prawidłowy rozwój trylatka

[filipinka.1]

Witam serdecznie!
Pani dr - mój synek ma 3,5 roku, jest bardzo dobrze rozwiniętym
dzieckiem: potrafi liczyc do 30 i wciąż pyta co dalej, zna wszystkie
literki, biegle choć wyrazu nie przeczyta, chyba że jest obrazek:),
ale na klawiaturze kilka protych wyrazów potrafi sklecić i sam
napisać, zna wszystie kolory, kilka figur geometrycznych,uczy się
angielskiego, zna kontynenty, masę zwierząt, bardzo rzeczowo
odpowiada na pytania, pamięć ma znakomitą, manualnie dobrze soebie
radzi, ruchowo także, umie jeździć na rowerze i innych pojazdach
ruchomych, dobrze mu idzie gra w piłkę, uwielbia klocki. Z dziecmi
ma dość dobry kontakt, ale nie taki częsty, jakby tego wymagał
trzylatek, do przedszkola nie chodzi,częśto chorował, teraz jest
dużo lepiej, ale... no właśnie, tu zaczyna się problem. Pani dr, ja
opisałam odrobinkę na jakim pozomie rozwoju jest mój synek, żeby
miała pani jak najwięcej informacji, problem nasz polega na tym, że
mały jest strasznie nerwowoy, to że jest uparciuchem, to powiedzmy w
ranicahc normy u dzieci, ale on wszytkiego strasznie się boi,
najgorzej lekarzy, jeśli zobaczy, że wchodzi do nas do domu, ktoś
kogo on nie zna, to stanowi dla niego zagrożenie, u pediatry,
zbadanie go graniczy z cudem, ucieka, płaczę, trzęsie się cały, boi
się strasznie psów, kupiliśmy nawet i trzymamy go podwórku, ale to
nie pomogło. Boi sie głośnych ogłosów, najlepiej gdybym mu nie
schodziła z pola widzenia, wiem, że najlepiej gdyby poszedł do
przedszkola, ale narazie nie ma takiej możliwości - niestyty.
W nocy czasami am koszmary, martwię się co się dzieje, te lęki,
nerwowość, portafi w nerwach ugryść mężą, dość boleśnie, jesteśmy
trochę rokojażeni, nie wiemy co dalej robić

[asia889]

3,5 roku to wiek niepewności i lęków. Pewnie synek ma jeszcze dobrze rozwiniętą
wyobraźnię, a to pogłębia jego lęki. Wyrośnie z tego :). Czterolatki są już
pewne siebie i odważne.

[filipinka.1]

Dzięki za odpowiedz, mam nadzieje!
Normalnie na codzień jest wesołym, aktywnym dzieckiem, ale te leki
nam jakoś nie pasują do "całości". Dwa razy miał juz nawet zaparcia
na tle psychicznym, teraz załatwiaswoje potrzeby w pampersa, boi się
nocnika! Mam nadzieje że mu to minie...
pozdrawiam

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Kiedy zauważyła Pani zmianę w zachowaniu synka? Ile to trwa?
Różnego rodzaju „lęki i obawy” pojawiają się u dzieci w różnym wieku
i jeśli nie zaburzają codziennego funkcjonowania to należy dać
dziecku po prostu wsparcie w trudnych chwilach , miłość i bliskość
rodzica. Jeśli jednak uważa Pani, że zachowanie synka jest
niepokojące (ja tego na odległość niestety nie mogę stwierdzić) to
warto skonsultować się z psychologiem.
Proszę napisać jeszcze:
- czy w życiu malucha nie nastąpiła jakaś ważna zmiana
- czy nie stawiacie przed nim zbyt dużych wymagań – jak na 3,5 latka
bardzo wiele potrafi (zdarza się że rodzice widząc że maluch szybko
chłonie wiedze zaczynają się na tym zbytnio koncentrować i
zapominają o innych potrzebach dziecka)
E U-Z

[filipinka.1]

