relacje dziadkowie - wnuk

[mamaann]

Mieszkam z 10-cio letnim synem u moich rodziców. Minęło już pięć lat jak się do nich wprowadziliśmy tak więc dziadkowie bardzo zżyli się z moim synem. On też ich bardzo kocha.
Problem jest taki, że ostatnio mój syn jest dość niegrzeczny czyli pyskuje, żle odnosi się do starszych, płacze jak coś jest nie po jego myśli itp. To chyba normalne w tym wieku więc często z nim rozmawiam i tłumaczę, że tak nie można i trzeba szanować starszych.

No niestety awantury się powtarzają i najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja nie wiem kogo mam bronić. Jestem między młotem a kowadłem. Jak bronię młodego obraża się moja mama, jak bronię dziadków to czuję się źle, że syn nie ma we mnie oparcia.

Moi rodzice nie są już młodzi i też często są zmęczeni chociaż są już na emeryturze i nie pracują. Widzę, że czasami mają ochotę pobyć sami i nasze towarzystwo jest im zbędne.
Robię co mogę aby unikać konfliktów. Pracuję jednak po 8 godzin i w tym czasie jak młody wraca ze szkoły to jest z dziadkami i konflikty między nimi są nieuniknione.
Ja wracam z pracy i wysłuchuję jednej i drugiej strony. Męczy mnie to bo nie wiem jak reagować.

Wyprowadzić się nie mogę bo mnie nie stać. Mam jedną pensję, z której spłacam długi mojego ex (to inna długa historia)
Rodzice mi pomagają ile mogą dlatego nie chce wchodzić z nimi w żadne konflikty.

[amb25]

Witaj.
Ja mam dziewieciolatka z problemami. Wiec troche trudno porownywac bo wiadomo zachowuje sie gorzej niz inne dzieci, ale w wieku 10 lat to nie jest normalne zachowanie jesli powtarza sie nagminnie.
Cos musialo sie wydarzyc albo zmienic, moze ma jakis poblem, cos go matwi, sprawdza granice albo to czy i jak mozna wami manipulowac itp. itd. Przyczyn moze byc wiele.

[verdana]

Nie, nie jest normalne w tym wieku, że syn źle odnosi sie do starczych. Owszem, jest normalne, zę czasem 10-latek dyskutuje, ze czasem sie stawia, ze nie zawsze wykonuje polecenia, ale absolutnie nie jest normalne, że jest stale niegrzeczny. Nie jest też wcale normalne, ze konflikty są nieuniknione - chyba, ze dziadkowie są dla syna niedobrzy, a wtedy trzeba stanąć na głowie i nie pozwolić im wychowywać dziecka.
Nalezy wychować syna i tyle - bardzo rzadko to piszę, ale jeśli syn bez przyczynu jest niegrzeczny wobec dziadków, to nie nalezy tego usprawiedliwiać wiekiem, ani zastanawiać się, czy syn ma oparcie, czy nie. Nalezy stanąć po stronie tego, kto ma rację. Jesli syn racji nie ma, to chyba pora, aby przestać mu tłumaczyć, a zacząć zdecydowanie karać za wybryki.

[marzeka1]

Zgadzam się z Verdaną; mam 2 nastolatków, owszem zdarza im się i pyskowanie, i złe dni, ale nie uważam, że takie zachowanie to norma i trzeba wspierać.

[aqua48]

mamaann napisała:

> Mieszkam z 10-cio letnim synem u moich rodziców.
> Problem jest taki, że ostatnio mój syn jest dość niegrzeczny czyli pyskuje, żle
> odnosi się do starszych, płacze jak coś jest nie po jego myśli itp.
często z nim rozmawiam i tłumaczę, że tak nie można i trzeba szanować starszych.
> No niestety awantury się powtarzają i najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja
> nie wiem kogo mam bronić.
> Robię co mogę aby unikać konfliktów.
> Ja wracam z pracy i wysłuchuję jednej i drugiej strony. Męczy mnie to bo nie wi
> em jak reagować.
> Wyprowadzić się nie mogę bo mnie nie stać.

Przede wszystkim musisz ustalić jakieś zasady. Np. jak nie ma Cię w domu to syn musi słuchać dziadków. Ale oni powinni nie stawiać mu wygórowanych oczekiwań i szanować jego uczucia. Jego płacz chyba jest objawem bezsilności i tego że zamiast rozstrzygnąć spór unikasz konfliktów z obawy, że stracicie dach nad głową. Syn dorasta, i powinien odnosić się do dziadków z szacunkiem, ale oni też muszą w nim zauważyć dorastającego chłopca, dla którego potraktowanie jak dziecko jest często ujmą na honorze i utratą twarzy.
Trudno - jesteś w sytuacji miedzy młotem a kowadłem, ale musisz tłumaczyć obu stronom, że nie zawsze musi być "po ich myśli", a kompromis jest w tej sytuacji najlepszym rozwiązaniem. Nie wiemy o co te konflikty wybuchają, o jakieś drobiazgi, czy ważniejsze sprawy? Może wystarczy nieco zmienić dotychczas panujące w domu zasady. Czy tylko o sposób zwracania się wnuka do dziadków?
Porozmawiaj z synem jak z partnerem, nie jak z dzieckiem i nie bezpośrednio po takim ciężkim dniu z awanturą, zapytaj czego oczekiwałby od dziadków, a co sam jest w stanie zmienić w swoim zachowaniu i zastanówcie się wspólnie czy to realne i jak dziadkom przedstawić jego oczekiwania.

