Egoizm

[mar-y88]

Wiem że to straszne, ale dziś pomyślałam, że wolałabym, żeby mojej
córeczki w ogóle nie było. Nie musiałabym rano wstawać z łóżka, nie
musiałabym się starać (choć akurat tego i tak nie robię) nie
musiałabym się nią zajmować. Mogłabym być razem z moim ukochanym.
Cały czas planuję nasze życie w zaświatach, a te pragnienia są takie
odległe, nie mogę ich urzeczywistnić.. gdyby nie ona nie byłoby tego
całego, bólu, strachu, wszechogarniającej tęsknoty, nie musiałabym
tkwić w tym nieustannym piekle. Mogłabym w końcu zakończyć moje
cholerne życie. Moja córeczka to mój największy skarb i największe
przekleństwo. Nawet nie jestem dla niej mamą bo jak mogę nią być
skoro sama sobie ze sobą nie radzę, jak mogę jej to wszystko
wytłumaczyć skoro sama tego nie rozumiem. nie dam rady z niczym.
Chcę być tylko z TOBĄ kochanie!!!!!!

[mar-y88]

Mogę powiedzieć tylko, że dziś już tak nie myślę.

[agni-123]

Musiałaś mieć strasznego doła pisząc te słowa.I proszę Cię nie
używaj słowże córka to czasem Twoje największe przekleństwo.To Twój
największy dar.dany Ci abyś mogła przeżyć śmierć męża w miarę
spokojnie.Dzięki niej żyjesz i będzisz miała siłę aby
przetrwać.Uwierz mi.Pomyśl jak byś sie czuła na miejscu córki
słysząc takie słowa.Ona też cierpi bo straciła ojca.Ty miałaś to
szczęście,że znałas Go dłużej i teraz będziesz mogła córce
opowiedzieć jaki wspaniały był jej TATA.Pozdrawiam i życzę siły w
wytrwaniu.

[beattrix120309]

mar-y88 To nie egoizm przez ciebie przemawia to chyba tylko zmęczenie życiem...w
samotności.... dźwiganie tych wszystkich problemów w samotności. Każdy z nas ma
chwile słabości...i ja też...ale tak jak pisze agni-123 nigdy nie mów że
dziecko jest ciężarem.....bo jak by go zabrakło było by to dla Ciebie straszna
tragedią..((
Ostatnio czytałam wpisy na forum "żałoba, strata osierocenie" oraz " pomoc po
stracie" i wiesz bardzo współczuje tym rodzicom co stracili dzieci. Ja ostatnio
straciłam męża....26 lat temu mamę i dziadków ...ale nie wyobrażam sobie straty
dziecka ....chyba bym tego nie przeżyła ( już wielkim bólem była utrata dzieci
nie narodzonych ...(((( )

Przytulam Ciebie i twoja córeczkę....jeśli będziesz chciała porozmawiać to
proszę pisz.....meila znasz..))

[justynakm1]

Nie mow tak bo grzeszysz!!!! Twoj Maz zyje w Twoim dziecku, masz
wielkie szczescie, ze jego krew, jego geny sa w niej! Ja nie mam dla
koo zyc, jedynie dla Rodzciow, siostry, ale nawet nie wiesz jaka
pustka zionie moje zycie.... jestem w tym miescie sama, sa
przyjaciele, ale oni maja swoje zycie...
a ja wracam do pustego domu i malo nie zwariuje.

[tilia7]

Dziewczyny nie krytykujcie.To straszne myśleć o śmierci dziecka-fakt.Ale wiemy
tu wszystkie że Mary nie jest ani złym człowiekiem,ani wyrodną matką tylko po
prostu umęczoną żałobą kobietą,zagubioną i bezradną w swoim bólu.Każda z nas ma
takie momenty,kiedy myśli o najgorszym,kiedy wszystko i wszyscy przestają się
liczyć,bo ból jest tak silny,że przesłania wszystko.Żałoba ma to do siebie,że
choć z jednej strony na pewno nas jakoś uwrażliwia i uszlachetnia to z drugiej
strony odzywają się też i złe myśli,złe cechy.Nie róbmy z siebie ideałów i nie
każmy innym być ideałami.Jesteśmy ludźmi i wszystkie te odczucia są ludzkie-po
prostu.

TAK TAK TAK

[kasta4]

A ja rozumiem cie w 100%. ten kto nie ma dzieci nigdy tego nie zrozumie a ten
kto je ma nie zrozumie jego pozostania bez dziecka. Musialam zmuszac sie do
zajmowania sie malym. Byl w mojej tragedi ciezarem a nie podpora. Podpora moze
byc rodzina ale nie roczne dziecko. Mnie sily tez maly nie dal i nie daje. Tylko
motywacje - ale sily musze szukac sama. Kocham go - ale jestem sama w bolu i
walce. Roczny maluch nie bedzie cierpial z Toba ani walczyl!!! To ogromny
obowiazek. Juz nie raz za te slowa mnie krytykowano ale kazdy przezywa to
inaczej. Nie mozna generalizowac przezyc. Nier robcie tego - kazdy czuje to
inaczej. Nie skaczcie sobie do gardel. ja tez mam takie dni i nie uwazam sie za
gorsza. A kocham malucha na caly swiat. Sciskam.