Witam pani dr, dziekuje za zainteresownie.
Zmiane w jego zachowaniu bardzo łatwo zauważylismy, ponieważ synek
jest bardzo pogodnym i wesołym dzieckiem, bardzo lubi się bawić,jest
bardzo żywiołowy: ogląda dość spokojne bajki, bez przemocy ( noddy,
teletubisie, bob budowniczy, myszka miki ):), jak pisałam wcześniej
mały często chorował, w kwietniu bylismy w szpitalu z powodu
zapalenia krtani, kilka dni. Ze szpitala wrócił "chory", lękliwy, na
widok lekarza poci sie ze strachu. Próbujemy z mężem rozamawiać z
nim, przekonywać, dawać nagrody na zasadzie negocjacji. Bardzo lubi
książeczki i autka-jak przystało na faceta, więc próbujemy
przekupstwa - nic, 3 tygodnie temu dostał po lekach zaparcia, które
przerodziło sie w zatwardzenie na tle psychicznym (wszystkie wyniki
miał dobre, więc pediatra nie miał wątpliowści), odtąd swoje porzeby
fizjologiczne załatwia w pampersa, nie chce usiąść na nocnik, nie
zmuszamy go, czekamy. Pozatym ma dobry kontakt z dziećmi, dorosłymi,
lubi szersze towarzystwo, wtedy tańczy, śpiewa, jest bardzo pogodny,
na codzień nie widać szczególnych zmian. Jesli chodzi o jego
umiejętności, proszę mi wierzyć, że nie robimy nic na siłe, dla
niego pisanie literek, czytanie, czy liczenie jest zabawą . Wszystko
przelicza, gdzie zobaczy literki, chce je koniecznie przeczytać,
pyta nas bez przerwy o angileskie słówka, ja czuje że to za szybko,
wiem ale on naprawde jest chłonny wiedzy:). W przyszłym roku mam
nadzieje że uda nam się załatwic miejsce w przedszkolu, w tym roku
nam sie nie udało, choc mam pewne obawy, czy poradzi sobie
psychicznie. Ja teraz nie pracuje, jestem pedagogiem,teologiem w
stanie spoczynku! synek bardzo się przyzwyczaił że jest ze mną, ale
nie mam go z kim zostawić niestety. Pani dr jak pani sądzi, czy
dzieje się z nim coś niedobrego, czy poprostu próbuje na siebie
zrócic uwagę - syn jest jedynakiem:(
*najpierw musi być gorzej, żeby mogło być lepiej*

[ewa.ulrich-zaleska]

Witam
Po tak niemiłych przejściach rzeczywiście dziecko potrzebuje czasu
by wrócić do stanu poprzedniego. Bliskość, spokojne reakcje rodziców
i zainteresowanie to jest najważniejsze czego w takich momentach
potrzebuje.
Jeśli chodzi o lekarza – synek na nowo musi nabrać pozytywnego
nastawienia do „białego fartucha”. Rozmowy troszkę pomogą ale
najważniejsze jest doświadczenie – warto wybrać się czasem na spacer
w okolice przychodni, po jakimś czasie można do niej wejść i jeśli
to możliwe to odwiedzić gabinet lekarza (oczywiście wtedy gdy synek
jest zdrowy i niepotrzebne jest badanie). Dodatkowo proponuje za
jakiś czas pobawić się w domu w „doktora” – wszystko to powinno na
nowo „oswoić” lekarzy i badania. Tłumaczenie dziecku, że „nic się
nie będzie przykrego działo” nie jest skuteczne w momencie gdy
maluch miał nieprzyjemne doświadczenia. Musi być kilka przyjemnych
wrażeń z kontaktów by synek przekonał się, że wizyty u lekarza nie
są czymś „strasznym”
Zatwardzenia nawykowe leczy się spokojem i cierpliwością rodziców
oraz wprowadzeniem odpowiedniej diety i w razie konieczności środków
farmakologicznych. Postarajcie się o odpowiednią dietę i nie
koncentrujcie się wokół tematu „kupki” – za jakiś czas problem
powinien powoli mijać. Pampers jest dobrym rozwiązaniem jeśli daje
to małemu poczucie bezpieczeństwa i ułatwia załatwienie potrzeb
fizjologicznych. Powróćcie do nocnika dopiero wtedy gdy zobaczycie,
że synek jest na to gotowy. I oczywiście chwalcie go za zrobienie
kupki nawet do pampersa. Musi na nowo przekonać się, że tak czynność
nie jest związana z nieprzyjemnym doznaniem – a na to potrzeba czasu.
Proponuje poobserwować synka – możliwe jest, że wszystkie
wcześniejsze niemiłe doświadczenia spowodowały taką zmianę w
zachowaniu i synek potrzebuje od was uwagi i poczucia bezpieczeństwa
by poradzić sobie z nagromadzonymi emocjami.
Jeśli sytuacja będzie powolutku wracała do normy to nie należy się
martwić. Jeśli jednak problem będzie się nasilał proponuje
konsultacje ze specjalistą – tak jak pisałam nie wszystko da się
rzetelnie ocenić na odległość tak by mieć 100% pewność, że nie
popełnia się jakiegoś błędu.
Proszę pisać….
Pozdrawiam
E U-Z

