defekt fizyczny

[na_forum_na]

witam,
mój synek ma drobny ale widoczny defekt fizyczny: jedną małżowinę
mniejszą, jakby nie do końca wykształconą oraz niewielki niedosłuch
(nie kwalifikujący do aparatu słuchowego). synek jest jeszcze
niemowlęciem, ale zastanawiam się w jaki sposób (gdy sam lub ktoś
zwróci mu kiedyś na to uwagę) rozmawiać z nim o tej jego 'inności'.
chciałabym w taki sposób podejść do sprawy, żeby moje dziecko nie
miało na punkcie tego ucha kompleksu. jak spowodować, żeby mały
zaakceptował fakt, że jego uszy różnią się od siebie i aby to nie
podważało jego poczucia wartości? jak radzić sobie z 'wytykającymi
palcem bądź komentarzami' ludźmi? zwłaszcza, że niestety i dzieci
bywają okrutne :(
postanowiłam akurat dziś zadać to pytanie, bo jestem świeżo po
takiej sytuacji: kupowaliśmy czapkę na wiosnę i panie ekspedientki
porozumiewawczo acz wymownie zerkając dały sobie znać, ze coś z
uszkiem mojego dziecka jest nie tak. pewnie nie chciały sprawić mi
przykrości ale w swym wyszukiwaniu sensacji były niedelikatne

[gacusia1]

Gdybym byla na Twoim miejscu to pewnie utwierdzilabym moje dziecko w
przekonaniu,ze ten wlasnie defekt jest wyroznieniem go przez
nature/Boga. Ze dzieki temu kazdy bedzie wiedzial,ze Franek to
wlasnie Franek i nie pomyla go z nikim innym bo przeciez tylko on ma
takie wyjatkowe uszko. Sprobowalabym poszukac albo wymyslec jakas
historyjke o tym,ze dzieki takiemu uszku dziecko kogos uratowalo
albo zdobylo slawe albo jeszcze cos innego,co pozwoliloby uwierzyc
dziecku,ze pewne niedoskonalosci ciala wcale nie sa czyms zlym a
wlasnie czyms,co spotyka tylko NIELICZNYCH .

[dorotakatarzyna]

A ja myślę, że nie ma sensu zwracać uwagi dziecka na defekt. Uszko to jest coś,
czego samo szybko nie zobaczy. Po co ma się stresować. Ludzie naprawdę nie są
tacy straszni, większość naprawdę potrafi się zachować. Będzie mógł nosić
dłuższe włoski, żeby zasłonić. Absolutnie nie daj mu poznać, że dla ciebie to
stanowi problem.
Jest takie fajne forum "dla brzydkich ludzi". Poczytałam sobie, i co mnie
zastanowiło - dziewczyna pisała, jaka czuje się strasznie brzydka,
zakompleksiona - bo rodzice jej, jeszcze jako dziecku - zasponsorowali operację
plastyczną uszu. Dla niej chyba największym dramatem było, że rodzice uważali
jej uszy za brzydkie...
Moja córka ma jedenaście lat, choruje na bielactwo. Jest to dużo bardziej
widoczne, niż uszy... Owszem, w pierwszych klasach podstawówki zdarzały sie
problemy, ale teraz juz raczej nie. Młoda wie, że i tak jest piękna :) I ja ją w
tym utwierdzam.

[Gość: WOW]

Witam, przypadkiem przeczytalam watek. Moj kolega ma chyba
podobny 'defekt' i napisze ci ze zauwazylam to po dlugim czasie,
chyba po ok roku. Nie przejmuj sie bo to drobiazg i wiekszosc ludzi
nie przywiazuje wagi, chyba latwiej zauwazuc odstajace uszy :)
I tak to przedstawiaj synowi. Ludzie nie sa identyczni, ucho wyglada
inczej ale funkcjonuje. Poza tym skoro to jeszcze niemowlak to
bycmoze nie bedzie powodow do zmartwien bo moze okazac sie
czlowiekiem z silnym charakterem. Pozdrawiam.

W mojej rodzinie jest dziecko z powieka opadajaca na jedno oko. Pare
tygodni i juz nie zauwazalam i nie zauwazam. Po prostu
takie 'defekty' to detale do ktorych oko sie przyzwyczaja relatynie
szybko.