[agni-123]

Nikt tu nikogo nie potępia,tylko pisze swoje odczucia i próbuje
dodać sił mar-y88.Wiadomo,że każdy przeżywa swoją żałobe inaczej,ale
są dzieci i dla nich teraz powinnyśmy zyć.Wiem,że jest ciężko,ale
nie mamy wyjścia.Odejście na własne życzenie to nie jest
wyjście.Może jak dziecko nie daje namsiły to chociaz motywacje tak
jak napisała tu kasta-4.Ale to już jest jakies wyjście z tej
sytuacji.Mamy cel dla którego warto żyć.Pomyślmy o tych które nie
maja dzieci-jak im jest ciężko.Nie maja tej cząstki naszych
bliskich.Serdeczne pozdrowienia,siły i wiary w lepsze jutro dla
wszystkich tutaj piszących.

[beattrix120309]

Ja tez nie oceniam , ani nie potępiam....tez jestem mama i tez mam
słabości....czasami opadam z sił bo wszystko co robię to robię z Madzią....nie
mam nikogo kto by mnie wyręczył...((( I czasami nie jest mi lekko jak moja 3
letnia córeczka się buntuje jak są dni kiedy tylko słyszę nie i nie....a mi już
sił brakuje.... Nie wiem co robić...krzyczeć czy milczeć....((( Ale wiem że
tylko jestem ja i ona i że żyjemy dla siebie.
Nie potępiam.....ale przerażają mnie takie myśli bo boje się że Bóg mógł by
mnie pokarać.
Nie potępiam bo jesteśmy tylko ludźmi a to forum jest po to aby wylać swoje
uczucia ...a my żeby wspierać i dodawać sobie na wzajem otuchy.

[mar-y88]

Czytam ze zgrozą to co napisałam parę dni temu. Prostując chodziło mi
o to że w tamtym akurat momencie totalnej słabości i załamania
pomyślałam, że wolałabym aby moja córeczka nigdy się nie urodziła bo
gdyby nie to że ja mam to ja także nie musiałabym żyć. (a nie o to że
nie chcę jej mieć czy też nie chcę żyć mimo tego że ją mam) Teraz
oczywiście już w pełni widzę że to szczyt egoizmu i mam olbrzymie
wyrzuty sumienia, że tak myślałam. Mnie moje dziecko także
mobilizuję, gdyby tak nie było to paradoksalnie pewnie bym nie
myślała w ten sposób. Jest mi ciężko jak każdej z Was i chyba akurat
ja jestem wyjątkowo słaba skoro mam takie myśli. mam wrażenie, że im
bardziej się staram tym bardziej się gubie w sobie samej i jestem
gorszą mamą. Też kocham moje dziecko nad życie tak jak każda matka.
Życzę wszystkim DUŻO siły...

[agni-123]

Nikt Cię nie ocenia mar-88 ani nie wątpi w miłośc do córki.M i
szczególnie chodziło o to,aby Twoja córka nigdy nie dowiedziała się
co myślałaś po śmierci jej ojca,bo to by było dla niej prykre mimo
zapewnień o miłości do niej.Popatrz na to z drugirj strony,ze strony
córki.Co byś pomyślała na jej miejscu słysząc takie słowa.Pomimo,że
jest i druga strona tego medalu-córka w jakimś sensie uratowała Ci
życie.Pozdrawiam.

[angel259l]

Ja z kolei uważam, że mój Synek jest moim BOHATEREM ,z resztą
nie tylko moim...
Ostatnio na ścianie powiesiłam Jego zdjęcia i napis 'Zanim minęła
pierwsza minuta Twojego życia,byłam gotowa za Ciebie umrzeć' i
codziennie mówię Jemu ,jak mocno Go kocham, mimo że On jeszcze nie
jest w stanie zozumieć tego słowa, ale z pewnością czuje.
Pomimo iż jest jeszcze malutkim dzieckiem, to ja uczę się od
Niego więcej niżeli On ode mnie m.in.cieszyć się z małych,drobnych,
niekiedy niezauważalnych rzeczy...
Wiem ,że nigdy nie będzie tak ,jak miało być, wciąż ciężko mi w
to uwierzyć, zostałam osierocona, ogołocona z marzeń i nie chcę ,aby
moje dziecko ,kiedykolwiek ,chociaż przez chwilę musiało czuć się
tak samotne i bezradne, chcę być dla Niego 'solidnym oparciem'...

[kasik2222]

Mary, chyba każdej z nas przeszły takie mysli przez głowę. Nie rób
sobie wyrzutów. Jesteś tu dla dziecka i będziesz. Bo tak ma być. Z
czasem będzie coraz lepiej. Wiem to po dwóch i pół roku to już wiem.
Tak jak napisała Angel. Dzieci uratowały nam zycie.

[mar-y88]

Dzieci uratowały nam życie... chyba tak, choć tak jak ktoś już tu
napisał dzieci nie koniecznie dają siłę, dzieci to odpowiedzialność,
obawy, strach i tysiąc takich uczuć, ale to też radość i chyba dlatego
nas ratują :)