[panizalewska]

Dziesięciolatek ma mieć oczekiwania od dziadków? W głowie się młodzieży poprzewraca.
Może najpierw należy spytać dziadków, co sądzą o całym tym problemie i jak go rozwiązać? Bo jednak to dorośli ludzie, a dziesięcioletni chłopcy to raczej jeszcze emocjonalne egoistyczne bestie są.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Mnie się wydaje, że takie konflikty wydają się nieuniknione. Jest tu różnica dwóch pokoleń a do tego pewnie syn zaczyna mieć coraz bardziej zindywidualizowane potrzeby.Zaczyna się więc kłócić, spierać czy też potrzebować więcej niezależności.
Pewnie jeśli jest tak, że Pani z synem dużo rozmawia, to jest on przyzwyczajony do dyskutowania, bycia uznanym, potraktowanym poważnie. Nie wiem czy dziadkowie mają taką przestrzeń na żywego 10- latka, czy chce im się wszytko tłumaczyć. Pewnie od tego wolą wykonane posłusznie polecenie.
Dlatego, trudno, proszę nie ingerować w te konflikty. Wkraczać należy tylko wtedy, gdy syn jest naprawdę niegrzeczny wobec starszych. Co oczywiście nie oznacza zaniechania rozmów z synem. Natomiast chodzi o to, aby Pani nie brała odpowiedzialności za nie na siebie i nie próbowała ułagodzić zwaśnione strony tłumacząc jednych przed drugimi.
Agnieszka Iwaszkiewicz

[verdana]

No, jasne - dziadkowie z natury rzaecz sa starzy, zramolali i na pewno niezdolni do rozmowy z dzieckiem.

[ewa9717]

Z ust mi wyjęłaś ;)

[sebalda]

A ja rozumiem intencje Pani ekspert. Tu nie chodzi o to, że dziadkowie są zramolali, ale o inne modele wychowawcze panujące wcześniej. Dopiero od niedawna mówi się o poszanowaniu praw dzieci, o traktowaniu ich po partnersku, z poszanowaniem ich potrzeb i zdania. Wcześniej panował model: dzieci i ryby głosu nie mają i kropka. Dzieci miały być bezwzględnie posłuszne, a każde odrębne zdanie było traktowane jako brak wychowania i nieposłuszeństwo. Zresztą, co tu dużo gadać, nadal wielu rodziców stosuje taki model. Podobnie jak przyzwolenie na kary cielesne. Ja byłem bity i wyrosłem na ludzi, dlaczego mam tego nie robić z synem?
O ile my coraz więcej wiemy o etapach rozwojowych dzieci i zaczynamy rozumieć, że dobre wychowanie to nie tylko bezwzględne posłuszeństwo, o tyle nasi rodzice najczęściej tego nie traktują poważnie, uważają za fanaberię. Stąd uważam, że Pani ekspert szła tym tropem. Matka z dzieckiem dyskutuje, wysłuchuje jego racji, pozwala na odrębne zdanie, dziadkowie być może nie, stąd konflikt i na linii dziadkowie-wnuk, rodzice-córka. A gdy jeszcze jest zależność finansowa, bytowa, to tylko krok do uzależnienia od siebie potrzebującej.
Ja oczywiście teoretyzuję, nie znamy szczegółów, nie wiemy, jaki charakter mają te konflikty, ale jakoś rozumiem dziecko, które jest wychowywane w dwóch różnych systemach, że może się w tym gubić i przez to zachowywać się niegrzecznie. Dlaczego kłóci się i nie szanuje dziadków, a matka nie pisze nic o tym, że ją też gorzej traktuje? Albo uważa to za mniejszy problem, albo syn ma na pieńku tylko z dziadkami i jest tego jakiś konkretny powód. Pytanie, jaki.

[verdana]

Nie. O tym, ze dzieci trzeba traktowac po partnesku pisał dr. Spock, w latach 60-tych. W Polsce pokolenie wychowujące dzieci w latach 70 i 80 czytywało własnie dr Spocka, bo innych ksiażek o wychowaniu własciwie nie było. Wtedy spora część rodziców stosowała model autorytarny, a wielu innych - partnerski, tak jak dziś, bo w przewazającej większości wypadków styl wychowania nie zalezy od mody, tylko od usposobienia i temperamentu rodziców. A dziadkowie w dodatku zazwyczaj są łagodniejsi w wychowaniu od rodziców.
O etapach rozwojowych dzieci pisał Piaget w 1954...
Pani ekspert szła tropem stereotypów, czego absolutnie nie wolno jej robić. Tym, bardziej, że matka w pierwszym poście "Problem jest taki, że ostatnio mój syn jest dość niegrzeczny czyli pyskuje, żle odnosi się do starszych, płacze jak coś jest nie po jego myśli itp. To chyba normalne w tym wieku (...)". Czyli nawet matka widzi, ze z synem jest problem, tyle, ze uwaza go za normalny. Moim zdaniem jednak nie - złe odnoszenie sie 10 latka do starszych nie jest normalne i wymaga wychowywanie syna, a nie oskarżania dziadków3, ze źle się do dziecka odnoszą - bo o tym nie było w ogóle mowy.
Jeśli dziecko mieszka u dziadków od 5 lat, to raczej nie da sie mówić o wychowywaniu w dwóch systemach. Szczególnie, jeśli dotad było OK.
Równie dobrze można wysunąć hipotezę, ze dziecko źle odnosi się do dziadków, poniewaz czuje się porzucoone przez matkę, która za mało sie nim zajmuje, przez ojca (którego nie ma) i wyżywa sie na jedynych ludziuach, którzy chcą z nim pogadać...

