Proszę o pomoc!

[mama68]

Myślałam że jestem silniejsza ale jednak nie moge sobie sama poradzić!

[moniao1]

oj..zebym Ci ja mogla cos madrego napisac...ale nie umiem..:(
i ja niejednokrotnie chcialam sie znalezc po tamtej stronie...ale wtedy cos mi
mowilo..: jeszcze nie teraz..nie tego chcialby Twoj synek...
Nasze dzieciaczki na nas czekaja,ale musimy zasluzyc na to spotkanie..Ja sobei
wbiłam do glowy taka teorie..ze musze byc dobra, a przynajmniej starac sie:)
pomagac ludziom, byz zyczliwa itp.. ..a kiedy przyjdzie czas spotkam sie z
Mateuszem.
Nie mozemy zmarnowac tego zycia..chociaz czasami nie chce nam sie otwierac oczu
i zaczynac kolejnego dnia....
Pomysl sobie, czego chcialby dla Ciebie Twoj synek...mi to pomagalo i pomaga
dalej...
Nikt nas nigdy nie uczyl jak sobie dawac rade w sytuacji, kiedy odchodzi nasz
maly Skarb i nikt nas tego nie nauczy..ja juz sobie nie tłumacze , ze jestem
silna..nie slucham jak ktos mi mowi, ze silna jestem...nie chce byc silna: chce
plakac kiedy mam ochote, chce miec zly humor kiedy mam ochote, chce łazic na
cmentarz tyle razy ile mam ochote...Moze to zludzenie sily nas jakos drazni?
przesylam Ci cieple mysli...
nie jestes sama

[agablues]

Chyba każda z nas miewa/ miewała podobne myśli.
Może potrzebna pomoc specjalisty?
Bo my tutaj, możemy Cię tylko wirtualnie poklepać po ramieniu, czasami
przytulić. Czy to wystarczy?

Aga

[monika_69]

Wiem,że cokolwiek by nie powiedzieć będzie nie tak i zawsze
głupio,ale...najważniejsze,że potrafisz przyznać się sobie samej do tego,że
problem istnieje.Oczekujesz pomocy,ale niestety chyba będziesz musiała wspomóc
się farmakologią-to naprawdę działa .Nie myśl o Kobierzynie -zacznij
wcześniej.Pomyśl,że dla twojego dziecka chciałabyś być mamą,która znajdzie
wyjście z każdej sytuacji-nawet najtrudniejszej.A teraz w takiej jesteś ...Dla
dziecka ,którego nie ma jesteś mamą -tak jak ono jest nadal twoim dzieckiem-w
sercu będzie tak zawsze.Jesteśmy silni na tyle na ile nas sprawdzono.Trzymam
kciuki abyś z tego sprawdzianu wyszła jeszcze silniejsza.Jeśli myślisz,że
gdszieś kiedyś spotkasz swoje dziecko-to musisz tez wierzyć,że ono jest już
teraz obserwatorem twego życia.Napewno chciałaś dla niego góry przenosić-
ponieś tę górę teraz-nie rezygnuj...Wierzę,że potrafisz.I nie tylko ja jedna-
jest nas tu wiele,aby pomóc wrócić do pionu.Dobrze,że forum powstało....wiesz
zaparzyłabym herbatę i pomilczała razem z Tobą-abyś nie była sama...nie jesteś
pamiętaj...

[katlin25]

Miałam dokładnie te same myśli.Nie wiem czy Ci to pomoże,ale mi pomaga myśl,że
jeśli bym teraz odeszła (popełniła samobójstwo),to poszłabym do piekła i
spotkałaby mnie największa kara-nie spotkałabym juz nigdy mojego aniołka.A tak
mam chcociaż cień nadzieji.Czasami mam dni,że nie wierzę w to wszystko,ale
czasem warto się zastanowić dwa razy,bo kto wie co nas czeka po drugiej
stronie,a wtedy nie będzie już odwrotu.Mogę jeszcze poradzić wizytę u
psychiatry i psychologa.Mi pomogło, trochę.Na tyle, żeby nie myśleć o takich
rzeczach.
dodam jeszcze,że z drugiej strony trzeba uważać na psychiatrów,bo kiedy
powiedziałam,ze mam myśli samobójcze chcieli mnie od ręki zamknąć,ale mój mąż
się nie zgodził.Prędko udałam się do innej pani doktor i było już ok.
Trzymaj się

[martek40]

Dorota!Jesteś rozdarta "pomiędzy",ale pamiętaj,że masz dla kogo żyć!Jeszcze
długo,długo będziesz potrzebna TUTAJ!Mikołaj jest cierpliwym chłopcem i poczeka
na Wasze spotkanie.Bo że ono nastąpi-tego jestem pewna.Tak samo jak tego,że ten
Mały Orędowniczek czuwa teraz nad Wami wszystkimi.Tymczasem znajdź się "po
drugiej stronie",ale miedzy.Kawusia waniliowa czeka...czeka na Ciebie także
Twoja Iskierka...Pamiętaj,jestem tak blisko...i też sobie nie potrafię
poradzić...

