Samodzielne zabawy- dzielenie zabawkami -2,5 latek

[kasie]

Wlasciwie...pytania i problemy mam 2:)
Nasza wlasciwie juz prawie 3 letnia coreczka, chodzi juz od prawie 2
lat do zlobka,wczesniej zajmowala sie nia niania...nigdy nie ma i
nie bylo z nia problemu kiedy wychodzilismy do pracy i ona zostawala
z niania lub gdy idzie do zlobka. Nie ma placzu ani stresu:)
Zawsze wie ze po nia wrocimy.Kilka razy mialam z nia juz jednak
problem...kiedy corka miala zostac u naszych znajomych....w domu na
godz lub 2 sie pobawic.Kilkakrotnie juz nasza znajoma, ktora ma
synka w jej wieku proponowala zabawy u niej w domu. Corka bardzo
lubi tego kolege, jego mame tez....ale kiedy ma zostac
sama...zaczyna wpadac w histerie.
Moj dylemat polega na tym...ze nie jestem do konca pewna czy tego
rodzaju stres nalezy przelamac u 3 letniego
dziecka,przeczekac....czy po prostu nie stawiac dziecka w takiej
sytuacji.
Nie chcialabym zeby byla dzieckiem...przyklejonym do mamy
spodnicy....jakim niestety sama bylam, ale nie chce tez narazac jej
na niepotzrebne stresy.
Drugi problem...dzielenie sie zabawkami z innymi dziecmi.
Jak najlepiej dziecka tego nauczyc i kiedy???
Temat stary jak swiat, ale dylemat ciagle jest.
Moje podejscie jest takie...ze kiedy corka nie chce dzielic sie z
mlodszym bratem...zabawkami....mowie jej ze moze w takim razie
bawic sie sama w kaciku...bo my nie bawimy sie z dziecmi...ktore nie
dziela sie zabawkami...i OK to skutkuje.
Ale...w relacjach z innymi dziecmi...sprawa sie kaplikuje.Jestem w
tej kwestii stanowcza....i jesli nie dzieli sie z naszymi goscmi
zabawkami...musi isc do kata...jesli np. wyrywa komus zabawke.
Ale...inni rodzice tego nie robia, dzieci nie dziela sie czasem z
nia zabawkami lub wyrywaja jej zabawki...i konsekwencji nie ma.
Zastanawiam sie wiec...czy moje podejscie jest fair.
Czy dzieci w tym wieku powinno sie uczyc dzielic zabawkami...czy
powinny byc takie jakie sa??