[nowa.gocha]

Verdano, ty powinnaś zostać ekspertem na tym forum.Piękna odpowiedź!

[sebalda]

Zanim Spock dotarł do Polski, zanim się przyjął, minęło sporo czasu, nie wiemy, jaki model stosowali i nadal stosują dziadkowie, ale może faktycznie naciągnęłam teorię. Ja tak zrozumiałam wypowiedź Pani Agnieszki na temat różnicy pokoleń. Ale autorka faktycznie pisze o zmęczeniu dziadków, a nie o ich metodach wychowawczych.
Nie wiemy tak naprawdę, jaki jest charakter tych konfliktów. Czy dziadkowie z racji potrzeby spokoju często ganią dziecko, a ono jest zbyt żywe i hałaśliwe, stąd scysje. Czy młody jest faktycznie zbyt liberalnie traktowany i sprawdza granice, wyżywa sie na dziadkach? Pytanie, co nazwiemy pyskowaniem. Ja bardzo rzadko tak myślę o swoich dzieciach, mój mąż z kolei każde odmienne zdanie, każdą nawet próbę wytłumaczenia się dziecka z czegoś nazywa pyskowaniem. Ma być tak, że on mówi, co ma do powiedzenia, a one słuchają, potakują albo przepraszają, jak jest za co, w jego mniemaniu. I nie ma tłumaczeń, zrobiły źle i basta. A że na to, że zrobiły coś źle (w jego mniemaniu) może być racjonalne wytłumaczenie (synowi zabrakło pieniędzy na coś, co miał kupić na przykład i tego zwyczajnie nie mógł kupić), to już nieważne, nie wolno się wytłumaczyć. Jak się czuje dziecko, ktoremu nie wolno się wytłumaczyć? Jak się czuje dorosły strofowany, wiedzący, że nie zawinił, ale przełożony nawet go nie dopuści do głosu?
Jest wielka różnica w pojmowaniu słowa "pyskowanie". I nie zgodzę sie z tezą, że od lat 70. i 80. w naszym kraju stosuje się tezy Spocka. Znam wiele rodzin, gdzie nadal uważa się, że dzieci nie mają prawa głosu, że mają być posłuszne, znać swoje miejsce w szeregu. Wystarczy poczytać fora Wychowanie i podobne.
Niepokoiłoby mnie też to, że 10-latek płacze z powodu scysji z dziadkami. To akurat nie jest normalna reakcja, to wyraz jakieś bezsilności dziecka, skrajnej frustracji. Ja też uważam, że zły stosunek do starszych nie jest normalny w tym wieku, ale z drugiej strony co musi się tam dziać, że duży w końcu chłopak płacze?
Podkreślam, mamy za mało danych, żeby wyrokować, może autorka przytoczyłaby jakiś przykład scysji. Ona nie wie, po czyjej stronie stanąć, a może najlepiej stanąć po stronie, która w sporze ma rację?

[azile.oli]

Różnie bywa, niestety. U mojej teściowej panował model, że starszym się należy szacunek z racji wieku, a za brak szacunku uważała posiadanie innego zdania , niż ona i wypowiedzenie tego głośno. I dla niej to jest pyskowanie.
O ile , kiedy dziecko jest małe , to z reguły przyjmuje narzucone wzorce bez szemrania, albo po prostu więcej mu się wybacza, o tyle starsze dziecko może mieć już swoje poglądy na dane sprawy i zazwyczaj je wyraża, zwłaszcza wobec osób, z którymi przebywa stale.
Chłopak prawdopodobnie widzi, że z matką może normalnie porozmawiać i problemu nie ma, a dla dziadków w tej samej sytuacji nie dośc, że problem jest, to jeszcze uważają wszelki sprzeciw za brak szacunku.
Czemu chłopiec płacze? Może dlatego, że nie może dojść z dziadkami do porozumienia.
On ma swoje zdanie, oni chcą mieć spokój.
To nie jest łatwe połączenie.
Poza tym ludzie starsi mają czasem zakodowane jakieś poglądy i są małoelastyczni. A dziecko ma prawo mieć zupełnie inne i wyrażając je w jakiś tam sposób sprawia dziadkom dyskomfort. Na dodatek, jeśli słyszy przy tym , że nie ma racji, a wie, że tę rację ma, tylko czasy się zmieniły, to w końcu powie prawdę.

[verdana]

A skąd to wiesz? Bo to mabsolutnie nie wynika z pierwszego postu - tylko z odpowiedzi pani ekspert.
Cóż, nawet moi rodzice, lat obecnie 80, nie byli wychowani "dzieci i ryby głosu nie mają" - tylko mniej-więcej partnersko. I matka nic nie pisze o tym, jakoby istniały jakieś zasadnicze rozbiezności wychowawcze - natomiast wyraxnie pisze , ze syn jest niegrzeczny dla dziadków.