[Gość: zefka]

takie defekcik to nic. Nie chcę się licytować - ale mój synek ma opadające powieki i oczka otwierają mu się tak na 1/3 szerokości - ma pół roczku i wszyscy się na niego gapią jakby conajminej był zielony w czerwone prążki. Trochę mnie to dobija szczerze mówiąc. W lipcu będzie miał zabieg na oczka, ale i tak nigdy jego oczy nie będą takie jak u zdrowych ludzi. Też boję się, o to, żeby nikt go nie wytykał palcami. I nie wime jeszcze jak ja mu wyjaśnię. Chyba nie ma dobrego rozwiązania :(

[na_forum_na]

a widzisz, ja uważam, że musi być jakiś sposób, żeby dziecko oswoić
ze swoją 'innością' czy wadą i umocnić je w swoim poczuciu własnej
wartości :) uważam, ze dużo zależy od tego w jaki sposób my,
rodzice, podchodzimy do sprawy. dlatego też napisałam tutaj, żeby
znaleźć pomysł na podejście do tematu. wydaje mi sie, ze trzeba
prostym językiem wytłumaczyć dziecku, że nikt nie jest idealny. to
może być też pierwsza lekcja tolerancji dla siebie i innych. i tylko
smuci mnie, ze otoczenie często wytyka palcami to co różne. i nie
bardzo wiem jak ustrzec dziecko przed przykrością jakiej wtedy
doświadczy :( paraliżuje mnie sama myśl o tym, że moje dziecko może
z tego powodu cierpieć czy czuć się nieswojo :(

Pani Anno,

[na_forum_na]

a może mogę liczyć na jakieś sugestie z Pani strony?
Z góry dziękuję.

[verdana]

A ja myślę, ze o ile Ty nie będziesz czula się nieswojo z defektem
dziecka, to i dziecko nie będzie się przejmowało. Mój syn miał
naczyniaka na rece, zajmujacego polowe dloni - zwracało to
powszechną uwagę. Ja jakos się kompletnie tym nie przejmowałam (do
dzis nie rozumiem dlaczego, zwykle przejmuje się wszystkim). Dziecko
pytane, co mu się stalo odpowiadało rzeczowo "Tak się urodzilem".
Naczyniak wprawdzie zniknął, wiec nie wiem, jak byłoby potem, ale
sądze, ze nie stanowiloby to problemu.
W razie czego można zapuścić wlosy i problem zniknie. Mój starszy
syn, ktory ma blizne 20-cm na twarzy po zeszłorocznej operacji
zapuscił włosy i się nie przejmuje.

[ewa_m8]

Moja córcia urodziła się również z defektem - ma mniejszą jedna
część twarzy, głównie żuchwy i na policzku w okolicy ucha ma dwie
dziurki, a przy samym uszku dwa wyrostki skórne. Na początku tez
panikowałam, co to będzie, co ludzie powiedzą, jak utwierdzić
dziecko o własnej wartości.... Problem byl wtedy, kiedy ja
zachowywalam się nieswojo np. sama zaczynałam sie tłumaczyć ludziom,
dlaczego moje dzieciątko inaczej wygląda, a oni patrzyli na mnie
dziwnie i po chwili przyglądania dopiero zauważali o czym ja w ogóle
mówię! Niektórzy oczywiście zauważali sami (ci bardziej
spostrzegawczy) mówiłam normalnie, że taka sie urodziła i nie
wnikałam w szczegóły, ale wiekszość ludzi nie zauważala lub nie
robiła z tego problemu i zachowywali się normalnie. Dwa lata temu
podczas usunięcia migdałków, lekarze za jedną narkozą usuneli te
wyroskti skórne i dzięki temu jeszce mniej wszystko jest widoczne.
Córka, jak dorastała poznawała swoje cialo i akceptowała je w 100%,
nie widziała swojej inności :-) poza tym kochała te swoje wyrostki
koło uszka :-) kilka razy dzieci na podwórku zapytały się czemu ma
takie uszko - nie bylo w tym nic złego, zwykła dziecięca ciekawość.
Odpowiedź była prosta : "bo ja tak sie urodziłam, a ty tak nie masz?
Nie. A to szkoda, bo jak się zasypia to tak fajnie je sobie merdać
paluszkim :-)" Nawet nie wiem kiedy to wszystko pojeła, wie
doskonale, ze każdy czlowiek jest inny, że każdy ma jakieś znaki
rozpoznawcze, dzięki którym nie może być pomylony z nikim innym, że
nie ma ludzi idealnych i że ona naprawde jest piekna - jest
całkowicie o tym przekaonana - bo to prawda, a to że jej buzia nie
jest idealnie symetryczna w niczym nie przeszkadza. Teraz jedynie ma
kłopot z ząbkami, bo krzywo rosną przez tą mneijszą troszkę żuchwę,
ale wie, że to nie problem, bo można nosić aparat na ząbki i tez
będzie miała piękne jak pani z reklamy, tylko czekamy aż wyjdą
wszystkie stałe :-)
Raz tylko spotkałam się z "dociekliwym" osobnikiem, pytania w
stylu "a co ona ma z buzią? opuchnieta od zęba czy co?" powiedziałam
krótko , że tak. Po co mam sie denerwować, lepiej spławic takiego
delikwenta. Było to jeden jedyny raz, więc nie obawiaj się ludzi, z
reguły nie są tacy straszni. A jeśli spotkasz znowu, takie panie w
sklepie, to zapytaj otwarcie, czy mają jakis problem, niech pytaja
skoro tak bardzo je ciekawi uszo twojego syna, a ty im na wszystko
odpowiesz - zbijesz je z tropu i sie opamietają. Gówa do góry,
będzie dobrze :-)

