Jutro.

[tropem_misia1]

Matka
Upadł jej z kolan kłębek włóczki. Rozwijał się w pośpiechu i uciekał na oślep. Trzymała początek życia. Owijała na palec serdeczny jak pierścionek, chciała uchronić. Toczył się po ostrych pochyłościach, czasem piął się pod górę. Przychodził splątany i milczał. Nigdy już nie powróci na słodki tron jej kolan.
Wyciągnięte ręce świecą w ciemności jak stare miasto

Zbigniew Herbert

[debi_bebi]

No,jakbym ja do mojej z taką dedykacją jutro wystąpiła, to przeżywałaby ją do
końca życia patrząc na mnie z niemym wyrzutem.

Nie są to słowa

[tropem_misia1]

do wyrecytowania na jutro )

a to do tej pory czytam w niemym zachwyceniu

wspaniałe:

Krzysztof Kamil Baczyński
Elegia o chłopcu polskim

Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą,
haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółe ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.

Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?
20 III 1944 r.

Jutro.

[tropem_misia1]

Leopold Staff „Gęsiarka"

Z czteroletnią powagą, w spódniczce po bose

Stopki i w kaftaniku na wyrost, to wąską

Drepce miedzą, to znowu brodzi młaką grząską,

Z rannym świtem, nim słońce traw osuszy rosę.



Krasą krajką przeplótłszy lnianowłosą kosę,

Z kromką chleba w chusteczce za pasa przewiązką,

Dłoń prawą uzbroiwszy wierzbiny gałązką,

W lewej wlecze za sobą źdźbło złocistokłose.



Sznur gęsi, z których każda jak łódka się słania,

Sunie jak szereg białych znaków zapytania:

Czy dziecko ich pilnuje, czy one je wiodą



Jak na śnieżnym łańcuchu, by ustrzec przed szkodą,

I odwracają szyję u każdego skręta,

Czy nie zgubiło z dłoni pastuszego pręta.