[azile.oli]

Oczywiście, że nie wiem, jaka jest przyczyna tego zachowania w tym wypadku, ale uwierz mi, Verdano, różnie bywa. Ja wiem, że Twoi rodzice są pod ty względem szalenie postępowymi ludźmi i ja też takie osoby znam (choćby moją ciotkę, która dzieci nie miała, ale potrafiła się z nimi dogadać nawet, gdy miała lat 80).
Natomiast z moich obserwacji wynika, że są dwie grupy dziadków - albo mający postępowe poglądy na wychowanie, albo tak zakochani we wnukach, że po prostu akceptują każde zachowani i druga grupa (bardzo zróżnicowana), z którą dorastające dziecko ma trudno się dogadać, zwłaszcza, gdy mieszka się pod jednym dachem. I wynika to z różnych przyczyn, a jedną z nich jest inny wzorzec wychowania i różnica pokoleń. Tę drugą przy wzajemnym szacunku i chęciach można zniwelować. Można też, kierując się nawet dobrem dziecka, kompletnie obrzydzić mu życie.
I takie przykłady z własnego podwórka - moje dzieci nigdy nie dogadałyby się z teściową i mimo braku wykroczeń byłyby z nią na wojennej ścieżce. Z kolei moja matka doprowadzałaby je do białej gorączki nadgorliwością, nieposzanowaniem pewnej intymności , ale rozumianej jako ''nie chcę o tym teraz mówić'' . I teraz - w pierwszym przypadku musiałabym pokłócić się z teściową, a w drugim to dzieci żaliłyby się na babcię, a nie na odwrót.
A ja się wbrew pozorom lepiej dogadywałam z babcią, którą średnio lubiłam, natomiast ta, którą kochałam w pewnym momencie życia zmusiła mnie swoim postępowaniem do tego, by ją notorycznie okłamywać.
Obie jednak należały do kategorii nie skarżącej na wnuki.
Coś się musi dziać, skoro chłopiec się tak zachowuje, należy poszukać źródła konfliktów, bo rzeczywiście prawdą jest, że dziadkowie wcale tak chętnie na dzieci nie skarżą, tym bardziej, jeśli są zżyci z wnukami.
Ale być może autorka postu coś przeoczyła - nie wiem, różnicę temperamentów, zmianę osobowości dziadków z wiekiem. A syn może niekoniecznie to rozumie, że dziadkowie są coraz starsi i czasem się jakieś niekorzystne procesy już zaczynają.
Naprawdę, nie spotkałaś osób, które z wiekiem robią się bardziej zgryźliwe/czepliwe?
Bo ja owszem. I na odwrót też - ktoś kto b ył całe życie nerwowy na starośc złagodniał.
Problem w tym, że chłopakowi też nie jest dobrze w tym układzie.

[verdana]

Spotkałam zgryźliwych rodziców, dziadków, babcie, wujków i dzieci:)
Tyle, ze przeczytaj jeszcze raz uwaznie pierwszy post. Z niego wynika wyraźnie, ze 10-latek nie najlepiej traktuje dziedków, co zauwaza sama matka, tyle, ze uznaje "że to normalne". Nie ma w tym poście nawet drobnej wzmianki o tym, że dziadkowie robią coś nie tak, że są dla dziecka niedobrzy, czy zbyt wymagajacy, czy po prostu mają inne wymagania. Wyraźnie jest to problem z synem , nie z dziadkami. Pewnie, możliwe, ze dziadkowie robią coś nie tak - ale jest to przypuszczenie na niczym kompletnie nie oparte. Równie dobrze matka popełnia jakiś fundamentalny błąd wychowawczy, być moze syn ma ciężki charakter, albo lubi gnębić słabszych - nic z tego, co napisała Autorka wywnioskować się nie da. Oprócz tego,z ę sama widzi, zę to syn jest dla dziadków niemiły, nie odwrotnie.
Zatem odpowiedź eksperta oparta jest nie na analizie sytuacji, tylko na stereotypach - dziadkowie w stereotypach są marudni i wydają rozkazy, a dziecko biedne i uciemiężone. Ekspert nie może pozwolić sobie na kierowanie się stereotypami...
Cos się na pewno dzieje, ale co - trudno powiedzieć. Być moze coś szwankuje w kontaktacjh matki z dzieckiem. Albo w dziecku. Niekoniecznie w dziadkach.

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Gwoli wyjaśnienia, to moja odpowiedź dotyczyła rady dla autorki wątku jako matki, jak radzić sobie w takich sytuacjach. Czyli nie martwić się o to, że konflikty są i dlatego w nie nie ingerować. Poza oczywistymi sytuacjami gdy syn zachowuje się bez szacunku dla starszych. Tak zrozumiałam potrzebę autorki wątku i ba nią odpowiedziałam
Pokolenia zwykle ze sobą się spierają. Robią to różnie i w różnym wieku zaczynają. Jeśli nawet to jest stereotyp, to raczej z tych uprawnionych.
Nic nie napsiałam ani nawet nie zasugerowałam o zramolałych dziadkach, natomiast właśnie o tym zaczęła się toczyć dyskusja. Kompletnie wbrew dość czytelnym intencjom mojej wypowiedzi.
Odpowiadam po raz kolejny, bo nie chce aby jej sens dalej był wypaczany. Agnieszka Iwaszkiewicz

[sebalda]

Bardzo mnie wkurza, jak ktoś tworzy wątek, a potem milczy. My tutaj dywagujemy, produkujemy się, gubimy w domysłach, a autorka nie pisze, nie odpowiada, nie wyjaśnia.
Są dwie rzeczy, które mi się tutaj nie zgadzają z wizją Verdany, przepraszam. Chłopiec wchodzi w konflikty z dziadkami, z matką nie, zatem nie jest to ogólnie sposób jego zachowania. Druga rzecz, to płacz chłopca. Zbuntowany i bezczelny chłopak raczej nie płacze. Autorka jest w paskudnej sytuacji, bo jakoś jest zależna od rodziców i nie może wziąć strony syna, przecież on to też czuje, stąd może płynąć dodatkowo jego frustracja.
Ale ja znowu wymyślam, a tak naprawdę wiemy tyle co nic:( Szkoda, że autorka zamilkła.

