nasze polskie piekielko

[poledownunder]

Poniewaz haslo padlo, zaryzykuje rozwiniecie tematu. Czy wszystkie nacje tak
maja czy to Polakow specyfika, ze jak tylko postawia noge na obcej ziemi
zaczynaja sobie nawzajem skakac do gardla? Skad to sie bierze i czy musi tak
byc? Mialam przyjemnosc poznac tu kilka osob starszych, dzieci z Pahiatua i
emigracji tuz-powojennej. Odnosze czasem wrazenie, ze oni sie nas mlodszych
najzwyczajniej w zyciu boja, nie sa w stanie zrozumiec dlaczego gdzie tylko
pojawi sie dwoch Polakow zaraz sa dwa wrogie obozy i rozpoczyna sie wojna.
Ta grupa byla dla siebie rodzina, jedynym wsparciem jakie mieli na obcej
ziemi, i takie reakcje sa dla nich chyba niepojete. Wiem, ze czasy sie
zmienily, ludzie sa bardziej niezalezni i taki model Polonii jest coraz mniej
potrzebny. Ale chyba jest cos posrodku, pomiedzy taka zwarta grupa a otwarta
wojna? Nowa Zelandia, czasem az do przesady, podpiera rozne grupy etniczne,
umozliwia im pielegnowanie tradycji, finasuje dzialalnosc stowarzyszen
narodowosciowych, a my zamiast z tego korzystac zwalczamy sie nawzajem. Caly
czas odkrywam nowe mozliwosci finansowania istnienia rzeczy takich jak
biblioteka, prenumerata czasopism, polskie przedszkole, lekcje polskiego dla
doroslych - jest jeden warunek: musimy istniec jako stowarzyszenie
(incorporated society). Ale na samo haslo wiekszosc "mlodych" ucieka
wolajac, ze oni "wola sie od Polonii trzymac z daleka". Jest na to jakis
ratunek?

[beatrix10]

A szkoda.Ale trzeba przyjzec sie sytuacji politycznej w Polsce i odpowiedz jest
gotowa.Tak sobie mysle ze tu nigdy nie bylo ladu i dogadac sie bylo
trudno.Chyba ze jakies niebezpieczenstwo nam grozilo to wtedy tak i owszem caly
narod razem.Nie ma dobrych przywodcow nie ma autorytetow ( no Papiez chyba
tylko)a moze my nie lubimy autorytetow?Zawsze staramy sie je
gnebic.Na "emigracji " spotkalam tylko milych i przyjaznych polakow ( moze ze
nie ma ich wielu w moim rejonie)Zawsze mam nastawienie pozytywne do rodakow i
nie zazdroszcze niekomu niczego.Mlodzi uciekaja od organizacji polonijnych moze
dlatego bo sa one glownie oparte na "starej emigracji" i "folklorze " z ktorym
sie nie identyfikuja?Mamy malo pewnisci siebie i staramy sie to czesto
zatuszowac arogancja i ignorancja w stosunku do innych kultur i ras.JAkie prawo
ma Polak ktory zyje w NZ od kilku lat ,krytykowac ,nasmiewac sie i narzekac na
innych?Mysle ze ciezko jest Polakom znalezc sie w wielokulturowym i kolorowym
srodowisku,to wzbudza w nich agresje ,bo nie mogac sie odnalezc wine zwalaja na
inne rasy.Pisze tu oczywiscie o pewnej tylko czesci Polakow."Dzieci z Pahiatua"
to sa juz legendy ja sie nie moge nadziwic jak oni przetrwali w tej swojej
wspanialej formie.Dla mnie sa oni kwintesencja polskosci.Pozdrowienia

[kasia763]

Nie wiem, czy bylyscie kiedys w UK, zwlaszcza w Londynie. Mysle, ze tu jest
bardzo podobnie, chociaz tu to zjawisko wystepuje na pewno w duuuzo wiekszej
skali niz w NZ, chocby z racji tego, ze jest nas pewnie okolo miliona.

Kiedy przyjechalam prawie 4 lata temu - emigracja dzielila sie na te powojenna,
te z lat 80 i tych nowych. Zadna z tych grup nie chciala miec z reszta nic
wspolnego.

Emigracja powojenna, zwana przez nas "zywe skamienialosci" zyla w jakims
wlasnym, niemalze legendarnym swiecie, oderwanym od rzeczywistosci. Emigracja
lat osiemdziesiatych skladala sie w duzej czesci z domoroslych biznesmenow-
cwaniaczkow i chyba nikt nie chcial miec z nimi nic wspolnego. To oni wyrabiali
nam jak najgorsza opinie.

