Patriotyzm!?

[ploniekocica]

Wychowywano nas na polskich patriotów. Uczyli nas, że w obronie ojczyzny poświęca się życie. Teraz uważam, że nie ma takiej ojczyzny, dla której należałoby to robić. Życie jest zawsze bardziej potrzebne ojczyźnie niż śmierć.

Tak sobie czasami rozmyślam w kontekście ewentualnej (niedajbuk) wojny i moich dzieci. Czy chciałabym, żeby byli bohaterami czy tchórzami?

[ave.duce]

Uważasz, że bohater to ten, kto walczy, a tchórz to ten, który nie walczy?

Uzup.

[ave.duce]

Walczy z bronią w ręku.

[ploniekocica]

ave.duce napisała:

> Uważasz, że bohater to ten, kto walczy, a tchórz to ten, który nie walczy?

Nie piszę o tym, co ja uważam (przynajmniej póki co nie piszę) tylko odwołuję się do prawdziwie patriotycznych ideałów.
Się zastanawiam czy po prostu nie zamknęłabym moich dzieci w piwnicy raczej.

[ave.duce]

Ja bym nie zamknęła. Pozostawiłabym to do decyzji samego dziecka.

[ploniekocica]

Też bym nie zamknęła. Teraz już nie, bo za stare, za duże itd. Ale gdyby były trzynastolatkami?
A poza tym nawet gdybym nie zamknęła to, czy nie chciałabym zamknąć?

[ave.duce]

Kiedy dzieci dorastają - często są sytuacje, w których chcemy je "zamknąć" prewencyjnie, boimy się o nie, to naturalne.

[ploniekocica]

ave.duce napisała:

> Kiedy dzieci dorastają - często są sytuacje, w których chcemy je "zamknąć" p
> rewencyjnie, boimy się o nie, to naturalne.

Jasne, ale mi chodzi o to, czy dolce et decorum est pro patria mori? Czy powinno się umierać za jakąkolwiek ojczyznę?

[ave.duce]

Moja odpowiedź brzmi: nie, ale ja jestem kosmopolitką (i wolę się czuć bardziej człowiekiem niż Polką - zgroza!). I specjalnie nie przywiązuję się do rzeczy materialnych.

[magdolot]

Nie dalej niż fczoraj, odpowiedziałam Rodakowi, fkurzonemu wypowiedzią jednej pani, że w ramach patriotyzmu nie będzie kradła spinaczy, ale umierać za ojczyznę nie zamierza fcale.

Odpowiedziałam mu, że pytanie o ewentualne umieranie, to źle postawione pytanie. Bo tego zwyczajnie nikt nie wie. Że pod zdaniem tej pani się podpisuję oburącz, bo dla mnie to skrót lapidarny i manifestowanie pewnej postawy, a jej manifestowanie uważam za potrzebne.
Dla mnie to zdanie oznacza: zrobię FSZYSTKO co w mojej mocy, aby nie musieć umierać i żeby nie musieli umierać za mnie i i za ojczyznę inni.
Dorosłe posiedzenie w II w.ś. albowiem, przyprawiło mnie o pewność absolutną w jednej sprawie: jeśli chcę wychować dzieci na w miarę szlachetnych ludzi, to muszę być pacyfistką. Innego wyjścia nie ma i mówię to śmiertelnie poważnie tudzież śmiertelnie dosłownie.
Zaś uporczywe oraz publiczne manifestowanie takiej wysoce "niepatriotycznej" postawy uważam za wielce przydatne, lub zgoła konieczne, biorąc pod uwagę radosne zapędy niektórych naszych, pożal się Boże, polityków. Niech sobie tupią tymi małymi sfrustrowanymi nóżkami na imieninach u cioci i niech nie mieszają do tego ani mnie, ani moich dzieci, bo na to im nie zezwalam. Nie zamierzam albowiem inwestować własnego życia, ani tym bardziej życia moich dzieci w proces karmienia do syta ich chorego ego.

[man_sapiens]

Czemu akurat za ojczyznę, dawniej umierało się za króla. Dzisiaj niektórzy umierają za swój klub piłkarski. Co za różnica?
Umierać za wolność ludzi i dla uwolnienia ich od cierpień- to jest piękne i szlachetne ale pod warunkiem, że to jest absolutnie niezbędne i piekielnie skuteczne. Umieranie za ojczyznę to dla mnie śmieszny gest. W moim bardzo patriotycznym domu byłem nauczony że za ojczyznę umiera się i kropka. Długo trwało zanim mi przeszło: nocne rozmowy z kombatantem Powstania Warszawskiego (z Virtuti), politrucy w Ludowym Wojsku uczący że to wszystko z miłości do ojczyzny a przede wszystkim lata spędzone w innym kraju, który dla swoich mieszkańców też jest ojczyzną za którą się umiera, ale dla Polaka taką brzydką, którą się zabija (i odwrotnie).

[mila2712]

Dla mnie "bezpieczeństwo" i szczęście mojego dziecka jest najważniejsze. w przypadku wojny...ewakuacja. Wybieram życie.

[magdolot]

Ja nie wiem, co wybieram. Ale z uporem maniaka zamierzam dążyć do uniknięcia takowej decyzji.

[mila2712]

Mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała podejmować takich decyzji :)

[gat45]

Jedyny przypadek, w którym potrafię sobie wyobrazić, że mogłabym zapałać żądzą mordu, odnosiłby się do osób uparcie dążących do stworzenia sytuacji, w których inni musieliby stawać przed takim wyborem.
Straszne mi się skomplikowało to zdanie wielokrotnie złożone i pełne trybu warunkowego. Słynna ostrożność Gacich wypowiedzi. Chyba tu muszę jaśniej : obawiam się, że byłabym w stanie zabić podżegaczy wojennych. O!

[magdolot]

Albo pszynajmniej ftłuc gnojom solidnie.
Teraz Gat Sprawiedliwy będzie się umartfiał rozważaniami, gdzie leży granica od przekroczenia której gupi gnój staje się podżegaczem wojennym... a ja se idę oglądać bajkę dla dzieci. No.

[gat45]

Dzisiaj to lepiej, żeby nikt Gata nie denerwował, bo Gat jest zmęczony i wrogo nastawiony do świata. Niechby tylko ktoś Gatu błysnął iskierką przed oczyma, to Gat mógłby to zakwalifikować jako uporczywe podżeganie i trzasnąć kogoś w któryś twarzowy szczegół anatomii. Schować proszę nawet oświaty kagańce i zgasić figlarne iskierki w oczach oraz błyski intelektu, bo mi się może pomylić i nie odpowiadam za siebie.

Dobrrrrrrrrrranoc - zgrzytnął zgryźliwie Gat.
Miłych snów życzę - warknął uzupełniająco.
I poszedł sobie.

[magdolot]

Co za Lama! - powiedziała z zachwytem Żyrafa. :)))

[damakier1]

Czy już Gatowi przeszło?

Wstawaj, Gacie, "do roboty, do roboty!"

[ave.duce]

• Polska pieśń socjalistyczna

[gat45]

Kto się podszył pode mnie wcozraj wieczorem ? Przecież Gat taki NIGDY nie bywa ?

[magdolot]

To był Mr. Gat.