[mamaann]

Nie odpowiadałam - przepraszam - z powodu wyjazdu. Nie miałam przez kilka dni dostępu do internetu a po przyjeździe po prostu zapomniałam o moim poście.

Sytuacja jest taka: mój syn uwielbia gadać, nadaje non stop na różne tematy. Uwielbia zmyślać historyjki o sobie, o kolegach, o innych, o tym co robił w szkole, co robił na dworzu. Najczęście o tym, że kolega go uderzył a on przecież nic mu nie zrobił. Wymyśla historyjki o pijaku, który go gonił z nożem w ręku (szczęśliwie udało mu się uciec). Czasami jak go przycisnę to mówi mi, że to nie do końca prawda, ale tak mogłoby się zdażyć.
Moja mama nie lubi kłamstwa i wszystkie te historyjki bierze jako kłamstwo. Dochodzi czasem do tego, że nawet jak syn mówi prawdę (zdaża mu się) to i tak mu nie wierzy i podkreśla, że kłamie. Wtedy młody z bezślilności płacze i krzyczy, że to prawda.

Inny przykład: w domu moich rodziców nie wolno chodzić bez kapci (takie zasady), syn często o nich zapomina więc babcia mówi "tyle razy mówiłam, żebyś zakładał kapcie!" syn z niechęcią i złością, że ktoś zwrócił mu uwagę "no wiem!" babcia "nie takim tonem!" itd.

Jest takich przykładów więcej, to, że babci się nie podoba, że poszedł na dwór zamiast najpierw odrobić lekcje, że przyprowadził do domu kolegę, że nie zjadł kanapek , że nie chce obiadu itd itp.
Dziękuję za odzew na mojego posta i obiecuję już nie siedzieć cicho :) tylko włącze się do dyskusji

[moniapoz]

czyli jednak to jest konflikt pokoleń i to, że dziadkowie wymagają wszystkiego po swojemu
a dzieci i ryby głosu nie mają :) tak dziadkowie byli wychowani i tego samego wymagają od wnuka: wykonywania poleceń bez dyskusji.

------
Tylko tu i teraz ja wybieram. Tylko tu i teraz jestem.
Tylko tu i teraz całym sercem więcej szans nie będzie.

[verdana]

Nie, to nie jest konflikt pokoleń. To dziecko, które naprawdę kłamie - takie historyjki nie są niczym dziwnym dla 3-latka, w przypadku 1atka jest niepokojące i słusznie babcia tego nie akceptuje. Podobnie wymaganie, aby dziecko nosiło kapcie nie jest niczym złym - a już na pewno 10-latek nie powinien niegrzecznie na to odpowiadać.
Nie jest to, może porócz jedzenia, zaden konflikt pokoleń.

[aqua48]

Babcia ma swoje zasady, nawiasem mówiąc wcale nie przesadzone, tylko zdroworozsądkowe - noszenie kapci, wyjście na dwór po odrobieniu lekcji oraz odróżnianie prawdy od zmyślonych historii, czy uzgadnianie przyprowadzania do domu kolegów, to nie są jakieś wymagania z księżyca. Uważam, że absolutnie powinnaś stanąć po stronie dziadków i tłumaczyć synowi, żeby był posłuszny. Jeśli chce zaproponować coś innego, czy zasady trochę złagodzić to powinien usiąść z wszystkimi dorosłymi domownikami i porozmawiać spokojnie na ten temat oraz zaproponować iuzasadnić swoje propozycje. Np że nie bedzie nosił w domu kapci (bo i tak zapomina) za to będzie zdejmował buty.

[sebalda]

Uważam, że konfabulacje dziecka nie są równoznaczne z kłamstwem i nie powinny być tak traktowane, ale w tym wieku one by mnie jednak raczej zaniepokoiły, bo nie są typowe i mogą o czymś świadczyć. Może o nadmiernie wybujałej fantazji, nie wiadomo. Poczucie bezsilności, gdy dziecko mówi prawdę, a wmawia mu się, że kłamie, może być bardzo silne.
Z przyprowadzaniem kolegi też nie wiemy, czy to było bez zapowiedzi, czy dziadkowie po prostu w ogóle nie akceptują wizyt innych dzieci. Jeśli to drugie, chłopcu może być przykro.
Chodzenie w butach po domu jest wyrazem nieszanowania pracy innych, ale też chyba zapominanie o zmianie obuwia u dzieci jest dość nagminne. Uczuliłabym syna na to z wyjaśnieniem, że to jest niestosowne, bo przez to matka albo inny domownik musi więcej sprzątać, może też wystarczy kazać synowi raz, drugi odkurzyć całe mieszkanie, to się nauczy.
Ja każdorazowo dochodziłabym, po czyjej stronie jest racja i adekwatnie do tego probowała rozwiązać sytuację.

[elle-joan]

Wymyslanie historyjek w tym wieku jest wg mnie niepokojące i zamiast się z nim wykłócać, że to nieprawda trzeba skonsultować z psychologiem i nauczyć się reagować na to. Pozostałe zasady w domu babci- owszem normalne, logiczne, ale nie ma też co robić afery jak dzieciak zapomni i się nie dostosuje. Może to tak zwyczajnie brzmi; "trzeba nosić kapcie", ale dorośli naprawdę w rózny sposób komunikują i egzekwują te zasady. Znam takie domy, gdzie komunikowanie tychże zasad jest zawsze tonem pretensjonalnym, zaczepnym itd, nawet kiedy jeszcze delikwent zasady nie złamie, a co dopiero jak faktycznie złamie. A z kolei odpowiedź: "no wiem", zawsze jest potraktowana jak pyskowanie, bez wzgledu na ton. Mnie się wydaje, że dziadkowie są zmęczeni i nie mają cierpliwości do wnuka, denerwuje ich, że trzeba mu o czymś przypomnieć, a przecież tak bywa z dziećmi. A mama nie chce się wypowiadać, bo jest wdzięczna i zakłopotana, dlatego, że korzysta z gościny i pomocy. Zresztą autorka sama tak napisała i myslę, że to jest tutaj istotą sprawy. A tak nie powinno być- jak rodzice chcą poratować córkę z dzieckiem w trudnej sytuacji, to nie tak, żeby ona czuła się winna. Wdzięczna- owszem, ale nie- winna i zakłopotana.