A ci najnowsi... moze mialam szczescie, ale naprawde spotykalam samych milych,
pomocnych ludzi, ktorzy pomogli mi sie tu zadomowic. Mam spore grono znajomych
i jeden w drugiego goscie, z ktorymi mozna konie krasc. Czyli nie jest z nami
tak zle, zwlaszcza na tym podstawowym poziomie.

Troche gorzej jest na poziomie ogolnym, bo nowi emigranci przywlekaja z Polski
coraz wiecej swojej nienawisci i wszelakich podzialow. Zakladaja jakies
organizacje i partie polityczne, zaczynaja sie ze soba zrec. Wypelniaja puste
do tej pory katolickie koscioly, wymyslaja pielgrzymki i ogolnie zmieniaja to
tolerancyjne do tej pory miejsce w cos, co mi sie coraz mniej podoba.

[poledownunder]

>>Mlodzi uciekaja od organizacji polonijnych moze dlatego bo sa one glownie
oparte na "starej emigracji" i "folklorze " z ktorym sie nie identyfikuja?<<

Ja wlasnie z tym stereotypem sie najbardziej zmagam, bo organizacje polonijne
sa takie jakie sobie stwarzamy. Problem nie w tym, ze starsi narzucaja swoj
folklorystyczno-martyrologiczny wzor, tylko ze mlodsi z niczym innym nie
wychodza. Do krytyki tego co jest to jeszcze sie znajda chetni, ale zeby cos
swiezego zaproponowac albo jeszcze lepiej sie tym zajac, to juz nie. Widac nie
ma takiej potrzeby.

[tiritiri]

Pod tym kawałkem podpisuję się dwoma rękami:

> Mamy malo pewnisci siebie i staramy sie to czesto
> zatuszowac arogancja i ignorancja w stosunku do innych kultur i ras.JAkie prawo
> ma Polak ktory zyje w NZ od kilku lat ,krytykowac ,nasmiewac sie i narzekac na
> innych?Mysle ze ciezko jest Polakom znalezc sie w wielokulturowym i kolorowym
> srodowisku,to wzbudza w nich agresje ,bo nie mogac sie odnalezc wine zwalaja
na inne rasy.

Z mojego skromnego doświadczenia dotyczy to także Rosjan. Ilość rasizmu właśnie
wśród Polaków i Rosjan jest przerażająca. Wspólne dla Polaków, Rosjan i zdaję
się też Serbów jest także to poczucie krzywdy doznanej od całego Świata.
Przekonanie, że świat (zwykle z pomocą jakichś tajemniczych organizacji) uwziął
się właśnie na nasz biedny naród, gnębi go na każdym kroku jako państwo i rzuca
kłody pod nogi każdemu osobnikowi za granicą. Miałem nadzieję, że ta mieszanka
manii wielkości i kompleksu niższości jest już w zaniku, ale z tego to czytam o
tym co się dzieje w polskiej polityce to trzyma się toto całkiem dobrze.

Wybierając się właśnie do NZ miałem nadzieję na to, że nasilenie polskiego
piekiełka będzie tu mniejsze. Liczyłem też na to, że nie ma tu żadnych
stereotypów Polaka. Z piekiełkiem się nie spotkałem. Pewnie dlatego, że
organizacje polonijne omijam szerokim łukiem. Spotkani tu Polacy to zwykle
bardzo fajni ludzie (chociaż pierwszy jakiego tu spotkałem próbował wrobić mnie
w jakiś bardzo podejrzany interes). Cóż, chyba jednak odległość i trudności w
szybkim dorobieniu się przedmiotów szpanu robią swoje. Co do stereotypów nie
zawiodłem się. Polskość nie wywołuje zwykle żadnych skojarzeń. Jeśli już coś
dzwoni to najczęściej chodzi właśnie o "Dzieci z Pahiatua", o których wszyscy
mówią w samych superlatywach. Trochę szkoda, że nikogo z nich nie spotkałem...

A co mogą robić organizacje polonijne aby przyciągnąć młodszych?

- Książki? (biblioteka z w miarę nowymi pozycjami)
- Filmy? (wypożyczalnia DVD jak wyżej)
- Pośrednictwo we wzajemnym popilnowaniu dzieci?

