prosze o analize moich wyborow

[1mama_dwojki_dzieci]

nie bardzo wiem od czego zacac ten post-moze od tego,ze bedzie o moich wyborach zyciowych i o tym czemu wlasnie tak a nie inaczej wybieram, bo zawsze wybieram zle:(.zawsze nie kieruje sie tym czym powinnam, zawsze chce przed czyms lub kims uciec

w czasach nastoletnich marzylam o wyprowadzce z domu, o wyjezdzie na studia, bo matka caly czas mnie kontrolowala-musialam mowic po co ide do przyjaciolki (tzn w jakiej sprawie "po co do niej tak ciagle biegasz???", "o czym mozna tyle gadac???", ), o ktorej wroce, do kogo ide itd...a nie chodzilam na kilka godz tylko gora pol godz-godz i wracalam do domu uczyc sie (bo chcialam dostac sie na studia dzienne). w weekend kiedy kolezanki szly na dyskoteki ja czasem z nimi poszlam ale po wysluchaniu kazania, ze "idz, tam chodza same latawice", poprzez "idz, to ci glowe kiedys urwa" az po "idz to kiedys wrocisz w ciazy" no i konczylo sie na "ty sie tam bawisz a ja tu musze sama w domu po nocach siedziec" (tata pracowal na tirach i nie bywal tygodniami w domu). matka caly czas krytykowala moje znajone-ta sie nie nadaje na kolezanke bo jej matka jest taka i owaka, a ojciec drugiej jest alkoholikiem, siostra kolejnej zaszla w ciaze jako nastolatka (ja sie mialam niby zapatrzec na siostre kolezanki)-to sie wiazlo z zabronieniem kontaktow z tymi osobami. przychodzily kolezanki do mnie-nie moglam zrobic kawy/herbaty, bo po co? dlatego wlasnie chcialam wyrwac sie z domu. po maturze zdawalam na studia dzienne, ale z braku miejsc nie dostalkam sie:(. dostalam sie na zaoczne. ale i tak postanowialm wyjechac i pojsc do pracy i uczy sie. bylo ciezko jak diabli. nieraz nie mialam na jedzenie, ale nie pojechalam do domu-udawalam ze sobie swietnie radze.

wtedy poznalam przyszlego meza. byl na prestizowej uczelni ktora gwarantowala zatrudnienie i dobra pensje.mial tez prace. nie powalil mnie na kolana z urody ani charakteru, ale przemyslalam wzgledy praktyczne-wyszlo z duzym plusem. tym bardziej ze zakochal sie we mnie jak wariat-to jego slowa. ja ze swojej strony mialam taki plan, zeby zamieszkac z nim bez slubu. ale nie uwzglednilam w tych planach...matki. nie bede tu opisywala co bylo, ale doprowadzila do slubu, ktorego tak naprawde nie chcialam i nie bylam pewna czy kiedykolwiek bede chciala (chlopak bardzo chcial). nie tak to mialo byc:(. bo kilku latach rozwod z mojej inicjatywy:(. nie wytrzymalam,maz okazal sie psycholem-gwalty,pobica itd...
no i triumf matki..."trzeba bylo zostac w domu a nie fruwac po polsce, kiedy ja sama po nocach spalam?!teraz wrocisz z pochylona glowa". no i znowu sie przerazilam powrotu do domu, zwlaszcza ze juz bylo dziecko, matka pewnie wykonczylaby mnie do konca psychicznie (bo i tak bylam juz praktycznie wrakiem psychicznym). poznalam przypadkowo chlopaka mlodszego kilka lat ode mnie. zainteresowal sie mna. spotkalismy sie kilka razy. zaproponowal mi wspolne mieszkanie. zgodzialm sie-znowu bedac nie do konca pewna i nie do konca tego chcac. ale sama bym sobie nie poradzila z malym dzieckiem (w dodatku niepelnosprawnym, wymagajacym szczegolnej opieki), bez niczyjej pomocy. po ok 3 latach zwiazku lekarz prowadzacy starsze dziecko zasugerowal rodzenstwo (w celu lepszego rozwoju i szans na lepsza przyszlosc). po wielu dyskusjach i przemysleniach zdecydowalismy sie na dziecko. zdawalam sobie sprawe ze partner nie jest dobrym materialem na ojca (dwie lewe rece do pracy, liczenie ze ja wszystko zalatwie-lacznie z pieniedzmi na zycie) choc ja znowu nie zrobilam tego dla siebie, tylko dla starszego dziecka. ja sama tego dziecka nie chcialam. teraz moj zwiazek z partnerem przezywa gleboki kryzys. kryzys zaczal sie po urodzeniu dziecka i trwa juz ok 1,5 roku.
zastanawiam sie czemu ja zawsze dokonuje wyborow nie takich, jak dyktuje mi serce, a takich jak dyktuje mi dana sytuacja? czemu ja zawsze musze byc od kogos zalezna? czy to kwestia wychowania?
byc moze gdybym dokonala innego wyboru w przeszlosci-zamiast bylego meza (z dpbrymi perspektywami, ale brzydkim charakterem), kogos z mniej zasobna kieszenia ale piekniejszym srodkiem bylabym teraz moze szczesliwsza? gdybym tak bardzo nie chciala uciec z domu i miala chec tam wrocic, mialabym wiecej czasu na szukanie odpowiednich partnerow? widze ze moje zycie zapedzilo mnie w kozi rog i juz nie umiem z niego wyjsc:(.