[moniapoz]

nie zgadzam się. dziecko nie kłamie tylko wymyśla historie i to jest niepokojące. natomiast zachowanie dziadków jest zachowaniem osób które z dzieckiem nie dyskutują tylko same wiedzą lepiej.
wymyślanie skonsultowałabym z jakimś profesjonalistą, ale kapcie, niezjedzenie kanapek czy grymaszenie przy objedzie to uważam, że nie są straszne rzeczy a przypuszczam, że dla dziadków urastają do rangi mega ważnych. sama mieszkam w domu wielopokoleniowym i do dziś moja mama nie może zrozumieć jak dziecko może nie zjeść całego obiadu lub o zgrozo powiedzieć, że coś mu nie smakuje. jej zdaniem grzeczne dziecko zjada zawsze wszystko i nie grymasi - na tym tle są konflikty ale ja staje po stronie dziecka dopóty dopóki je moim zdaniem normalnie - naprawdę nie musi jeść wszystkiego i wylizywać talerza tak jakby chciała babcia. moja mama każde marnowanie jedzenia (a jest nim niezjedzenie obiadu w całości) uważa za coś nienormalnego, bo tak byłą wychowana i też ją rozumiem, staram się tłumaczyć i łagodzić te konflikty.
co do pyskowania....dla niektórych dziadków samo podważenie tego co mówią lub nawet normalne skomentowanie czegoś z czym się nie ktoś nie zgadza ....jest niegrzeczne.
to normalna różnica w wychowaniu dziadków i dzieci współcześnie i przy takich drobnych rzeczach to wychodzi.

------
Tylko tu i teraz ja wybieram. Tylko tu i teraz jestem.
Tylko tu i teraz całym sercem więcej szans nie będzie.

[verdana]

Ale w kazdym domu - czy to dziadków, czy rodziców, wobec dzieci są wymagania i nie znam domu, gdzie dziecko ma prawo po prostu dosyć proste zasady bezkarnie "olewać". Oprócz jedzenia - bo tu sprawa rzeczywiście jest wazna, wymagania są niezbyt wysokie i rozsądne. A dziadkowie nie robią nic nagannego - wymagają, aby dziecko nosiło kapcie, nie zapraszało bez uprzedzenia kolegów - nic związanego z wiekiem, norma wśród rodziców także.

[moniapoz]

zgadzam się: nie wymagają nic strasznego
ale z dzieckiem nie dyskutują, nie tłumaczą czemu np. te kapcie są ważne, jak mu się zapomni je włożyć, tylko od razu prawdopodobnie tonem nie znoszącym sprzeciwu mówią, że zrobił coś złego. i stąd konflikty. autorka sama pisała, że dużo rozmawia z synem - dziadkowie prawdopodobnie z powodu zmęczenia czy wychowania nie mają ochoty rozmawiać i tłumaczyć np. dlaczego wnuk ma ich uprzedzać o zaproszeniu kolegi. ma być tak jak chcą i już. dlatego mnie to się kojarzy z różnicą pokoleń - ja sama dyskutuję z dziećmi nawet na temat tych nieszczęsnych kapci i tłumaczę, proszę oraz staram się być elastyczna (jak jest upał to niech sobie pochodzą bez kapci) .

------
Tylko tu i teraz ja wybieram. Tylko tu i teraz jestem.
Tylko tu i teraz całym sercem więcej szans nie będzie.

[verdana]

Wiesz, trudno codziennie dziesięciolatkowi tłumaczyć, dlaczego kapcie są wazne - są pewne sprawy, które tłumaczy się raz, dwa, czy pięć razxy i starczy. Potem juz tylko się wymaga i tak powinno być. Nie wierzę, że dziecko nie ma pojecia, dlaczego ma chodzić w kapciach. I nie dziwię się, ze kolejne uwagi wygłaszane są ostro i zdecydowanie. Nie ma w tym nic złego ze strony dziadków. Dziecko ma zmieniać buty i już, bez kazdorazowego tłumaczenia dlaczego i bez proszenia.
Ja dyskutowałam z dzieckiem na temat kapci, ale wybacz - nie codziennie i nie z dziesięciolatkiem. Od dziesięciolatka wymagałam, aby je miał. W pewnych sprawach kazdy jest elastyczny, innych wymaga zawsze - tylko dla każdego to są trochę inne sprawy.

[moniapoz]

przede wszystkim nie codziennie - autorka napisała, że syn CZĘSTO zapomina o kapciach
po drugie ok niech babcia mówi stanowczym tonem, że kapcie mają być na nogach, ale nie widzę nic złego w odpowiedzi wnuka: no wiem, nawet jeżeli jest to powiedziane ze złością.
sama pamiętam z dzieciństwa, że zachowywałam się podobne (mówiłam przez zęby no wiem) ale to wcale nie oznaczało, że dziadków nie szanuję, tylko byłam zła na siebie, że o czymś zapomniałam i znowu mnie na tym przyłapali. dla nich też moja odpowiedź "no wiem" była niegrzeczna, bo w ogóle śmiałam się odezwać zamiast przeprosić.

ja trochę może z tym tłumaczeniem się zagalopowałam, bo mam młodsze dzieci, faktycznie 10-latkowi nie trzeba już wiele tłumaczyć bo to już duży chłopak - tu masz rację.