Pewnie już to robią, tylko zainteresowanie jest małe (mówię o swoim poziomie
zainteresowania). Jeśli nie robią to co za problem zacząć? Macie jakieś fajne
książki do pożyczenia?

ksiazki

[kowalsia]

ja mam troche, moge pozyczyc.
z nowych pozycji mam:
1. lema "rasa drapiezcow" - sa to zebrane ostatnie felietony lema. bardzo
ciekawe ma spojrzenie na problemy - takie "makro". to taka ciezsza lektura.
2. redlinskiego (tego od "konopielki") "telefrenia" - swietna ksiazka. troche
lazejsza, ale tez daje do myslenia.
mam tez kilka starszych ciekawych ksiazek.

[tiritiri]

Mam:

Kapuściński - "Cesarz", "Szahinszah" (to akurat chyba jest gdzieś u znajomych)
Sapkowski - cały cykl Wiedźmina plus dwie z nowego cyklu ("Narrenturm" i "Boży
Wojownicy"). Czy wyszła w końcu trzecia część?
Mam jeszcze "Sercem Byliśmy Wielcy" - nie pamiętam autorów - o rodzinie karłów,
która przeżyła Oświęcim.

Jak wrócę z pracy sprawdzę co jeszcze jest na półce.

[poledownunder]

Trzecia czesc wychodzi za dwa tygodnie z tytulem "Lez perpetua". Zaslyszane,
bo osobiscie za fantastyka nie przepadam, wiec Sapkowskiego nie czytuje.

[poledownunder]

Lex perpetua mialo byc

[poledownunder]

Jak juz Ci wpadnie w rece, delektuj sie, bo wyglada na to, ze na dlugo bedzie
musialo wystarczyc

www.rzeczpospolita.pl/News/1,70,46682.html?rss=1

[poledownunder]

Mysle, ze ten problem dotyczy wiekszosci imigrantow, nie tylko tych z Europy
Wschodniej. Poszlam kiedys posluchac pana z Afganistanu, ktory mial przyblizac
kulture swej ojczyzny, a przez solidna godzine uzalal sie ze w Afganistanie byl
prawnikiem, kims z kim ludzie sie liczyli, a do Nowej Zelandii przyjechawszy
prawnikiem byc nie moze, i Nowa Zelandia powinna szerzej i otwarciej przyjmowac
zagraniczne kwalifikacje. Nie wiem, jaki system prawa obowiazuje w
Afganistanie, z pewnoscia odmienny od tutejszego a mimo to pan nie widzial
powodu, dlaczego on mialby sie przekwalifikowac.

Co do ksiazek, nie wydaje mi sie zeby to co mamy az tak tracilo myszka,
przynajmniej raz w roku zamawiamy kilkanascie nowych ksiazek. Autorzy polscy w
ogromnej wiekszosci, to prawda, i moze to zniecheca. Podobnie jest z filmami.
Masz na cos konkretnego ochote?

[tiritiri]

Przyjdzie się rozejrzeć i zapisać do jakiejś polskiej biblioteki. Główny problem
polega na tym, że (jak wielu) do zorganizowanego "życia polonijnego" odnoszę się
z wielką rezerwą. Problem na osobny post - sporo fajnych ludzi dookoła a gdy
przyjdzie do organizowania czegoś "oficjalnego" każdy ma opory. Co bym poczytał?
W sumie nic bardzo nowego.

Kapuścińskiego "Imperium" i "Podróże z Herodotem". Przydałoby się też sprawdzić
o co jest ten cały szum z Masłowską. Oczywiście, że chodzi o autorów polskich.
Innych znajdę sobie w tutejszych bibliotekach.
Co do pooglądania to musiałbym najpierw sprawdzić co nowego wyszło. Z rzeczy
starszych nie oglądałem jeszcze "Dnia Świra". Nie mam pojęcia też czy wyszły już
te 3 filmy, których Kieślowski nie zdążył nakręcić i ktoś dokańczał po jego śmierci.

[poledownunder]

No wlasnie, i pewno duzo jeszcze fajnych ludzi jest, ktorych sie nie zna i o
ktorych sie nie wie, bo nie majac jakiegos centralnego punktu odniesienia latwo
sie w tak duzym miescie jak Auckland rozminac.

