Rodzeństwo inaczej

[mama_z_dylematem]

Mam potworny dylemat. Jestem mamą 5-letniej dziewczynki, którą
adoptowaliśmy gdy miała 2 mce. W zasadzie nie planowaliśmy drugiego
dziecka (tzn. nie zamierzaliśmy zgłaszać się do ośrodka
adopcyjnego), bo 1) czuję się usatysfakcjonowana macierzyńsko i
rodzicielsko z jednym dzieckiem i nie odczuwałam potrzeby
wychowywania kolejnego dziecka, 2) córka dała i nadal daje nam
popalić, i byliśmy zbyt zmęczeni aby mysleć o kolejnym dziecku, 3)
oboje długo pracujemy (jak to w Wwie), więc ciągle mamy do
rozwiazania całą logistykę związaną z odbieraniem z przedszkola,
chorobami, w niedługiej przyszłości szkołą itp., choć cały czas w
domu i całe weekendy poświęcamy jej (nie mamy dziadków ani nikogo z
rodziny do pomocy na miejscu; zawsze korzystaliśmy z opiekunek).
Wczoraj dostałam telefon z ośrodka adopcyjnego, że urodziła się
siostra mojej córki, którą mama już zgłosiła do adopcji i w ramach
łączenia rodzeństw mamy pierwszeństwo, aby ją adoptować. Dla
rodziców adopcyjnych pragnacych dwójki dzieci to wprost wymarzona
sytuacja, tylko my dwójki nie planowaliśmy...
Jeśli odmówimy, nie ma problemów aby znaleźć dla niej rodziców
adopcyjnych, bo kolejka oczekujacych w ośrodku jest długa i dziecko
szybko trafi do nowej rodziny. Ale trochę boję się tej decyzji o
odmowie. Boję się przede wszystkim, ze względu na potrzeby mojego
dziecka – taka więź z siostrą mogłaby im bardzo pomóc w przyszłości
w zmierzeniu się ze swoją historią odrzucenia. Boję się, że będę
później żałować, bo inna taka szansa się już nie trafi (tym
bardziej, że mamy już po 40 lat). Z drugiej strony, nie czuję się
przygotowana na drugie dziecko, obawiam się jak sobie poradzimy z
dwójką, czyli czy uda nam się stworzyć im prawdziwy dom tak jak
sobie to wymarzyliśmy i realizujemy przy jednym dziecku. Jestem
potwornie przyziemną racjonalistką i racjonalizm podpowiada mi
odmowę, ale gdzieś głęboko czuję ogromne emocje i nie jestem do
końca przekonana. Każdy kto choć trochę wie o adopcji i problemach
dzieci adopcyjnych z własną tożsamością i poszukiwaniem korzeni, na
pewno rozumie nasze dylematy. Mamy jeszcze parę dni na decyzję.

[agusia19-84]

Jejku, podziwiam Was, naprawdę. Trudna sytuacja, fakt, ale ja na
twoim miejscu posłuchałabym jednak serca. Spróbuj postawić się w
sytuacji twojej córci za 10, 20 czy 50 lat. Dobrze jest mieć
rodzeństwo, zwłaszcza gdy kiedyś braknie rodziców. wiem że każde
dziecko stawia świat do góry nogami i w tym wypadku pewnie też Was
to czeka. Ale z czasem znowu wszystko się ułoży, unormuje. A Twoja
córcia chciałaby mieć rodzeństwo? Może porozmawiajcie z nią o tym.
Decyzja należy do Was i napewno zrobicie to co najlepsze dla Was i
dla małej, ale nie spieszcie się z decyzją, dajcie sobie troszkę
czasu na rozważenie za i przeciw. I pomyślcie też o tym
nowonarodzonym maleństwie dla którego moglibyście stworzyć wspaniałą
rodzinę...

[verdana]

Trudno radzić. Jeśli mogę - to zrób to, czwgo ty chcesz, a nie to,
co jak Ci się wydaje będzie dobre dla córki - dokladnie tak samo jak
w przypadku decyzji zajścia w ciążę. Na pewno nie rozmawiałabym o
tym z córka, to Wasza decyzja, nie jej.
Tu nie ma miejsce na dobre serce, "wspaniałą rodzine" i
dobroczynność. To akurat miejsce na zdrowy egoizm. Nie jest dobrze
brać dziecko z litosci, albo bo inni tego oczekują od Ciebie. Nie
jest też dobrze brać dziecko, na ktorego wychowanie nie ma się
ochoty - to falszywe "dobre serce", dziecku lepiej byloby wtedy u
ludzi, ktorzy naprawde go chcą.
Z drugiej strony ja tez nie planując dzieci zaliczyłam wpadkę, nie
wiedziałam jak sobie poradzę, a teraz jestem szczęśliwa.
No i jeszcze jedna brutalna rada - gdybyś rozważała adopcje,
koniecznie dowiedz się, czy dziecko jest zdrowe, czy nie ma np. FAS.
Bo wychowanie chorego dziecka moze Cię przerosnąć, nie mowiąc już o
tym, ze jest to ogromne obciążenie dla zdrowego rodzeństwa. To
bardzo nieeleganckie postawienie sprawy, ale adopcja chorego dziecka
musi być całkowicie świadoma i dobrowolna, a nie wymuszona
okolicznościami.