[filipinka.1]

Bardzo dziękuje!
Staramy się bardzo, nie wprowadzamy stresującej atmosfery, chwalimy,
czekamy..., zabawę w "doktor - pacjent", wprowadzilismy w zycie
(nawet mam stetoskop w domu:)), nawet sam bierze słuchawkę i bada
babcie, ale w gabinecie, wszystko wygląda inaczej. Mam nadzieje, że
ni będzie gorzej, jeśli sie pogłębi ta trauma, to napewno napiszę i
jak będzie trzeba poszukamy psychologa dziecięcego, choć zdaje sobie
sprawę z tego, że to nie będzie dla niego łatwe.
Jeszcze raz bardzo dziękuje, trochę mnie pani uspokoiła:)
Pozdrawiam serdecznie

[filipinka.1]

Witam ponownie, dawno nie pisałam, bo było dość spokojnie z moim synkiem. Nie
chorował od września,w związku z czym, nie musiałam iść z nim do lekarza. Po
takim okresie czasu, gdzie nikt nic od niego nie chciał, nie badał, wydawało mi
się że problem zniknął... ale się myliłam! Miałam napisać, jeśli coś się zmieni
w jego zachowaniu, tymczasem jest znacznie gorzej, młody ma zapalenie gardła, a
ponieważ często zdarzały mu się zapalenia krtani, nawet po przeziębieniu,
postanowiliśmy młodego zabrać do pediatry. Miejsce przyjemne, w ogóle nie
wiążące się z ośrodkiem zdrowia, pan dr bez fartucha, bez stetoskopu na wierzchu
żeby nie drażnić " ulubionego pacjenta" , pełen luz, tym czasem młody wpada w
histerię, serce chce mu wyrwać się z piersi, pokłada się na podłogę - szał! nie
da się zbadać, dotknąć, przekonać, czy choćby uspokoić, dopiero w aucie!
Nie rozumiem skąd przyczyna w jego zachowaniu, nikt go nie straszy, na co dzień
jest bardzo pogodny,żywiołowy, ciekawski świata. Bardzo dobrze rozwinięty
intelektualnie i fizycznie... Jest bardzo wrażliwy, jeśli ktoś na niego
podniesie głos, czy zrobi coś nie tak, jak by sobie tego życzył dostaje szału!
nie potrafi poradzić sobie z nadmiarem agresji, zastanawiam się, skąd tyle w nim
agresji? nie lubi bajek, w których dzieje się coś złego (nie obejrzy jasia i
małgosi, np), boi się przemocy w bajkach, dziwnych postaci... jestem z dzieckiem
w domu, więc mam kontrolę nad tym co się z nim dzieje, wiem na pewno, że nikt
nie ingeruje w jego życie, ani nie jest zastraszany. Przestraszył się nawet w
sklepie własnej babci, która właśnie wchodziła, zauważyła wnuka i najnormalniej
w świecie dala mu buzi w główkę,ale dla niego to był koszmar - nie zauważył jej,
nie poznał i myślał,że to ktoś obcy, wpadł w histerię, położył się na podłodze i
tak leżąc płakał... musiałam z nim wyjść ze sklepu
Nie wiem co robić dalej, boję się co będzie, jak pójdzie do przedszkola,albo
gdy naprawdę będzie potrzeba interwencja lekarza, przecież on dostanie szału!Nie
jesteśmy w stanie go wtedy uspokoić, on trzęsie się ze strachu, próbowaliśmy
wszystkich możliwych metod - nic!
Przepraszam, że tak się rozpisałam, ale naprawdę potrzebuje porady. Ktoś mi
nawet podpowiadał, ze dzieci często zachowują się w ten sposób przez pasożyty,
ale my robiliśmy kilka razy badania w tym kierunku i nic
Co by nam pani poradziła?