[iza42]

tiritiri napisał: Nie mam pojęcia też czy wyszły ju
> ż
> te 3 filmy, których Kieślowski nie zdążył nakręcić i ktoś dokańczał po jego śmi
> erci.
wyszly dwa - Heaven , niestety nie widzialam i nie wiem , gdzie mozna to
obejrzec i L'enfer obecnie na ekranach. Ostatni chyba wyjdzie w przyszlym roku

[aikus]

ja sie czuje jako mlody i troche wyjasnie czemu sie trzymam od poloni troche z
dala. na poczatku pomogli mi ludzie z poloni i spoza niej. pozniej sie okazalo,
ze po prostu pozbywali sie rzeczy lub robili to na pokaz [NIE WSZYSCY!]. jak
sie chcialem udzielac [bo spolecznikiem jestem] to nie za bardzo zostalem
dopuszczony. moj e-mail dostalas PoleDU 2 lub 3 razy, lecz ani razu nie
napisalas. bylem na choince/mikolaju/wigilii polskiej [nie pamietam co bylo
tytulem spotkania] i sie zawiodlem, poznalem pana Kubiaka, ktory od razu po
przedstawieniu sie chcial mi plytke CD sprzedac jakiejs baby grajacej na
pianinie. pamietam, ze kazdy powinien przyniesc ze soba jakas potrawe czy
placek + podarek dla wlasnego dziecka. potraw nie bylo tyle co par, starsza
polonia mowila tylko po angielsku, a atmosfera byla taka, ze podeszly do mnie
osoby, ktore mnie znaly wczesniej, i tylko jedna mloda polka [niepamietam
imienia], po 3 min bylo widac jak ludzie sa zgromadzeni w grupy, skoro do
zadnej nie nalezalem to nie mialem miejsca. jak juz dzieci poczestowaly sie
wigilnymi potrawami i plackami i przyszla kolej na doroslych -wybacz mi-
zobaczylem stado bydla pedzacego do wodopoju, a ze ja sie nie chcialem "na
dziendobry" lokciami rozpychac to poszedlem jak sie rzadziej zrobilio i ludzie
2 raz podchodzili - ale juz nie bylo w czym wybierac. tak wiec z niesmakiem
zakonczylo sie moje 1 spotkanie z POLONIA. potem jeszcze mialem raz stycznosc z
polonia [mowie o zorganizowanej grupie] i kolejny raz dlugo nie nastapi. po tym
slysze jak sie odbywaja zabawy polonijne, muzyka ta sama co spotkanie a w
najlepszym momencie zapalanie swiatla i sprzatanie. byl nawet ktos w moim wieku
na takiej zabawie, mial swoja muzyke i sie niestety nie przyjela.
z polakami nadal utrzymuje kontakty - ale nie z polonia zorganizowana. jak
pozyskac mlodych/nowych do polonii? wydaje mi sie, ze zawsze cos by sie
znalazlo, zycze powodzenia.

[poledownunder]

Czesc Aikus! Przede wszystkim ciesze sie, ze Cie tu widze. Nie ukrywam ze
intryguje mnie Twoja postac. Nie wiem skad masz pewnosc, ze dostalam Twoj
adres email, kto mi go dal? Jezeli go mam, zameczam Cie gazetkami itp.
Zameczam? Jezeli nie prosze o przeslanie mi emaila jeszcze raz bezposrednio na
poczte gazetowa, a nie przez posrednika.
Zgadzam sie z wiekszoscia Twoich obserwacji, mysle ze wiekszosc mlodych osob
czuje sie podobnie, i to temu probuje cos zaradzic. Miesiac temu przyjechal
chlopak, 29 lat, i zadzwonil szukajac kontaktu z kims w podobnym wieku, kto
mialby czas wyskoczyc czasem na piwo. Niewiele mu moglam poradzic. Wiem, ze
mlodzi ludzie tu sa, ale wiekszosci z nich nie znam bo albo w ogole sie nie
pokazuja, albo sie pokazuja raz nie pozostawiajac za soba zadnego sladu, a jako
ze sama naleze do star(sz)ych bab, pozapolonijnych kontaktow nie utrzymujemy.
Niestety przelamanie pierwszych lodow nie wszystkim przychodzi latwo. Zgadzam
sie, ze ludzie sa pogrupowani, glownie wiekowo, choc te podzialy nie sa nie do
przebicia, jezeli sie chce. Zrozumiale, jezeli sie nie chce, bo o czym ze
starymi babami gadac? Te najstarsze maja wiele fascynujacych historii do
opowiedzenia, i niektore jeszcze mowia po polsku, co samo w sobie jest godne
podziwu biorac pod uwage, ze przyjechaly tu 60 lat temu jako male dzieci.
Zabawy sa takie jacy sa ludzie, ktorzy na nie w wiekszosci przychodza, po
czterdziestce.
Ale przeciez sa inne rzeczy, ktore mozna by zrobic bardziej pod
katem "mlodszych" jakby bylo wiadomo, co oni by robic chcieli. Masz jakies
sugestie? Jak wolisz twarza w twarz, Christchurch jest male, mozemy sie
spotkac na kawe.