[mama_z_dylematem]

Zdaję sobie sprawę, że decyzja należy do nas. Wiem też, że to przede
wszystkim my - rodzice - musimy być pewni, że chcemy wychowywać
kolejne dziecko i w podejmowanie takiej decyzji na pewno nie
będziemy wciągać naszej 5-letniej córki. W żaden sposób nie chodzi
mi o wykazanie się dobrym sercem; z zagadnieniami adopcyjnymi
jesteśmy od dawna za pan brat i wiemy, że nic na siłę, zwłaszcza że
na dziecko czeka już z utęsknieniem inna para rodziców. Decyzja na
TAK wymaga od nas natychmiastowego i wręcz rewolucyjnego
przebudowania życia całej naszej rodziny; odmowa w zasadzie nie
zmienia niczego, niczego dla córki teraz, ale w nas ona pozostanie i
trudno przewidzieć jakie będą konskwencje. Wiem, że nikt mi nie
doradzi, nawet tego nie oczekuję. Po prostu takie dywagacje nad
jedną z najważniejszych decyzji w naszym życiu...

[lailala]

wspolczuje koniecznosci podejmowania takiej decyzji.Pewnie
jakbys "wpadla" to decyzje bys uwazala za podjeta - a moze nie,
sytuacja troche podobna.zalezy jakim typem osobowosci jestes,jak
potrafisz zapomniec i zyc dalej to stosunkowo łatwo dziecka nie
bralc- zwlaszcza ze inni na nie oczekuja.Jednak jak jestes typem
wrazliwym i rozpamietujacym to pewnie mocno bym to przemyslala.

[rycerzowa]

Wpadka inaczej.
Jak zawsze, są argumenty za i przeciw przyjęciu wpadki.
Te przeciw są jak najbardziej racjonalne.
Ale jeden z argumentów za też jest w waszym interesie, więc racjonalny:
Twoja córka jest adoptowana. Już dała wam popalić, jak każde dziecko, ale
jeszcze może wam dać popalić, w szczególny sposób, w wieku dojrzewania, jeśli
wie,że jest adoptowana.
A pewnie wie, bo czemu nie.
Zresztą jesteście pewnie przygotowani na te kłopoty.
Ale gdyby w domu była rodzona siostra, obu dziewczynkom byłoby łatwiej pogodzić
się,że nie są "własne". Bo byłby ktoś autentycznie "własny" w domu. Ten dom
byłby bardziej "własny".
W sumie może więc być ci łatwiej z dwiema, niż z jedną.
Ale na początku faktycznie byłoby wam bardzo trudno.

Życzymy ci podjęcia dobrej decyzji. Masz ten komfort, że każde rozwiązanie jest
w jakimś sensie dobre.

[b.wierzbowska1]

Jejku, rzeczywiście trudna decyzja. Porównanie może nie do końca
trafne, ale właśnie jestem w ciąży z trzecim dzieckiem, z wpadki, a
moje córeczki są malutkie - 4 i 2 lata. Ostatnia rzecz, na jaka
miałam ochotę, to kolejne dziecko, bo po prostu jestem cholernie
zmęczona - fizycznie i psychicznie, tym barzdiej, że z obiema
córkami długo siedziałam w domu, z każdą ponad rok. Ale wiesz co? Po
pierwszym szoku na wieść o ciąży, TERAZ OGROMNIE, SZALENIE CIESZĘ
SIĘ:)))))))))))))) W końcu to kolejne dziecko do kochania...

Nie wiem, jaka decyzję podejmiesz, w końcu to Twoje życie i Ty wiesz
najlepiej. Ja wiem, co bym zrobiła:))))))))))))) BTW, też jestem z
Warszawy!

Powodzenia - obys zrobiła tak, jak Ci serce dyktuje! To wtedy nie
będziesz żałować.

[gacusia1]

Nie masz zadnych zobowiazan wobec osrodka adopcyjnego,rodzicow
biologicznych czy kogokolwiek. Jesli nie planowaliscie drugiego
dziecka to naprawde trudno podjac decyzje o adopcji. Jeszcze jedna
sprawa przeszla mi przez mysl-Wasza corka wie,ze jest adoptowana,zna
zapewne powod dla ktorego biologiczni rodzice ja oddali.Jak
zareaguje na ewentualna wiadomosc,ze jej biologiczni rodzice oddali
kolejne dziecko? Czy to nie wplynie negatywnie na psychike i tak juz
skrzywdzonego(i uratowanego!) przez DOROSLYCH dziecka?
Zycze trafnie podjetej decyzji. Pozdrawiam!

