taka sobie scenka

[clarisse]

Uczestnicy: mama (wiek pomijam) i synek (poniżej 2 lata 8 miesięcy); tata w roli milczącej publiczności.
Mama (trzyma w ręku grubą kopertę, przygląda jej się, odkłada po czym zaczyna zdejmować sukienkę)
Synek: Mama... a dlacego się rozbierasz?
Mama: Mmmm... bo dostałam list i muszę go przeczytać, dziobku.
Synek: ??? Mama, no co ty?!
Mama (nie komentuje zajęta rozbieraniem się; następnie otwiera kopertę, wyciąga bluzeczkę w kolorze szmaragdowym, zakłada)
Synek: (obserwuje zafrapowany)
Synek: Mama, juz psecytałaś?
Mama: Tak, dostałam w liście bluzeczkę.
Synek: (robi przerażoną minę i oświadcza rozemocjonowany)
Synek: MAMA! Ale to jest rozmiar osiemdziesiąt pięć!!! I jest OGROMNY!!!
Mama (wymiękła)
Mama: (zamruczała nieśmiało) Czterdzieści dwa, żabko.
Synek: (nieustępliwie) OSIEMDZIESIĄT PIĘĆ! Jest O-GROM-NIAS-TY!

***
A tak sobie pomyślałam, że to zapiszę, zanim zapomnę.

[clarisse]

Milcząca publiczność na końcu nie wiem czemu zapłakała się ze śmiechu.
(A i synek nie poniżej, tylko powyżej 2 i 8) ale to mało istotna szczegóła ;)

[alex_k]

Dzieci dają nam tyle radości :-))))
Ja też wczoraj zapłakałam ze śmiechu przez moja synka (lat 15 i pól), kiedy opowiedział mi, co mu się przydarzyło
Synka (Aleksander) odbiera swoją komórkę i słyszy tam nieznany Damski Głos:
DG: Czy pan Ireneusz?
S: Nie
DG: A czy mogę rozmawiać z panem Ireneuszem?
S: Nie, to pomyłka
DG: A czy to jest numer XYZXYZ ?
S: Tak, ale to jest mój numer
DG: To jaki jest numer do pana Ireneusza???

[myff]

Zapłakałam ze śmiechu:D

[jul-kaa]

Piękne :)

Scenka z tramwaju.

[teresa104]

Babcia, wnuczek.
Wnuczek: Babciu, dasz mi dwa złote?
Babcia: Wojtusiu, masz przecież wszystko kupione, lizaka dostałeś, nie dam ci.
W: Baaaaabciu...
B: Nie, Wojtusiu, babcia nie da ci dwóch złotych.
W: Ale bardzo potrzebuję.
B: Babcia nie ma dwóch złotych, nie może ci dać.
Wnuczek wyraźnie zasmucony, chwilę trenował minę w podkówkę, wtem wpadł na pomysł: Babciu, a masz sto złotych?

[clarisse]

Teresa! Wnuczek przytomny chłopak! :D:D:D:D