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Odpowedż w tekście

Wlasciwie...pytania i problemy mam 2:)
Nasza wlasciwie juz prawie 3 letnia coreczka, chodzi juz od prawie 2
lat do zlobka,wczesniej zajmowala sie nia niania...nigdy nie ma i
nie bylo z nia problemu kiedy wychodzilismy do pracy i ona zostawala
z niania lub gdy idzie do zlobka. Nie ma placzu ani stresu:)
Zawsze wie ze po nia wrocimy.Kilka razy mialam z nia juz jednak
problem...kiedy corka miala zostac u naszych znajomych....w domu na
godz lub 2 sie pobawic.Kilkakrotnie juz nasza znajoma, ktora ma
synka w jej wieku proponowala zabawy u niej w domu. Corka bardzo
lubi tego kolege, jego mame tez....ale kiedy ma zostac
sama...zaczyna wpadac w histerie.
ŻŁOBEK JEST MIEJSCEM ZNANYM – CÓRCIA WIE, ŻE PANI WRÓCI PO NIA ALE
TYLKO DO ŻŁOBA. DZIECI JESZCZE W TYM WIEKU NIE PRZEKŁADAJĄTEJ
PEWNOŚCI NA INNE MIEJSCA STĄD TAKA REAKCJA. JEŚLI CHCE PANI
ZOSTAWIAC JA POD OPIEKA KOLERZANKI PROPONUJE STOPNIOWO CORCIE DO
TEGO PRZYZWYCZIĆ
Moj dylemat polega na tym...ze nie jestem do konca pewna czy tego
rodzaju stres nalezy przelamac u 3 letniego
dziecka,przeczekac....czy po prostu nie stawiac dziecka w takiej
sytuacji.
WIĘKSZOŚC DZIECI W TYM WIEKU JESZCZE TRÓDNO ZNOSI ROZSTANIA Z
RODZICAMI. OCZYWIŚCIE MOŻNA ZOSTAWIAĆ TRZYLATKI POD OPIEKA INNYCH
OSOB JEDNA WARTO JE NAJPIERW DO TEGO STOPNIOWO PRZYGOTOWAĆ.
Nie chcialabym zeby byla dzieckiem...przyklejonym do mamy
spodnicy....jakim niestety sama bylam, ale nie chce tez narazac jej
na niepotzrebne stresy.
PRAWDOPODOBNIE OBWY WYNIKAJĄ Z PANI OSOBISTYCH DOŚWIADCZEŃ. NIE
WARTO NA SIŁE ZMUSZAĆ DZIECI DO NIEPOTRZEBNYCH ROZSTAŃ. WARTO
NATOMIAST WSPIERWĆ W DZIECKU SAMODZIELNOŚĆ I POCZUCIE WŁASNEJ
WARTOŚCI.
Drugi problem...dzielenie sie zabawkami z innymi dziecmi.
Jak najlepiej dziecka tego nauczyc i kiedy???
Temat stary jak swiat, ale dylemat ciagle jest.
Moje podejscie jest takie...ze kiedy corka nie chce dzielic sie z
mlodszym bratem...zabawkami....mowie jej ze moze w takim razie
bawic sie sama w kaciku...bo my nie bawimy sie z dziecmi...ktore nie
dziela sie zabawkami...i OK to skutkuje.
DZIELENIE SIĘ WARTO SKOJARZYĆ DZIECKU Z CZYMŚ PRZYJEMNYM.
Ale...w relacjach z innymi dziecmi...sprawa sie kaplikuje.Jestem w
tej kwestii stanowcza....i jesli nie dzieli sie z naszymi goscmi
zabawkami...musi isc do kata...jesli np. wyrywa komus zabawke.
W TYM WIEKU DZIECI MAJĄ SILNIE ROZWINIĘTE POCZUCIE WŁASNOŚCI. WARTO
WSPIERAĆ UMIEJĘTNOŚĆ DZIELENIA SIĘ I WYMIANY ZABAWKAMI DAJĄC DOBRY
PRZYKŁAD. NA TAKIE ZACHOWANIE PRZYJDZIE JESZCZE CZAS. CÓRCI WARTO
POKAZYWAĆ, ŻE DZIELENIE SIĘ JEST CZYMŚ FAJNYM .
OCZYWIŚCIE WYRYWANIE ZABAWEK JEST ODDZIELNĄ KWESTIA TU WARTO SZUKAĆ
Z DZIECKIEM INNYCH SPOSOBÓW NA UZYSKANIE ZABAWKI.
Ale...inni rodzice tego nie robia, dzieci nie dziela sie czasem z
nia zabawkami lub wyrywaja jej zabawki...i konsekwencji nie ma.
TO JEST CZĘSTE ZACHOWANIUE WŚRÓD DZIECI. WARTO UCZYĆ CÓRCIE JAK
SOBIE PORADZIĆ W TAKICH SYTUACJACH.
Zastanawiam sie wiec...czy moje podejscie jest fair.
Czy dzieci w tym wieku powinno sie uczyc dzielic zabawkami...czy
powinny byc takie jakie sa??
UCZYĆ – DAJĄC DOBRY PRZYKŁAD I POKAZUJĄC W JAKI SPOSÓB NALERZY
RADZIĆ SOBIE W RÓŻNYCH SYTUACJACH. NALEŻY RÓWNIEŻ POZOWOLIC DZIECKU
NA WYRAŻANIE WŁASNEGO ZDANIA I POSIDANIE WŁASNYCH ZABAWEK O KTÓRYCH
MOŻE DECYDOWAĆ.
WYMIANA JEST BARDZIEJ AKCEPTOWANA FORMĄ WSPÓŁPRACY NIŻ ODDAWANIE –
MOŻE WARTO OD TEGO ZACZĄĆ

POZDRAWIAM
E U-Z

Asertywność!!!!

[verdana]

Uwazam, ze nie tyle uczysz dziecka "dzielenia sie zabawkami" ile
oduczasz wszelkiej asertywnosci. Uczysz dziecko, ze jej życzenia się
nie liczą, wazne jest życzenie mlodszego rodzenstwa czy goscia-
trzeba się mu bezwzglednie, pod groźbą kary i odrzucenia
podporządkować. Dziecko i jego pragnienia sa z definicji nieważne,
aby dziecko spełnialo oczekiwania rodziców musi podporzadkować się
rówiesnikom, a nie bronić swoich pragnień i własnosci (zresztą nie
traktujesz wlasnosci dziecka jako wlasnosci, którą ma prawo
dysponować....)
Bardzo groźne na przyszłość, bardzo. Dziecko, ktore nie ma prawa
powiedzieć "nie" bedzie popychadłem w grupie rówieśniczej, będzie
robilo głupsttwa, do ktorych namówia ja inni, będzie robiło w pracy
to, co powinni zrobic koledzy, w rodzinie nie będzie umiało zadbac o
swoje.
No i uczysz , w dodatku , ze życzenie rówieśnika jest rozkazem.
Dziecko karane za odmawianie rówiesnikom tego, czego oni sobie w tej
chwili życzą i uczone, ze jesli nie zrobi tego, co chce kolega
będzie samo, prawdopodobnie nie odmówi też ze strachu przed
odrzuceniem alkoholu czy narkotykow. Bo ono nie wie, ze wolno
mowic "nie, robie to co ja chce, a nie to czego ty chcesz" - dla
niego "nie" oznacza, że zostaje sam.
Zastanow się, czego uczysz dziecko. Nie "dzielenia się" - bo to jest
dobrowolne i wypływa z własnych checi, a nie rozkazu, tylko
podporzadkowywania się wszystkim, ktorzy czegokolwiek od dziecka
chcą. W wieku dojrzewania i doroslosci - kłopoty murowane.