------
Tylko tu i teraz ja wybieram. Tylko tu i teraz jestem.
Tylko tu i teraz całym sercem więcej szans nie będzie.

[verdana]

A ja widzę. Jesli zwraca się komukolwiek uwagę - dziecku czy dorosłemu - na coś, co naprawdę powinien robić, a nie rozbi, to reagowanie złością jest absolutnie nie do zaakceptowania. Owszem, moze się zdarzyć, nikt nie jest doskonały, ale jeśli jest to normalny sposób reakcji na kazdą zwróconą uwagę, to swiadczy tylko o złym wychowaniu. Rozumiem, ze w Twoim wypadku był to przejaw pewnej niesmiałości, ale i tak nalezy na to zareagować - bo takie zachowanie nie może być zaakceptowane.
Przy czym tu jest dodatkowo problem z reakcjami matki - dla dziecka o wiele trudniejsza, wbrew pozorom, moze byc sytuacja zmiennych oczekiwań. Dziadkowie wymagają mówienia prawdy i noszenia kapci, matka najwyraźniej uznaje, ze mitomania i niegrzeczność 10-latka jest normą rozwojową, do której dziadkowie powinni się dostosować.
Przede wszystkim problem z tymi nieprawdziwymi opowieściami - wskazują na jakieś zaburzenia w rozwoju dziecka, albo problemy, z którymi się boryka. Pora na pilną wizytę u psychologa. Dziesięciolatek powinien a. odróżniać prawdziwe opowiesci od nieprawdziwych i nie "iść w zaparte", b. przykre ale prawdziwe - powinien, w razie snucia takich opowieści, lepiej kłamać - martwiłaby mnie naiwność tych bajek, jest znacznie ponizej normy wiekowej.
Jak moje osobiste dzieci kłamały, to na ogół było to niemal nie do wykrycia...

[mamaann]

Nie wydaje mi się, żeby wymyślanie historyjek było aż takim problemem żeby chodzić z tym do psychologa. Myślę, że młody ma sporą wyobraźnię i daje jej upust opowiadając historyjki. Dla mnie większym problemem jest, że kłamie chociaż tłumaczę mu, że to jest złe. Jest ministrantem więc powinien odróżniać prawdę od kłamstwa.

Chodzenie bez kapci jest nagminne i wcale nie oznacza to, że chodzi w butach. Poprostu chodzi na boso. Jest pies w domu więc nawet przy codziennym sprzątaniu podłoga nie jest za czysta, więc babcia wymaga noszenia kapci. Ja to rozumiem i tłumaczę.

Wymyśłanie historyjecz czy nie noszenie kapci nie są tu dla mnie problemem. Jakoś sobie z tym radzę. Problemem jest to jak mam reagować na konflikt między dziadkami a synem. Moja mama obraża się jak nie jestem po jej stronie, albo mam inne zdanie. Z kolei syn płacze i mówi, że go już nie kocham i że jest "beznadziejny" kiedy zwracam mu uwagę i stoję po stronie dziadków.

[aqua48]

mamaann napisała:

> Problemem jest to jak mam reagować na konflikt między dzi
> adkami a synem. Moja mama obraża się jak nie jestem po jej stronie, albo mam in
> ne zdanie. Z kolei syn płacze i mówi, że go już nie kocham i że jest "beznadzie
> jny" kiedy zwracam mu uwagę i stoję po stronie dziadków.

Przede wszystkim powiedz synowi, że kochasz go bardzo, ale i Ty i on musicie zachowywać sie tak, zeby nie utrudniać wspólnego z dziadkami i u nich mieszkania, wytłumacz, ze dla Ciebie też niektóre zasady nie są bardzo wygodne, ale poświęcasz się dla dobra wspolnego. dziadkowie też dla Was zrezygnowali ze swojej wygody mieszkania we dwójkę tylko, wobec tego i syn musi coś z siebie dać. Takie jest życie.
Spiszcie razem na kartce, na kolorowo w punktach zasady które syn notorycznie łamie i powieście gdzieś, np nad jego biurkiem, po to żeby ułatwić mu pamiętanie o ich przestrzeganiu. Może być np hasłami, żeby go nie dołować dodatkowo, że jest beznadziejny - np punkt pierwszy - kapcie, punkt drugi - opowieści bez treści, punkt trzeci - szanuj bliźniego jak siebie samego itp.
Pogadajcie z babcią i powiedzcie, że jego zachowanie to nie jest wyraz lekceważenia, tylko, ze trudno mu się dostosować/pamiętać. Poproś rodziców, żeby też synowi częściej mówili, że go kochają, bo ich strofowanie on odbiera jako brak uczucia, a nie przypominanie o właściwym zachowaniu. Oni też powinni troche złagodzic swoje postępowanie tylko po to żeby dziecku ułatwić zachowanie się.
a Ty staraj się nie stawać po żadnej stronie zamiast strofować syna w sytuacji konfliktowej zadawaj mu pytania - a czy na prawdę dobrze sie zachowałeś? Nie masz sobie nic do zarzucenia? Czy można było postąpić inaczej? Niech sam spróbuje wyciagać wnioski.