[aikus]

e-mail dostalas od mojej zony
Pawel sie juz sie skontaktowal - jak widzisz jestem jako tako zorientowany.

[poledownunder]

Lepiej niz ja, bo nadal nie kojarze, bez znaczenia zreszta. Co z sugestiami?

[i2i2i2]

> Ale przeciez sa inne rzeczy, ktore mozna by zrobic bardziej pod
> katem "mlodszych" jakby bylo wiadomo, co oni by robic chcieli. Masz jakies
> sugestie? Jak wolisz twarza w twarz, Christchurch jest male, mozemy sie
> spotkac na kawe.

Hej! (o... forum bez cashooba?)
Ja z tych, co się od Polonii zorganizowanej trzymają z daleka. Za to mam pewien
wgląd w życie społeczności imigrantów "skośnookich", tzn. jakimś cudem znalazlam
się na jakichś listach mailingowych itp. U nich jest maximum praktyki i minimum
ideologii, czyli np.:
- dla nowo przy byłych organizują warsztaty szukania pracy, na których
wyjaśniają, czym lokalne obyczaje się różnią od tych znanych im w kraju
- organizują spotkania, na których się wyjaśnia, jak działa tu prawo spadkowe,
jak się zakłada firmę, jak się buduje dom itd., takie spotkania są też, jak
przypuszczam, miejscem do networkingu biznesowego
- organizują spotkania z ludźmi, którzy coś osiągnęli i tłumaczą, jak, np. jak
zostać tu Chartered Accountant
- organizują spotkania z Kiwi, którzy z kolei są zainteresowani ich kulturą,
żeby sobie ludzie zrobili dyskusję o różnicach kulturowych i mogli się wzajemnie
o wszystko swobodnie zapytać itd.
Oczywiście fakt, że to wszystko działa, zawdzięczają liczebności swojej
społeczności - gdyby się tak zabrać za niektóre wąskie tematy w polskim gronie,
przypuszczam, że mógłby nie przyjść nikt lub dwie osoby. Ale mi brakowało (i
momentami dalej brakuje) prostych informacji z życia codziennego. Nie miałam
kogo zapytać np. "która tutejsza maść bez recepty jest odpowiednikiem polskiego
Tormentiolu" i przeczytałam masę opakowań, zanim znalazłam. Znalezienie
dobrej knajpy bez rugby i z kelnerami umiejącymi podawać wino tak, jak to się
robi w Europie też zajęło kilka miesięcy.
Jednym słowem, jak dla mnie organizacja imigrancka powinna się zajmować głównie
szerzeniem i udostępnianiem przydatnej wiedzy i opieką nad "młodymi stażem" pod
tym względem, żeby się odnaleźli jak najszybciej.
Książki i płyty nie są dla mnie atrakcyjne, w Polsce są już księgarnie
internetowe i można sobie zamówić, co się chce. Gdy "Wyborcza" i
"Rzeczpospolita" publikują prawie całą treść każdego numeru na Sieci, a TV/radio
też można obejrzeć/posłuchać przez Sieć, zachowanie informacyjnego i mentalnego
kontaktu z krajem nie wymaga żadnego zewnętrznego wsparcia. A jak ktoś się
zajmuje czymś religijno-patriotycznym, to mnie to odstrasza całkowicie.

Spotkałam ostatnio znów przypadkowo Polaka, starszego, który spytał mnie, czy
wiem, że jest w Auckland Dom Polski i że są tam msze po polsku. Jeśli główną
ofertą życia polonijnego jest msza po polsku (w mieście, gdzie kościołów
katolickich nie brakuje), to ja nie widzę innej sensownej reakcji dla siebie niż
trzymanie się z daleka, bo celebrowanie własnej odmienności narodowej mnie nie
kręci.