[magurb]

wspolczuje ci. ja nie bede nic analizowac ale mysle, ze jestes na tyle silna aby wziasc zycie w swoje rece. tak jak dawalas sobie rade w obcym miescie ze studiami i praca tak i teraz poradzisz sobie sama z dziecmi. jezeli oczywiscie nie kochasz swojego partnera. pewnie gdzies tam w dziecinstwie zabraklo ci opieki rodzicow i szukasz teraz w zyciu doroslym osoby, na ktorej moglabys polegac. teraz jednak masz dzieci wiec musisz o nich pomyslec aby zapewnic im wszystko czego potrzebuja, zeby nie musialy cierpiec jak ty

[aramea]

Ważne, że doszłaś do takiego wniosku.
Przeszłości nie zmienisz, ale przyszłość możesz kształtować. Ja też miałam niezwykle autorytarnego ojca, ale dzięki pracy nad sobą, różnym lekturom i rozmowom z mądrymi ludźmi udało mi się uwolnić od wszystkich tych zależności. W sumie wiodę teraz takie życie, jakie mi odpowiada. Jednak praca nad sobą nigdy się nie kończy! Powodzenia

[1mama_dwojki_dzieci]

a no moze to i plus, ze choc wiem ze to problem. ze sie nie zapieram rekami i nogami, ze wszystko jest ok. a podobno przyznanie sie do bledu, to polowa sukcesu.

ciezko bedzie (ewentualnie, gdyby doszlo do rozstania) poradzic mi sobie z dwojka dzieci. tym bardziej ze jedna male, a drugie chore. a pomocy zadnej. wszystko na moich barach brzydko mowiac. najgorzej bedzie finansowo. do pracy nie pojde, bo kto zaopiekuje sie tym chorym dzieckiem?

moze nie zabrzmi to dorosle, ale ja potrzebuje kogos kto wreszcie by sie mna zajal, a nie jak do tej tej pory to ja zawsze sie kims zajmowalam. najpierw matka (ciagle cos ja bolalo, ciagle polegiwala, ciagle kazala sie pilnowac bo bala sie zostawac sama w domu), potem maz (okazalo sie ze mial wypaczona psychike w dziecinstwie i stad problemy-ale to ja biegalam z nim po psychologach i tarapiach, a potem mi sie odwdzieczyl), kolejny partner tez z problemami (wyciagnelam go z "doborowego" towarzystwa-i tez mu sporo pomoglam)-ten choc ma dobry charakter, no ale te dwie lewe rece do pracy i niezaradnosc zyciowa i stad ostry kryzys:(.
a moze to ja robie z siebie taka "matke-terese"? i wszyscy to wyczuwaja na kilometr? a ja podswiadomie sie odnajduje w tej roli w 100%?
tyle ze ja juz mam dosc:(

[morekac]

A ja myślę, że przede wszystkim ty powinnaś poszukać pomocy dla siebie - jakiejś terapii psychologicznej?
Dalszy fragment może być nieprzyjemny, ostrzegam. Chociaż Ci współczuję.

Bo niezależnie od tego, jak paskudni i winni byli/są: twoja matka/ojciec/pierwszy mąż/drugi mąż/pierwsze dziecko/drugie dziecko/inni (niepotrzebne skreślić), to sama sobie skomplikowałaś to swoje życie. Ty, osoba uważająca się za dorosłą i dojrzałą.
Porzuć też wiarę w cnych rycerzy, wyciągających dziewoje z tarapatów i szponów smoka - to może nie wpakujesz się w kolejny związek.
Może i wyciągałaś swoich małżonków z tarapatów - prawdopodobnie dobrze po prostu z tym się czułaś, i może są istotnie leworęcznymi psychopatami - ale ty za to nie wykazałaś się zupełnie instynktem samozachowawczym i - wybacz - zdrowym rozsądkiem i dorosłością. czego przykładem jest urodzenie drugiego dziecka pod wpływem namów lekarza, pomimo że widziałaś wady kandydata na tatusia i miałaś rozliczne wątpliwości, pomimo, że nie miałaś na to ochoty. A sama motywacja jest po prostu wstrętna - w odniesieniu i do tego młodszego, i do tego starszego (mamusia tak się poświeciła, że aż urodziła ci braciszka/siostrzyczkę).
żebyś im tylko nie brzęczała potem nad uchem, ile to dla nich poświęciłaś, i mają to docenić itp.