[filipinka.1]

Jest zmiana personalna eksperta i na odpowiedz nie mam co liczyć?

[iwpal]

>>>filipinka.1 napisała:
Co by nam pani poradziła? <<<

A moze by tak udac sie do specjalisty. Nawet biorąc magiczne na wszystkicj
forach "dzieci rozwijają sie różnie", to troche zbyt dużo jak na inteligentnego,
dobrze rozwijającego sie ponad 3-latka; byc moze Wy, jako rodzice czegos nie
zauwazacie, np. nadwrażliwości sensorycznej??? Jezeli by tak było, to wszelkie
rady podawane w necie beda totalnie chybione.

[filipinka.1]

Iwpal, masz racje, sama się nad tym zastanowiłam i szukam już dobrego
specjalisty. Pójście z synkiem do obcej osoby, która będzie mu się kojarzyła z
lekarzem, to nie lada wyzwanie,dla niego to prawdziwa męka, ale nie mam innego
wyjścia - muszę coś zrobić dla jego dobra!

[filipinka.1]

Piszesz o nadwrażliwości sensorycznej - przyznam szczerze, ze o tym nie
myślałam, ponieważ fizycznie rozwija się super - nie boi się wygłupiać na placu
zabaw, jeździ rowem, hulajnogą,motoryka ok, ale faktycznie emocjonalnie, nie za
dobrze, mam wrażenie ze samo nie minie. Wiem, że powodem takiego stanu rzeczy
może być, np, fakt, ze musiałam leżeć w łóżku połowę ciąży, to ma ogromny wpływ
na płód,,,

[oliwkowska]

Szczerze mowiac, korzystajac z moich wczesniejszych doswiadczen, jako matki nie spotkalam sie by dziecku w tym wieku zbytnio zalezalo na przyswajaniu liter, owszem czasem zapytalo, i odpowiedz otrzymalo..., ale nie staralam sie raczej tego przeciagac - wszystko w swoim czasie.
Rozwoj malego dziecka przebiega jednotorowo. Jesli zamiast fascynacji swiatem dzwiekow natury, przyslowiowym pajaczkiem, zabawa woda, piaskiem i blotem..., spotkaniem z istota zywa, czlowiekiem bawi sie w osobe starsza traci to co powinien otrzymac na miare swojego rozwoju, a w tym wieku strate nie jest tak latwo odrobic.
Mysle, ze powinnas udac sie z dzieckiem do dobrego psychologa dzieciecego, by pokierowal postepowaniem z nim.
pozdr.

[Gość: kijwmrowisko]

Proponuje na dzien dobry sie wyluzowac. Na forach czesto radza udanie sie do
psychologa zeby "cos" zrobil z dzieckiem. Wizyta u psychologa nie jest zla ale w
duzej mierze tak jak i w twoim przypadku wydaje mi sie ze potrzebna jest tobie
nie dziecku zebys mogla sie uspokoic ze wszystko z nim "w porzadku" i byc moze
uzyskac kilka podpowiedzi jak postepowac z dzieckiem i jego lekiem. Pogodnym i
madrym chlopcem.

Oliwkowska zapewne ma dobre intencje ale co zlego w tym ze dziecko lubi sie
uczyc liter? To jest szukanie dziury w calym :) Jesli jest tak jak mowisz i maly
nie ma 8h lekcyjnych w ciagu dnia a jak sie nie nauczy kleczy na grochu ;)

Jedyna rzecz na ktora warto popracowac jest zmniejszenie leku przed lekarzem
moim zdaniem. Moze wizyty domowe?

[iwpal]

>>Gość portalu: kijwmrowisko napisał(a):
Jedyna rzecz na ktora warto popracowac jest zmniejszenie leku przed lekarzem>
moim zdaniem. Moze wizyty domowe?<<<

To jest proteza. Cos lezy u podłoza tej paniki, wyjściem nie sa wizyty domowe,
bo za jakis czas moze sie okazac, ze wszelkie aktywności trzeba bedzie
sprowadzac do domu.