[sebalda]

Rozumiem, że znasz swoje dziecko i wiesz, co wynika u niego ze złośliwości, a co z nieuwagi czy chęci posiadania minimum niezależności.
Babcia jest już troche za duża, żeby się obrażać, ale jak ma taką potrzebę, to jej sprawa. Ja miałam podobnie jak Ty, ale konflikt dotyczył styku dzieci-ja-mąż. I choć narażałam się na poważne reperkusje, zawsze gdy widziałam, że to mąż przegina i wymaga od dzieci czegoś, czemu one nie są w stanie sprostać, lub gdy je karci bez zdania racji, bo nie wie o pewnych zaistniałych warunkach, które się pojawiły i wpłynęły na sytuację, a dzieciom nigdy nie pozwalał się wytłumaczyć, bo każde tłumaczenie traktował jako pyskowanie, zawsze stawałam po stronie dzieci, broniłam ich, dzięki czemu nie wyrosły na zahukane i tłamszone. Oczywiście, gdy one zawiniły ewidentnie, co przecież każdemu się może zdarzyć, stawałam po stronie męża i tłumaczyłam dzieciom, dlaczego są karcone i co nam się nie podobało.
Zatem trzeba trzymać się zasady sprawiedliwości po prostu. Opowiadać się po tej stronie, która ma rację, nie bacząc na to, że babcia się obrazi. Pomarudzi, pomarudzi i przestanie. A jak mały będzie zły, że stanęłaś po stronie babci, wytłumaczysz mu dokładnie, dlaczego. To też nazywa się wychowanie, trudne, ale da się:)

[elle-joan]

Wiesz, najlepiej żeby nie było "stawania po czyjejś stronie" tylko rozwiązanie problemu: włóż kapcie, bo jest jest zimna podłoga/niszczą i brudzą się skarpety. Tyle, że i tak obie strony pewnie odbierają to jak stawanie po czyjeś stronie, co w przypadku starszej osoby jak babcia jest dziecinnym zachowaniem. Myslisz, że zawsze reagujesz tak, jak podpowiada Ci rozsądek, czy czasem jednak, z wdzięczności do rodziców, bo się poświęcają, karcisz syna? Wiesz, też mnie czasem wkurza jak o niektóre rzeczy trzeba ciągle prosić, ale też nie są to sprawy wielkiej wagi, czasem dorośli nie przestrzegają pewnych zasad obowiązujących w domu. No i jakim tonem babcia zwraca uwagę? Niektórzy ludzie potrafią tak powiedzieć "włóż kapcie", że i dorosły poczułby się beznadziejny.

[deszcz.ryb]

> ale z dzieckiem nie dyskutują, nie tłumaczą czemu np. te kapcie są ważne, jak m
> u się zapomni je włożyć, tylko od razu prawdopodobnie tonem nie znoszącym sprze
> ciwu mówią, że zrobił coś złego

Bo szczerze mówiąc kapcie nie są ważne i NIE MA ROZSĄDNEGO POWODU, żeby je nosić [a dla stóp jest lepiej nawet chodzić bez kapci]. Dziadkowie mają prawo tego wymagać, jeżeli mają taką fanaberię, ale jak niby mogą wytłumaczyć rozsądnie, że należy chodzić w kapciach? Nie da się.

[newjersey2]

ZAwsze i wyłacznie pokazywac synowi że jestes po jego stronie i pomagać mu zachowac się dobrze.

[irmina51]

Mieszkasz u rodzicow wiec musisz przestrzegac ich warunkow.A twoj synus powinien miec dobrze skore przetrzepana.Zeby sie nauczyl szacunku do starszych.Nic dziwnego ze dziecko jest takie poglupiale.Dziadki probuja go wychowac ale wraca ''dobra''mamusia i zaluje synusia.W ten sposob robicie mu krzywde ,bo dziecko jest zdezorientowane.Brak mu meskiego wzorca.Ustalcie jeden front w wychowaniu tego malego manipulanta.

[squirrel9]

Masz trudna sytuację, niezadowoleni rodzice (chcialiby spokój), niezdowolona ty (chciałabyś dobrze i dla rodzciów i dla dziecka a widoków na to zero, syn rośnie, konfliktów przybędzie) i niezadowolony syn (z niezadowolonymi dziadkami, niestarającymi sie go zrozumieć).
Ja starałbym się wykrzesać troche poczucia humoru, z synem ustalić, że te historyjki będzie opisywał z specjalnym zeszycie, jeśli potrafi, jeśli jeszcze nie, niech rysuje i mnie je opowiada. Syn będzie miał rozwijające zajęcie:) i twoje zainteresowanie po powrocie z pracy :)

[araukaria29]

Ja mam z kolei inne pytanie. Czy syn ma swój pokój?
Wiecie co najbardziej lubiłam jak wracałam ze szkoły w tym wieku? Że byłam sama, coś porobiłam, odrobiłam lekcje, nikt mi nie wisiał nad głową, nie śledził każdego kroku, nie oceniał kązdego słowa. A zwyczajnie na to wyglada. Jak nie matka to dziadkowie. Wiecznie na miejscu, wiecznie pilnujący, przyczepiający się do kazdej pierdoły. Ostatnio zaczał pyskowac? Bo mu się ulewać zycie rodzinne zaczęło. Moja domorosła opinia jest taka: regularne odseparowanie wnuka od dziadków i zapewnienie dzieciakowi czasu bez stałej kontroli wielkiego brata w postaci dziadków rozwiążą większość problemów. Bo z tego ci widzę to on cały czas jest na cenzurowanym...:(