałam że są niezgodne z prawami
pacjenta po to żeby jakoś przeżyć te kilkanaście dni, to jest
smutne, gdybym wiedziała że będzemy tam 2-3 dni nie byłoby zmiłuj
ale ponieważ musiałysmy być dłużej i niewykluczone że znowu będziemy
po prostu wolałam siedzieć cicho w niektóych sytuacjach...

[chalsia]

> ale ponieważ musiałysmy być dłużej i niewykluczone że znowu
będziemy
> po prostu wolałam siedzieć cicho w niektóych sytuacjach...

i tym sposobem właśnie nigdy nic się nie zmieni.
A może personel po zwróceniu raz/dwa uwagi nabrałby do Ciebie/Was
szacunku i bardziej się starał?

Mam ciotkę, która czesto opiekowała się swoimi siostrami, gdy
przebywały w szpitalu. Ona po prostu "ustawiała" personel tak, że
mucha nie siada - wszystko było robione na tip-top. Ustawiała na
miło i na ostro też :-)). Co ciekawe - nawet ją lubili ( a nie raz w
tym samym szpitalu i na tym samym oddziale się "produkowała"). Fakt,
że osobiście sporo pomagała przy chorych siostrach i częściowo
odciążało to personel.
Może działała na zasadzie "zmęczenia materiału" czylo personel robił
to o co prosiła, żeby mieć ją "z głowy"? Nieważne. Ważne, że było to
z korzyscia dla chorych sióstr.

[chalsia]

ja przed krótkim zabiegiem w narkozie wziewnej nakazałam/wymogłam by
dziecku przedtem podać "głupiego jasia".

[oliwciu]

Przebywałam na oddziale dziecięcym kilka razy, byłam obecna przy
każdym zabiegu-i za to jestem wdzięczna personelowi z mojego
szpitala.Nie narzekam na opieke, ale po kilku takich pobytach było z
córką żle(była w wieku 2,5 roku jak sie zaczęło).Wylądowaliśmy u
psychologa, który niestety niewiele wniósł.....jakoś samo minęło,
ale było potwornie ciężko również z powodu drugiej malutkiej
córeczki z problemami zdrowotnymi.Walczmy o nasze prawa, nie
wyobrażam sobie zostawienia małej kiedy np. miała robione badanie UCM
(cewnikowanie z USG)....