[filipinka.1]

Witam, dzięki za zainteresowanie... słuchajcie, ja wiem, że chcecie dobrze mi
doradzić, ale wierzcie mi - nie jestem matką która ma ogromne ambicje i za cel
postawiłam sobie naukę! Nie, on uczy się poprzez zabawę, pyta, ja odpowiadam,
sam przynosi mi książki i nie trwa to cały dzień, jego to nie męczy, jest
ciekawskim dzieckiem, które szybko się uczy i tyle. Ma dużo zabawek, bawi się ,
chodzi na plac zabaw, wygłupia się, skacze, jak normalnym 4 -latek! Cieszę się,
ze szybko przyswaja wiedzę, on naprawdę nie ślęczy w domu, jako dziecko z dużą
dozą energii nie usiedzi na miejscu dłużej niż 30 min!
Poszłam na żywioł - od dzisiaj młody chodzi do przedszkola, chciałabym żeby miał
lepszy kontakt z dziećmi, zobaczymy, jeżeli mu się spodoba to dobrze, ale na
wszelki wypadek zapisałam się do kobitki, która pracuje w przychodni
psychologiczno -pedagogicznej, chce wyjaśnić koniecznie sprawę jego lęków (wiem,
ze nawet pasożyty mogą powodować takie objawy).Co do lekarzy - on sporo
przeszedł, pamięta kroplówki, igły, badanie na siłę - myślę, ze o tym nie zapomniał!
Jeśli Wam coś przyjdzie do głowy to piszcie, dzięki.

[kotwtrampkach]

filipinka, twoje dziecko naprawdę dużo przesżło - więcej niz przeciętny 3-4
latek. Moja córka po nieprzyjemnej wizycie u laryngologa (zaglądanie lusterkiem
do gardła) budziła się w nocy przez miesiąc chyba. to naturalne, że Twój chłopak
się taraz boi i uogólnia lęk do wszystkich lekarzy. Jeżlei pójdziesz do
psychologa, to głównie po to, żeby poszukać, czy czegoś nie przeoczyłaś - czy
mogłabyś postąpić inaczej wobec dziecięcych lęków + czy przyczyną strachu nie
jest przypadkiem coś innego. I zdecydowanie lepszy byłby psycholog dziecięcy z
prawdziwego zdarzenia, niż "jakaś kobitka, która pracuje w przychodni
psychologiczno -pedagogicznej" ;-) (a moze to właśnie psycholog dz.?) Każdy
specjalista trochę inaczej podchodzi do problemu ;-)

U mojej córki problem poszpitalny rozwiązałyśmy zabawami, bajkami, + zabierałam
ją do róznych lekarzy (nawet jak szłam do dentysty sama, to ona ze mną i czekała
w gabinecie) uprzedzając dokładnie co się będzie działo - np. pani Ci zaglądnie
do ucha światełkiem, pan posłucha Twojego serduszka stetoskopem, pani oglądnie
Twoje stopy i plecy (odmawiałam wszystkich badań, co do których nie była
uprzedzona) - panika się zmniejszyła, mim że w międzyczasie trzeba było krew
pobrać. No i lekarze trochę mieli nas niektórzy dosyć ;-)

[filipinka.1]

Dzięki kotwtrampkach za radę, korzystam z każdej rozsądnej:)Ja ciągle mam
nadzieje ze wyrośnie z tego, " ta kobitka", o której trochę żartobliwie
napisałam, jest super specjalistą z prawdziwego zdarzenia, takie przynajmniej
krążą o niej opinie:)Zobaczymy, nie zaszkodzi iść na pewno, jak będę po to dam
znać. Jestem dobrej myśli!

[kotwtrampkach]

wiesz, chodziło mi bardziej o to, że w psychologii są specjalizacje, jak w
każdej innej dziedzinie wiedzy;-)

[filipinka.1]

Tak wiem:)ale mnie samej trudno pokierować dziecko do odpowiedniego specjalisty
i właśnie Pani ma za zadanie stwierdzić, do kogo należałoby ewentualnie się
zwrócić, jeśli oczywiście zaistnieje taka potrzeba

[paszczakowna1]

Jeśli chodzi o lekarzy, to nie wiem czy to jest pocieszające, ale sama tak
miałam jako dziecko, po pobycie w szpitalu. Minęło po około 4 latach. Wizyty
domowe to niezły pomysł, ale to by musiał być ciągle ten sam lekarz, któremu
synek mógłby zaufać.

