Cytaty

[charioteer1]

Cytaty, warte uwiecnienia, smieszne, inne... Ciekawe, co wpiszecie...

Jak na literature zeszlo, to ja zaczynam od wyzszego pietra:
www.motifake.com/shakespeare-demotivational-poster-31143.html

[eeela]

Ja od wielu lat mam ulubiony hołubiony cytat z mojego ulubionego Oskara Wilde'a:

"It is only shallow people who do not judge by appearances. The true mystery of
the world is the visible, not the invisible."

Czytałam Doriana Graya ładne kilka lat temu, i już wtedy miałam sama na własny
użytek podobny osąd sformułowany, więc zachwyciła mnie zbieżność opinii z moją,
no i oczywiście takie zgrabne jej sformułowanie.

Niestety, popularna z tym osądem nie jestem, jako że serca ludzkie podbił raczej
Saint-Exupery ('najważniejsze jest niewidoczne dla oczu'), a nie Wilde.
Tymczasem uważam (i taki też pośrednio wniosek wypływa z Portretu Doriana
Graya), że właśnie jest widoczne, i to z wiekiem coraz bardziej. Charakter
wyłazi ludziom na gęby, na sposób noszenia się, mówienia, poruszania. Dlatego
zawze przytakuję dla świętgo spokoju (tak, tak, nie należy sądzić po pozorach),
ale swój osąd o ludziach na podstawie pozorów na własne potrzeby czynię, i z
biegiem lat coraz rzadziej się mylę.

[charioteer1]

No z wiekiem to wylazi i nie da sie ukryc, ale niewidoczne tez wazne... Znowu
siedze gdzies okrakiem i Adept mnie pewnie zaraz spyta, czy chce w zeby, czy na
piwo... ;-)

[adept44_ltd]

pewnie, co najgorsze to ja...
Chario, no ale tak z ręką na sercu, widziałaś niewidoczne?

[charioteer1]

A ty myslisz, ze niewidzialne jest niepoznawalne?

[adept44_ltd]

w każdym razie nie za pomocą wzroku...;-)

w związku z czym zastanawiający cytat:
"A ci co mają dobry słuch i wzrok słyszeli pono/
jak dudnił w chmurach równy krok morskiego batalionu"...

K.I. G. Żołnierze z Westerplatte

[charioteer1]

Hm, to znaczy, ze mozna widziec niewidzialne, czy ze mozna slyszec za pomoca wzroku?

[adept44_ltd]

wg mnie widzieć za pomocą słuchu...

[prawdziwamm2009]

to jak dźwięk wydawany przez jedną klaszczącą dłoń:)

[adept44_ltd]

no ale wiesz, z tym słuchem to my potrafimy takie numery robić na Zachodzie, a z
tym klaskaniem, to bardziej na Wschodzie...

[prawdziwamm2009]

I Ty to mówisz wdobie globalizacji?:)

[adept44_ltd]

no globalizacja prowadzi do tego, że możemy sobie obejrzeć Przyczajonego
tygrysa, ukrytego smoka i tyle...

[prawdziwamm2009]

I marnującego się Wong Kar-Waia, jeśli już w tym duchu:)

[charioteer1]

Klaskaniem majac obrzekle prawice?

[adept44_ltd]

a wiesz, to stałe, bo ten, od którego ten z wiersza przywołanego przez ciebie
nic nie wziął, napisał - "i chwytam za obie prawice..."

[charioteer1]

Czekaj, bo sie gubie troche... Obrzekle byly ludu, obie nalezaly do kogo innego,
a co bylo stale?

[adept44_ltd]

stale? kłopoty z ilością prawic, choć u ludu to w miarę zrozumiałe, zresztą w
drugim przypadku właścicielem dwóch prawic jest Bozia, więc też można się z tym
pogodzić, wszak głos ludu, głosem bożym, to podobnie może być i z prawicami...

[charioteer1]

Aaha, ale mozna chyba przyjac, ze ten, co odjezdzal, rece zlamawszy na pancerz,
mial jedna lewa i jedna prawa? Jakies prawdopodobienstwo powinno byc...

[adept44_ltd]

tak, miał prawicę lewę i prawicę prawą, to jest prawdopodobne

[dala.tata]

milionopalca, w jedna miazdzaca piesc zacisnieta......

