histeria u 3-latki

[krolowazla]

Moja córka ma czasami napady histerii. Zdarza się to przewaznie w domu-
płacze, pluje, zaraz jest cała upocona, wiszczy. Najpierw proszę żeby
przestała, rozmawiam z nią, pytam co się stało, jeśli to nie pomaga, to
zostawiam ją w jej pokoju, i czekam kiedy sie uspokoi.
Zdarzyło sie to tez w sklepie - wtedy wyszłam ze sklepu.
Zachowuje sie to tez u znajomych, w przedszkolu podczas jakichś uroczystości.
Nie wiem co robić, aby ona nie zachowywała się tak wśród ludzi. Jest mi
naprawdę głupio - kiedy obcy ludzie patrzą sie na mnie i myślą, ze robię
krzywde swojemu dziecku.
CZy ktoś "zwalczył" histerie u swojego dziecka.

[bamboo]

mam podobny problem. nasz prawie 3-latek od tygodnia minimum raz
dziennie organizuje takie napady histerii. jestem tym wykonczona i
czuje sie bezradna :( o ile w domu, moge to zignortowac i przeczekac,
o tyle gorzej, gdy rzuca sie na podloge w miejscach publicznych, na
chodniku, na ulicy... po prostu odmowil wspolpracy, gdy wyszlismy z
przedszkola, jak dla mnie - bez przyczyny. "pozwolilam" mu tak
polezec na chodniku, a on podnosil tylko glowe i patrzyl, czy ide po
niego. schowalam sie i podeszlam od tylu, ale wtedy juz zainteresowal
sie nim jakis "dobry" czlowiek. podeszlam i pyta sie, czy to moje
dziecko, ze lezalo na chodniku. odpowiedzilam, ze moje i ze tak mialo
lezec. :/ a moj maly juz mial mine niewinnego aniolka. nie obylo sie
bez potepiajacych spojrzen i komentarzy.
mam dosc jego terroru i prawde mowiac dosc wtracania sie obcych ludzi
w wychowywanie dziecka.... jak reagowac na niego i na nich?
jak reagowac, jak rzuca sie na podloge, na chodnik w miejscu
poblicznym? jak wije sie, wyrywa i szarpie, gdy probuje go spokojnie
wyniesc?

[Gość: bg]

Nam psycholog doradził tak:
przede wszytkim trzeba szybko przeanalizować PO CO dziecko to robi. Jeśli na zasadzie "zwróć na mnie uwagę" - no to stanowczo trzeba udawać że się całkowicie lekceważy jego zachowanie - odwrócić się i udawać że się olewa sytację
ale może też być ze dziecko robi taką scenę bo chce "powiedzieć" : dajcie mi święty spokoj, zostawcie mnie - wówczas odwracanie się i udawanie że się nie widzi jest właśnie tym czego robić nie można - bo dziecko szybko uczy się ze takim zachowaniem osiąga sukces.
Mysmy histerie jako tako wytępili, ale u nas były one przewidywalne tzn wiedzielismy ze napewno bedzie problem z wyjściem z placu zabaw więc zanim zaczoł się protest obiecywalismy że jak grzecznie pójdzie do domu to bedzie nagroda (3 rodzynki)

[bamboo]

ta, nasz ma histerie przed wyjsciem skadkolwiek /z domu, z basenu, z
przedszkola, przed wyjsciem na spacer, przed powrotem ze spaceru/. nauczyl sie
odpowiadac "bo nie" i "bo tak" - i nie wiem, skad to sie wzielo, nie odpowiadamy
mu w ten sposob. na kazdym kroku chcialby zaznaczac swoja niezaleznosc i
samodzielnosc /szkoda, ze gdy przychodzi pora jedzenia, czy ubierania nie rwie
sie tak do samodzielnosci/.
juz drze na sama mysl, czy dzisiaj moj syn chetnie wyjdzie z przedszkola, czy
najpierw zacznie sie pokladac w przedszkolu, a potemn na chodniku... czy znow
bedzie wyc przez cala droge w samochodzie, ze chce rozpiac pasy...? kiedys
wystarczala zacheta w postaci przejazdzki winda /u nas nie ma/, czy ruchomymi
schodami - juz nie dziala :(

jak uslyszycie w wieczornych wiadomosciach, ze jakas wyrodna matka udusila
swojego syna tuz po wyjsciu z przedszkola, to bedzie o mnie....
;)

[krolowazla]

Jak czytam to myślę, ze ja chyba widzę wszystko w zbyt dużym formacie ,a moja
córka to aniołek. :)

Ja problemów zcórka nie mam codziennie, zdarza sie to sporadycznie, ale i tak
wyprowadza mnie z równowagi. Chciałabym wiedziec, co robić , zeby zapobiec takim
histeriom córki.

[hillroad]

najpierw trzeba sobie zadać pytanie czy dziecko zachowuje się tak
tylko przy matce czy przy obojgu rodzicach, dziadkach itp. pamiętam
jak moja córa miała 3 lata przechodziła takowy okres a moje nerwy
wisiały na włosku ;/ o dziwo więcej histerycznych ataków miała w
mojej obecności niż w obecności męża... sprawa stała się jasna - to
ja zbytnio się przejmowałam, zabawiałam, tuliłam a potem podnosiłam
głos i wynosiłam sprawczynie do miejsca odosobnienia :D z czasem
zaczęłam obserwować jak mąż reaguje na wariacje i wiecie co stoicki
spokój. mała mogła wyczyniać cuda a on nic, jakby jej nie było -
wynik, 5 minut i po krzyku :D zaczęłam tak samo i małej się znudziło,
choć z mojej strony wymagało to troszkę czasu (prawda była też taka
że sama nauczyłam ja mojej natychmiastowej reakcji i cackania).
działo również stosowanie metod:
* ostrzeganie przed konsekwencjami( zero bajek w dniu dzisiejszym),
liczenie do 3-5, wyznaczanie kary(brak bajki)
*wyniesienie sprawcy w miejsce odosobnienia, mało atrakcyjnego dla
dziecka, gdy wracało odstawianie do skutku (czasami moja córka jak
zaczynała sama szła na schody w przedpokoju :D)
dla pocieszenia powiem że to mija, tego wam z całego serca życzę jak
najszybciej...