W ogóle, jakbym o sobie w dzieciństwie czytała (teraz wiem, że miałam
nadwrażliwość sensoryczną, ale wtedy termin był nieznany). Wyrosła ze mnie
jednostka nie odbiegająca znacząco od normy, więc się za bardzo nie przejmuj.
Dziecko masz, jak to sie kiedyś mówiło, nerwowe, i trzeba z bodźcami uważać, ale
to nie koniec świata. Psycholog się jednakowoż może przydać.

[filipinka.1]

Dokładnie, powiem szczerze, że to tylko kwestia lekarza pozostaje, młody chodzi
do przedszkola, bardzo dobrze sobie radzi jest samodzielny, nie ma problemu, nie
boi się opiekunek - w końcu to obcy ludzie, więc myślę,że nie jest tak źle:)
Dzięki, pozdrawiam

[aurita]

hmmm widze dwie mozliwosci:

synek jest bardzo niedojrzaly: moja sie tak zachowywala jak miala 1,5 roku a nie
3,5. W dodatku nawet wtedy mozna bylo jej wytlumaczyc i ja uspokoic. Po drugie
skoro ustepujecie mu (powrot do samochodu) to oznacza ze warto odstawic szopke
dla rodzicow bo ulegna. Rodzicom brakuje konsekwencji. Co zrobicie kiedy np
zlamie reke? tez nie pojdzie do lekarza?

Historia z babcia: mogl sie przestraszyc a potem zawstydzic. Gdyby znienacka
ktos by mnie cmoknal w czolo tez bym sie przestraszyla i rozloscila. Maly nie
kontroluje swoich emocji bo jeszcze tego nie umie. W tym wieku to chyba normalne.
Sprobowalabym wiecej konsekwencji i moze bajki terapeutyczne? opowiedz mu o
Misiu ktory byl chory ale sie bal isc do lekarza bo.... ale poszedl i sie trzasl
a pomoglo mu ze mama go trzymala za raczke (jakos tak: poszperaj w necie) i jak
szedl do lekarza to spiewal sobie piosenke...wymyslcie jakas wspolna lekarska
piosenke.

Nie obraz sie ale wydajesz mi sie nadopiekuncza.

[filipinka.1]

Wiesz, myślę, ze powinnaś się najpierw dobrze zastanowić zanim coś napiszesz i
wydasz o kimś opinie. Mylisz się zupełnie! A tak w ogóle, to najpierw wypada
przeczytać cały post ze zrozumieniem, kiedy się chce wydać o kimś opinie lub
ewentualnie doradzić. Kompletnie nie wiesz o co chodzi!
zacznij trochę myśleć...

[paszczakowna1]

Aurita, czy ty wiesz, co to jest fobia? Jakby dziecko miało klaustrofobię i
dostawało histerii w windzie, też byś proponowała konsekwencję i nieuleganie?

Ja byłam dzieckiem bardzo jak na swój wiek dojrzałym (w wieku lat 3 sama sobie
pilnowałam diety), a rodzice wozili mnie na drugi koniec W-wy do jedynej
lekarki, którą byłam w stanie tolerować. Jakoś nie mieli ochoty na ataki paniki
z bezdechem. Aż w końcu fobia przeszła, i to chyba nagle.

[aurita]

wiem, bo sama takowa posiadam, w windzie wlasnie. Winda ma alternatywe: schody.
Sama wchodze po schodach, z dzieckiem zaciskam zeby i jade (na miekkich nogach i
bezdechu) zeby dziecko nie bralo przykladu z mamusi.

Przyklad jest nietrafiony bo niestety moze sie zdarzyc wypadek gdzie maly bedzie
musial isc do lekarza/ dentysty.

Twoi rodzice znalezli jakies wyjscie. Nie ulegli prawda? Chodzilas jednak do
lekarza. Nie uwazasz ze Twoja fobia przeszla bo rodzice byli konsekwentni?