WM.

prawdziwamm2009 napisała:

> to jak dźwięk wydawany przez jedną klaszczącą dłoń:)

[adept44_ltd]

WM.???

[dala.tata]

Wlodzimierz Majakowski :-)

[adept44_ltd]

ten od malinki w spodniach?

[prawdziwamm2009]

to raczej w wątku o horrorach:)

[charioteer1]

To sie nazywa synestezja...

[charioteer1]

Po doglebnym przemysleniu sprawy, stwierdzam, ze tu jakas dziwna sprawa jest.
Poeta mowi:

Mine eye and heart are at a mortal war

ale takze:

Betwixt mine eye and heart a league is took

Zbrojnie to jakos wszystko wyglada...

[adept44_ltd]

przesądy logocentryzmu ;-)

[charioteer1]

Obawiam sie, ze kognitywizm, albo kognitywistyka...

[charioteer1]

To bylo do logocentryzmu, ale drzewko sie jakos dziwnie zawinelo...

[adept44_ltd]

w takich momentach drzewko dziwnie się zawija, stojąc...

[charioteer1]

No, momenty sa... Mnie z wrzenia przyziemnie komp zaczal mulic, bo firefox juz
cala pamiec zzera...

[charioteer1]

Z wrazenia, no...

[prawdziwamm2009]

A mój ulubiony to ten:
"Nigdzie bowiem nie schroni się człowiek spokojniej i łatwiej jak do
duszy własnej; zwłaszcza ten, kto ma taką ustroń wewnętrzną, że się
natychmiast zupełny znajdzie spokój, jeżeli w nią się wpatrzy. A nic
innego nie nazywam spokojem jak wewnętrzny ład. Jak najczęściej więc
stwarzaj sam sobie tę ustroń i odświeżaj sam siebie. A krótkie to
niech będą i elementarne zasady, które ci wystarczą do
natychmiastowego otwarcia tej ustroni i spowodują, że opuścisz ją w
usposobieniu gotowym do cierpliwego znoszenia stosunków, do których
wracasz. Z czegóż bowiem jesteś niezadowolony?"

[petrucchio]

eeela napisała:

> "It is only shallow people who do not judge by appearances. The true mystery of
> the world is the visible, not the invisible."

Jest jeszcze cytat pokrewny i równie przewrotny, o kilka lat późniejszy, z
_Phrases and Philosophies_: "Only the shallow know themselves."

Ach, jeszcze ten z Monty Pythona...

[petrucchio]

Sir Bedevere: How do know so much about swallows?
Arthur: Well, you have to know these things when you're a king, you know.

A cytaty o doktorach?

[petrucchio]

Doktor nie puścił, ale drzwi puściły.

[adept44_ltd]

to przyczynek do obyczajowości drzwi w dawnych czasach, niestety nie można nic
dobrego powiedzieć o ich moralności, puszczalskie...

[dr.trefny]

To chyba juz bylo, ale jest tak dobre dla zrobienia kariery w
polskiej nauce, ze warte jest przypomnnienia:
"Podwładny powinien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i
durnowaty tak, aby swoim pojmowaniem istoty rzeczy przełożonego nie
peszyć".
Ukaz Cara Rosji Piotra I z 9 grudnia 1708 roku.
www.proletaryat.pl/muzeum.php

na powaznie

[tocqueville]

"Naszych współczesnych ustawicznie zżerają dwie sprzeczne namiętności: potrzeba,
by ktoś prowadził ich za rękę, i pragnienie zachowania wolności. Nie mogąc się
pozbyć żadnego z tych przeciwnych instynktów, starają się zaspokoić oba naraz.

Marzą więc o jednej, opiekuńczej i wszechobecnej władzy, którą wybieraliby
jednak wszyscy obywatele. Kojarzą centralizację z wolnością ludu. To im przynosi
pewną ulgę. Żyją pod ciągłą kuratelą, ale pociesza ich myśl, że sami wybrali
swoich opiekunów.

Każdy pozwala się krępować, ponieważ widzi, że to nie jakiś człowiek czy klasa,
lecz samo społeczeństwo trzyma w ręku drugi koniec łańcucha. W systemie tym
obywatele zrzucają zależność tylko na chwilę, w której wybierają swego pana, po
czym znowu popadają w niewolę.

