Brak bliskości w małżeństwie

[sheherezada2012]

Witam,
Nasz problem to brak bliskości, miłości, czułości w naszym małżeństwie. Mam 29 lat mój mąż 32 lata, razem jesteśmy ponad 10 lat z czego 8 po ślubie. Ślub braliśmy ze względu na ciążę ale też z miłości. Urodził nam się syn, mieszkaliśmy z moimi rodzicami ( oddzielne piętro ) musieliśmy się dotrzeć, były kłótnie bardzo wybuchowe z mojej strony, miałam raczej włoski temperament w tym względzie. Zawsze bardzo intensywnie się godziliśmy, mąż gdy patrzył na mnie widziałam ten jego błysk w oku. Było przytulanie w ciągu dnia, buziaki i ta bliskość. Dziecko podrosło, mąż znalazł lepszą pracę ja również. Mieliśmy wspólne plany tj. mieszkanie, samochód, 2 dziecko i cały czas je realizowaliśmy. Dużym kosztem, często pracowaliśmy oboje po 10 -12 h dziennie ( synem zajmowali się dziadkowie ). Nie było czasu i siły na przytulanie, bliskość, czułość tylko najczęściej siły wystarczało na " szybki numerek ".
Udało się z czasem realizować nasze plany, najpierw samochód, nie nowy ale kilkuletni z wyższej półki. Później mieszkanie, na kredyt, meblowanie i cały czas mieliśmy o czym rozmawiać, wspólne cele. Później zaszłam w planowaną ciążę, całą niestety byłam na l4 ( problemy z sercem ). Mąż zaczął wtedy oddalać się ode mnie, nie chciał się ze mną kochać bo bał się o dziecko i czułości i przytulania też nie było bo mówił, że nie chce się przytulać i być blisko ze mną skoro nie możemy się kochać. W trakcie ciąży kilka razy widziałam go jak oglądał porno i się masturbował. Bardzo mnie to bolało, że mnie odrzuca, kobietę a woli komputer i porno. Ciąża zakończyła się szczęśliwie, mamy córeczkę. Mąż jest zakochany w niej, wszystko robi przy niej. Ale u nas niewiele się zmieniło. Oczywiście seks już jest, kilka razy w tygodniu i to nie w tym problem, brak jest czułości, bliskości. Mąż mnie nie dotyka w dzień, nie całuje, nie przytula się, po prostu nic.Oczywiście cały czas mówi, że mnie kocha a po prostu nie potrafi okazywać miłości. Mówi, że jemu jest tak dobrze a ja wymyślam sobie problemy, że po tylu latach ludzie już nie trzymają się za rączki patrząc sobie w oczy. Ja właśnie z tym nie mogę się pogodzić. Chcę czuć miłość a nie tylko o niej usłyszeć po seksie.
W łóżku jest nam dobrze mąż mówi, że już nie ogląda porno bo nie ma takiej potrzeby a jak ja proponowałam, że obejrzymy porno razem, napijemy się wina to mówi ok ale jak ja wszystko przygotuję tj. wino, film, wszystko. On nie wychodzi z inicjatywą a na moje rozmowy z nim mówi, że to wymyślony problem bo mam za dużo czasu wolnego i nie pracuję i dlatego wymyślam problemy i głupoty. Jego strategia to przeczekać aż wrócę do pracy i nie będę miała czasu na nic. Dodam, że niestety trochę przytyłam po ciąży, mam też niedoczynność tarczycy dlatego ciężko mi jest schudnąć. Nie poddaję się i dzięki diecie i ćwiczeniom tracę kg ( już niedługo zmieszczę się w swój rozmiar 34 - 36 ) odzyskuję moje ciało. Zawsze byłam bardzo atrakcyjną kobietą, mąż też jest przystojnym mężczyzną. Dbam o siebie ale mam wrażenie że mąż tego nie docenia. Ogląda się na ulicy za innymi, młodszymi a mnie szlag trafia chociaż za mną nawet z wózkiem też się mężczyźni oglądają. Mam wrażenie, że jestem nie atrakcyjna dla męża i że mu się znudziłam i nie wiem co dalej robić.
Kocham go ale nie potrafię żyć bez miłości a boję się, że jak wrócę do pracy to zaplączę się w jakiś dziwny układ z braku miłości ( mam dużo kolegów w pracy często mnie adorowali i propozycje randek też były ale zawsze odmawiałam).
Co ja mogę zrobić w tej sytuacji, żeby uratować to co było? Jak rozmawiać, żeby mnie zrozumiał, że mówię poważnie?