[mamaadama4]

Skoro piszesz o Kobierzynie to znaczy jestes z Krakowa. To kolejny znak, że
wypada się wreszcie w Krakowie zorganizować i spotkać.

[fibo1]

Co mi dało siłę? Chyba nic. Uważałem, że jedynym moim obowiązkiem i łaską byłoby
umrzeć razem z nią, moją córcią. Całym sobą pragnąłem tego, ale nie dane mi było.
Przez wiele miesięcy myśl o szybkim dołączeniu do niej towarzyszyła bez przerwy.
I czekałem na ten czas jak na dar. Serce jednak nie pękło a cierpienie nie
zabijało.
Nie mogłem sam przyspieszyć wydarzeń, bo wydawało mi się to nieuczciwe w
stosunku do córci. Ona przecież nie chciała umierać. Zostawiła mnie w
niewyobrażalnym cierpieniu, ale to ślepy los wskazał na nią- więc i ja czekałem
na jego wizytę. Gotowy. Tak było w porządku.
Cierpienie i ból ofiarowywałem jej jak kwiaty, jednocześnie zdając sobie sprawę,
że odpływa nie tylko z życia, ale i z pamięci ludzi. Więc pierwszym powodem
zgody na dalsze życie było przechowanie pamięci. Do tej pory to najważniejszy
dla mnie argument. Cóż, Strażnik Pamięci. Taki sam dobry powód do życia jak
każdy inny.

Strażnik Pamięci

[kara_osta]

Piękne określenie...

[anuszka_bishi_buluu]

Dziekuję Fibo za piekne słowa. Strażnik Pamięci.

[agafa30]

ja też miałam takie myśli, chciałam, marzyłam o tym, ze leżę TAM z moją
córeczką i trzymam ją w ramionach... ale pomyśl, jaki to ma sens? co byśmy
zmieniły? NIC! Nasze dzieciaczki nie wrócą. Ja rozmawiałam z panią psycholog,
ona w cudowny sposób wytłumaczyła mi pewne moje uczucia, które mnie przerażały
i z którymi nie dawałam sobie rady. Teraz, jak przychodzą takie myśli, a
pojawiają się często, korzystam z jej rad i wcale ich nie odsuwam, ale myślę i
zastanawiam się wtedy nad sensem tego co przychodzi mi do głowy, i zawsze
dochodzę do wniosku, że jedynym celem TYCH MYSLI jest to, aby moja córeczka
wróciła, że wcale nie chcę umrzeć, tylko chcę, zeby ona wróciała ale cokolwiek
zrobię ona nie wróci,... jakoś mi to pomaga, a także "rozmowy" na forum. Radzę
Ci porozmawiaj z dobrym psychologiem i trzymaj się. Ja niestey nie mogę Ci
pomóc, ale naprawdę dobra rozmowa z dobrym psychologiem może Ci pomóc.
Pozdrawiam Cię i życzę dużo sił.

[annall]

Ech, chyba każda, każdy z nas miał lub ma takie myśli...
Nic zrobić nie moge, by pomóc- mogę jedynie przytulić cieplutko- tak wirtualnie...
Pamiętaj, że tu jesteś synkowi potrzebna, bo kto będzie pamiętał, zapalał
światełka itp.?

Pozdrawiam cieplutko
Ania(mama 3 Aniołków i chorego Mateuszka)

[ostsee]

tylko,tacy jak my mozemy zrozumiec Twoje przeogromne cierpienie.Moi rodzice juz
nie zyja i opiekuja sie moim maluszkiem tam gdzies daleko.Kiedy widze jak moja
zona placze,tlumacze jej,ze nasz synek musi chodzic teraz z wiadereczkami
pelnymi jej lez.On niechcialby jej widziec na pewno cierpiacej,zalewajacej sie
lzami.pozdrawiam.jacon.

[mmmmmm2]

czasem jak sobie jadę samochodem mam taką króciutką myśl żeby skręcić w drzewo,
przyjemne ciarki mnie przechodzą. Tylko 3 sprawy mi nie dają spokoju.
Co zrobiłby mój mąż gdyby coś mi się stało?
Czy jako samobójca znajdę się w tym samym miejscu co moje dziecko?
A może coś miłego jeszcze mnie czeka w życiu?
Pozdrawiam gorąco, trzymaj się!
Ewa - mama Aniołka Julii