[poledownunder]

Moze dla tego akurat pana msza jest glowna oferta, nie oznacza to chyba ze jest
oferta jedyna jaka dom polski przedstawia? Nie wiem, bo nie bylam. A Ty? W
Christchurch nie ma nawet polskiego kosciola wiec nie mozna zarzucic ze zycie
polonijne sie u wrot kosciola toczy, a mimo to wydaje mi sie, ze takie jest o
nim przekonanie osob, ktore sie z nim nie zetknely w ramach "trzymania sie z
daleka". Przyklady, ktore cytujesz z zycia imigrantow z Azji sa swietne,
choc jak slusznie zauwazasz ze wzgledu na mala liczebnosc Polakow pewnie trudno
by bylo cos podobnego wprowadzic w zycie na wieksza skale (mowie o spotkaniach,
prelekcjach itp). Tym niemniej sa ludzie, ktorzy sie znaja na tym czy na
tamtym i mozna do nich dotrzec, zapytac o rade czy zawodowa, czy z zycia
codziennego, ale jezeli sie ich celowo unika wydaje mi sie ze nie mozna potem
mowic "nie mialam kogo zapytac", bo zapytac kogo mialas, decyzja by do tych
ludzi nie dotrzec i nie zapytac zostala podjeta przez Ciebie. Bron Boze nie
krytykuje Twojego wyboru by kontaktow z Polonia unikac bo to Twoja osobista
sprawa, bronie tylko tych ktorzy cos probuja w Polonii robic i spotykaja sie
wylacznie z zarzutami, ze robia nie to i nie tak i ze powinni robic wiecej i
inaczej dla tych, o ktorych istnieniu nawet nie wiedza.

Moze to cos, co przychodzi z wiekiem, moze z dziecmi - moj poglad na
zorganizowana Polonie zmienil sie bardzo z ich przyjsciem na swiat, bo chce
zeby wyrastaly wsrod Polakow, chce by mialy znajome ciocie-babcie, skoro
wlasnej babci tu miec nie moga, chce zeby mogly sie bawic po polsku z innymi
dziecmi a pozniej moze liznac z nimi podstaw polskiej historii i literatury i
zeby polskosc jakos istniala w ich zyciu, zeby jak wyrosna chcialy wiedziec
wiecej. Moze i moglabym im to zapewnic sama (maz kiwi), ale tak jest latwiej,
razniej i weselej. Ludzie, ktorych dzieki temu poznalam sa w wiekszosci ok,
jedni fajniejsci inni mniej , jedni ciekawsi inni mniej ale nie zauwazam
jakiejs prawidlowosci ze tylko ci, ktorzy od Polonii trzymaja sie z daleka sa
warci poznania.

Zauwazylam, ze na forum paihy wywiazala sie dyskusja na ten sam praktycznie
temat, a ze nawiazuje do wypowiedzi stad, pozwalam sobie zalaczyc link. Dla
kogos stojacego na uboczu to zapewne piekna ilustracja calego sedna sprawy,
takie Polakow rozmawianie przez sciane.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25053&w=50916580

[i2i2i2]

> prelekcjach itp). Tym niemniej sa ludzie, ktorzy sie znaja na tym czy na
> tamtym i mozna do nich dotrzec, zapytac o rade czy zawodowa, czy z zycia
> codziennego, ale jezeli sie ich celowo unika wydaje mi sie ze nie mozna potem
> mowic "nie mialam kogo zapytac", bo zapytac kogo mialas, decyzja by do tych
> ludzi nie dotrzec i nie zapytac zostala podjeta przez Ciebie. Bron Boze nie

Wyjaśnijmy sobie jedno. Nie unikam Polaków jako Polaków. Co najmniej jedna osoba
z forum z rodziną, z którymi utrzymujemy miły kontakt, może zaświadczyć,
znaleźliby się też inni świadkowie nie udzielający się na Sieci, jak jeden z
najlepszych graczy w go w NZ. Tyle, że ja nie idę do polskiej instytucji w celu
spotkania Polaków, tylko wpadam na nich w różny sposób w życiu zawodowym i
hobbistycznym. Jak spotkam fajnych ludzi, żadna narodowość mi nie przeszkadza, z
polską włącznie. Wyjaśniam, bo to zabrzmiało jak zarzut uprzedzenia do Polaków.

Natomiast instytucje to coś innego niż ludzie. Do instytucji podchodzę w sposób
kliencki (z gotowością płacenia za usługi w formie składek lub innej), bo jestem
niestety już z tego kapitalistycznego pokolenia . Jak idę na stronę www
instytucji i widzę, że 70% treści i to najbardziej wyesponowanej zajmują
historia, o nas i inne statyczne informacje, a do listy najbliższych spotkań,
zabaw czy prelekcji nie mogę się dogrzebać, to rezygnuję.