[tully.makker]

Pod wplywem rozmowy maz nie nabierze chceci na bliskosc fizyczna.

Jesli nie lubisz szybkich numenrkow, to sie na nie nie godz. Albo ustalcie sobie jakis kompromis - raz tak, jak on lubi, raz tak, jak ty lubisz.

Mysle, ze pojscie do pracy ci pomoze - teraz wie, ze jestes udupiona w domu z dzieckiem, gdy zaczniesz znikac w swiecie pelnym roznych mozliwosci, to moze mu sie oczy otworza.

[blue_romka]

>Mąż mnie nie dotyka w dzień, nie całuje, nie przytula się, po prostu nic.
To przejmij inicjatywę i Ty się przytulaj, całuj, dotykaj.

>Oczywiście cały czas mówi, że mnie kocha a po prostu nie potrafi okazywać miłości.
A może to prawda?

>że po tylu latach ludzie już nie trzymają się za rączki patrząc sobie w oczy.
To pokaż mu, że może być inaczej.

>a jak ja proponowałam, że obejrzymy porno razem, napijemy się wina to mówi ok ale jak ja wszystko przygotuję tj. wino, film, wszystko.
To przygotuj! To Tobie na tym zależy, nie jemu. Wykaż inicjatywę, może mu się spodoba i z czasem częściej sam coś zorganizuje.

>Kocham go ale nie potrafię żyć bez miłości
Nie myl miłości z jej okazywaniem, to przecież dwie różne sprawy. On pewnie Cię kocha, tylko nie umie tego okazać.

>a boję się, że jak wrócę do pracy to zaplączę się w jakiś dziwny układ z braku miłości ( mam dużo kolegów w pracy często mnie adorowali i propozycje randek też były ale zawsze odmawiałam).
No tutaj to pojechałaś! Adoracja w pracy to jest ten rodzaj bliskości i czułości, o który Ci chodzi?

>Co ja mogę zrobić w tej sytuacji, żeby uratować to co było?

Każdy związek przechodzi różne fazy, więc nie będzie już tak jak było.

>Jak rozmawiać, żebymnie zrozumiał, że mówię poważnie?
Mniej gadaj, więcej rób.

[verdana]

Mąż Cię kocha, a Ty chciałabyś, aby był zakochany. Nie doceniasz tego co masz, chcesz utrwalenia wzorów z początku znajomosci, z okresu zauroczenia. Zwykle taki okres trwa parę lat, potem przychodzi zwykla, codzienna milość, nie gorsza od tej ostentacyjnie pokazywanej, nie gorsza od trzymania się za rączki.
Możesz zniszczyć to co jest, uznając,że mąż musi cały czas ostentacyjnie demonstrowac uczucie, nier ogkladać sie za dziewczynami (swoją drogą ja tego nie rozumiem...), że zadaniem męża jest realizowanie Twoich fantazji, ale już nie odwrotnie.

[efi-efi]

Dzielisz włos na czworo.
Po 10 latach bycia razem akcenty bliskości i miłości kładą się na inne rzeczy , a nie na myzianie i trzymanie za rączkę.
Twój facet lubi się kochać z Tobą parę razy na tydzień, lubi tworzyć z Tobą rodzinę, dba o Was - w sposób taki w jaki większość facetów dba.

Zrób jak Ci poradzono wyżej , chcesz przytulania- przytul się, a nie strzelaj focha jak księżniczka, że to on ma pierwszy .

[tully.makker]

Zwykle ta
> ki okres trwa parę lat, potem przychodzi zwykla, codzienna milość, nie gorsza o
> d tej ostentacyjnie pokazywanej, nie gorsza od trzymania się za rączki.

Hm, moi rodzice, malzenstwo od 40paru lat wciaz chodza na spacery trzymajac sie za raczki. I, od razu uprzedze watpliwosci - daleko im do idealnego zwiazku, ale wciaz sa w sobie zakochani.

[sowrima]

Mój mąż też nie jest skłonny do okazywania uczuć.To ja się pierwsza przytulam, daję buziaki, głaszczę.Przytulam do spania i jak mi dziś rano było fajnie jak obudziłam się w jego objęciach, a zasypiałam przytulona do jego pleców.

[iuscogens]

U mnie jest odwrotnie, tzn. ja lubię przytulanki, buziaki itd. ale mąż ma większą potrzebę bliskości niż ja. Ja ogólnie jestem mniej wylewna niż on. Tak od czasu do czasu mnie na czułość bierze ochota, mąż ma ochotę cały czas.

