czas

[maja12356]

piszę, bo jestem w pewnej sytuacji, w której nie wiem kto ma rację.
1 strona - mój chłopak, z którym jestem prawie 3 lata, mieszka na drugim końcu Polski, pracuje dużo, robi drugi kierunek zaocznie, dość trudny, ma zajęcia co weekend. 0 dni wolnych w tygodniu minus święta i inne takie.
2 strona - ja, studiuję dziennie dwa kierunki, jeden trudniejszy, drugi łatwiejszy. Czasu wolnego mam dużo, powinnam wykorzystywać na naukę, ale mało systematyczna jestem, pracuję dużo w ostatniej chwili.
Problemem dla mnie jest to, że nie spędzamy ze sobą dużo czasu. Prawie wcale. Ja do niego czasem jeżdżę na weekend jak ma szkołę, wakacji od 3 lat żadnych razem, poza jakimiś grupowymi wyjazdami raczej krótszymi niż dłuższymi. Zawsze odwołuje tudzież marudzi w ostatniej chwili, że nie może jechać, bo obowiązki. Naprawdę dużo pracuje. 15 minut rozmowy dziennie to optymalna ilość dla niego.
I właśnie do napisania o tym zainspirował mnie kolejny odwołany 9-dniowy wyjazd do Barcelony. Ostatni 7-dniowy na Słowację był 1,5 roku temu.
Czy według Was to ja powinnam "ruszyć dupę w troki" i jak będę miała mniej wolnego czasu, to sama nie będę miała ochoty rozmawiać z moim chłopakiem, a wspólne spędzanie czasu nie jest koniecznością, wystarczy raz na miesiąc 2 dni?
Czy jednak mój chłopak tak sobie ustawia życie, że będąc ambitnym i dokładnym w pracy czy szkole, stawia związek na ostatnim miejscu, jako coś, o co nie trzeba się starać?
Czy może mu wystarcza świadomość, że kogośtam ma, a konflikt wynika z różnicy w potrzebach tego kontaktu?
Postarałam się w miarę obiektywnie przedstawić sytuację, jestem bardzo ciekawa Waszych opinii...

[panpaniscus]

Zakładając, że on nie ma nikogo innego - to może ona ma po prostu inne potrzeby.
Spytaj się sama siebie, czy taka sytuacja odpowiada Ci na dłuższą metę, na
stałe. Bo jeśli ma inne potrzeby to one się raczej nie zmienią np. pod wpływem
ślubu/wspólnego zamieszkania. Mam znajomych, co się rozwiedli, byli świetną parą
- jak byli razem. Ale byli mało, a z czasem jemu przestało wystarczać pracowanie
12 godzin na dobę i zacząl pracować 16.
Chyba niewiele was łączy, jeśli się tak rzadko i niedużo widujecie? właściwie to
kiedy, bo piszesz, że jesteście razm prawie 3 lata, a ptem, że wakacji razem w
ciągu ostatnich 3 lat nie spędzaliście? Czy ten związek pozwala ci zaspokajać
swoje potrzeby?

[ula-lo]

Może to to:

"Czy jednak mój chłopak tak sobie ustawia życie, że będąc ambitnym i dokładnym w
pracy czy szkole, stawia związek na ostatnim miejscu, jako coś, o co nie trzeba
się starać?
Czy może mu wystarcza świadomość, że kogośtam ma, a konflikt wynika z różnicy w
potrzebach tego kontaktu?"

Byłam w takim związku - praca/nauka na pierwszym miejscu; potrzeba kontaktu
(nawet słownego) niewielka; też był to związek na odległość.
Ja nie dałam rady, myślę, że za szybko się poddałam - pogadaj z nim o swoich
potrzebach, może on nie wyobraża sobie nawet, że dla Ciebie coś jest nie tak.
Ja też w perspektywy kilku lat patrzę na naszą sytuację z większym dystansem,
ale pamiętam, jak mi było ciężko.

Powodzenia!

[18_lipcowa1]

Myślę że Twój chłopak ma Cię gdzieś.

[baszi]

dokładnie porozmawiajcie, zapytaj go wprost jak sobie wyobraża waszą przyszłość

a tak poza tym nie jestem zwolenniczką związków na odległość, co innego kiedy
para spędzająca duzo czasu razem lub mieszkająca ze sobą musi się rozstać na
jakiś czas a co innego, kiedy dwoje ludzi prowadzi zupełnie inne odległe od
siebie życie, mimo wszystko jestem romantyczka i konserwą i jesli dwoje ludzi
się kocha i planuje wspólną przyszłość robi wszystko by być jak najbliżej siebie
i jak najczęściej.
oczywiście są pary, którym takie życie pasuje, ale do tego trzeba zgody obojga,
jeśli podstawowe sprawy mają dla was zupełnie inne znaczenie, to gdzie ten punkt
w którym się spotkacie?

[karolina.chonly]

Ja podpisuje sie pod baszi.
U nas bylo tak: on praca w miejscu X (duuuuuuuuuuuzo pracy), ja
studia i praca w miejscu Y (miejsca od siebie bardzo oddalone). Juz
po 3-4 miesiacach wiedzialam, ze cos musi sie zmienic. Dokonczylam
szybko szudia (szybko, bo chcialam mgr, a skonczylam na
licencjacie), rzucilam prace i wyruszylam do lubego :) ROznica jest
jednak taka, ze oboje tegi chcielismy za wszelka cene, bo wspolne
zycie na urlopach czy dluzszych weekendach nie wystarczalo.
Tez znam pary tak zyjace na odleglosc, ale u kazdej skonczylo sie to
niestety zle. Zazwyczaj niedlugo po pojawieniu sie dziecka wszystko
zaczynalo sie "rozjezdzac"

[marzeka1]

Odległość, która was dzieli, plus ta śmieszna ilość czasu, którą ze
sobą spędzacie, nie pozwala tego w ogóle nazwać związkiem.

[tully.makker]

Sorry, ze sprawie ci przykrosc, ale ty nie masz chlopaka. Jest jakis
tam facet, ktory od czasu do czasu do ciebie dzwoni i pozwala ci
przyjechac do siebie jak ma ochote sobie bzyknac.

Przestan zyc zludzeniami i pozwol sie zdobyc mezczyznie, ktory
bedzie hcial spedzic z toba kazda minute swojego zycia - no OK,
dobra, moze co druga minute swojego zycia.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Bywają takie style osobowości czy też rysy osobowości dla których relacje z
innymi ludźmi są trudne lub nieważne.Te relacje z innymi są przeżywane jako
zagrażające, zniechęcające, pochłaniające, absorbujące, napawające lękiem,
nieważne. Nie dążą zatem do bliskości, a relacje z mniej zagrażającymi obiektami
takimi jak praca, nauka, komputer, sport wydają się atrakcyjniejsze. Zgodnie są
tendencją starają ułożyć sobie życie. Takie osoby wchodzą oczywiście w związki,
ale dla osoby żywej i dążącej do relacji taki partner jest bardzo trudny.
Szczególnie, że często tak się dzieje, że takie osoby wybierają do związku
właśnie kogoś aktywnego i pragnącego bliskości w nadziei, że zostaną przez nie
ożywieni. Ale konflikt potrzeb szybko daje znać o sobie.
Warto, aby Pani zastanowiła się czy Pani podoła wytrwać w takim związku.
Odpowiedzialność za bliskość i relację może spocząć na Pani. Zmiana u partnera,
jeśli go dobrze zdiagnozowałam może być trudna. Ciekawa jestem co studiuje Pani
partner i czym się zajmuje w pracy. Agnieszka Iwaszkiewicz