[najma78]

Skoro twoj obecny partner to niezaradny zyciowo len to znaczy, ze pieniedzy nie zarabia wystarczajaco wiec czemu martwisz sie ze nie poradzisz sobie finansowo bez niego? Jak two wyglada teraz a jak wygladaloby po ewentualnym rozstaniu? Kto pracuje? Takie spostrzenie: wyglada na to, ze nie jestes zbyt samodzielna i tego chyba sie boisz? Jak twoja matka, ktora potrzebowala ciebie ty potrzebujesz partnera. Ulegalas i poddawalas sie woli innych, namowiono cie do slubu, ktorego nie chcialas, do dziecka, ktorego nie chcialas, co bedzie nastepne? Mysle, ze aby temu zapobiec powinnas poddac sie terapii u dobrego specjalisty, terapii ktora, pozwoli ci zrozumiec podloze twoich zlych wyborow zyciowych i zapobiegnie nastepnym w przyszlosci. Jedno juz wiesz i przed tym sie bronisz czyli blizszymi kontaktami z matka (o ojcu nie wspominasz oprocz tego, ze jezdzil tirami i byl poza domem), wiesz tez, ze kolejny partner nie jest dla ciebie, ale masz tez kolejne dziecko;) Mysle, ze szukanie nastepnego partnera-opiekuna nie jest wyjsciem, a przynajmniej nie na tym etapie emocjonalnym. Uporzadkuj swoja przeszlosc a potem terazniejszosc.

[mama_myszkina]

Masz toksyczną matkę, ale zamiast się usamodzielnić, uwolnienia od niej szukasz u mężczyzn. Jakby jedynie meżczyzna miałby zapewnić CI niezaleznosć. I wpadasz z deszczu pod rynnę, bo tak naprawdę Twoje wybory nie są przemyślane tylko podyktowane strachem i wewnętrznym przymusem 'bycia z kimś'.

Moze pomieszkaj trochę sama, zrób sobie przerwę od związków i idź na terapię. Bo to nie jest tak, że 'albo matka albo facet, którego tak naprawdę nie chcesz'.

[verdana]

Wybory jak wybory. Małżenstwa z rozsadku nie są z gruntu złym wyborem, a ucieczka od tokeycznej rodziny w małżenstwo nie jest sama w sobie zła.
natomiast urodzenie drugiego dziecka, aby starsze miało w przyszlości opieke jest karygodne.

[morekac]

Małżenstwa z rozsadku nie są z gruntu złym wyborem,

Stan zakochania jest nader zbliżony do stanu niepoczytalności. ;-) Ale imo: to być może nie było małżeństwo z rozsądku, a z - wyrachowania. Bo tak jakoś mało rozsądnie dziewczyna wyszła za mąż... Pomimo że pan nie powalał charakterem.

A tak ogólnie - tak sobie myślę, że bunt nastolatków czasami bywa zbawienny.

[squirrel9]

Z tego co piszesz, to nie są wybory, raczej bierzesz jak leci i bezmyślnie poddajesz się temu co niesie. I liczysz na księcia na białym koniu, który przyjedzie, wyzwoli i zaopiekuje się, a to sobie możesz między bajki (harlekiny) włozyć....
Uciekanie z domu nie polega na wieszaniu się na kimkolwiek kto się trafi i rodzeniu kolejnego dziecka.

[ca.melia]

totalne bezmózgowie...

nie myślisz kompletnie, jesteś nieodpowiedzialna.
Jeszcze za pierwszym razem ok, mozna sie pomylić. Ale robić sobie kolejne dziecko z facetem, o którym wiesz, że jest nie taki, że jest leniem, to już zwykła głupota

i z krzywdzisz siebie, to ok. Ale że dzieci?

Dorośnij bo wypada i zacznij myśleć.Nie boli

[agnieszka_iwaszkiewicz]

To, co wynika z Pani opisu, to tendencja do wchodzenie w związki, które odzwierciedlają Pani relacje z rodzicami. Są to związki opresyjne, agresywne, w których w konsekwencji czuje się Pani wykorzystana lub opuszczona.
Ale podstawowym uczucie, które obecne jest w Pani wyborach jest wchodzenie w rolę bezradnej ofiary. Jakaś część odpowiedzialności za ten stan spoczywa na Pani rodzicach, którzy, a szczególnie mama, przepowiadali Pani wykorzystanie, a Pani te przepowiednię nieświadomie spełniła.
Tym niemniej taka sytuacja nie zwalnia Pani całkowicie z własnej odpowiedzialności.
I to na dość podstawowym poziomie. W tym zaś może pomóc wyłącznie psychoterapia.
Agnieszka Iwaszkiewicz