Teraz to takie modne wszelkie zyciowe problemy rozwiazywac psychologiem. A moze
warto sie nad soba zastanowic?

-----------
filipinka.1 napisała:

> Wiesz, myślę, ze powinnaś się najpierw dobrze zastanowić zanim coś napiszesz

Przeczytalam dokladnie caly post i to co napisalam powyzej to i tak byla polowa
tego co mysle. Wtedy to dopiero bys sie obrazila...

Szkoda ze wlasna ambicja nie pozwala Ci na wysluchanie sensownej rady. Poszperaj
w necie informacji o bajkach terapeutycznych

[paszczakowna1]

> Twoi rodzice znalezli jakies wyjscie. Nie ulegli prawda? Chodzilas jednak do
> lekarza. Nie uwazasz ze Twoja fobia przeszla bo rodzice byli konsekwentni?

Nie sadze. Po pierwsze, rodzice wozili mnie do lekarki, ktora i tak, od samego
poczatku, tolerowalam - nie stawiali mnie w sytuacjach, ktore wywolywaly panike.
Po drugie, trwalo to dlugo - w przypadku dziecka autorki, chyba cos okolo roku
dopiero minelo? Wcale zreszta nie uwazam, zeby byla jasnosc, ze ze mna akurat
postepowano optymalnie. Mowie tylko, ze jest duza szansa, ze fobie minie, moze
nawet wkrotce, bez specjalnych zabiegow. (Nie slyszalam o 18-latku, ktory by
plakal na widok lekarza.)

Niezlym sposobem zwalczenia fobii (cos takiego poleca sie rodzicom dzieci
autystycznych) moze byc stopniowe przyzwyczajanie. Tj - najpierw tylko wchodzimy
do przychodni i szybko wychodzimy. Pozniej siedzimy dluzej w poczekalni. Pozniej
wchodzimy do gabinetu i zaraz wychodzimy. Pozniej rozmawiamy z lekarzem, itp. Za
kazdym razem nich dziecko wie, co sie bedzie dzialo i ze pracujecie wspolnie nad
problemem, nie probowac przeskakiwac etapow, i w razie paniki przerwac
natychmiast, i wrocic nastepnym razem do etapu poprzedniego. Troche
czasochlonne, ale podobno skuteczne.

> Teraz to takie modne wszelkie zyciowe problemy rozwiazywac psychologiem. A moze
> warto sie nad soba zastanowic?

Zastanowic sie zawsze warto. Ale nie lepiej poradzic sie fachowca, zamiast
wyczytywac amatorskie porady (jak moje) na forum?

re: do aurita

[filipinka.1]

Nie mam chorych, wygórowanych ambicji, chcę pomóc swojemu dziecku -
nie wiedzę w tym nic złego... Próbowałem najpierw metod dobrze mi
znanych, które poznałam na studiach, mogę się tylko domyślać w czym
tkwi problem, ponieważ nawet lekarze nie leczą swoich dzieci...
Nie wiem, czy będzie potrzebny psycholog, czy sami damy sobie radę,
ale po to są psycholodzy, zeby pomagać; gdyby w dzieciństwie, ktoś
poszedł z tobą do specjalisty, to nie musiałbyś teraz tachać się z
wózkiem po schodach, zamiast normalnie jak człowiek pojechać windą -
to jest tylko maskowanie problemu, ja wolę problemy mojego dziecka
rozwiązać, zamiast je tuszować jakimiś "sposobami", to nie jest
terapia!
Jeszcze jedno - wiem co to takiego bajka terapeutyczna!

[Gość: aurita]

Bardzo dobrze ze chcesz pomoc dziecku.

Jako dziecko uwielbialam windy, schody ruchome, karuzele lancuchowa i diabelski
mlyn i tym podobnie. Teraz nie wyobrazam sobie.
Fobia zrobila mi sie na starosc. Walcze z tym.