Jeśli chodzi o ten Tormentiol, o który mogłam przecież spytać (btw, ktoś mnie
pomylił na tamtym drugim forum z chyba aikusem pisząc "ta sama osoba (od
Tormentiolu), jak coś dostala, to była niezadowolona"), to wyjaśnię też coś:
strasznie nie lubię narzucać się ludziom z pytaniami itp., o ile mnie wyraźnie
do tego nie zapraszają (lub relacja między nami jest na tyle bliska, że wiem, że
można). Nie lubię tego robić, bo nie lubię, jak ktoś tak wobec mnie postępuje.
Gdyby na stronie którejś z organizacji polonijnych było coś takiego:
"Jesteś tu nowy? Nie wiesz, jak coś załatwić, gdzie coś kupić itd.? Dyżur
doświadczonego emigranta w każdy wtorek i piątek 18-20, telefon: ... Chętnie
udzielimy informacji w nawet najdrobniejszych, przyziemnych sprawach"
... no to jasne, że bym zadzwoniła. Po poodpowiadaniu na pytania, dyżurny
emigrant mógłby zachwyconą serwisem mnie namówić do opłacania składek na taką i
inne pożyteczne działalności swojej organizacji. Pomysł z telefonem nie jest
zresztą mój - też zgapiony od Azjatów. Jak za 10 lat jeszcze tu będę, to jak
nikt inny do tego czasu nie zrobi, sama to zrobię używając prywatnego numeru (i
rzucając słuchawką, jak ktoś zadzwoni poza godzinami dyżuru ) - ale teraz
niestety nie mam do takiej działalności kwalifikacji

[poledownunder]

i2, jeden taki wpis jest wart wiecej niz wiele skladek. forse mozna dostac z
urzedu miasta a ludzi z pomyslami nie. obie sugestie w ramach swoich bardzo
ograniczonych mozliwosci technicznych uwzglednie w najblizszym czasie. dzieki.

[tiritiri]

> Gdyby na stronie którejś z organizacji polonijnych było coś takiego:
> "Jesteś tu nowy? Nie wiesz, jak coś załatwić, gdzie coś kupić itd.? Dyżur
> doświadczonego emigranta w każdy wtorek i piątek 18-20, telefon: ... Chętnie
> udzielimy informacji w nawet najdrobniejszych, przyziemnych sprawach"

Po co od razu telefon. Nie wystarczyłaby na prawdę dobra stronka na sieci z FAQ?
Do tego forum (nawet takie jak obecne) z dyżurnym "ekspertem". Podejrzewam, że
"ekspertów" znalazłoby się kilku gdyby wiedzieli, że nikt im telefonami głowy
zawracać nie będzie.

[szepa1]

co do strony... pare osob o tym myslalo, sam chcialem sie takze w to wlaczyc...
ale moja leniwa natura albo chroniczny brak czasu (zyciowe plany
troche "koliduja")... wlasne plany odlzylem na czas nieokreslony. Ale jesli sa
osoby, ktore by chcialy cos w tym temacie zrobic... mozemy sie zebrac do kupy i
cos zrobic...

[tiritiri]

> Książki i płyty nie są dla mnie atrakcyjne, w Polsce są już księgarnie
> internetowe i można sobie zamówić, co się chce. Gdy "Wyborcza" i
> "Rzeczpospolita" publikują prawie całą treść każdego numeru na Sieci, a TV/radi
> o
> też można obejrzeć/posłuchać przez Sieć, zachowanie informacyjnego i mentalnego
> kontaktu z krajem nie wymaga żadnego zewnętrznego wsparcia. A jak ktoś się
> zajmuje czymś religijno-patriotycznym, to mnie to odstrasza całkowicie.

Z tymi gazetami i mediami to masz rację. Nie ma najmniejszej potrzeby
sprowadzania papieru z drugiego końca świata. Nawet "Polityka" po tym gdy
przestała publikować całość artykułów na swojej stronie w końcu uruchomiła
prenumeratę internetową. Dokładna kopia gazety w czymś w stylu PDF-a, tylko
dlaczego dranie zablokowali drukowanie?
Co do książek zorganizowanie się kilku rodaków ciągle ma sens. Przy większej
paczce można zaoszczędzić na kosztach wysyłki a przy okazji otrzymane pozycje
można sobie na wzajem popożyczać.

[szepa1]

tutaj takze chcialem dolozyc swoje 5 groszy... proponuje stworzyc strone, takze
biblioteke/baze gdzie mozna wpisac co kto ma/moglby/chcialby wypozyczyc. Przez
taka ...powiedzmy "eBlioteke" mozna by przesledzic co/gdzie/kiedy jest
dostepne...

