Wspomnienia

[behemot17-13]

Naszła mnie chwila nostalgii i wymyśliłem sobie temat, o tych co odeszli a ciągle są w naszych sercach.
Zapewne, tak podejrzewam, w waszych sercach i wspomnieniach są takie osoby które wracają do Waszej przestrzeni jak bumerang.
W kilku zdaniach napiszę o swojej babci. Cóż, moja babcia jak to zazwyczaj bywa, była babcią na złe i dobre. Ale, to nie była zwykła babcia w potocznym słowa znaczeniu, była przede wszystkim strasznie wyrozumiała, cierpliwa , tolerująca moje wybryki, opiekuńcza itd. i co najważniejsze, zawsze ale to zawsze potrafiła uśmiechnąć się do mnie i nie tylko do mnie, gdy o uśmiech nie było łatwo. Dziwna rzecz, moja babcia z wiekiem pamiętała chwile ze swojego dzieciństwa a nie pamiętała co robiła dzień wcześniej i jak brzydko by to nie zabrzmiało, karmiła mnie swoimi wspomnieniami i jeszcze bardziej dziwniejsze, nigdy ale to nigdy te powtarzające się opowieści mnie nie nudziły, choć przyznaję się bez bicia, historie powielane mnie irytują.
Mam jeszcze jedną osobę którą mógłbym wspomnieć, jeśli ten temat wypali.
Tak sobie wymyślilem wątek, bo tu można o wszystkim bez narażania się na śmieszność, dlatego tu.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

(...) Dziwna rzecz, moja babcia z wiekiem pamiętała chwile ze swojego dzieciństwa a nie pamiętała co robiła dzień wcześniej (...)
--
jest naturalną rzeczy koleją, że w tak zwanym pewnym wieku pamieć wsteczna jest perfecto - a ta bliska szwankuje.
Jest to regułą.
W pewnym wieku.

[behemot17-13]

Czyli, też na pewnym etapie życia mnie dopadnie, a niech tam.

[taniarada]

Moja babcia zawsze mówiła Bóg Honor i Ojczyzna .A gdy wyniosłem śmieci to dostawałem suchą kiełbaskę .W tamtych czasach była to zwykła zwyczajna .Dobrze ususzona .Pozdrawiam wszystkie babcie świata .Bo ten świat bez nich był by okropny.

[man_sapiens]

A ja miałem dwie babcie. Żadna z nich mnie tak nie tresowała.

[99venus]

Moje obydwie babcie nigdy nie mówiły nic o bogu,honorze,ojczyźnie.Jedna działała w POW a druga brała udział w powstaniu wielkopolskim.Obydwie sprawdzały wieczorem czy się porządnie umyłem i obydwie w ciągu dnia bez przerwy mnie podkarmiały i pozwalały na wszystko.
To były Babcie Dobroć Nieskończona.

[damakier1]

Jedna moja babcia zmarła grubo przed moim przyjściem na świat, a druga gdy byłam malutką dziewczynką i pamiętam ją bardziej ze zdjęć niż "z życia". Jedyne wspomnienie to, że cierpliwie i pracowicie cerowała mi czarnego aksamitnego misia, który ze starości prawie się rozpadał, a kochałam go nad życie. Teraz sama jestem babcią i bardzo bym chciała, żeby mój siedemnastoletni już wnuk mógł kiedyś mnie wspominać tak dobrze, jak Ty, Behemocie, wspominasz swoją babcię.
A człowiekiem, którego wspominam najczęściej i którego najbardziej mi brak jest mój tata. Był mi zawsze podporą i wzorem postępowania i myślę, że to on w największym stopniu wpłynął na moje życie, na to jakie wartości są dla mnie najważniejsze i jakim człowiekiem się stałam.
Przez długie lata wdowieństwa tato mieszkał z nami, ale nigdy nie był dla mnie ciężarem. Przeciwnie, bardzo nam pomagał, był najlepszym dziadkiem dla mojej córki. Mimo wspólnego mieszkania prowadził swoje odrębne gospodarstwo, sam robił zakupy i sobie gotował, bo jak powiadał, chce być "niezależny i samorządny". Lubili go i podziwiali wszyscy nasi przyjaciele, prowadzili z nim długie rozmowy i dyskusje i bywało radzili się w różnych sprawach.
Choroba zabrała go w ciągu tygodnia. Zmarł tuż przed 92. urodzinami.

[behemot17-13]

Bo widzisz Damo, świat i ludzie tak pędzą przed siebie, że w tym świecie i w ludziach jest coraz mniej miejsca dla najbliższych, a szczególnie dla najbliższych co już odeszli. Lubię jeździć na rowerze, większość swoich wycieczek na dwóch kółkach przypada na wioski. Kiedyś, przed laty, mknąłem między budynkami a właściwie wśród ławeczek zapełnionych żywymi ludźmi. Teraz, mknę też, tylko brak ławeczek, brak ludzi a plastykowe krasnale nieporadnie machają w moim kierunku. Coś tracimy, coś na pozór nieistotnego, a jakże ważnego - tracimy ludzi ze swoimi wadami i zaletami.

[scoutek]

Aleś się wstrzelił...
Dzisiaj jest dokładnie 20 lat od chwili, gdy widziałam po raz ostatni moją Mamę, to była środa 5 lutego.
Siłą rzeczy dzisiaj wspominam właśnie Ją.
Strasznie mi żal, że pewnych rzeczy z Nią nie zdążyłam zrobić, przegadać, wspólnie zobaczyć czy przeczytać. Przykro mi, że tak wielu rzeczy sama nie zdążyła dotknąć. Czasem jednak się cieszę że nie musi na pewne rzeczy patrzeć.
Uczyła historii, przytomnie i otwarcie, ciekawa jestem jak odbierałaby to co się dzieje teraz. Wydaje mi się, że mam podobne spojrzenie na rzeczywistość, ale czy na pewno....

[behemot17-13]

Ależ nie, zawsze możesz porozmawiać z najbliższymi. Być może nie usłyszą - Dopóki pamiętasz, dopóty żyją i tego będę się trzymał.