[filipinka.1]

paszczakowna1 napisała:
Niezlym sposobem zwalczenia fobii (cos takiego poleca sie rodzicom
dzieci
autystycznych) moze byc stopniowe przyzwyczajanie. Tj - najpierw
tylko wchodzimy
do przychodni i szybko wychodzimy. Pozniej siedzimy dluzej w
poczekalni. Pozniej
wchodzimy do gabinetu i zaraz wychodzimy. Pozniej rozmawiamy z
lekarzem, itp. Za
kazdym razem nich dziecko wie, co sie bedzie dzialo i ze pracujecie
wspolnie nad
problemem, nie probowac przeskakiwac etapow, i w razie paniki
przerwac
natychmiast, i wrocic nastepnym razem do etapu poprzedniego. Troche
czasochlonne, ale podobno skuteczne

Dokładnie, to jest bardzo dobra metoda, stosujemy ją oczywiście, w
przypadku naszego synka nie idzie gładko, ale powolutku, dojdziemy
do celu:)
Bardzo się cieszę, że dobrze czuje się w przedszkolu, fajnie sobie
radzi, wraca do domu zadowolony, ważny jest wybór przedszkola, chyba
wybraliśmy odpowiednie, oczywiście przedszkolanka jest wprowadzona w
problem - ma super podejście:)
Jestem dobrej myśli, ale pewnie tylko do pierwszej wizyty
lekarskiej, bo wiadomo - przedszkole niesie ze sobą ryzyko infekcji,
ale pediatra przekonał mnie, że to będzie dobre rozwiązanie...
zobaczymy

[Gość: aurita]

> Zastanowic sie zawsze warto. Ale nie lepiej poradzic sie fachowca, zamiast
wyczytywac amatorskie porady (jak moje) na forum?

Owszem ale czy to musi zaraz byc psycholog? I to dla dziecka? Ale absolutnie
zgadzam sie ze do forum i wszelkich wyrazonych tu opinii (w tym moich) nalezy
podchodzic na luzie i z dystansem.
Chociaz moje dziecko z nawykowych zaparc wyprowadzilam dzieki forum

PS. a ja znam wyksztalconego 40 latka z gnojem zamiast uzebienia... do dentysty
nie chodzi...tragedia!

[verdana]

Mam wrażenie, ze lęk przed lekarzami po szpitalu jest zachowaniem
wybitnie racjonalnym - nie ma co szukać przyczyn zmiany zachowanie,
kiedy jest ona oczywista.
Poza tym, o ile wiem, niektóre dzieci po pobyci w szpitalu zachowuja
się "dziwnie" przez ok. pół roku - chocby dlatego, ze stracily
zaufanie do rodziców, którzy pozwolili, aby cos tak nieprzyjemnego
je spotkało. Ja tak milam w dziecinsywie i to własnie lekarze mówili
rodzicom.
Proponuje zrobic to, co obecnie obi malo osób - spokojnie przeczekać
pare miesiecy.

[nika_6]

przeczytalam twoje posty inne przelecialam tak mniej wiecej i
poradze ci cos od siebie jesli czujeszm jako matka ze cos jest nie
tak to poszukaj dobrego specjalisty i idz przeciez nic nie stracisz
a wrecz pomozesz dziecku a jak ci powie ze jest ok i niepotrzebnie
pani przyszla i sie martwi to i dobrze bedziesz spokojniejsza...moj
synek do ok 2 latek rozwijal sie dobrze pozniej zaczely sie problemy
kazdy mi mowil po co do lekarza on tak ma i wogole ale ja poszlam do
specjalisty dzis ma 3 latka i wczoraj wrocilam z pierwszej diagnozy
autyzmu...polecam ci jak cos cie niepokoi to idz naprawde to nie
szkodzi a moze pomoc

[filipinka.1]

Dokładnie, właśnie to przeczucie mną kieruje...chce być spokojna że jest ok, mam
nadzieje, że będzie:)
Dzięki, pozdrawiam

[filipinka.1]

Nareszcie dobra informacja: przedszkole chyba zdziałało cuda - synek jest
zupełnie inny, dzisiaj byliśmy zmuszeni iść do pediatry - bałam się okropnie
jego histerii, a tu niespodzianka - pozwolił sobie wytłumaczyć, nie było płaczu,
pozwolił się zbadać - było idealnie! cieszy się mówi o sobie, ze jest
starszakiem - a to brzmi dumnie:)
Jestem z niego dumna:)