dziękuję Wam

[na_forum_na]

chyba rzeczywiście najprostsze tłumaczenia są najlepsze.
jeśli ktoś miałby jeszcze jakieś sugestie - będę wdzięczna :)

[aurita]

Jak podrosnie obiejrzyjcie razem bajke o dzielnej malej rybce Nemo ktora ma
jedna pletwe troszke uszkodzona :)

Czasami wydaje mi sie ze to rodzice "robie" p[roblem a nie dzieci ...

[mondovi]

Moja przyjaciolka ma synka z podobna wada. O uchu mowia male uszko po prostu.
Ale sytuacja jest inna, bo ona mieszka w USA i tam sie robi korekte malzowiny i
odtwarza ucho srodkowe. to jej blog, moze Ci jakos pomoze. pozdr
mama-adasia.blogspot.com/2009/02/prosze.html

[zarzycka.anna]

Witam,
otrzymała Pani wiele odpowiedzi, ale i ja się do nich dołączę, też
jeśli chodzi o główny przekaz. Najważniejsze dla Pani synka będzie
to jak Pani i najbliższa rodzina mówią o jego jednym mniejszym uchu,
czy specjalnie dobierają słowa, czy starają się być szczególnie
delikatni, czy zapada wtedy niezręczna cisza, a potem zmiana tematu.
Najważniejsze w takim temacie to otwartość i akceptacja tego u
dziecka, wtedy jest to najlepsza droga do tego, aby dziecko
zaakceptowało to w przyszłości i traktowało naturalnie. Jeśli ani
nie koncentrujemy na tym nadmiernie uwagi, ani z kolei nie uciekamy
od tematu, i też pozwalamy sobie na lekkość jeśli chodzi o ciało,
czasem żart, to temat ten naturalnie "rośnie" z dzieckiem. Poza tym,
już teraz w wielu przypadkach można korzystać z chirurgii
plastycznej i jeśli dorosły Pani syn zdecyduje że jednak chce w tym
względzie zmiany to prawdopodobnie będzie mógł o tym w przyszłości
zdecydować.
A propos tego, co napisała Pani o sprzedawczyniach "kupowaliśmy
czapkę na wiosnę i panie ekspedientki
> porozumiewawczo acz wymownie zerkając dały sobie znać, ze coś z
> uszkiem mojego dziecka jest nie tak. pewnie nie chciały sprawić mi
> przykrości ale w swym wyszukiwaniu sensacji były niedelikatne" to
ocenianie wszystkiego, zachowania dziecka, jego wyglądu. wyglądu
osób dorosłych itd jest powszechne i naturalne, ważne jest to jak
Pani radzi sobie z oceną i jakie uczucia to powoduje w Pani. Czasem,
też tak jest że będąc szczególnie na coś wyczuleni, staramy się
złapać miny, czy ukradkowe spojrzenia nawet tam gdzie ich nie ma lub
dotyczą czegoś innego.
Pozdrawiam A.Z.