[mama_z_dylematem]

Córka wie, że jest adoptowana; widzę, że czasem trudno jej to
zaakceptować (tzn. to, że nie ja ją urodziłam); powód zna raczej
ogólnie, na tyle, na ile może to zrozumieć 5-letnie dziecko. Trudno
ocenić jak teraz na jej psychikę wpłynęłoby pojawienie się siostry,
ale obawiam się, że w przyszłości mogłaby mieć żal do nas, że nie
przyjęliśmy do naszej rodziny jej siostry. Wiele dzieci adoptowanych
po latach szuka rodzeństwa biologicznego nawet bardziej niż
rodziców/matki.
Dziękuję za wszystkie głosy w naszej sprawie.

[rycerzowa]

A czy nie dałoby się nawiązać legalnego kontaktu z tą druga rodziną, która
zaadoptuje małą siostrzyczkę, aby dziewczynki traktowały się jak siostry cioteczne?

[mama_z_dylematem]

Zdarzają się takie sytuacje. Rozważam też taką sytuację, tzn.
gdybyśmy nie adoptowali, to na pewno bylibyśmy zainteresowani takim
kontaktem i wszystko by zależało od postawy tamtej rodziny.
Dokładniej musielibyśmy przedyskutować tą sprawę w ośrodku.

[gacusia1]

Wiesz,moze miec zal w przyszlosci jesli sie dowie,ze byla taka
sytuacja. No ale skad sie dowie,jesli WY jej tego nie powiecie? Mam
kolezanke adoptowana,ktora po latach (32) spotkala sie ze swoim
rodzenstwem. Nigdy nie miala zalu do rodzicow,ze nie wzieli jeszcze
kogos z jej rodzenstwa.Jej mama(adopcyjna) byla opiekunka
srodowiskowa i tym wlasnie sposobem moja kolezanka trafila do
rodziny adopcyjnej.
Widze/czuje z Twoich wypowiedzi,ze raczej zdecydujesz sie na
maluszka .-) Sama mam brata,moj maz mial dwoje rodzenstwa,dzieci mam
dwoje i wiem,ze super miec KOGOS jeszcze oprocz rodzicow ,-)
Zycze powodzenia! Daj znac,jaka podjeliscie decyzje i jak maluszek
sie sprawuje. Pozdrawiam serdecznie!

[Gość: anna]

A ja się zastanawiam co będzie, jeśli mama_z_dylematem i jej mąż
adoptują to drugie dziecko, a za jakiś czas biologiczna matka dzieci
urodzi kolejne, i kolejne... i też odda do adopcji... Czy wtedy
ośrodek też zadzwoni do autorki wątku w ramach "łączenia rodzeństw"?
I postawi ją i jej męża wtedy "pod ścianą". A może nie, bo -
przepraszam za "prostozmostowość" - będą już według przepisów za
starzy na adopcję? I okaże się, że łączenie rodzeństw już nie jest
priorytetem.
Moim zdaniem w opisanej sytuacji najlepsze byłoby utrzymywanie
kontaktu z nową rodziną młodszej siostry. Najlepsze, ale czy
możliwe, tego w tej chwili nie wie nikt.
Nie zazdroszczę dylematu, ale trzymam kciuki i wierzę, że
podejmiecie dobrą decyzję :)

[Gość: mama_z_dylematem]

Nie nazwałabym informacji z ośrodka "postawieniem pod ścianą"; to po
prostu praktyka i zresztą bardzo dobra, że w pierwszej kolejności
informuje się rodziców adopcyjnych pierwszego dziecka; my nie mamy w
żaden sposób obowiązku adopcji kolejnych dzieci, to raczej ukłon w
naszą stronę, bo gdybyśmy chcieli mieć drugie dziecko, to
jednocześnie najlepsze rozwiązanie. Łączenie rodzeństw to nie jest
priorytet ośrodka, ale działanie na rzecz dobra dzieci, zresztą
zupełnie zrozumiałe, aczkolwiek nic na siłę. Jestem przekonana, że
gdyby w ogóle w przyszłości pojawiło się jeszcze jakieś rodzeństwo
biologiczne do adopcji i bylibyśmy o tym poinformowani, to raczej na
pewno nie przyjęlibyśmy, ale wówczas też nie miałabym takich
dylematów. Teraz teoretycznie można jeszcze sobie wszystko poukładać.

[zofijkamyjka]

Oczywiście zadecydować musicie Wy.
Ale gdyby o mnie chodziło a ja jestem w podobnej sytuacji - mam
piecioletnią adoptowaną córkę, nie planuję kolejnego dziecka także
ze względu na swój wiek. Wielokrotnie myslałam co bym zrobiła w
takiej sytuacji w jakiej Ty sie znalazłaś i wiesz ja bym
prawdopodobnie wzięła rodzeństwo. Pamietaj że to dla tej dwójki
dzieci ogromna szansa aby spotkały sie u Was na zawsze.
Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: heaven]

i jak sie sprawa zakonczyla?adoptowaliscie malenka?