[poledownunder]

czy moglbys rozwinac mysl z ta biblioteka? Czy mialaby ona zasieg tylko na
Auckland czy na cala Nowa Zelandie, a jezeli tak, to w jaki sposob dochodziloby
do wymiany ksiazek? jestem bardzo zainteresowana tematem. biblioteka w
christchurch funkcjonuje dosyc sprawnie, ale jezeli jest sposob na rozszerzenie
dzialalnosci na cala nz, mysle ze warto sprobowac.

eBlioteka

[szepa1]

Moja idea polega na tym ze kto chce sie zarejestrowac moze dopisac do bazy
danych co do zaoferowania na wypozyczenie. Kazdy uzytkownik systemu moze
przeszukac baze i wskazac co chcialby pozyczyc... cos tak jak na tradme tyle ze
zamiast kupowac... wyporzyczasz. Jesli ksiazka jest juz w obiegu zainteresowany
moze przesledzic gdzie ona jest (u kogo i jak dlugo)... i kiedy bylaby
dostepna. Ksiazka zamiast wracac do wlasciciela moze zostac wyslana dalej do
zainteresowanego lub spowrotem do wlasciciela jesli ten bedzie tego oczekiwal.
Oczywiscie na koszt osoby przetrzymujacej ksiazke(ki). Ida jest dosc luzna i
wymaga dopracowania... ale powinna dzialac w srodowisku zainteresowanych
osob... tzw "klubowiczow"...
Z uwagi na sposob dzialania to moze dzialac nie tylko w NZ ale takze na
Australie...a moze nawet i dalej. Mozemy najpierw sprawdzic jak to bedzie
dzialalo na naszym podworku...
Przyznam ze nie jestem zaangazowany w jakiekolwiek organizacje (emigracyjne),
nie sprawdzalem bibliotek... a moje obecne zainteresowanie sprawa to raz chec
przeczytania ciekawych ksiazek, dwa i trzy: wiem jak i chcialbym to zrobic...

[silverlode]

w NZ nie mieszkam, ale w Polsce rowniez nie, wiec problem mi ten rowniez nie
obcy. sama nie szukalam kontaktow z polonia (moze dlatego ze jednak Europa mala
i ostatecznie nie jest tak daleko do Polski jak chce sie uciec na chwile i
odwiedzic znajomych, rodzine itp). Polakow jednak generalnie coraz wiecej sie
tu spotyka, mialam w pracy pare osob, ale tak sie zlozylo, ze prywatnie to nie
byli ludzie w moim guscie (jak to mowie w Polsce nigdy by nie byli moimi
znajomymi, bo nie mamy nic wspolnego). potem doszedl fakt ze moja polowka nie
jest z Polski wiec na paru takich spedowych imprezkach domowych, nikomu nie
chcialo sie slowa zamieniac z obcokrajowcem i bylo to ani mile dla niego ani
dla mnie.
mam teraz pare bliskich osob z Polski, z ktorymi utrzymuje kontakt. poza tym sa
one tez w zwiazkach z obcokrajowcami wiec odpadaja problemy wspolnych wyjsc,
imprez, obiadow itp. i tak lepiej dla wszystkich.
ale wydaje mi sie ze im dalej od domu tym wieksza czulabym potrzebe kontaktu z
jezykiem polskim i choc garstka rodakow. fakt ze jak sie wyjezdza jako mloda
osoba (dwadziescia pare lat) to latwo sie kontakty z ludzmi nawiazuje, glownie
z obckorajowcami, ktorzy sa w podobnej sytuacji. tak przynajmniej bylo ze mna.
sadze ze z wiekiem zawezaja sie mozliwosci poznawania ludzi, no bo juz sie nie
gania na studenckie imprezy, do pubu itp
pozdrawiam,
silverlode

[u25]

Wydaje mi sie, ze Ci najsensownijsi (z najsenswoniejszych emigrantow
polskiego pochodzenia, ktorych mialam przyjemnosc poznac, s..rzaja od wszelkich
polskich organizacji gdzie pieprz rosnie
Osobiscie nie mam tu gdzie mieszkam zadnych znjamoych Polakow (poza jedna
kolezanka), ale nie wynika to z faktu, ze unikam rodakow, tak sie poprostu
zlozylo. Traktuje to jako dodatkowa motywacjae do osiagniecia bliskiego
perfekcji angielskiego

[u25]

A tak blizej tematu, to jest zwykla rywalizacja (na poczatku z reguly jezyk
jest kiepski, a tego, z ktorym sie scigasz dobrze jest rozumiec Wszystkie
inne nacje robia mniej wiecej to samo na obczyznie, tylko w roznych stylach
Ten nowozelandzki styl nazwalabym lepperowskim..