(...) Stworzenie w scentralizowanym kraju przedstawicielstwa zmniejsza zło
spowodowane przez krańcową centralizację, ale go nie likwiduje. Dzięki niemu
ludzie mogą zachować wpływ na najważniejsze sprawy, lecz w dalszym ciągu nie
mają wpływu na drobne.

Zapomina się, że najbardziej niebezpieczne jest zniewolenie obywateli właśnie w
dziedzinie małej wagi. Gdybym sądził, że kiedykolwiek można być pewnym swej
niezależności w sprawach dużej miary kiedy się jej nie ma w drobnych, uważałbym,
że posiadanie wolności w wielkich sprawach jest mniej niezbędne.

Zależność w sprawach drobnych daje o sobie znać na każdym kroku i dotyka
wszystkich obywateli bez wyjątku. Nie doprowadza do ostateczności, lecz stale
zawadza i każe wyrzekać się własnej woli. Ten rodzaj zniewolenia stopniowo
stępia umysł i osłabia ducha, natomiast zależność odczuwana wyłącznie w pewnych
bardzo poważnych, lecz nader rzadkich okolicznościach jest tylko chwilowym
odebraniem wolności i dotyka wszystkich. (...)

Uważa się tam [w demokracjach] że obywatelom nie można powierzyć drobnych spraw,
do których wystarczy zdrowy rozsądek, natomiast powierza im się wielkie
prerogatywy w dziedzinie rządzenia państwem. Są oni na zmianę zabawką w ręku
władzy lub jej zwierzchnikami, są czymś więcej niż królowie i czymś mniej niż
ludzie zarazem. (...)

Trudno zresztą zrozumieć, w jaki sposób ludzie, którzy wyrzekli się rządzenia
samymi sobą, mogliby dokonać właściwego wyboru tych, którzy mają nimi rządzić.
Trudno uwierzyć, aby głosowanie zniewolonych ludzi mogło kiedykolwiek powołać
rząd liberalny, silny i mądry.(...)
A. De Tocqueville, 1840

A, jak na poważnie...

[petrucchio]

... to ja bym zacytował mojego ulubionego Montaigne'a, tylko sam nie wiem co.
Quel embarras de richesses! Może trochę na chybił trafił:

Quand je me jouë à ma chatte, qui sçait, si elle passe son temps de moy plus que
je ne fay d'elle? Nous nous entertenons de singeries reciproques. Si j'ay mon
heure de commencer ou de refuser, aussi a-elle la sienne.

Ach, i Wolter:

Cela est bien dit, répondit Candide, mais il faut cultiver notre jardin.

na powaznie (2)

[tocqueville]

"Wbrew powszechnemu pokutującemu nawet wśród sfer wykształconych,
przekonaniu Huxley (”Nowy wspaniały świat”) i Orwell (”1984″) nie prorokowali
tego samego. Orwel przestrzega że zostaniemy zniewoleni przez jakąś przemoc
pochodzącą z zewnątrz.

Tymczasem w wizji Huxleya do pozbawienia ludzi ich autonomii, pełni osobowości i
historii niepotrzebny jest żaden Wielki Brat. W jego mniemaniu ludzie pokochają
otaczającą ich przemoc, zaczną wielbić technologie, które pozbawiają ich
wolności myślenia.

Orwell lękał się tych , którzy zakażą wydawania książek. Huxley zaś obawiał
się, że nie będzie powodu do ustanawiania podobnego zakazu, ponieważ zabraknie
kogokolwiek, kto zechce książki czytać.

Orwella przerażali ci, którzy pozbawiają nas dostępu do informacji.Przedmiotem
obaw Huxleya byli natomiast ludzie, którzy dostarczą nam informacji w takiej
ilości, że staniemy się bierni i egoistyczni.

Orwell bał się, że nasza kultura przeistoczy się w kulturę niewolników . Huxley
zaś lękał się że ogarnie nas kultura banału, zajmująca się jakimiś ekwiwalentami
doznań “orgią-porgią” i wirówką infantylnych igraszek. (...)

W roku 1984 dodał Orwell ludzi kontroluje się przez zdawanie im bólu. W Nowym
wspaniałym świecie to samo jest osiągane dzięki dostarczaniu przyjemności.
Słowem , Orwell obawiał się , że zniszczy nas to , czego nienawidzimy, Huxley
zaś - że to , co uwielbiamy".

N. Postman - “Zabawić się na śmierć”