[fajka7]

Ja też potrzebuję bliskości na codzień, która objawiana jest dotykiem czy pocałunkiem. I byłoby to dla mnie trudne, gdyby mój mąż po kilku latach zaspokajania tej mojej potrzeby, nagle stwierdził, że mi głupoty przychodzą do głowy i on znienacka nie potrafi okazywać uczuć.
Nic Ci nie poradzę, bo nie wiem dlaczego Twoja ciąża w taki sposób zadziałała na męża, ale myślę, że Cię rozumiem, czyli takie poczucie odrzucenia, które przeżywasz.
Nie wiem w ogóle czy jest coś, co Ty możesz zrobić.
Mnie się wydaje, że Twój mąż, który przez kilka lat te uczucia okazywać Ci w taki sposób jak piszesz umiał, nie stracił umiejętności, tylko zagubił gdzieś same uczucia. Pytanie - dlaczego tak się stało, czy widzi, że się oddalił od Ciebie i czy chciałby jednak się zbliżyć. Może jego też to uwiera. A może nie.

[sheherezada2012]

Wiem, że związek przechodzi różne fazy i moment zauroczenia mamy już dawno za sobą. Nie mówię o zauroczeniu i adorowaniu mnie cały czas ale po prostu o przytuleniu czy chociaż buziaku przed wyjściem. Nie jetem też księżniczką która strzela focha, że mąż jej nie przytula i sama nie chce zrobić tego pierwsza. Właśnie w tym problem, że od dłuższego już czasu to ja się przytulam, daję buziaki, próbuję się zbliżyć. Bardzo dużo daję z siebie a mało dostaję w zamian. Mam wrażenie, że jestem dodatkiem do dzieci.
Wiem, że każdy mężczyzna ogląda się za kobietami na ulicy. Ale nie każdy parkuję kilka metrów przed nimi na parkingu przy chodniku, żeby lepiej się im przyjrzeć jak będą tędy przechodziły, oczywiście z żoną obok w samochodzie. Wkurzyło mnie to strasznie i mu to powiedziałam ale ja zawsze przesadzam bo on tylko musiał zobaczyć godziny otwarcia sklepu. Jeszcze żeby te dziewczyny były naprawdę ładne ale to były takie zjarane solarką lalki.
Czuję się odrzucona i nie atrakcyjna w jego oczach.
Moje dotychczasowe rozmowy i zabiegi nic nie skutkują. Mieszkamy razem jak para współlokatorów a nie jak małżeństwo ale jak to zmienić skoro on nie widzi problemu.
Jemu jest dobrze tak jak jest .

[sheherezada2012]

Rozmawiałam z przyjaciółką która zna nas jeszcze z czasów gdy nie byliśmy małżeństwem więc już parę ładnych lat. Ona patrząc z zewnątrz inaczej widzi nasz problem. Właśnie kłopot jest w tym dawaniu i braniu. Ja zawsze byłam tą osobą, która dawała całą siebie. Ale od początku.
Przed ślubem był taki epizod, że on chciał się rozstać bo mówił, że już chyba mnie nie kocha ale okazało się, że jestem w ciąży i trzeba stworzyć " podstawową komórkę społeczną ".
Ja zaczęłam się bardzo starać, żeby jemu było dobrze ze mną, żeby nie zdradził i nie porzucił. Oboje wtedy studiowaliśmy i jedno z nas musiało z przyczyn finansowych zrezygnować, to byłam ja. On a ja nie angażowałam go w domowe obowiązki bo pracuje, musi się uczyć i odpocząć też musi przecież.
Mieliśmy plany własnego mieszkania więc poszłam do pracy. Mąż też pracował ale obowiązki domowe wykonywałam tylko ja żeby go nie zrazić i żeby nie żałował niczego.
W międzyczasie mąż doszedł do wniosku że nie lubi swojej pracy i chce zmienić branżę, musi się dokształcić. Powiedziałam ok ja nieźle zarabiam mogę utrzymywać nas przez jakiś czas, on rzucił pracę, dokształcał się nie pracując przez jakieś 6 miesięcy. Czasem byłam zła na niego jak mówił, że nie rozumiem jego ambicji. Ja uważałam, że praca jest nie po to żeby ją lubić tylko, żeby mieć z tego kasę i jest środkiem do spełniania naszych marzeń ale dobrze przecież nie będę wredną żoną, żeby tylko wymagać.
Czasem zdarzało się, że miał ochotę sobie wypić z kolegami na mieście wtedy zazwyczaj ja po niego jechałam, kilka razy odwoziłam też kolegów bo ich żony nie były takie wspaniałe, żeby po nich przyjechać. Miał ochotę zaprosić kolegów do nas też nigdy nie robiłam problemów, lubię gości, więc robiłam jakieś jedzonko i panowie mogli sobie posiedzieć i wypić coś u nas. Mąż mówił, że kręgosłup go boli i chce jechać do sanatorium się podleczyć jako wspaniała żona zgodziłam się. Byłam szczęśliwa jak mówił, że mnie kocha, że jestem taka wyrozumiała, że go nie wiążę na siłę, że ma tak dużo przestrzeni bo tego potrzebuje. Jak mówił, że już nie wyobraża sobie życia z kimś innym bo mu tak dobrze ze mną.
Z racji zbliżania się do 30 podsumowałam swoje życie i doszłam do wniosku, że wiele się zmieniło. Ja się zmieniłam. Kiedyś moim szczęściem było jego szczęście a teraz chcę czegoś więcej.
Ta przyjaciółka uważa, że on mnie kocha a problem jest w tym, że już się nie boję zdrady i porzucenia i że ja przestałam zabiegać o niego i go " uszczęśliwiać " cały czas dlatego on mi mniej uczuć okazuje. A ja już nie chcę zabiegać o niego, stałam się bardziej niezależna, poznałam swoją wartość i chcę, żeby to on zabiegał o mnie a on tego nie robi bo go przez te lata nauczyłam, że to ja starałam się o niego przez tyle lat a nie on o mnie.
Uważam, ze jest w tym trochę racji tylko co teraz zrobić ?

[blue_romka]

Pani Agnieszka wielokrotnie powtarzała, że zarówno sam związek ewoluuje, jak i my w związku. W Tobie jak rozumiem właśnie zaszła zmiana. Problem w tym, że oczekujesz, iż jednocześnie zmieni się Twój mąż. A to nie musi tak być. On nie ma takiego obowiązku a być może też chęci czy potrzeby. Proponuję otwartą rozmowę na temat Twoich nowych potrzeb, tej zmiany i ogólnie tego co tu napisałaś. Albo zacznij postępować tak, żeby on Twoją zmianę zauważył (tu sama musisz wiedzieć) i być może zechciał za nią podążyć.
I jeszcze jedno- czasem pary w takiej sytuacji się rozstają. To nie musi być najgorsze rozwiązanie zważywszy, że do tej pory Wasz układ nie był najzdrowszy.

[tully.makker]

Zaden facet nie ceni kobiety, ktora sie przed nim plaszczy i zrobi dla niego wszystko. Tak wiec i twoj maz nie ceni ciebie, bo i za co? za bycie podnozkiem?

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Nie wiem, czy to co napiszę będzie prawidłową i wystarczającą diagnozą, ale wydaje mi się, że to nie mężowi, ale Pani trudno zaakceptować siebie i być dla siebie atrakcyjną. Dlatego ciągle poszukuje Pani akceptacji w oczach męża, bo jest Pani w pewnego rodzaju panice, gdy tego nie ma. Nie wie Pani wtedy , co o sobie myśleć.
Z tego źródła pochodzi też kolejny Pani problem związany z poczuciem, że jest Pani nie dość kochana. Potrzebuje Pani stałych potwierdzeń. Jakby nie mogła Pani przechować takiego przeświadczenia w sobie i jakby było potrzebne stałe zasilanie z zewnątrz.
Dla męża taka rola może być uciążliwa. I to nie z powodu braku bliskości czy niechęci do niej, ale z powodu odpowiedzialności za Pani samopoczucie. Agnieszka Iwaszkiewicz

[paul_ina]

"Kocham go ale nie potrafię żyć bez miłości a boję się, że jak wrócę do pracy to zaplączę się w jakiś dziwny układ z braku miłości ( mam dużo kolegów w pracy często mnie adorowali i propozycje randek też były ale zawsze odmawiałam)."

Tego nie rozumiem zupełnie. Ale proponuję, żebyś zaczęła zastanawiać się nad sobą, jaka jesteś wewnętrznie, czego potrzebujesz, kim jesteś, nie oceniała siebie tylko po tym kto i czy się za Tobą ogląda ze względu na figurę/urodę. Zacznij żyć świadomie, wtedy będziesz znała siebie na tyle, że nie wejdziesz "w dziwny układ z powodu braku miłości" - bo będziesz wiedziała czego potrzebujesz i skąd to wziąć. Nie będziesz musiała się bać ani swoich ani męża reakcji.